Το» «Γάλα της Ήρας», τα μάτια των ανθρώπων και ο ουρανός με τα άστρα

Κάνε κλικ και δες περισσότερο aixmi-news.gr στην αναζήτηση της Google

Πρόσθεσε το στην Google

Του Γιώργου Π. Μπαμπάνη

Βγαίνεις στην αυλή για μια ανάσα πριν τον ύπνο και σηκώνεις τα μάτια από συνήθεια. Πάνω απ’ τα κεραμίδια ο ουρανός είναι ανοιχτός, σαν πληγή που δεν πονάει. Μένεις εκεί και δεν ξέρεις γιατί. Ξέρεις μόνο πως κάτι σε κοιτάζει πίσω.

Οι αρχαίοι το είπαν «κόσμο», και δεν το είπαν τυχαία. Κόσμος θα πει στολίδι, τάξη, ομορφιά που έχει λόγο. Ο Έλληνας δεν είδε τον ουρανό σαν θρόνο ενός θυμωμένου θεού. Τον είδε σαν σώμα, που αναπνέει με μέτρο, κινείται με αριθμό και τραγουδάει με αρμονία. Όποιος μπορεί να διαβάσει αυτό το σώμα δεν προσεύχεται. Θεωρεί. Για τους Έλληνες θεωρία δεν ήταν τα βιβλία. Ήταν το βλέμμα που στέκεται μπροστά στο θέαμα και δεν ζητάει τίποτα.

Αναξαγόρας: Γεννήθηκες για να δεις τον ουρανό!

Τον Αναξαγόρα κάποτε τον ρώτησαν για ποιο λόγο αξίζει να γεννηθεί κανείς. Απάντησε: για να δει τον ουρανό και την τάξη ολόκληρου του κόσμου. Όχι για να πλουτίσει ή για να σωθεί. Για να δει. Είναι η πιο αθώα και η πιο τρομερή απάντηση που δόθηκε ποτέ. Σημαίνει πως η ζωή δεν χρειάζεται δικαίωση από κάπου αλλού. Δικαιώνεται μέσα στα μάτια μας, και τελειώνει όταν αυτά κλείσουν.

Εδώ είναι το μυστικό. Ο Έλληνας κοίταξε τ’ άστρα ξέροντας πως θα πεθάνει. Δεν τα κοίταξε για να ξεφύγει απ’ τον θάνατο. Τα κοίταξε ακριβώς επειδή θα πεθάνει. Το θνητό μάτι που μετράει το αθάνατο φως είναι η τραγωδία μας και ταυτόχρονα η χάρη μας. Τ’ άστρα δεν μας χρειάζονται, εμείς τα χρειαζόμαστε. Κι όμως, χωρίς εμάς, κανείς δεν θα τα έλεγε όμορφα.

Ο Δημόκριτος, χωρίς φακό και χωρίς κάτοπτρο, μόνο με τη σκέψη του, είπε πως ο Γαλαξίας είναι πολλά μικρά άστρα, τόσο πυκνά που το φως τους σμίγει και γίνεται ένα. Είκοσι τέσσερις αιώνες αργότερα ήρθαν τα τηλεσκόπια και του έσφιξαν το χέρι. Αυτό δεν είναι θαύμα. Είναι κάτι πιο σπάνιο: εμπιστοσύνη στον νου. Είναι η πεποίθηση πως ο κόσμος δεν είναι παράλογος, πως η ομορφιά του έχει λόγο, και πως ο δικός μας λόγος μπορεί να τη συναντήσει στα μισά του δρόμου.

Ο μικρός Ηρακλής και το «Γάλα της Ήρας» στον ουρανό

Κι όμως, οι ίδιοι άνθρωποι που μετρούσαν τ’ άστρα έλεγαν και παραμύθια γι’ αυτά. Έλεγαν πως ο Γαλαξίας είναι το γάλα της Ήρας. Ο μικρός Ηρακλής δάγκωσε το στήθος της θεάς, εκείνη τον τράβηξε απότομα, και το γάλα πετάχτηκε στον ουρανό κι έμεινε εκεί για πάντα. Όσες σταγόνες έπεσαν στη γη έγιναν κρίνα.

Μην το προσπεράσεις σαν αφέλεια. Ο μύθος δεν είναι η λάθος απάντηση. Είναι η απάντηση της καρδιάς πριν φτάσει ο νους. Ο Δημόκριτος μάς είπε τι είναι ο Γαλαξίας. Ο μύθος μάς είπε γιατί μας συγκινεί. Και τα δύο είναι αλήθεια. Μόνο ο σύγχρονος άνθρωπος πίστεψε πως πρέπει να διαλέξει ένα από τα δύο.

Ο Αγκαίος ο Πλευρώνιος οδήγησε την Αργώ με μάτια στραμμένα στα άστρα

Ο Αγκαίος ο Πλευρώνιος, λένε, οδήγησε την Αργώ διαβάζοντας τ’ άστρα. Ένας άνθρωπος από τη γη μας, απ’ την Αιτωλία, κρατούσε το τιμόνι με τα μάτια στραμμένα ψηλά. Μου αρέσει αυτή η εικόνα, γιατί θυμίζει κάτι που ξεχάσαμε. Τ’ άστρα κάποτε δεν ήταν θέαμα. Ήταν δρόμος. Δεν τα κοιτούσες για να ξεχαστείς. Τα κοιτούσες για να μη χαθείς.

Σήμερα δεν χρειαζόμαστε τ’ άστρα για να βρούμε τον δρόμο. Έχουμε οθόνες. Ίσως γι’ αυτό χαθήκαμε λίγο.Υπάρχουν όμως ακόμα κάποιοι που ξενυχτάνε. Άνθρωποι από το Αγρίνιο, το Μεσολόγγι, την Παλαιομάνινα στήνουν τις μηχανές τους σε ένα χωράφι, σε ένα κάστρο, στην όχθη του Αχελώου, και περιμένουν. Περιμένουν ώρες, μέσα στο κρύο, για ένα φως που ξεκίνησε να έρχεται πριν υπάρξει άνθρωπος. Είναι ο Μακρής, ο Ντέκας, ο Μπακολίτσας, ο Τόγιας και άλλοι άγνωστοι. Δεν τους ξέρω όλους από κοντά, ξέρω όμως τι κάνουν. Κάνουν αυτό που έκανε ο Αναξαγόρας.

Ο Θωμάς Τόγιας από την ακρόπολη της Παλαιομάνινας φωτογράφισε έναν κομήτη που θα να ξαναπεράσει ύστερα από 6.000 χρόνια

Ο Θωμάς Τόγιας φωτογράφισε τον κομήτη NEOWISE πάνω απ’ την ακρόπολη της αρχαίας Μητρόπολης. Ο κομήτης θα ξαναπεράσει σε έξι χιλιάδες επτακόσια χρόνια. Κανείς μας δεν θα είναι εδώ τότε. Ίσως ούτε το χωριό, ίσως ούτε η γλώσσα που γράφω τώρα. Η φωτογραφία όμως υπάρχει. Ένα θνητό χέρι έπιασε μια στιγμή από ένα ταξίδι που δεν θα δει να τελειώνει. Αν αυτό δεν είναι ελληνικό, δεν ξέρω τι είναι.

Ύστερα είναι τα μνημεία: η Πλευρώνα, η Καλυδώνα, οι Οινιάδες, η Μακύνεια. Πέτρες που είδαν ανθρώπους να γεννιούνται και να θάβονται, να πολεμούν και να γιορτάζουν. Τώρα τις βλέπουμε λουσμένες στην αστροφεγγιά, και καταλαβαίνεις ξαφνικά πως οι πέτρες και τ’ άστρα είναι συγγενείς. Και τα δύο μένουν. Εμείς απλώς περνάμε ανάμεσά τους. Αυτό δεν είναι θλιβερό. Είναι η αλήθεια. Κι η αλήθεια, όταν την κοιτάξεις ίσια, δεν σε συντρίβει. Σε ησυχάζει.

Ο Έλληνας δεν είχε παράδεισο να ελπίζει. Είχε τον ουρανό να βλέπει, και του έφτανε. Ήξερε πως το να δεις τον κόσμο με καθαρό μάτι, έστω μία φορά, έστω λίγο πριν φύγεις, είναι η μόνη αθανασία που δικαιούται ένας θνητός.

Απόψε, αν βγεις στην αυλή, σήκωσε τα μάτια. Δεν θα σου πει κανείς τίποτα, ούτε θα σωθείς. Μόνο θα δεις. Και για λίγο, ένα λεπτό ίσως, θα είσαι αυτό που ήθελαν να είσαι οι πρόγονοί σου. Ένας άνθρωπος που κοιτάζει τον κόσμο και τον λέει όμορφο.

Πηγή Φωτό: Άγγελος Μακρής, Θωμάς Τόγιας, Γιώργος Ντέκας

Compare Listings

Τίτλος Τιμή Κατάσταση Τύπος Περιοχή Σκοπός υπνοδωμάτια Μπάνια
Υπάρχουν νύχτες που δεν τις ζεις, σε ζουν εκείνες, κι αν απόψε βγεις στην αυλή, σήκωσε τα μάτια, δεν θα σού πει κανείς τίποτα, ούτε θα σωθείς, μόνο θα δεις, και για λίγο, ένα λεπτό ίσως, θα είσαι αυτό που ήθελαν να είσαι οι πρόγονοί σου: Ένας άνθρωπος που κοιτάζει τον κόσμο και τον λέει όμορφο