Είναι γνωστό σε όλους, ότι τούτη η χώρα «τρώει» τα παιδιά της, αλλά μάλλον το κακό έχει παραγίνει στις μικρές επαρχίες, όπως η περιοχή μας.
Πάντοτε η επαρχία είχε σχετικά λιγοστές δουλειές, συνήθως δε, και λιγότερο καλοπληρωμένες, σε σχέση πάντα με τα μεγάλα αστικά κέντρα που λόγω των μεγάλων εταιριών που δραστηριοποιούνται εκεί, μπορούν να προσφέρουν σε όσους το αξίζουν, καλύτερες θέσεις εργασίας, από πολλές απόψεις.
Βέβαια, η τωρινή κατάσταση της αγοράς εργασίας, δεν είναι και η αντιπροσωπευτικότερη σε γενικές γραμμές, αφού η ελληνική κρίση έχει κάνει την αδήλωτη ανεργία να φτάνει ακόμη και το 30%.
Αν όμως η κατάσταση στον εργασιακό τομέα είναι μια φορά άσχημη στα μεγάλα αστικά κέντρα, στην επαρχία, όταν μιλάμε για θέσεις εργασίας (και όχι γενικά για την διαβίωση, στην οποία η επαρχία είναι γενικά παραδεκτό ότι υπερτερεί), η κατάσταση είναι τρισχειρότερη.
Διάφορα κωμικοτραγικά γεγονότα, καταστάσεις δραματικές και σκηνές απείρου κάλλους, μαζί με την ανάδειξη θεμάτων που άπτονται της ανθρώπινης αξιοπρέπειας των όσων αναζητούν εργασία στην ευρύτερη περιοχή μας, με έκαναν να θυμηθώ, μια ξεχασμένη από τον χρόνο στιχομυθία που έτυχε να έχω πριν πολλά χρόνια, με έναν πολύ σοβαρό άνθρωπο και επαγγελματία και με αρκετές περγαμηνές στην ειδικότητά του, στην Αθήνα (καταγωγή από Πελοπόννησο). Με την σκέψη μου στην επιστροφή για δουλειά και ζωή στην επαρχία, του έθεσα την απλή (ίσως δε και απλοϊκή…) ερώτηση, γιατί δεν φεύγει από την Αθήνα, να γυρίσει πίσω στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Και ξέρετε τι μου απάντησε τότε; “Να γυρίσω πίσω; Να κάνω τι; Να παρακαλάω τον κάθε κομματάρχη και τον κάθε παρατρεχάμενο, να μου δώσει δουλειά; Άσε καλύτερα, προτιμώ να τρώω το «λούκι» της Αθήνας και να είμαι αξιοπρεπής, με το να με προσλαμβάνουν ιδιωτικές εταιρίες με το βιογραφικό μου και την αξία μου, παρά αυτό το δράμα που παίζεται στην επαρχία.”
Ομολογώ πως τότε, δεν πολυκατάλαβα τα λόγια του, καθώς μέσα σε μια ατμόσφαιρα εξιδανίκευσης των καταστάσεων (η αγάπη προς την ιδιαίτερη πατρίδα, βλέπετε), αλλά και η έλλειψη εμπειριών, με έκαναν να πιστεύω ότι δεν μπορεί να είναι έτσι τα πράγματα, και ότι ο εν λόγω γνωστός, αν μη τι άλλο, υπερέβαλε. Όμως, έρχομαι μετά από τόσα χρόνια, να τον δικαιώσω, και να καταλάβω πλήρως την ακρίβεια και την αλήθεια των λεγομένων του!
Μιλώ πολλές φορές σε διάφορα άρθρα μου, για ανάπτυξη, για θέσεις εργασίας που μπορούν να προκύψουν μέσω του ιδιωτικού τομέα, για προσέλκυση επενδύσεων, και εν τέλει οδηγούμαι να πιστέψω, ότι πέρα από την αδυναμία των τοπικών διαχειριστών της εξουσίας, πέραν της γενικότερης ελληνικής κατάστασης, τελικά ίσως πολλοί να βολεύονται με το να μην γίνεται καμιά επένδυση και να μην δημιουργούνται νέες θέσεις εργασίας, μέσω του ιδιωτικού τομέα! Ναι, γιατί αν μπορεί ο νέος να βρει από μόνος του δουλειά, δεν θα έχει ανάγκη τον τοπικό μεγαλοπαράγοντα να του «πουλήσει» το ρουσφέτι! Απίστευτο;
Ρίχνω βέβαια και ένα μικρό μερίδιο ευθύνης, στον κόσμο, που κακώς, αναζητά εργασία με τέτοιους τρόπους, υπόγειους, ζητώντας εκδουλεύσεις, με παράκαμψη των προβλεπόμενων διαδικασιών κλπ. Αλλά από την άλλη τους κατανοώ, γιατί όταν δεν μπορείς να επιβιώσεις, θα κάνεις οτιδήποτε με κάθε μέσο.
Ξέρετε, όταν υπάρχουν κανόνες που δεν τηρούνται, ή έχουν διάφορα “παραθυράκια”, ειδικά σε προσλήψεις δημόσιων/δημοτικών/ημικρατικών φορέων, αυτά συμβαίνουν. Δεν λειτουργήσαμε ποτέ ως χώρα με συνέπεια. Ένας «ΑΣΕΠ» έγινε, από τον αείμνηστο συμπατριώτη μας Αν. Πεπονή, κι εμείς οι ίδιοι με χίλιους δυο τρόπους τον πετροβολούμε και πάμε να τον παρακάμψουμε. Μπορεί να γίνει προκοπή έτσι; Θα διδάξουμε στα παιδιά μας την αξιοκρατία, τον σεβασμό, την συνέπεια, ή πως θα “γλύψουν” καλύτερα τον κάθε κοματάρχη και τοπάρχη;
Θέλουμε νέες θέσεις εργασίας στην περιοχή μας, επιτέλους, όχι δημόσιες; (το δημόσιο μας τέλειωσε για όσους ακόμη δεν το αντιλήφθηκαν). Θέλουμε αξιοκρατία; Θέλουμε παιδιά εργατικά και άξια, να γυρίσουν πίσω στην πατρίδα, ή θα διώξουμε στα ξένα κι όσους ακόμη παλεύουν κι επιχειρούν εδώ; Θα βάλουμε τάξη, στα του οίκου μας; Θα τηρούμε τους νόμους και τις διαδικασίες; Θέλουμε να βάλουμε βάσεις για ανάπτυξη, που θα φέρει και νέες θέσεις εργασίας; Θέλουμε να βρίσκουν τα παιδιά μας δουλειές με την αξία τους, ή θα παραβγαίνουμε στο «γλύψιμο»; Ας τα σκεφτούμε σοβαρά όλα αυτά. Η αλλαγή προς το καλύτερο, που όλοι θέλουμε για τον τόπο μας, περνά με την συμπεριφορά μας, και από εμάς τους ίδιους. Ας σεβαστούμε πρώτοι εμείς τους κανόνες, και να απαιτήσουμε να τους σεβαστούν και οι υπόλοιποι. Κάποτε, θα πρέπει επιτέλους να κοιτάξουμε μπροστά.
Κωνσταντίνος Η. Χονδρός
Περιφερειολόγος
