Μήπως χάσαμε εντελώς τον μπούσουλά μας;

Του Θεόδωρου Ε. Ακρίδα,
μουσικολόγου – συγγραφέως

Δεν είχα σκοπό να σχολιάσω κάποιο γεγονός των τελευταίων ημερών, αλλά οι επίμονες προκλήσεις κάποιων φίλων με αναγκάζουν να διατυπώσω κάποιες απόψεις μου. Πρόκειται για τη φυγή από τη ζωή του τραγουδοποιού Διονύση Σαββόπουλου.

Δεν θεωρώ ότι «κομίζω γλαύκα» εάν πω ότι στη σύγχρονη κοινωνία της χώρας μας έχουν διαμορφωθεί και επικρατήσει οι πιο περίεργες τάσεις και συμπεριφορές, δημιουργώντας αντιστρόφως ανάλογες καταστάσεις. Με όλο το σεβασμό που έχω προς τη μνήμη του Σαββόπουλου, θα πω ότι δεν κατάλαβα για ποιο λόγο … χάλασε ο κόσμος με το χαμό του. Σε όλα τα Μ. Ενημέρωσης εκθειαζόταν, όχι μόνο ως τραγουδοποιός, αλλά και ως … μέγας «επαναστάτης» και «ανένταχτος».

Γεγονός είναι ότι ο μακαρίτης έγραψε μερικά τραγούδια που ακούγονται ευχάριστα. Βεβαίως, κάποιοι έχουν το δικαίωμα να τα θεωρούν ως ύψιστα μουσικά δημιουργήματα. Είναι ζήτημα γνώσεων, μουσικής παιδείας και καλλιτεχνικής ευαισθησίας η κρίση για κάθε μουσική δημιουργία. Προσωπικά, πιθανολογώ ότι τα εν λόγω τραγούδια δεν θα ξεπεράσουν το χρονικό διάστημα της μιας ή το πολύ δύο γενεών, εν αντιθέσει προς κάποια τραγούδια παλαιοτέρων δημιουργών, που ακούγονται και θα ακούγονται για πολλές γενιές ακόμα.

Όμως, «επαναστάτης» γιατί; Επειδή (όπως λέγεται) είχε επαναστατήσει προσπαθώντας να αποφύγει τη στρατιωτική θητεία; Ή επειδή όταν κάποτε του είχαν προσφέρει ανθοδέσμη είχε πει: «πάρτε από δω αυτές τις σαλάτες». Ή μήπως (όπως σχολιάστηκε ευρέως) όταν στο river parti του Νεστορίου, ανεβαίνοντας στη σκηνή με τους γνωστούς ακραίους κορυβαντισμούς του, μπροστά στο ενθουσιώδες κοινό ασχημόνησε βδέων στο μικρόφωνο;

Επίσης, ο Σαββόπουλος μόνο ανένταχτος δεν ήταν. Οι ανένταχτοι, οι ασυμβίβαστοι και οι θίγοντες ευθαρσώς όλα τα κακώς κείμενα, (όσο μεγάλα πνευματικά και καλλιτεχνικά αναστήματα κι αν είναι) και εν ζωή «θάβονται» από τα κυκλώματα του κατεστημένου και η φυγή τους απ’ τη ζωή περνά απαρατήρητη ή στην καλύτερη περίπτωση, μπορεί να αναφερθεί φευγαλέα ή να περάσει στα πολύ ψιλά του Τύπου. Ως παραδείγματα αναφέρω ελάχιστες περιπτώσεις: Των μουσικών τραγουδοποιών, Μάρκου Βαμβακάρη, Β. Τσιτσάνη, Μάνου Χατζηδάκη, Στ. Κουγιουμτζή, Γιαν. Σπανού, κ.ά. Των, επιστημόνων, φιλοσόφων, αρχαιολόγων, ιστορικών και συγγραφέων, Σαρ. Καργάκου, Χρ. Γιανναρά, Πέτρου Θέμελη, Ευτύχη Μπιτσάκη, Μαν. Χατζηγιακουμή, κ.ά., που η φυγή τους απ’ τη ζωή, ή αναφέρθηκε ελάχιστα ή και καθόλου. Βλέπετε, δεν ήταν διαπλεκόμενοι και ενταγμένοι στα κυκλώματα του κατεστημένου.

Περίτρανη απόδειξη ότι ο Σαββόπουλος ήταν ενταγμένος και διαπλεκόμενος σ’ όλα αυτά τα κυκλώματα, είναι το γεγονός ότι ήταν πανταχού παρών στα Μ. Ενημέρωσης και με συχνότατες παρουσίες, προβάλλοντας τα έργα του και με χειμαρρώδη τρόπο, τις (ενίοτε) περίεργες απόψεις του. Έτσι είχε καταστεί πασίγνωστος. Σήμερα δε, οι αναγνωρίσιμοι θεωρούνται και σπουδαίοι. Επιβεβαίωση επ’ αυτού έχουμε και από τις περιπτώσεις, που δημοσιογραφάκια του καθημερινού μπλα-μπλα (φερέφωνα του κατεστημένου), αναρριχώνται σε βουλευτικά και υπουργικά αξιώματα και διαχειρίζονται τις τύχες του λαού. Η αναγνωρισιμότητα, λοιπόν «έχρισε» και τον Σαββόπουλο σπουδαιότατο. Γι’ αυτό και με τη φυγή του από τη ζωή, «εσείσθησαν λαοί». Κλαυθμοί και οδυρμοί σ’ όλα τα Μ. Ενημέρωσης και ακατάσχετος ορυμαγδός εκθειαστικών εγκωμίων. Ακόμα και η κηδεία του έγινε «δημοσία δαπάνη»(!) σαν να ήταν ο στρατάρχης, που – κατατροπώνοντας τους εχθρούς – έσωσε τη χώρα, σαν να ήταν ο ύψιστος εθνικός μουσουργός ή ο μέγας εθνικός ευεργέτης. Βεβαίως, για όλα αυτά δεν ευθύνεται ο ίδιος και εύχομαι να έχει ανάπαυση η ψυχή του και να είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει. Η ευθύνη για όλες αυτές τις υπερβολές και την ειδωλοποίησή του, σαφώς χρεώνεται στα κυκλώματα του συστήματος, που ήταν ενταγμένος.

Βρε, μπας κι έχουμε χάσει εντελώς τον μπούσουλά μας;