Σαράντα κιόλας μέρες πέρασαν από τον θάνατό της Μαρίας Τσούτσου.
Την Κυριακή θα γίνει το μνημόσυνό της.
Σαράντα μέρες στοχαστικής απώλειας για όλους εμάς που τιμούμε τη μνήμη της μέσα από τα έργα της.
Σαράντα μέρες εσωτερικών συνομιλιών και νηφάλιων αποτιμήσεων.
Γιατί η τιμή, η αληθινή τιμή, στην αγαπημένη μας Μαρία δεν είναι κοινωνική εκδήλωση. Είναι δέηση για την ανάπαυση της ψυχή της στους λειμώνες της καλοσύνης Και υπόσχεση, προπαντός υπόσχεση, συνέχειας της διακονίας της με την ίδια προσήλωση που έδειξε εκείνη. Και με την ίδια ταπεινότητα που αρμόζει σε ανθρώπους που τάσσουν εαυτούς στην υπηρεσία των αναγκεμένων συνανθρώπων μας.
Μικρό ελεγείο
Της Φωτεινής Μυλωνά-Ραΐδη
Έκλεισε ο κύκλος σου, όπως όλων των αγίων της ζωής, με πόνο.
Πριν τον πόνο …η βαϊφόρος!
Με τα χιλιάδες «Εύγε!» πάνω στα λαμπερά πράσινα βαγιόφυλλα.
Σε βλέπω με τα μάτια της καρδιάς μου να σκύβεις, με άκρα ταπείνωση, και να τα μαζεύεις.
«Να φτιάξω θέλω», μου εξήγησες, «ένα αντηχείο για την καρδιά μου! Να φυλάξω μέσα του τους κελαηδισμούς των συναισθημάτων μου!».
Τότε δεν ήξερα… Τώρα ξέρω…
Να προστατευτείς ήθελες από τη μικρότητα. Τη μικρότητα που γεννάει ο πόνος. Ο άδικος πόνος.
Γι’ αυτό και δεν τον σκόρπισες. Το ενέδυσες με την περηφάνια της σιωπής σου και τον έκρυψες πίσω από ένα βουβό χαμόγελο και τον πήρες μαζί σου στο επέκεινα.
