Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 16/05/2024
Του Rodi De Fuca
Ο κυρ Αντώνης E. ένας ξηρομερίτης χοντρομπαλάς, με υπερβολική γλωσσοκοπιά και μια καθιερωμένη συναισθηματική φόρτιση, αποτέλεσμα των πολλαπλών παθήσεών του, ήταν ο πρώτος που έθεσε υποσυνείδητα υπό αίρεση, την αποτελεσματικότητα εκείνης της μουσικοθεραπείας που του είχαν προτείνει για την αντιμετώπιση της αναπνευστικής του νόσου, η οποία προσδεμένη στις παρακείμενες παθήσεις του, του στοίχιζε αρκετά ωσότου να φτάσει στο χώρο εκείνου του πειραματικού εγχειρήματος, κάθε Τετάρτη στις τρεις.
Στηριγμένος στην καλοβερνικωμένη του μοντέρνα γκλίτσα, βάδιζε σέρνοντας τα πόδια, βαριανασαίνοντας σε κάθε του πάτημα κι αναθεματίζοντας τα τελευταία δώδεκα χρόνια που η ζωή τον είχε φορτώσει μ’ όλες της τις μιζέριες εγκαταλείποντάς τον μόνο κι άρρωστο με ελάχιστες ελπίδες και μ’ έναν αφόρητο πόνο στο κορμί και στη ψυχή.
– Αν δεν υπάρχουν φανερά αποδεικτικά στοιχεία πως το τραγούδι κι η μουσική βελτιώνουν την πνευμονική λειτουργία, τότε καλύτερα την επομένη μένω σπίτι, —παραπονέθηκε με το που τέλειωσε η δεύτερη μέρα των δραστηριοτήτων—. Κι ας τα περνάω αφάνταστα. Όμως μόνο που σκέφτομαι πως να φτάσω ως εδώ με το μετρό είναι μια κόλαση, —απολογήθηκε πικραμένος.
Η νεαρή δασκάλα φωνητικής, σταλμένη απευθείας από το μέλαθρο μουσικής της πρωτεύουσας για να προσπαθήσει να αποδείξει πως το τραγούδι κι η μουσική μπορούν να προσθέσουν κάποια ενίσχυση στην βελτίωση των αναπνευστικών παθήσεών, δάγκασε τα χείλη, ανασήκωσε το φρύδι κι αναστέναξέ με συμπόνεση, γιατί καταλάβαινε πως τα ανθρώπινα δεινά δε μπορούν πάντοτε να απαλυνθούν με λίγες μουσικές νότες του πενταγράμματος.
– Προσπάθησε να έρχεσαι πάντα όταν αισθάνεσαι ότι μπορείς, κυρ Αντώνη. —Τον καλοπήρε εκείνη με το γάντι—. Είμαι σίγουρη πως θα σου κάνει καλό. Ξέρω πως για σένα είναι δύσκολο, αν όμως κάνεις μια μικρή προσπάθεια δεν θα το μετανιώσεις. Είναι πολύ σημαντικό να μην απογοητευτείς και σε βάλει από κάτω η αναποδιά. Είναι ζωτικό να μην σου επηρεάσει την καθημερινότητά σου. Η τραγική αισιοδοξία για την σωστή προσέγγιση της ζωής μας είναι κάτι πολύ σημαντικό.
Η ομάδα των δεκατριών εθελοντών, που ήταν αρμαθιασμένοι σαν ένα τσαμπί στη μικρή σάλα εκτελώντας μίαν άσκηση, επικύρωσε με μια φωνή τα λεγόμενα και συμφώνησε κουνώντας καταφατικά το κεφάλι. Είχαν συνηθίσει σιγά-σιγά να λαγιάζουν κάθε βδομάδα σ’ αυτή την μακρόστενη αίθουσα του νοσοκομείου, ακολουθώντας τις οδηγίες της νεαρής διευθύντριας χορωδίας, εναρμονίζοντας τα βήματά τους, ανοίγοντας τα στόματα σε α, ου, ε, ο, μαθαίνοντας να αναπνέουν με πιο ευκολία μέσα από παρατεταμένες δόσεις εισπνοών, εκπνοών, γογγυσμών και αναφυσημάτων, που εύλογα μεταμορφωνόταν σε μουσικές νότες μ’ ανάλογα ηχοχρώματα και σκάλες αρμονικές. Δεν αποσκοπούσαν να προαχθούν σε τενόρους ή σοπράνο μήτε να πάρουν μέρος στην πολυφωνική χορωδία της πρωτεύουσας πάνω σε σκηνές φημισμένες, αλλά απλά να καλυτερέψουν την κατάστασή τους ως πνευμονοπαθείς ασθενείς, να ισορροπήσουν τον υπεραερισμό, να λευτερωθούν απ’ εκείνο τον επίμονο κι ενοχλητικό βήχα και παράλληλα να διασκεδάσουν με τούτη την παράσταση μουσικοθεραπείας που με δική τους θέληση είχαν δηλώσει συμμετοχή.
Παρ’ όλα αυτά, αν και ο ταλαίπωρος Κυρ Αντώνης το επιθυμούσε όπως τίποτε άλλο στον κόσμο, μετά την τρίτη παράσταση αποφάσισε να μην παρουσιαστεί ξανά γιατί το παραμικρό κόπιασμα για έναν ασθενή με άσμα, εμφύσημα ή χρόνια βρογχίτιδα, παριστούσε έναν απότομο βράχο δίχως εγκοπές, αδιανόητο να τον αναρριχηθεί κανείς με τα χέρια, δίχως σχοινιά κι αναβατήρες. Βέβαια, για άλλους ασθενείς με πνευμονική υπέρταση, βρογχεκτασίες ή πνευμονική ίνωση, αυτός ο βράχος μεταμορφωνόταν σε απαιτητικές κι απάτητες κορφές ή σε ασύλληπτους γκρεμούς κι αβύσσους δίχως τέλος,
– Η περίπτωσή μου είναι λίγο πιο παράξενη, —μεσολάβησε η Άννα Ν—. Ονομάζεται “κρυπτογενετική” πνευμονία ή αποφρακτική βρογχιολίτιδα, κι είναι μια ιδιοπαθητική ασθένεια που, προς το παρόν, δεν με εμποδίζει στη καθημερινή μου απασχόληση, καθώς κινείται με ξεσπάσματα. Όμως συμμερίζομαι τον κυρ Αντώνη και την αγανάκτησή του.
– Σας προτείνω μια άσκηση υπερβατικού διαλογισμού για να φτιάξει η διάθεσή σας, —προσφέρθηκε η Κλέλια αυτοσχεδιάζοντας—. Μάρθα, Ρόζα, Ιωσήφ, στεριώστε τα πόδια σταθερά στο έδαφος και κλείστε τα μάτια για λίγο αναπνέοντας απαλά και με ρυθμό από τα βάθη των σωθικών σας, απ’ τα ενδόμυχα της ύπαρξής σας. Προσπαθήστε να παρακολουθείται την ηχώ της φωνής μου, νοιώθοντας τον ήχο του νερού που ρέει μέσα στο σώμα του καθενός, γιατί από νερό και χώμα είμαστε φτιαγμένοι, κι ύστερα αμίλητοι συλλογιστείτε. Φανταστείτε πως ένα φάσμα γεμάτο φως γεννιέται κάτω απ’ τον φλοιό των ποδιών σας και ξεδιπλώνεται αργά διαπερνώντας ύστερα τα γόνατά σας για να αναρριχηθεί σαν μια ελικόμορφη σερπαντίνα φτιαγμένη από πυγολαμπίδες μέχρι τους ώμους, χαϊδεύοντας την ανάσα σας, ρυθμίζοντάς την και καθοδηγώντας την απαλά μέχρι την εκπνοή. Αισθανθείτε την σαν να πασχίζει να βγει απ’ την κορυφή του κεφαλιού σας και σαν να θέλει να σας μετατρέψει σε μια αλέγρα μαριονέτα. Σαν μια κούκλα νοερή που την χειρίζεται το ίδιο σας το χέρι με επιδεξιότητα και προσπαθεί να τη βάλει να χορέψει και να τραγουδήσει κάτω απ’ το τέμπο μιας θεσπέσιας μελωδίας. Και τότε χορέψτε και τραγουδήστε μαζί της. Αυτό θα ηρεμήσει το άχθος την ανησυχία και την αγωνία που επικρατεί μέσα σας. Θα ηρεμήσει την σύντρομη ψυχή σας και θα σας βοηθήσει να ελέγξετε σωστά την αναπνοή σας.
Η Κλέλια συνόδευε τους ρυθμούς δάχτυλο χαϊδεύοντας με απαλότητα τα πλήκτρα του μικρού ηλεκτρικού πιάνου που έφερνε μαζί της για να κρατάει το ίσο, ενώ αναζητούσε τους στίχους από λιγόλογα τραγούδια που πίστευε πως ήταν κατάλληλα για τις ασκήσεις φωνητικής, συγχρονίζοντας την μουσική με την αναπνοή των πασχόντων που είχαν επιλεγεί για αυτό το πιλοτικό κλινικό πρόγραμμα. Οι αφρικανικοί ρυθμοί ήταν οι πιο κατάλληλοι για αυτή την άσκηση και αντιλαλούσαν σαν χορωδία παιδική στο γυρισμό από την πιο ευχάριστη κυριακάτικη εκδρομή!
—Μα—Κέ—Τουμε—Τούμε—ΠάΠα,—Μα—Κέ—Τουμε—Τούμε—Πά/Τουτουέ Τούτουε—ΠάΠα, Τουτουέ—Τούτουε—Πά/Ιέγκερε— Ιέγκερε —Ιέγκερε—Ιέ/ Ιέγκερε—Ιέγκερε—Ιέγκερε—Ιέ https://www.youtube.com/watch?v=X5ELQkXKJgQ
Η μελωδία ταίριαζε υπέροχα με τον αέρα που έπνεε σε κείνη την ταπεινή αίθουσα όπου οι ανάσες των ασθενών με χρόνιες αναπνευστικές παθήσεις μετατρέπονταν σε μια δυσαρμονική εκδοχή που παραδόξως συγχρονιζόταν απόλυτα με την συνηθισμένη καθημερινή δυσφωνία των διαδρόμων του πανεπιστημιακού Αττικού νοσοκομείου. Μέχρι την τρίτη παράσταση, το μουσικό σύνολο; “Maria Kallas & Mr. Lung”, όπως το’ χε βαφτίσει η αρμόδια νοσοκόμα, η αδελφή Μαίρη Κ., είχε γίνει πραγματικότητα! Ο Βαρνάβας έμοιαζε πια έμπειρος χορευτής, και η Λία είχε κατακτήσει δικαιωματικά την μουσική κλίμακα της ‘Ρε Ελάσσονα’. Όμως δε επρόκειτο για θέμα καριέρας, αλλά εναρμόνισης του ρυθμού της καθημερινής ζωής με το προσδόκιμο επιβίωσης. Όσο περισσότερο προεκτεινόταν τόσο το καλύτερο.
Όπως με όλες τις παθήσεις, η ψυχική διάθεση και η θετική στάση απέναντι στην αντιξοότητα αποτελούσαν πάντα ένα σημαντικό ποσοστό της θεραπείας. Ήταν το πλασέμπο της προσδοκίας. Παρόλο που ακόμα το κυριότερο μέρος ανήκει στις διατριβές, στους μακροχρόνιους πειραματισμούς, στα φάρμακα, και στην επιδεξιότητα και την επιμέλεια των θεραπόντων, ετούτο το περίεργο μελωδικό πείραμα αποσκοπούσε να αποδείξει ότι, η συμβολή τέτοιων εκκεντρικών εξωτερικών παραγόντων, όπως η επίδραση που προκαλεί η μουσική και το τραγούδι στην θετικότητα του ασθενούς, θα μπορούσε να είναι, αν όχι καθοριστικό, ένα έγκυρο κίνητρο για την υπέρβαση της νόσου.
—Η μουσική δεν είναι επιστημονικά ένα θεραπευτικό φάρμακο, δεν περιέχει περφενιδόνη, ούτε ταδαλαφίλη ή νιντενταναμπίντ, αλλά η έκφραση των συναισθημάτων μέσω του τραγουδιού είναι ζωογόνος. Αποτελεί την απελευθέρωση μιας δύναμης που παραμένει καταστροφικά ακινητοποιημένη, παγιδευμένη σε ένα στεγανό περίβλημα όπως το νερό μιας λίμνης. Αν αυτή την ενέργεια την αφήσεις ελεύθερη να εκραγεί, θα εκτοξευτεί από το φράγμα σαν ένας ατίθασος χείμαρρος. Έτσι όπως η δόνηση της μουσικής στο υγρό στοιχείο του σώματός σας επηρεάζει θετικά τη διάθεση και κρυσταλλώνεται μετασχηματισμένη σε διάφορες αρμονικές μορφές μέσα σας. Η μουσική και το τραγούδι, με την ικανότητα διαστολής τους στο στήθος σας μπορεί να έχουν μια ευεργετική υπαινικτική επίδραση πάνω σας. Σαν ένα ζωτικό εικονικό φάρμακο. Ένα απλοϊκό τεκμήριο επιβίωσης. Ένας απαραίτητος εθισμός στη καθημερινότητά σας κι ένας θεραπευτικός προστάτης των ελπιδοφόρων ονείρων σας πάνω απ’ όλα.
Ο Κυρ Αντώνης, παρέμεινε μέχρι το τέλος των σεμιναρίων μουσικοθεραπείας, πεπεισμένος πια για την επιρροή της, συγχρωτισμένος ώρες και μέρες και νύχτες με κείνον τον αόρατο μελωδικό προστάτη του. Ήξερε πως αυτό το πολυφωνικό ταξίδι έφτανε στο τέλος του και θα ‘πρεπε να επιστρέψει στην σκληρή πραγματικότητα. Ίσως μ’ αυτό να τέλειωνε τούτο τ’ όμορφο όνειρο που του ‘χε παρουσιαστεί στο τελευταίο διάβα της ζωής του. Τα φώτα της αίθουσας, τα αφρικάνικα τραγούδια, οι μουσικές νότες, η ζεστασιά των συντρόφων, το νοερό ταξίδι, όλα απομακρυνόταν. “Τι να περιμένω από μια τέτοια φαντασιωτική συνεδρία;“ σκέφτηκε. Η αρρώστια θα συνέχιζε το αδιάλειπτό της μονοπάτι. Η μοναξιά θα ‘ταν η μόνη του συνοδεία. Τώρα, όμως, δεν ένοιωθε πια τόσο μόνος. Θαρρούσε πως οι νότες τον ακολουθούσαν και τον μάγευαν για πάντα. Τον έκαναν να αισθανθεί την ειρήνη στον εαυτόν του. Η θύμησή τους του ‘δινε ελπίδα και τον παρότρυνε να συνεχίζει να εμπιστεύεται τη φύση και τους ανθρώπους. Οι αμφιβολίες, οι φόβοι, τα συναισθήματα, οι ελπίδες, η τρυφερότητα και οι αποκαλύψεις, αναμιγνύονταν σε αυτή την εξωτική μελωδία που διείσδυε στην ύπαρξή του και τον μεταμόρφωνε σε ένα καινούργιο άνθρωπο.
Ιέγκερε— Ιέγκερε —Ιέγκερε—Ιέ / Ιέγκερε— Ιέγκερε —Ιέγκερε—Ιέ…
5s Concurso SERAP
(Οργανισμός Πνευμολογίας και θωρακικής χειρουργικής)
ακολουθήστε το aixmi-news.gr στο Facebook για να μαθαίνετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
