Αγαπητέ φίλε – συνεργάτη και δάσκαλε μου Δημήτρη Μαντζουράτε. Τούτη τη δύσκολη ώρα, που τα μάτια υγραίνουν κ΄ οι καρδιές μας βαραίνουν.
Τούτη τη δύσκολη ώρα που η «νεκροσιγαλιά» βασιλεύει εδώ μέσα, σε τούτο τον Ιερό Χώρο.
Τούτη τη δύσκολη ώρα, του πόνου και της θλίψης , τούτη την ώρα που εσύ , αγαπητέ μου – φίλε – συνεργάτη και δάσκαλέ μου , τραβάς για το αιώνιο ταξίδι σου, ψάχνω να βρω τα λίγα λόγια και τ αληθινά και τα χρώματα, για να προσπαθήσω να ζωγραφίσω και να αποδώσω την εικόνα σου , το δυναμισμό σου, το μεγαλείο σου και την ανεξίτηλη προσφορά σου σε τούτη εδώ την Ιερή και Αιματοβαμμένη Μάννα Γη , αλλά και πέραν αυτής, απ΄τη Φωκίδα μέχρι τον Αμβρακικό Κόλπο.
Τούτη τη δύσκολη ώρα που μετράμε το χρόνο, μαζί με τους αγαπητούς σου συγγενής , φίλους και συναδέλφους , η θύμηση με πάει μακριά, αρκετά χρόνια πριν.
Τότε, που βρισκόμουνα μακριά, αλλά και <<πολύ κοντά>> σε τούτη την Ιερή Γη σαν αεροπόρος, εσύ ζωγράφιζες. Ζωγράφιζες με ανεξίτηλα χρώματα , αυτό τον πίνακα και ηθικό κώδικα που μας παραδίνεις σήμερα, σαν διαχρονική παρακαταθήκη και αξία:
Ως καθηγητής – αθλητής – προπονητής – Διευθυντής Αθλητισμού Πολιτισμού και Νεότητας και τόσα άλλα, ακούραστη και αδιάκοπη εθελοντική προσφορά προς την αγαπημένη και Ιερή σου Πόλη.
Κυρίως όμως ως ταπεινός διάκονος του ετήσιου μνημόσυνου της << Εξόδου των Ελεύθερων Πολιορκημένων>>, μια ηρωική πράξη που σφράγισε την ηθική συμπεριφορά των Νεοελλήνων και υπογράμμισε στην αιωνιότητα ότι η ελευθερία, είναι το διαχρονικό και αδιαπραγμάτευτο αγαθό των Ελλήνων και κάθε πολιτισμένου ανθρώπου.
Αργότερα η ζωή μας αντάμωσε και βρεθήκαμε σαν συνεργάτες , να υπηρετήσουμε το Δήμο της Ιερής μας Πόλης. Τεράστια και πάλι η πολιτιστική και πολιτισμική σου προσφορά, αγαπητέ μου φίλε – συνεργάτη και δάσκαλέ μου Δημήτρη Μαντζουράτε.
Δική σου ιδέα και πράξη ήταν πλήθος από πολιτιστικές και πολιτισμικές δραστηριότητες , όπως : Ο ανδριάντας του Χαρίλαου Τρικούπη , η προτομή του Μιαούλη στην Τουρλίδα , το Μνημείο Σολωμού στον Κήπο των Ηρώων και τόσα άλλα.
Κορυφαία εκδήλωση όμως ήταν, αυτή της μεταφοράς της Ιερής Εικόνας της Εξόδου στην αιματοβαμμένη Κύπρο. Την Ιερή Εικόνα που είναι το σύμβολο της θυσίας , του ηρωισμού και της ελευθερίας του Νεοελληνισμού, προσκύνησε, με λυγμούς και εθνική περηφάνεια, ο Κυπριακός Ελληνισμός , κι όλοι μαζί ψάλαμε τον Εθνικό Ύμνο κι αναφωνήσαμε << τ΄άντριωμένου ο θάνατος, θάνατος δεν λογιέται>>.
Σήμερα, σε ανάμνηση αυτής της Προσκυνηματικής εκδήλωσης στην Κύπρο, αλλά και άλλων αθλητικών και πολιτισμικών εκδηλώσεων που υπηρέτησες στο σμαραγδένιο νησί, οι Κύπριοι αδελφοί μας από την κατεχόμενη Μόρφου, καταθέτουν στέφανο, όχι βρεγμένο από την πρωινή δροσιά, αλλά βουτηγμένο στα δάκρυά τους από τον αδόκητο θάνατό σου.
Δημήτρη θυμήσου, στο ταξίδι που πηγαίνεις , θα συναντήσεις τον Κύπριο αδελφό μας και Δήμαρχο της κατεχόμενης Μόρφου, αξιαγάπητο Χαράλαμπο Πίτα…μην μας ξεχνάτε….
Αγαπητέ Δημήτρη Μαντζουράτε.
Κι όπως πάντα ήσουνα ακούραστος και ακόρεστος για εθελοντική προσφορά, τα βήματα σε έφεραν μέχρι το αεροδρόμιό μας όπου και εκεί, σαν μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου της Αερολέσχης, πρόσφερες τις υπηρεσίες σου στο συντονισμό, υποδοχή και ενημέρωση των μαθητών των σχολείων της περιοχής που μας επισκέπτονταν σ΄ αυτή την αεροπορική φωλιά.
Όμως αγαπητέ μου Δημήτρη Μαντζουράτε.
Για μένα δεν ήσουν μόνο φίλος και συνεργάτης. Ήσουν και μεγάλος δάσκαλος. Κι΄ας μην βρεθήκαμε ποτέ στην ίδια αίθουσα , εσύ σαν καθηγητής κι εγώ σαν μαθητής.
Ήσουνα πάντοτε, αρχοντικός και φωτεινός . Κι όπως της << Αρχοντιάς ο λύχνος, ο κρυσταλλένιος φέρνει ατάραχη, περίσσια, λευκή φεγγοβολιά>> έτσι και συ, μας άφησες, θύμησες καλές , νοήματα της ζωής και στράτα φωτεινή γι΄αυτούς που έρχονται.
Όμως αγαπητέ μας Φίλε – Συνεργάτη και Δάσκαλέ μου Δημήτρη Μαντζουράτε.
Σήμερα τα δεσμά του χρόνου λύνονται, κι εσύ τόσο γρήγορα και τόσο παράξενα ,περνάς στην άλλη όχθη , ξεγράφοντας το εφήμερο κομμάτι της ζωή σου.
Σήμερα η <<Ιερή και Αιματοβαμμένη Μάνα Γη του Μεσολογγίου>> άνοιξε την αγκαλιά της για να σε δεχτεί στο αιώνιο ταξίδι.
Σήμερα , οι συγγενή σου, οι φίλοι σου , οι συνάδελφοί σου, οι συμμαθητές σου, οι συνοδοιπόροι σου , αυτή την << ισόβια στιγμή>>, κλείνουμε και σφραγίζουμε, όλα αυτά που μας δίδαξες και μας ένωσαν: θύμησες, αρχές και νοήματα.
Κι όλοι εμείς που βρισκόμαστε σε τούτο τον Ιερό Χώρο αυτό το τελευταίο σου ζητάμε: Στο ταξίδι που σε πάει
Ο μαύρος καβαλάρης,
Κοίταξε απ΄το χέρι του
Τίποτα να μην πάρεις.
Κι΄αν διψάσεις, μην το πιείς…
Μην το πιείς, κι ΄ολότελα
κ΄αιώνια μας ξεχάσεις.
Βάλε τα σημάδια σου,
το δρόμο να μην χάσεις.
ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΙΔΙ ΑΓΑΠΗΤΕ ΜΑΣ ΦΙΛΕ – ΣΥΝΕΡΓΑΤΗ ΚΑΙ ΔΑΣΚΑΛΕ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΝΤΖΟΥΡΑΤΕ
Με σεβασμό
Γεώργιος Πρεβεζάνος
