Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 07/03/2024
Του Rodi De Fuca
Σε μια μικρή κοινωνία, μια ολιγάνθρωπη πόλη, μια πόλη ανηγεμονική πλέον σαν ετούτη και διψασμένη για διανόηση, η απώλεια ενός αξιοσημείωτου πολίτη αποτελεί μια χρόνια και αθεράπευτη πληγή.
Η πεμπτουσία της ζωής δραπετεύει και διασκορπίζεται στα μικρά της σοκάκια. Αιμορραγεί η πηγή ενέργειας, που δίνει ζωή σε αυτούς τους μικρούς πυρήνες ανθρώπων που τρέφονται από λίγους πίδακες σοφίας, θάρρους και ζωντάνιας όπως ήταν εκείνος ο ερασιτέχνης μαραθωνοδρόμος των καθημερινών άθλων, που έχασε το Μεσολόγγι. μια θλιβερή και σκοτεινή νύχτα τον Ιανουάριο του 2023.
Όπως μετά μου εκμυστηρεύτηκε ο Βίκτωρ, το φθινόπωρο πριν την πανδημία, ο Βασίλης, έτσι είναι το όνομα του ήρωά μας, είχε βγάλει τα εισιτήρια για να συμμετάσχει στον υπέροχο μαραθώνιο που διεξάγεται κάθε χρόνο Μάρτη μήνα στη Βαρκελώνη. Ο ενθουσιασμός του ήταν τόσο μεγάλος που τελικά θα συμμετείχε σε έναν αγώνα κάτω από το άγρυπνο βλέμμα των Ισπανών φίλων του που κάλεσε και 2 από τα παιδιά του να τον συνοδεύσουν στην περιπέτειά του.
Είχε μπροστά του περισσότερο από 5 μήνες πριν το ταξίδι στη Βαρκελώνη, αρκετός χρόνος για να προπονηθεί σχολαστικά και να ολοκληρώσει τον δέκατο πέμπτο του αγώνα των 42 χλμ και 195 μέτρων, τιμώντας τον ήρωα Φειδιππίδη, τη χώρα του και την αγαπημένη του πόλη, το Μεσολόγγι, την ιερή πόλη της Ελλάδας όπου άφησε την τελευταία του πνοή ο ρομαντικός ποιητής λόρδος Βύρων. Ωστόσο, λίγες μέρες πριν από το γεγονός ήρθε η ανακοίνωση της πανδημίας και του εγκλεισμού. Για 2 χρόνια το όνειρο του μαραθωνίου μετατράπηκε σε εφιάλτη και η μακρινή και κουραστική αναμονή κατέστη δυνατή μόνο χάρη στην καθημερινή προπόνηση. Από το σπίτι μέχρι το νησάκι της Τουρλίδας, όπως λέγεται εκείνη η νησιώτικη φωλιά αυτών των αγκυλόραμφων πουλιών στο τέλος ενός θαλάσσιου διαδρόμου, κι από κει ξανά στην πόλη, πάνω από έξι ολόκληρα χιλιόμετρα την ημέρα προετοιμασία για την πιο περιπόθητη μελλοντική περίσταση και την εκπλήρωση ενός ονείρου όπως ήταν η επιθυμία του: Να συμμετάσχει στον ονειρεμένο του μαραθώνιο.
Η ανακοίνωση της επανέναρξης των αθλητικών δραστηριοτήτων και η ανακοίνωση του εορτασμού του Μαραθωνίου της Βαρκελώνης του 2023 τον έκαναν να πάρει νέα εισιτήρια τον περασμένο Σεπτέμβρη για τον ίδιο και τα τρία από τα τέσσερα παιδιά του που ήθελαν να τον συνοδεύσουν στην εκπλήρωση αυτής της παλιάς υπόσχεσης της συμμετοχής του στον ελκυστικό αγώνα της μυθολογικής Καλλίπολις.
Ενίσχυσε την καθημερινή του προπονητική προσπάθεια για να φτάσει αξιόμαχος τον Μάρτιο, θυσιάζοντας λίγο περισσότερο από τον χρόνο του, χωρίς όμως να παραμελήσει τις υπόλοιπες πολιτικές και πολιτιστικές του δραστηριότητες που είχαν κερδίσει τον σεβασμό του πληθυσμού του Μεσολογγίου και των γύρω περιοχών. Ώσπου μια βραδιά ο μαύρος καβαλάρης με το δρεπάνι, εκείνος ο αδυσώπητος δήμιος, άδικος για τους δίκαιους, του έστησε ενέδρα στη μέση της καθημερινής προπονητικής του περιοδείας, τον ξάφνισε και τον γκρέμισε στην άσφαλτο αξανάσαστο. Λίγο περισσότερο από ένα μήνα πριν δει το όνειρό του να γίνεται πραγματικότητα, σε ηλικία πενήντα δυο ετών, ο σιωπηλός ήρωας της Ιεράς Πόλης υπέκυψε στη σκληρή και παράλογη μοίρα, αφήνοντας την οικογένειά του ορφανή, τόσο ορφανή όσο και την πόλη που έχασε έναν από τους αγαπημένους γιους της, βυθίζοντάς την στη θλίψη και την απαρηγορησιά.
Σε μια κοινωνία υπάρχουν πάντα εκείνοι που ξεχωρίζουν εξαιρετικά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αλλά μερικές φορές χάνονται στην απεραντοσύνη της επιτυχίας και σπάνια κάνουν την παρουσία τους αξιοσημείωτη στους μικρούς κύκλους των επαρχιακών πόλεων. Από την άλλη πλευρά οι απλοί άνθρωποι της πόλης με τις καθημερινές και ανιαρές τους ανησυχίες κάνουν αρκετά για να επιβιώσουν με αξιοπρέπεια, όχι χωρίς κόπους και θυσίες ώστε να φτάσουν, να πραγματοποιήσουν κάτι παραπάνω. Αλλά ανάμεσα σε όλους αυτούς τους σιωπηλούς ή δραστήριους πολίτες, αγνώθους ή σπουδαγμένους, συγκρατημένους ή θαρραλέους, εμφανίζονται κατά καιρούς εκείνοι οι άγνωστοι ήρωες που, χωρίς να κάνουν θόρυβο, χωρίς ατομικισμό και απληστία, με υγιείς αξιώσεις και θεμιτές φιλοδοξίες, αναδύονται από το πλήθος για να γίνουν πρωταγωνιστές της καθημερινότητας, εμψυχωτές της ρουτίνας και εκπαιδευτές της διανόησης, της κατανόησης, της ευγένειας και της συνύπαρξης.
Ένας από αυτούς τους τακτικούς κοινωνικούς εργάτες ήταν και ο Βασίλης Ράπτης. Εξέχον μέλος του καστ των επισήμων της ολιγόκοσμης κοινότητας του Μεσολογγίου μια μικρή πόλη του εικοστού πρώτου αιώνα.
Μου έλεγε ο Βίκτωρ πως δεν υπάρχουν πια για κείνον μαραθώνιοι σε τούτη την άδικη γη, αλλά ο ήρωας μας σίγουρα θα πασχίζει να τρέχει πίσω από τα σύννεφα προς την αιωνιότητα, όπου ζουν όσοι έχουν αγαπήσει και σεβαστεί περισσότερο τη ζωή, για να προλάβει να κόψει πρώτος τη σατέν κορδέλα και να περάσει νικηφόρα τη γραμμή του τερματισμού.
Ο μαραθώνιος της Βαρκελώνης που θα εκπλήρωνε μεγάλο μέρος των αγωνιστικών ονείρων του ξεκινά φέτος το 2024 χωρίς αυτόν, όπως ξεκίνησε κι ο προηγούμενος του 2023. Χωρίς τα αθλητικά του δεδομένα. Ίσως όμως με το δυναμικό και επίμονο πνεύμα του να διανύει νοερά με σταθερά βήματα τα χιλιόμετρα από την πολυσύχναστη λεωφόρο του Paseo de Gracia μέχρι το Arco De Triunfo, την Αψίδα του Θριάμβου. Δεν θα‘ χε σκεφτεί πιστεύω να κουβαλήσει ολυμπιακές δάδες ή σκυτάλες, ούτε ελληνικές σημαίες με λεζάντες και αφίσες διάσημων χορηγών. Ούτε θα’ χε ονειρευτεί τρόπαια και αγαλματίδια βραβευμένα. Μα θα’ θελε σίγουρα να σεργιανήσει το λάβαρο της πόλης του, αυτό που πάντα κουβαλούσε στην καρδιά του, στους δρόμους του Ensanche, στις ανηφόρες για το λόφο που λέγεται σήμερα Montjuic κι όπου αιώνες πριν προσάραξε η Barca-Nona του Οδυσσέα, ή να δρασκελίσει ανάμεσα από τους δίδυμους ενετικούς πύργους της παλιάς έκθεσης του 1888. Της ίδιας έκθεσης για την οποία κατασκευάστηκε η Αψίδα του Θριάμβου που θα’ ναι εφέτος η γραμμή τερματισμού του τελευταίου μαραθωνίου. Μια αψίδα που δεν φτιάχτηκε για να γιορτάσει καμία αιματηρή νίκη αλλά, όπως στην περίπτωσή του ήρωά μας, για να απολαύσει ένα απλό ανθρώπινο γεγονός από αυτά που είναι σημάδια αριστοποίησης και ευζωίας.
Δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να τον συναντήσω αν και μπορεί να έχουμε αγγιχτεί πολλές φορές ενώ περπατούσαμε στους δρόμους της ιεράς πόλης, δύο άγνωστοι, όμως οι απόψεις των συμπολιτών του είναι ομόφωνες και η γνώμη του ιβηρικού φίλου του Victor για την αξία του και τη ζωτική του γενναιοδωρία είναι αρκετή για να μας θλίβει η απουσία του και να ολοφυρόμαστε για την άδικη απώλειά του, μια απώλεια που αφήνει την πόλη μας πιο ορφανή και απροστάτευτη μπροστά στη καθημερινότητα που μας έχει συνηθισμένους το κατά το πλείστον ανενεργό πλήθος.
Αυτός ο μαραθώνιος της Βαρκελώνης δεν θα μάθει ποτέ για εκείνον τον άγνωστο υποψήφιο που δεν εκπλήρωσε το όνειρό του να τον τρέξει, δεν θα τον περιλάβει στη λίστα των συμμετεχόντων, δεν θα διασώσει τον αριθμό του ή θα τον στεφανώσει με ένα κλαδί ελιάς, αλλά πιστεύω και εύχομαι εκείνος να απολαύσει από το απεραντοσύνη όπου ταξιδεύει την διαδρομή αυτής της όμορφης ιβηρικής πόλης που δεν είχε την τύχη να τον καλέσει στον τελευταίο της μαραθώνιο!
ακολουθήστε το aixmi-news.gr στο Facebook για να μαθαίνετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
