Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης.
Προσθήκη του aixmi-news.gr στην Google
Διαμένω με την οικογένειά μου μόνιμα στη Μακρυνεία της Αιτωλίας και συγκεκριμένα στο χωριό Ζευγαράκι. Το τελευταίο καιρό διαπιστώνω πως η απαξίωση κι οι αντιδράσεις των πολιτών προς τη Δημοτική Αρχή αλλά και την Τοπική Αυτοδιοίκηση γενικότερα, συνεχώς όλο και διογκώνονται. Μάλιστα πληροφορήθηκα πως τοπικοί παράγοντες στις Δημοτικές Ενότητες Αρακύνθου και Μακρυνείας ζήτησαν ή πρόκειται να ζητήσουν (δεν έχω ξεκάθαρη γι’ αυτό ενημέρωση) μέσω των βουλευτών του νομού μας, όπως η Μακρυνεία αποσχιστεί απ’ το Δήμο Αγρινίου και προχωρήσει στη δημιουργία ενός δικού της ενιαίου Δήμου, του Δήμου Μακρυνείας.
Η αλήθεια είναι, ότι η οικονομική κρίση που συνεχίζει να χτυπάει ανελέητα τη χώρα μας και κυρίως η μη επαρκής και συνεχής χρηματοδότηση των Ο.Τ.Α. από την πολιτεία είναι κι η σημαντικότερη αιτία αυτής της απραξίας, γι’ αυτό θα ήταν άτοπο αλλά και άδικο να ασκήσουμε κριτική στη Δημοτική Αρχή, κατά τη δεδομένη χρονική συγκυρία. Διοίκηση χωρίς χρήματα δυστυχώς δε μπορεί να γίνει, εδώ ακόμη κι οι εργαζόμενοι στους Ο.Τ.Α. κινδυνεύουν στο άμεσο μέλλον να μην πληρωθούν, πόσο μάλλον να συζητάμε γι’ ανάπτυξη κι εκτέλεση νέων έργων τη στιγμή που ακόμη δεν έχουν πληρωθεί τα παλιά. Είναι «απορίας άξιον», οι χιλιάδες εργαζόμενοι που μετακόμισαν από τις πρώην νομαρχίες αλλά και από άλλες δημόσιες υπηρεσίες στους δήμους, έχουν σήμερα αντικείμενα ν’ απασχοληθούν;
Οι εκατοντάδες μηχανικοί που υπηρετούν στις τεχνικές υπηρεσίες των Ο.Τ.Α. κάνουν τουλάχιστον καμιά μελέτη, για να τις σύρουν απ’ το συρτάρι τους, αν χρειαστεί, όταν κάποια στιγμή ανακάμψουμε; ή θ’ ακούμε τα συνηθισμένα: «Δαπάνη για μελέτη του τάδε έργου προϋπολογισμού 2.000.000 ευρώ….». Και εδώ μου θυμίζει τις ΔΕΚΟ, όπως τη ΔΕΗ και τον ΟΤΕ, οι οποίες ενώ διέθεταν χιλιάδες εργαζόμενους στου τεχνικούς κλάδους, τα περισσότερα τεχνικά έργα τα έδιναν σε ιδιώτες εργολάβους. Πάντως, είναι γεγονός πως ο «Καλλικράτης» δεν απέδωσε ούτε το ελάχιστον απ’ τα αναμενόμενα, ακόμη κι αν δεχθούμε ως βάσιμη κι αρκετή τη δικαιολογία της οικονομικής κρίσης.
Αλλά για να μην μακρηγορούμε, ο συντάκτης αυτού του κειμένου στις 28-11-2009 είχε δημοσιεύσει, σχετικά με το θέμα, ένα άρθρο με τίτλο: «Απόψεις και προτάσεις για τη δημιουργία ισχυρών και βιώσιμων Δήμων με τον “ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ 2” Παρακολουθήστε το λοιπόν και βγάλτε τα συμπεράσματά σας.
«Σύμφωνα με τη μελέτη του Ινστιτούτου Τοπικής Αυτοδιοίκησης, που δόθηκε στη δημοσιότητα το 2008, στο νομό μας οι δήμοι από (29) που υπάρχουν σήμερα γίνονται (7) επτά. Ειλικρινά δε μπορώ να καταλάβω γιατί τόση βιασύνη για ένα πολύ σημαντικό θέμα που αφορά την τοπική αυτοδιοίκηση, όπως είναι η δημιουργία των νέων δήμων. Πρόκειται για μια μεταρρύθμιση στους Ο.Τ.Α. που θα είναι και η τελευταία για τα επόμενα πενήντα χρόνια. Η προηγούμενη κυβέρνηση ασχολήθηκε ελάχιστα με το θέμα, χωρίς να ληφθούν οριστικές αποφάσεις.
Η σημερινή κυβέρνηση μπορεί να έχει την πολιτική βούληση να προχωρήσει αυτή τη μεταρρύθμιση, δεν έχει όμως τον απαιτούμενο χρόνο για την ανάπτυξη ουσιαστικού διαλόγου με τους φορείς και τις τοπικές κοινωνίες, ο οποίος είναι απαραίτητος. Έπειτα θα αποτελούσε μεγάλο ατόπημα η απόφαση του Υπουργείου Εσωτερικών, όπως δηλώνει, να προχωρήσει με βάση την υπάρχουσα μελέτη του Ι.Τ.Α.- Δηλαδή αν στην Αιτωλ/νία οι δήμοι αντί επτά γίνουν δέκα, τι πρόκειται να συμβεί; Θα χαλάσει η συνταγή; Προσωπικά πιστεύω πως μπορεί να προκύψει ένα πολύ καλύτερο αποτέλεσμα, αρκεί να ληφθούν σοβαρά υπ΄ όψιν κατά τη δημιουργία των νέων δήμων, η γεωγραφική ενότητα, ο πληθυσμός, η έκταση της κτηματικής περιφέρειας,η συγκοινωνία και η επικοινωνία μεταξύ των δημοτικών διαμερισμάτων του νέου δήμου, κοινά προβλήματα και προσδοκίες, οι παραδοσιακοί, πολιτικοί και κοινωνικοί δεσμοί. Θεωρώ ότι, οι μικροί δήμοι που προέκυψαν από τον πρώτο «ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ», οι δήμοι των 3-4 δημοτικών διαμερισμάτων με 2.500 – 3.500 κατοίκους είναι ανίσχυροι και μη βιώσιμοι. Τα μειονεκτήματα είναι αρκετά, μάλιστα σε τέτοιο σημείο που η διαφορά τους από τις πρώην κοινότητες να είναι μηδαμινή. Τα περιορισμένα οικονομικά τους δεν τους επιτρέπουν να καλύψουν ούτε τις βασικές τους ανάγκες, όπως είναι η ύδρευση, η καθαριότητα, η πολιτική προστασία. Ακόμη σε ορισμένους μικρούς δήμους θα έλεγα ότι παρατηρείται και διοικητική ανεπάρκεια. Παλιότερα βέβαια τα πράγματα με τις κοινότητες ήταν ακόμη χειρότερα. Θυμήθηκα επί των ημερών μου πέντε προέδρους που πέρασαν από κάποια κοινότητα που ήσαν εντελώς αναλφάβητοι. Ήταν λοιπόν δυνατόν να προχωρήσουμε έτσι και να πάμε μπροστά; Πολιτική σημαίνει παιδεία, και πρέπει να το καταλάβουμε, δεν γίνεται πολιτική χωρίς την παιδεία. Βέβαια η παιδεία έχει ευρύτερη έννοια και δεν έχει σχέση μόνο με τον αναλφαβητισμό που ανέφερα. Αντίθετα με τους μικρούς δήμους, στους μεγάλους, η διοίκηση διαθέτει καλύτερη ποιότητα, γιατί η επιλογή γίνεται μέσα από μια ευρύτερη βάση ψηφοφόρων, αλλά και τα κίνητρα είναι μεγαλύτερα για τους υποψήφιους αιρετούς δημοτικούς άρχοντες. Επίσης στους μεγάλους δήμους, επειδή οι οικονομικές τους δυνατότητες είναι μεγαλύτερες, καθίσταται εφικτή η δημιουργία και η συντήρηση υπηρεσιών, οι οποίες θεωρούνται απολύτως απαραίτητες για την απρόσκοπτη λειτουργία τους. Λέμε ΝΑΙ στους μεγάλους δήμους, αλλά προσωπικά δεν θα συναινούσα ποτέ σε Δήμους μεγαθήρια, όπως στην περίπτωση του Δήμου Αγρινίου, που με τη νέα του σύνθεση ο πληθυσμός του θα είναι υπερδιπλάσιος, όλων μαζί των υπόλοιπων δήμων του νομού μας. Στους πολύ μεγάλους δήμους παρουσιάζονται δυσλειτουργίες, γιατί τα προβλήματα είναι πολλά και μεγάλα και η αξιολόγηση όπως και η ιεράρχηση αυτών δεν είναι πάντα εύκολη. Στηρίζω αυτή μου την άποψη στην κακή νοοτροπία της Ελληνικής κοινωνίας και στην αναποτελεσματικότητα της δημόσιας διοίκησης. Πιστεύω λοιπόν πως οι δήμοι: Παραβόλας, Θεστιέων, Παναιτωλικού και Παρακαμπυλίων, θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ένα νέο δήμο ισχυρό και βιώσιμο, αρκεί το νοητό ευθύγραμμο τμήμα πού ενώνει τα Δ.Δ. Καμαρούλας και Ν. Αβώρανης να γίνει μια σύγχρονη λεωφόρος, και η τομή αυτής της λεωφόρου με τον ποταμό «Ερμίτσα» να γίνει μια νέα μεγάλη γέφυρα, που θα παρέδιδε την παλιά στην αρχαιολογική υπηρεσία…..
Θα πρέπει να διδαχθούμε από τα λάθη του πρώτου «ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ» και να μην τα επαναλάβουμε. Στην ορεινή Ναυπακτία, μια περιοχή ιδιαίτερου φυσικού κάλλους και με δυνατότητες ανάπτυξης, είχαν συσταθεί τρεις δήμοι, οι: Αποδοτίας, Πυλλήνης και Πλατάνου, οι οποίοι κατά τη γνώμη μου δεν χρειαζόταν. Και δεν χρειαζόταν γιατί οι μόνιμοι κάτοικοι της περιοχής δεν ξεπερνούν τους εκατό. Η Ορεινή Ναυπακτία σε πρώτη φάση χρειαζόταν την κατασκευή ενός αξιόπιστου οδικού δικτύου, να γίνουν αντιπλημμυρικά έργα προς αποφυγή κατολισθήσεων, και να δοθεί ιδιαίτερη μέριμνα στη δασοπροστασία. Σε δεύτερη φάση να θεσμοθετηθεί το αναπτυξιακό πλαίσιο της περιοχής και στη συνέχεια να αφήσουμε την πρωτοβουλία στους ιδιώτες. Τα διοικητικά και λειτουργικά έξοδα αυτών των δήμων μηνιαίως ξεπερνούν τις 200.000 ευρώ. Αντιλαμβάνεσθε λοιπόν πως αν αυτά τα χρήματα καθώς και τα χρήματα που δόθηκαν στους δήμους μέσω των αναπτυξιακών προγραμμάτων Ε.Π.Τ.Α., Π.Ε.Π., ΘΗΣΣΕΑΣ, κ.λ.π. δινόταν από τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση για την αξιοποίηση της περιοχής, τότε μετά από έντεκα περίπου χρόνια η Ορεινή Ναυπακτία θα είχε γίνει Ελβετία και σήμερα δεν θα μιλούσαμε για νέους δήμους στην περιοχή αλλά για «ΚΑΝΤΟΝΙΑ»…… Τώρα οι τρεις Δήμοι Αποδοτίας, Πυλλήνης και Πλατάνου πηγαίνουν στο Δήμο Ναυπάκτου χωρίς να εξασφαλίζονται τα πιο πάνω κριτήρια που ανέφερα. Τα λάθη λοιπόν συνεχίζονται. Κατά την ταπεινή μου γνώμη ο Δήμος Αποδοτίας και οι Νοτιοανατολικές περιοχές του Δήμου Πυλλήνης να πάνε στο Δήμο Ναυπάκτου, ενώ ο Δήμος Πλατάνου και οι Βορειοδυτικές περιοχές του Δήμου Πυλλήνης να πάνε στο Δήμο Θέρμου. Στο Δήμο Θέρμου να ενταχθούν ακόμη και οι οικισμοί Καλλιθέας, Σπαρτιά και Λαμπιρίου, λόγω των παραδοσιακών σχέσεων και των κοντινών αποστάσεων με το Θέρμο. Αξίζει για τη γραφική κωμόπολη του Θέρμου,του ιστορικού και θρησκευτικού Κέντρου της Αιτωλικής Συμπολιτείας, αλλά και Θρησκευτικού Κέντρου του σήμερα, αυτή η αναβάθμιση. Με το νέο «ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ» λένε πως ο Δήμος Μακρυνείας πάει στο θέρμου και ο Δήμος Αρακύνθου στο Μεσολόγγι. Αυτό κι αν μοιάζει με ανέκδοτο. Τα πεδινά της Μακρυνείας μετακομίζουν στα ορεινά της Τριχωνίδας, ενώ στους Δήμους Αρακύνθου και Μεσολογγίου βρέθηκε το μοναδικό κοινό τους σημείο ! Και οι δύο αυτοί δήμοι ανήκουν στην ίδια επαρχία, στην επαρχία Μεσολογγίου, δεν βλέπω να «κολλάνε» κάπου αλλού. Ο Ορεινός όγκος του Αράκυνθου που παρεμβάλλετε ανάμεσα τους φρόντισε να τους απομονώσει και να μεγαλώσει τις αποστάσεις που τους συνδέουν. Αντί να φροντίσουν λοιπόν οι αρμόδιοι να ενώσουν τους δύο όμορους Δήμους Αρακύνθου και Μακρυνείας που αποτελούν τον ορισμό της γεωγραφικής ενότητας, δύο Δήμους με κοινά οράματα και στόχους, που παλεύουν να επιβιώσουν με τους ίδιους τρόπους και μέσα, που έχουν να αντιμετωπίσουν κοινά προβλήματα, όπως της ύδρευσης, της άρδευσης, της αποχέτευσης και του βιολογικού καθαρισμού, την αξιοποίηση της λίμνης Τριχωνίδας και του όρους Αράκυνθου, δύο δήμους που τους συνδέουν παραδοσιακοί δεσμοί φιλίας, καλής γειτονίας και συνεργασίας, κάνουν ότι περνά από το χέρι τους για να τους χωρίσουν. Οι Δήμοι Αρακύνθου και Μακρυνείας μαζί με τα Δ.Δ. Σιταραλώνων και Παμφείου που ανήκουν σήμερα στο Δήμο Θέρμου καθώς και με τα Δ.Δ. Λυσιμαχείας και Κλεισσορευρευμάτων του Δήμου Αγγελοκάστρου μπορούν άνετα να δημιουργήσουν έναν ενιαίο Δήμο ισχυρό και βιώσιμο. Γιατί αλίμονο αν ένας Δήμος, όπως ο προτεινόμενος, με τριάντα και πλέον «Ζωντανά» Δημοτικά Διαμερίσματα, και με μία κτηματική περιφέρεια που εκτείνεται σε μήκος σαράντα περίπου χιλιομέτρων να μην είναι ισχυρός και βιώσιμος!
Οι Μακρυνειώτες δεν πρέπει να δεχθούν τετελεσμένα γεγονότα, οφείλουν να αντιδράσουν και να αγωνιστούν για έναν ενιαίο και δυνατό Δήμο, το Δήμο ΜΑΚΡΥΝΕΙΑΣ…».
ΜΟΥΝΤΟΥΡΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ
