Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 01/06/2023
Του Γώργου Δάλλα
Με αφορμή την πρόσφατη συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο, για την ονοματοδοσία ανωνύμων οδών και τον δημόσιο διάλογο που ακολούθησε, θα ήθελα να προσθέσω και την δική μου άποψη σε συγκεκριμένα ζητήματα που ανακύπτουν από την απόφαση αυτή.
Περιμένουμε να γιορτάσουμε τα διακόσια χρόνια από την Θυσία των Ελεύθερων Πολιορκημένων του Μεσολογγίου, που με τα ποτάμια του αίματος που χύσανε, εξάγνισαν τον θεμέλιο λίθο του νεοελληνικού μας κράτους. Είναι γνωστό πως οι γειτονικοί τότε Αιτωλικιώτες, μετά την μάχη του Ντολμά συνθηκολόγησαν και παραδόθηκαν στο έλεος του Ιμπραήμ, πληρώνοντας με ένα μόνο θύμα την σωτηρία τους. Την αυτοκτονία της ωραίας νέας που απαίτησε ο έκφυλος Αιγύπτιος, λίγο πριν την διασύρει στην σκηνή του. Και ορθώς δεν απαίτησε το Αιτωλικό να ανακηρυχτεί και αυτό Ιερή Πόλη, ούτε όμως επέσυρε την μήνιν των συναγωνιστών, εκτός από την πικρία που εξέφρασε ο Κασομούλης για τον ένδοξο, αλλά μάταιο, θάνατο των παληκαριών του Κλεινοβού και του Ασπροποτάμου, αφού δεν απέτρεψε την πτώση του Αιτωλικού. Γιατί οι Αιτωλικιώτες δεν είχαν την γενεσιουργό αιτία του Θρύλου του Μεσολογγίου. Το τείχος, τους προμαχώνες, την τάφρο του και τα κανόνια του, μαζί με την απόφασή τους να ζήσουν ή να πεθάνουν ελεύθεροι. Εκείθε με τους αδερφούς, εδώθε με το Χάρο.
Και ενώ θα ανέμενε κανείς να εξαγριωθούν οι κύριοι σύμβουλοι με την εισήγηση να ονοματοδοθεί ο δρόμος που παράνομα σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε πάνω στα ερείπια της ντάπιας του Φραγκλίνου, γνωστής και Τρομερής, ή Τερίμπιλε για τους Φιλέλληνες, προφανώς από ειρωνεία και κοινώς ξεκάρφωμα, πρότειναν το όνομα του Ηπειρώτη ευεργέτη Χατζηκώστα, που αν υπέθετε ποτέ πόσο αμνήμονες θα ήταν οι απόγονοι εκείνων των ηρώων, πιθανότατα δεν θα έκανε την δωρεά του.
Είναι περίεργο γιατί και προγενέστεροι και οι σημερινοί, αλλά και οι επιδιώκοντες μέλλοντες δημοτικοί σύμβουλοι αποφεύγουν ακόμη και να δουν, όχι και να θέσουν τον δάκτυλο επί τον τύπο των ήλων, του ανήθικου ζητήματος που σχεδίασαν και υλοποίησαν τοπικοί και κρατικοί αξιωματούχοι με την συνέργεια πολυπληθών υπαλλήλων και στελεχών της Δημόσιας Διοίκησης. Οπότε λογικό θα ήταν να αποδώσουν το όνομα της οδού προς τιμή των κάθε είδους συνεργησάντων, ως οδός Επωνύμων Καταπατητών ή και ακόμη Χριστεπωνύμων Καταπατητών, μια και η παρακείμενη Ιερή Μητρόπολη συμπεριλαμβάνεται στους κατόχους της ντάπιας του Φραγκλίνου και των συνεχόμενων οχυρωματικών έργων.
Μετά την εκλογή, χειροτονία και ενθρόνιση του νέου μητροπολίτη Δαμασκηνού, του απέστειλα επιστολή που καταρχήν τον ενημέρωνα για την εμπλοκή κατά το παρελθόν στην καταπάτιση, με βάση την αγορά από τον τότε μητροπολίτη Κωνσταντίνο Κωνσταντινίδη και την ανέγερση του Δεσποτικού, λίγα χρόνια μετά την οριοθέτηση των ορίων του τείχους, ενόψει των εορτών της τότε εκατονταετηρίδας.
Προφανώς ο σεβασμιότατος θεώρησε πως η ανακαίνιση του Δεσποτικού και η ένταξή του στα τοπικά μνημεία θεραπεύει το άγος της καταπάτησης. Ξεχνά και αποσιωπά την εντολή του Κυρίου, Γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς. Φυσικά δεν έχω λόγο να παραλείψω και την βραβευμένη Προϊσταμένη της τοπικής υπηρεσίας του Υπουργείου Πολιτισμού που ενώ συνέβαλλε τα μάλλα, στο παντελώς άγνωστο στην αρχαιότητα Μεσολόγγι, για την λειτουργία του Αρχαιολογικού Μουσείου σιώπησε εκκωφαντικά για την προστασία και ανάδειξη του αιματοβαμένουΤείχους.
Έχουν μία τελευταία ευκαιρία να αναπέμψουν την απόφασή τους οι κύριοι σύμβουλοι και να απαιτήσουν την επαναφορά των πραγμάτων στην πρότερη νόμιμη κατάσταση.
Όσον αφορά για την τιμή στον Ηπειρώτη ευεργέτη Χατζηκώστα, έχω την ταπεινή γνώμη, μια και το νέο Νοσοκομείο, κατασκευάστηκε στη νέα του θέση, επειδή υπήρχε το παλιό, αλλιώς δεν θα έβλεπε νοσοκομείο το Μεσολόγγι, η σημερινή οδός Ναυπάκτου, από το ύψος της διασταύρωσης με την οδό Αγίου Αθανασίου, μέχρι και τα Βαλτούλια, να ονομαστεί Λεωφόρος Χατζηκώστα.
Επίσης είναι γνωστό πως Έξοδος των Ηρώων έγινε μεταξύ του γεφυριδίου της Λουνέτας και της ντάπιας του Μακρή και ξεχύθηκαν στο πλάτωμα που σήμερα εκτείνονται τα Ταμπακαριά και το Αρμυράκι, που για τον λόγο αυτό εξαιρέθηκαν 356 στρέμματα το 1888, με Βασιλικό Διάταγμα, από οποιαδήποτε απαλλοτρίωση, διανομή ή εξαγορά, προς την αιώνια μνήμη του γεγονότος. Ως εκ τούτου έχω την επίσης ταπεινή άποψη να μετονομαστεί η οδός Μπελογιάννη, όπως και οι συναφείς ονοματοδοσίες οδών Δαραμούσκα και Καμμένου, η μεν πρώτη, Ηρώων Εξόδου, οι δε άλλες δύο Καστρινών και Λογγίσιων. Όσο για τους προηγούμενους τιμηθέντες ας αναζητηθούν ανώνυμοι οδοί πέριξ, ή πλησίον του σιδηροδρομικού σταθμού Αιτωλικού, που είναι συναφές με την ιστορική προσφορά τους.
ακολουθήστε το aixmi-news.gr στο Facebook για να μαθαίνετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
