Με τους θανάτους στους χώρους δουλειάς να αυξάνονται χρόνο με τον χρόνο, βλέπουμε ανθρώπους άνω των 60-65 ετών, οι οποίοι κανονικά θα έπρεπε να απολαμβάνουν μια αξιοπρεπή ζωή έπειτα από 30-40 χρόνια δουλειάς, με μια σύνταξη που να ανταποκρίνεται στις σημερινές ανάγκες επιβίωσης, να αναγκάζονται να συνεχίζουν να εργάζονται. Η κυβέρνηση προβάλλει με υπερηφάνεια, για ακόμη μία φορά, τη δουλειά μέχρι τον τάφο.
Με τις πρόσφατες εξαγγελίες της, η Υπουργός Εργασίας, κα Κεραμέως, αντί να δει και να σκύψει πάνω από τα πραγματικά προβλήματα επιβίωσης που αναγκάζουν τους συνταξιούχους να ξαναβγούν στον δρόμο της εργασίας, διαφημίζει την επέκταση του προγράμματος για ανέργους ηλικίας 55 έως 74 ετών. Συγκεκριμένα, ανακοίνωσε τη δημιουργία επιπλέον 8.000 προσωρινών θέσεων εργασίας, ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό των θέσεων του εν λόγω προγράμματος στις 43.000. Συνοδοιπόροι σε αυτή την πολιτική παρουσιάζονται το Δημόσιο, οι Δήμοι, οι Περιφέρειες, ακόμη και η Ανεξάρτητη Αρχή Επιθεώρησης Εργασίας.
Η ξεδιάντροπη αυτή διάταξη ξεπερνά κάθε όριο, καθώς το πρόγραμμα, πέραν των ανέργων, απευθύνεται και σε άτομα ηλικίας 67-74 ετών, ανεξάρτητα από το εάν έχουν συνταξιοδοτηθεί ή εάν δεν έχουν συμπληρώσει τον απαιτούμενο χρόνο ασφάλισης για τη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος. Στόχος είναι, όπως μας είπε η Υπουργός Εργασίας, να προσφέρει ουσιαστικές ευκαιρίες επανένταξης στην αγορά εργασίας σε μια ηλικιακή ομάδα που συχνά αντιμετωπίζει δυσκολίες στην εξεύρεση απασχόλησης.
Η κοροϊδία, βέβαια, είναι φανερή. Αφού πρώτα όλες οι κυβερνήσεις μέχρι σήμερα, με νόμους που ψηφίστηκαν πολύ πριν από την καπιταλιστική κρίση και τα μνημόνια, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, αύξησαν τον απαιτούμενο χρόνο ασφάλισης προκειμένου κάποιος να λάβει σύνταξη από 4.050 σε 4.500 ένσημα, τώρα η κυβέρνηση, αντί να διορθώσει αυτή την αδικία, προσφέρει ως λύση τη δουλειά μέχρι το 74ο έτος της ηλικίας του εργαζομένου.
Αυτή η διάταξη, βέβαια, αποτελεί τον προάγγελο για τη νομιμοποίηση της αύξησης των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης μέχρι τα 74 χρόνια, κάτι το οποίο ζητά επίμονα και η Ε.Ε. Άλλωστε, με τους νόμους των κυβερνήσεων της Ν.Δ., του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και του ΣΥΡΙΖΑ επί Τσίπρα, όχι μόνο αυξήθηκε το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης από τα 65 στα 67 έτη, αλλά προβλέφθηκε, με ειδική διάταξη και ανάλογα με το προσδόκιμο ζωής, η δυνατότητα νέας αύξησής του, όποτε κρίνεται σκόπιμο, πέραν των 67 ετών.
Έτσι, η πρόσφατη διάταξη που ψηφίστηκε νομιμοποιεί πλέον την εργασία μέχρι τα 74 χρόνια για όσους δεν έχουν συμπληρώσει τον απαραίτητο χρόνο ασφάλισης και, παράλληλα, αποτελεί προοίμιο για ένα νέο όριο ηλικίας συνταξιοδότησης στο άμεσο μέλλον.
Εκεί, όμως, που ντράπηκε και η ντροπή ήταν στα όσα είπε η πρώην Υπουργός Εργασίας, κα Δόμνα Μιχαηλίδου, σε συνέντευξή της: ότι η μητέρα της είναι 72 ετών, έχει μεγάλη ενέργεια και δύναμη παρά την ηλικία της και θέλει να δουλέψει, γνωρίζοντας ότι, με τον νέο νόμο, η σύνταξή της δεν θα περικοπεί.
Βέβαια, κανέναν συνταξιούχο δεν ενδιαφέρει εάν η Υπουργός φέρνει ως παράδειγμα το πώς νιώθει η μητέρα της ή κάποιος άλλος συνταξιούχος. Αυτό που προκαλεί, όμως, είναι η προσπάθεια της κυβέρνησης, με τέτοιου είδους γελοία επιχειρήματα, να μας παρουσιάσει ότι ενδιαφέρεται για εμάς και για το καλό μας και ότι, δήθεν προς όφελός τους, οι συνταξιούχοι θα πρέπει να συνεχίσουν να δουλεύουν χωρίς να μειώνεται η σύνταξή τους.
Για την Ε.Ε., την κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα, η συνταξιοδότηση δεν σημαίνει και το τέλος του εργασιακού βίου, αλλά δουλειά μέχρι τον τάφο. Η Ε.Ε. το ονομάζει κομψά «ασημένια ανάπτυξη», όπου ο υπερήλικας συνταξιούχος θα έχει κάπου να διοχετεύσει την ενέργειά του έπειτα από 40 χρόνια δουλειάς.
Μας κοροϊδεύουν κατάμουτρα, αφού στόχος τους είναι, με το μέτρο αυτό, να απαλλάξουν ακόμη περισσότερο το κράτος και την εργοδοσία από την υποχρέωση να διασφαλίζουν το δικαίωμα του εργαζομένου στη σύνταξη. Και, βέβαια, θεωρούν σύγχρονη και αυτονόητη τη δουλειά μέχρι τον τάφο — για το καλό μας, υποτίθεται, για να μη βαριόμαστε.
Η ξετσιπωσιά τους δεν έχει όρια. Αντί να μας εξασφαλίζουν αξιοπρεπείς συντάξεις, ώστε να περάσουμε το υπόλοιπο της ζωής μας με αξιοπρέπεια και με δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, θέλουν να μας στείλουν πίσω στη δουλειά. Και εάν πεθάνουμε πιο γρήγορα, ακόμη καλύτερα γι’ αυτούς.
Αν πραγματικά η κυβέρνηση νοιαζόταν για τους συνταξιούχους που δεν έχουν τα απαιτούμενα ένσημα, θα μπορούσε να μειώσει τον απαιτούμενο αριθμό τους από 4.500 σε 4.050, όπως ίσχυε παλαιότερα. Αυτό όμως, όπως λέει η κυβέρνηση, έχει κόστος. Όταν πρόκειται, όμως, να αυξηθούν οι στρατιωτικές δαπάνες για τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε., στο πλαίσιο της πολεμικής οικονομίας, το κόστος δεν τίθεται προς συζήτηση.
Έτσι, λοιπόν, έχουμε χιλιάδες εργαζομένους οι οποίοι έχουν συμπληρώσει το 67ο έτος της ηλικίας τους και, επειδή μπορεί να τους λείπουν κάποια ένσημα για να συμπληρώσουν τα απαιτούμενα 4.500, δεν μπορούν να συνταξιοδοτηθούν. Επομένως, οι εισφορές αυτές ουσιαστικά χάνονται.
Το ερώτημα εδώ είναι: πού πήγαν οι εισφορές αυτών των εργαζομένων, οι οποίοι, αν και εργάστηκαν και κατέβαλαν εισφορές, δεν θα λάβουν καμία σύνταξη;
Όλες οι κυβερνήσεις μέχρι σήμερα το μόνο που κάνουν είναι να ψηφίζουν μέτρα για δουλειά μέχρι τα βαθιά γεράματα, με αντάλλαγμα μια σύνταξη πείνας, αφού αυτό εξυπηρετεί τους δημοσιονομικούς δείκτες και, βέβαια, τη στήριξη των επιχειρηματικών ομίλων.
Για εμάς τους συνταξιούχους, ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι.
Για αυτούς και για πολλούς ακόμη λόγους, το Παράρτημα ΙΚΑ Μεσολογγίου καλεί τα μέλη του να πάρουν μέρος στο Πανελλαδικό Συλλαλητήριο στις 5 Σεπτέμβρη, όπου εκεί θα μιλήσει ο λαός.
Εμείς, όπως πάντα, θα είμαστε συνεπείς σε αυτό το αγωνιστικό ραντεβού. Το χρωστάμε στα παιδιά μας και στα εγγόνια μας, για ένα καλύτερο αύριο.
Η μεταφορά για τη Θεσσαλονίκη είναι δωρεάν.
Αναχώρηση το Σάββατο 5 Σεπτέμβρη από τον Α.Β. Βασιλόπουλο, στις 9:00 το πρωί.
ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ ΙΚΑ ΑΙΤΩΛ/ΝΙΑΣ
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ
