Του Γ. Η. Ορφανού
Το μικρό λουλουδάκι θα μεγαλώσει παρά τις, άλλοτε αντίξοες και άλλοτε ενισχυτικές, καιρικές μεταβολές, θα γεμίσει ευωδία και άνθη όλο τον κόσμο.
Η αμυγδαλιά θ’ ανθίζει ακόμα και τον πιο βαρύ χειμώνα.
Το καράβι του πολυταξιδεμένου ναυτικού, αργά ή γρήγορα, ξεπερνώντας αλώβητο ύφαλους και σκοπέλους, θα ξαναβρεί νηνεμία και αραξοβόλι στο λιμάνι της γενέτειρας γης.
Το σκυλάκι, παρότι γυρνά αδέσποτο στους μεγάλους δρόμους της πόλης, θα μεγαλώσει και θα γίνει πιστός φίλος και φύλακας των ανθρώπων.
Ο αιματοβαμμένος ιδρώτας του εργάτη στο εργοστάσιο θα αποδώσει καρπούς για τον ίδιο και την οικογένειά του.
Τα λόγια του δασκάλου, όσο δυσνόητα κι αν μοιάζουν στα σχολικά χρόνια, θα βοηθήσουνε, συν τω χρόνω, τους μαθητές να καλλιεργήσουνε τον ψυχικό τους κόσμο, να προκόψουνε πνευματικά και υλικά και να ξεπερνούν, με σύνεση, πίστη, θάρρος και αισιοδοξία, τις δυσκολίες που θα φέρνει στη ζωή τους η ένταξη στο κοινωνικό σύνολο.
Ο Θεός μάς ευλογεί όλους και καθετί, ανά πάσα στιγμή. Ουρανόθεν. Σκουπίζοντας το δάκρυ από τα μάτια της μάνας και εισακούοντας τις γεμάτες αγάπη προσευχές της υπέρ των παιδιών της. Μάνα, ο ακούραστος γήινος διαμεσολαβητής μας στο Θεό. Μάνα, η πιο μεγάλη αγκαλιά, η άδολη και άκακη καρδιά που μας έστειλε ο Θεός ως προστασία στις κακοτοπιές! Μάνα, εσύ μόνη με ένα σου φιλί, χάδι ή λόγο εκμηδενίζεις τις λύπες μας και πολλαπλασιάζεις τη χαρά μας, όταν όλοι οι άλλοι απομακρύνονται αδιάφοροι! Μάνα, το πιο ευωδιαστό λουλούδι του κήπου μας, όταν ο αποδέλοιπος κόσμος σφύζει από δυσωδία!
Μάνα, σ’ ευχαριστούμε!
