Του Γ. Απτεραίου
Σε κάθε εποχή, όπου το πολιτικό παιχνίδι δυναμώνει και οι συνθήκες γύρω μας αλλάζουν, γίνεται όλο και πιο φανερό ποιοι έχουν τη δύναμη να καθορίζουν τις εξελίξεις.
Οι οικονομικά ισχυροί ορίζουν τις προτεραιότητές τους και οι κυβερνήσεις, σε πολλές κοινωνίες, υποχρεώνονται να κινούνται συχνά μέσα σε αυτό το πλαίσιο.
Μέσα σε αυτή τη διαρκή αναταραχή, οι πολίτες δεν πρέπει να χάνουν το βασικό, να ξεχωρίζουν ποιοι πραγματικά, άμεσα και μακροπρόθεσμα, ωφελούνται από τις αποφάσεις και ποιοι επωμίζονται το βαρύ κόστος σε όλους τους τομείς της καθημερινής ζωής.
Έτσι, η καθημερινότητα αναδεικνύεται ως ο πιο αυστηρός δάσκαλος. Καμία κοινωνία, όλοι το ξέρουμε, δεν βρίσκει από την αρχή τον σωστό δρόμο· μαθαίνει μέσα από λάθη, διορθώσεις και προσπάθειες.
Όμως κανείς μας δεν θα διαφωνούσε ότι κάτι γίνεται ολοένα πιο αναγκαίο, οι άνθρωποι να μη στέκονται αδρανείς στο περιθώριο. Να σκέφτονται, να παίρνουν θέση για οτιδήποτε γίνεται γύρω μας, να συμμετέχουν ενεργά και να αγωνίζονται με όλες τους τις ψυχοσωματικές και πνευματικές δυνάμεις εναντίον όσων καρπώνονται τους κόπους τους ή εκμεταλλεύονται έναντι πινακίου φακής τα υλικά ή πνευματικά αγαθά που αυτοί παράγουν.
Καμία αλλαγή δεν έρχεται από μόνη της και κανένα σύστημα δεν μετασχηματίζεται χωρίς ενεργή παρουσία των πολιτών του. Με τον χρόνο, καθίσταται πασιφανές ότι οι δυσκολίες για τον μέσο άνθρωπο αυξάνονται σε πολλές χώρες και ορθώνονται μπροστά του σαν δυσκατάβλητα εμπόδια. Δεν αρκεί να περιμένει κανείς από άλλους να λύσουν τα προβλήματα· θυμηθείτε την αρχαία παροιμία “Συν Αθηνά και χείρα κίνει”.
Με άλλα λόγια, εάν οι πολίτες δεν ευαισθητοποιηθούν και δεν ξεσηκωθούν μόνοι τους στα παιχνίδια του φασισμού και του καπιταλισμού και δεν έρθουνε κοντά με τους συνανθρώπους τους για τους κοινούς αγώνες και εάν οι κοινωνίες δεν βγουν από τη “χειμερία νάρκη” και δεν κινητοποιηθούν οι ίδιες, τίποτα δεν πρόκειται ποτέ ν’ αλλάξει, τίποτα δεν ανακόπτεται. Οι αλλαγές δεν χαρίζονται· κατακτώνται. Και κατακτώνται μονάχα, όταν οι πολίτες με ορθάνοιχτα όλα τα αισθητήριά τους όργανα τις διεκδικούν με συνέπεια, επίγνωση και συλλογική δράση.
