Τα βαρυτικά κύματα – σπουδαία ανακάλυψη 

Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης 13/02/2025 

Του Χρίστου Παπαδημητρίου

Όπως είναι γνωστό, το πρότυπο για τη διαστολή ενός αρχικά θερμού και πυκνού σύμπαντος αποτελεί το καθιερωμένο πρότυπο της Κοσμολογίας. Πρόκειται για ένα πρότυπο ένα μοντέλο που συνιστά μέσα από την επιστημονική γνώση, προσέγγιση στον κόσμο που παρατηρούμε. Είναι ευρύτερα γνωστό ως πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης (Big – Bang), μια ονομασία με ιδιαίτερη απήχηση που αναφέρεται στο μεμονωμένο γεγονός μιας αρχικής έκρηξης που υποτίθεται ότι σημάδεψε την αρχή των πάντων, του σύμπαντος.

Τα βαρυτικά κύματα, που αναμφίβολα είναι σπουδαία ανακάλυψη, ανιχνεύθησαν και ανακοινώθηκε η ιστορική αυτή ανακάλυψη το 2014 απ’ το Κέντρο Αστροφυσικής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, στην πόλη Καίμπριτζ της Μασαχουσέτης (ΗΠΑ), από ομάδα μελέτης της Κοσμικής Ακτινοβολίας, που παρατηρούσε επί τρία χρόνια τον Ουράνιο θόλο με ειδικό και πολύ ευαίσθητο τηλεσκόπιο, από το οποίο εντοπίσθηκαν ίχνη των βαρυτικών κυμάτων, που εκπέμφθηκαν αμέσως μετά τη Μεγάλη Έκρηξη (Bing Bang), στο πρώτο νανοδευτερόλεπτο της ζωής του Σύμπαντος.

Την ύπαρξη των βαρυτικών κυμάτων είχε πιθανολογήσει, θεωρητικώς ο Αϊνστάιν, με τη μεγάλη όμως αυτή ανακάλυψη του 2014, επαληθεύονται και πειραματικώς, και μας λένε, κατά τους ειδικούς επιστήμονες, τι συνέβη στο πρώτο νανοδευτερόλεπτο της Δημιουργίας, ότι δηλαδή με το «Big – Bang» απελευθερώθηκε τεράστια ποσότητα «θετικής» ενέργειας, που συμπυκνώθηκε κατόπιν σε ύλη και έδωσε το Σύμπαν.

Συνεπώς, όπως παρατηρούν οι ειδικοί επιστήμονες, η ανίχνευση των βαρυτικών κυμάτων ενσωματούμενα στο καθιερωμένο, ως άνω, πρότυπο της Κοσμολογίας, μας δίνουν άμεσες φυσικές ενδείξεις και μαρτυρίες για τη Μεγάλη Έκρηξη και κατά προέκταση για τη δημιουργία του Κόσμου. Παρά τη σημαντικότητα της σπουδαίας αυτής ανακαλύψεως των βαρυτικών κυμάτων, εξακολουθώ να μου είναι αδύνατον να σκεφθώ κάτι που να συνδέεται με την αρχική στιγμή της Μεγάλης Έκρηξης, ή αν ένα τέτοιο μεμονωμένο γεγονός πράγματι συνέβη. Και τούτο γιατί δεν υπάρχει απάντηση «που συνέβη η Μεγάλη Έκρηξη». Η άγνοια αυτή με οδηγεί στο πουθενά. Επίσης δεν υπάρχει απάντηση στο ερώτημα «Τί υπήρχε πριν από τη μεγάλη Έκρηξη».

Για να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό, πρέπει να βρούμε ένα πρώτο καταφύγιο στην απειροτική αναφορά ότι η πραγματική αυτή κατάσταση της Μεγάλης Έκρηξης οφείλεται σε προηγούμενη κατάσταση εκρήξεως. Οπότε η Μεγάλη Έκρηξη είναι ένα στάδιο ενός αιώνιου κύκλου διαστολής – συστολής, και κατά λογική συνέπεια δεν αποτελεί σήμερα μέρος αυτού που η Επιστήμη ονομάζει καθιερωμένο κοσμολογικό πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης.

Αυτές οι απορίες με αναγκάζουν να προσχωρώ στην περί Θεού κοσμολογική απόδειξη όπως τη συναντούμε στον Λάϊμπνιτς, ο οποίος κατά τη γνώμη μου, σαφώς προσφέρει την πιο περιεκτική και δυνατή παρουσίαση της δημιουργίας του κόσμου. Για να αποφύγει την επ’ άπειρο παλινδρόμηση ενδεχομένων εκρήξεων υποθέτει ότι η συνέχεια του κόσμου είναι ένα ον που δεν έχει ανάγκη ένα άλλο αίτιο.

Αυτό το «τελικό αίτιο των πάντων» είναι αυτό που αποκαλούμε Θεό. Άποψη κοσμολογική που μου φαίνεται ισχυρή και με κάνει να διστάζω ή να ταλαντεύομαι. Γιατί; Γιατί το ενδεχόμενο είναι ένα μυστήριο, μια άβυσσος μέσα στην οποία η λογική χάνεται.

Ωστόσο, δεν παραβλέπω ότι ο ίλιγγος δεν αποτελεί απόδειξη! Εξ’ άλλου, η κοσμολογική αυτή απόδειξη και η συναφής φυσικο – θεολογική απόδειξη, είναι οι δύο δημοφιλέστερες, οι πιο προφανείς και ολιγότερο αμφίβολες, τις συναντάμε δε στον Πλάτωνα, στους Στωϊκούς, στον Κικέρωνα, στον Λάιμπνιτς, όπως προαναφέρω, στον Ρουσό, στον Πασκάλ, κλπ. Πρόκειται για τις γνωστές aposteriori αποδείξεις, που βασίζονται στις ιδέες της τάξης και της τελεολογίας. Η πορεία που ακολουθούν είναι απλή, σχεδόν απλοϊκή.

Αναφέρω τη σχετική θέση του Βολταίρου, που σύμπτυξε σε δύο διάσημους στίχους: «Το σύμπαν με αφήνει αμήχανο και δεν δύναμαι να σκεφθώ ότι τούτο το ρολόι υπάρχει χωρίς ωρολογοποιό». Ένας πρόσθετος λόγος που τάσσομαι με την άποψη «περί ευφυούς σχεδίου» και απορρίπτω τη δαρβινική θεωρία και ερμηνεία είναι ότι υπάρχουν περιπτώσεις δομών μη αναγώγιμου βαθμού περιπλοκής, οι οποίες δεν θα μπορούσαν να βελτιωθούν μέσω της εξέλιξης. Επομένως η σημερινή λειτουργικότητά τους είναι αποτέλεσμα, κατά την άποψή μου, «Ειδικού Σχεδιασμού». Π.χ., εγώ γεννήθηκα στις παρυφές του Αρακύνθου με μέσο επίπεδο νοημοσύνης, άλλος σε μικρή απόσταση με τις ίδιες συνθήκες με υψηλότερο ή χαμηλότερο νοητικό επίπεδο. Συμβιβάζεται αυτό με τη Δαρβινική εξελικτική θεωρία των εμβίων όντων!!

Επειδή όμως το θέμα είναι έξω από τον επιστημονικό μου χώρο, θα μείνω στην άποψη των πολλών ότι: «Το πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης, διηγείται μια ιστορία του σύμπαντος πολύ ωραία για να είναι αληθινή. Η αλήθεια είναι ότι το πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης διηγείται μια ιστορία του σύμπαντος πολύ απλή για να είναι λάθος».