Κάνε κλικ και δες περισσότερο aixmi-news.gr στην αναζήτηση της Google
Πρόσθεσε το στην Google
Του Γ. Απτεραίου
Τον σοσιαλιστικό ρεφορμισμό τον έφερα ξανά στη σκέψη μου αυτές τις μέρες, επειδή, με την έναρξη του καινούργιου ακαδημαϊκού έτους, θυμήθηκα παλιές κοινωνικοπολιτικές συζητήσεις με αγαπημένους φίλους και συμφοιτητές, στο ξεκίνημα της δεκαετίας του ’90.
Ήταν χρόνια παράξενα και ενδιαφέροντα. Το Ανατολικό μπλοκ είχε καταρρεύσει, τα κομμουνιστικά κόμματα αναζητούσαν νέο δρόμο και εμείς, νεότεροι τότε, προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τι θα έμενε όρθιο και τι θα έπρεπε να αλλάξει. Ο σοσιαλιστικός ρεφορμισμός ήταν συχνά μέρος εκείνων των συζητήσεων.
Σήμερα, τόσα χρόνια μετά, ο όρος μπορεί να ακούγεται σε αρκετούς παλιός ή και παρωχημένος. Η ανάγκη, όμως, που κρύβεται πίσω του φρονώ ότι δεν είναι καθόλου παλιά.
Γράφω προφανώς για την ανάγκη να αλλάζουν τα πράγματα χωρίς να συντρίβεται ο άνθρωπος, να μεταβάλλονται οι συνθήκες δίχως να καταπατούνται οι πανανθρώπινες αρχές και αξίες.
Να διορθώνουμε τα στραβά χωρίς να γκρεμίζουμε ό,τι καλό έχει χτιστεί. Να αμείβεται δίκαια η εργασία, να βρίσκει ο άνθρωπος γιατρό και το παιδί καλή παιδεία δίχως όλα να εξαρτώνται από το πορτοφόλι της οικογένειας. Να στηρίζεται εκείνος που δυσκολεύεται, αλλά και να αναγνωρίζεται εκείνος που δημιουργεί και προσπαθεί.
Και ταυτόχρονα , κοντά σε αυτά, να μην αντιμετωπίζουμε την τεχνολογία ή την επιστήμη σαν εχθρό. Μας δίνουν εφόδια και δυνατότητες που οι προηγούμενες γενιές δεν μπορούσαν καν να φανταστούν. Το ίδιο και η επικοινωνία, η γνώση. Το αληθινά ζητούμενο, κατά τη γνώμη μου, είναι να τα μεταχειριζόμαστε για να κάνουμε καλύτερη τη ζωή μας και όχι για να κάνουμε τον άνθρωπο εξάρτημα μιας μηχανής.
Ίσως, νομίζω ότι θα συμφωνήσουμε όλοι, τελικά ο σοσιαλιστικός ρεφορμισμός να μην είναι τόσο μια πολύπλοκη πολιτική θεωρία όσο μια απλή κοινωνική σκέψη: Να έχουμε πάντα σε εγρήγορση τα αισθητήρια όργανα του σώματος, του πνεύματος και της ψυχής, να προχωρούμε όλοι μαζί μπροστά, εξαλείφοντας εκείνα που μας διχάζουν, διορθώνοντας αυτά που μας πληγώνουν και κρατώντας όσα μας ενώνουν.
Δεν είναι απαραίτητο να συμφωνούμε σε όλα. Χρειάζεται να μπορούμε να συζητούμε, να ακούμε ο ένας τον άλλον και να αναζητούμε μαζί το καλύτερο με ανυπόκριτο σεβασμό στην αξιοπρέπεια και τις ιδέες και τις αρχές του καθενός εξ ημών· το θυμάμαι ως συμβουλή – κληρονομιά από τον παππού μου, τον Παναγιώτη.
Γιατί, το ξέρουμε πλέον καλά όλοι, το μέλλον δεν είναι ιδιοκτησία κανενός.
Και ένα πιο δίκαιο, πιο ήρεμο και πιο ανθρώπινο μεθαύριο μπορούμε, όπως είναι παγκοίνως γνωστό, να το χτίσουμε μόνο μαζί, ώστε να είναι ταυτόχρονα και γερό, και αλύγιστο και άθραυστο.
