Του Νίκου Νούλα,
Δημοσιογράφου
Με ενδιαφέρον παρακολουθούμε οι δημότες του Μεσολογγίου την περιοδεία του Δημάρχου, Σπύρου Διαμαντόπουλου, στα χωριά και σε όλες τις δημοτικές ενότητες, όπου συνομιλεί αδιαμεσολάβητα με τους πολίτες. Επί της αρχής είναι μια καλή και σωστή πρωτοβουλία, ο διάλογος άλλωστε, είναι πυλώνας της δημοκρατίας. Ακόμη κι αν γίνονται σε προστατευμένο και ελεγχόμενο περιβάλλον, πράγμα που δεν ισχυρίζομαι ότι συμβαίνει, οι διάλογοι και τα όσα λέει αλλά, και κυρίως το πώς τα λέει, ο Διαμαντόπουλος μας βοηθάνε να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα για όσα συμβαίνουν στον δήμο.
Ένα πρώτο πράγμα που παρατηρεί κανείς βλέποντας τα βίντεο αυτά είναι η χρήση των ρημάτων και σε ποιο πρόσωπο μιλάει ο δήμαρχος. Όταν θέλει να αναφερθεί σε κάτι καλό, το πρώτο ενικό πρόσωπο επιστρατεύεται, λόγου χάρη: “Βγήκα, 4 φορές (στο δρόμο)” ή “Είμαι ο πρώτος δήμαρχος που έχω φτιάξει μητρώο προμηθευτών”. Ενίοτε, αναφέρεται στον ίδιο και σε τρίτο ενικό πρόσωπο: “Ο Διαμαντόπουλος σαν δήμαρχος έχει δείξει δείγματα γραφής”.
Ποιος είναι ο κοινός παρονομαστής των ανωτέρω; Αποτελούν δηλώσεις για κάτι θετικό που έχει συμβεί ή που τέλος πάντων, ο ίδιος θεωρεί ότι είναι θετικό. Εκεί δεν υπάρχει δημοτικό συμβούλιο, παλαιότερες δημοτικές αρχές, περιφέρεια, υπουργεία, κράτος, κοινωνία των πολιτών και άλλα. Εκεί υπάρχει ο Διαμαντόπουλος. Τα “καλά” τα οφείλουμε σε εκείνον.
Τι συμβαίνει, όμως, στα κακώς κείμενα ή τις αδυναμίες; “Δε φτάνουν τα χρήματα, εκεί θα έρθει ο εθελοντισμός”, “Δε σου δίνει κανείς δωρεάν μηχάνημα”, “τα χρήματα που δίνει το κράτος σε ετήσια βάση, δε φτάνουν για να γίνουν οι δρόμοι”. Αυτά είναι μερικά από τα παραδείγματα που ξαφνικά άλλος ευθύνεται για τις αδυναμίες. Άλλοτε το κράτος, άλλοτε η πραγματικότητα, σίγουρα όχι ο Διαμαντόπουλος. Τουλάχιστον, στον Άγιο Θωμά πληροφορηθήκαμε ότι η δημοτική αρχή κάνει λάθη (“Είμαστε μια δημοτική αρχή που ακούει, κάνει και λάθη”).
Αυτό το μοτίβο είναι μια “μητσοτακική” τεχνική που εισήχθη στην καθημερινότητά μας από το 2019 κι εφεξής με τη μορφή του επιτελικού κράτους, δηλαδή ενός τρόπου διάχυσης και αποποίησης των ευθυνών στα λάθη, προς τα κάτω και πίστωσης των επιτυχιών από τον επικεφαλής. Θα έχετε ακούσει ότι για την ακρίβεια φταίνε ο Τραμπ, ο Πούτιν, ο Νετανιάχου, ο Χαμενεΐ αλλά πχ, η επέκταση των συλλογικών συμβάσεων (ευρωπαϊκή οδηγία) είναι νίκη Μητσοτάκη. Για τις φωτιές και το φιάσκο της Αττικής Οδού έφταιγε η περιφέρεια και τα υπουργεία, για την αγορά των φρεγατών, όμως, τα κατάφερε ο πρωθυπουργός.
Έτσι και στον δήμο Μεσολογγίου. Αν συμβαίνει κάτι καλό, είναι ο Διαμαντόπουλος σε Α’ ενικό (ή Γ’), αν όμως δεν αρκούν τα λεφτά για τις ασφαλτοστρώσεις φταίει ο πόλεμος (“Τα λεφτά που είχα σχεδιάσει εγώ το 2025, δε φτάνουν για να καλύψω”), Είναι γνωστό πως ο πόλεμος επηρεάζει μόνο τα έργα που δε μπορούν να πάνε με απευθείας ανάθεση, γιατί αν πρόκειται για κάποια άλλα πράγματα, ο Θεός Άρης κάνει τα στραβά μάτια.
Την ίδια στιγμή, ενημερωθήκαμε από τα σχετικά βιντεάκια πως δεν υπάρχουν κόμματα στην τοπική αυτοδιοίκηση. Επομένως, τα καλά λόγια σε Άδωνι, Δένδια, Μαυρομμάτη, Φαρμάκη κ.α. είναι μάλλον συμπάθειες του δημάρχου που τυχαίνει να προέρχονται από το ίδιο μπλε κόμμα.
Σε κάθε περίπτωση, μακάρι οι προσπάθειες του Δημάρχου (κι ας είναι ολόδικές του) να αποβούν θετικές για το Μεσολόγγι. Βλέπω στα ποστ του συχνά την ατάκα “Το Μεσολόγγι Αλλάζει” και δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο, απλά όχι με τον τρόπο που θα ήθελε ο Διαμαντόπουλος. Το Μεσολόγγι μένει πίσω, ερημώνει και χάνει το τρένο του 21ου αιώνα. Οι αλλαγές που πρέπει να γίνουν στην πόλη για να έχει μέλλον, πέρα από ένδοξο παρελθόν, είναι πολύ περισσότερες και μεγαλύτερες από λάμπες, ασφαλτόστρωση και παιδικές χαρές. Δεν υποτιμώ αυτά τα έργα, αλλά δε θα δημιουργήσουν αυτά τις οικονομικές συνθήκες ώστε οι νέοι και ειδικευμένοι εργαζόμενοι Μεσολογγίτες να μένουν ή να γυρνάνε στον τόπο τους.
Το Μεσολόγγι μένει πίσω, ερημώνει και χάνει το τρένο του 21ου αιώνα
Η θητεία είναι περίπου στη μέση της, ο Δήμαρχος έχει χρόνο να “γυρίσει το έργο”. Όχι εκλογικά, αλλά πρακτικά. Τις εκλογές μπορεί να τις πάρει και να γίνει ο πρώτος μετά από πολύ καιρό που κερδίζει διαδοχικές αναμετρήσεις. Ωστόσο, το παιχνίδι του “αύριο” του Μεσολογγίου δεν κερδίζεται έτσι εύκολα, ούτε είναι ταυτόσημο του εκλογικού αποτελέσματος.
