Του Γ. Απτεραίου
Σε αυτή τη χώρα μπορεί να μη συμφωνούμε σε τίποτα, αλλά σε ένα πράγμα υπάρχει απόλυτη ομοφωνία. Τη λακκούβα στο δρόμο τη σέβεσαι. Είναι εκεί πριν από σένα και, απ’ ό,τι φαίνεται, θα μείνει και μετά από σένα. Σαν μνημείο. Άρρηκτα συνδεδεμένο με την πόλη και τους ανθρώπους της. Άτυπο, αλλά αποτελεσματικό ακαριαία, αφού σε βάζει στη θέση σου με ένα «γκντουπ» και κλείνει η πάσα σχετική κουβέντα.
Δεν έχει καμία σημασία τι ψηφίζεις, τι φύλο ή ηλικία είσαι, τι φοράς ή τι οδηγείς. Θα περάσεις, θα την πατήσεις και θα νιώσεις τι θα πει ισότητα στην πράξη. Γιατί εδώ δεν μοιράζονται δίκαια τα πλούτη, απολαμβάνουν όλοι εξίσου τα τραντάγματα. Κι αν είσαι και λίγο άτυχος, παίρνεις έξτρα μπόνους: ζάντα στραβή και νεύρα στην τσίτα.
Οι δρόμοι των πόλεων έχουν εξελιχθεί , όπως όλοι βλέπουμε, κάτι σαν λαϊκό τεστ χαρακτήρα. Άμα αντέξεις και περάσεις χωρίς να βρίσεις ούτε το δήμαρχο, ούτε τα συνεργεία των διαφόρων υπηρεσιών που σκάβουν συνέχεια στους δρόμους χωρίς να σε ενημερώσουν πρωτύτερα, παίρνεις άριστα στην υπομονή. Άμα, όμως, ξεκινήσει ο θυμός σου τα γαλλικά, περνάς στο επίπεδο του μέσου πολίτη. Κι άμα γελάσεις; Ε, τότε είσαι έτοιμος για όλα.
Κάπου-κάπου, εμφανίζεται και η «επισκευή», ως εκπλήρωση προεκλογικών υποσχέσεων δημάρχου ή περιφερειάρχη. Ένα μπάλωμα της στιγμής, έτσι για το ξεκάρφωμα. Σαν να βάζεις τσιρότο σε σπασμένο πόδι και να λες «εντάξει, το φτιάξαμε». Μέχρι την επόμενη βροχή που όλοι, οι οδηγοί όμως μόνον και όχι η δημοτική αρχή, βλέπουν ότι η λακκούβα επιστρέφει πιο φρέσκια, πιο άνετη, λες και πήγε διακοπές, έτοιμη να θέσει σε δοκιμασία το αμάξι και τα νεύρα μας.
Τελικά, αν πραγματικά θες να δεις πώς δουλεύει η ισότητα στην καθημερινότητα, δεν χρειάζεσαι νόμους, λόγια και θεωρίες. Μια βόλτα στο δρόμο είναι αρκετή. Εκεί όλοι διά γυμνού οφθαλμού είμαστε ίδιοι. Με τα ίδια τινάγματα και την ίδια απορία. Ποιος θα πέσει στην επόμενη λακκούβα και πώς θα βγει από αυτήν;
