Ό,τι βλέπουμε γύρω μας οφείλεται στα μέταλλα. Τα πάντα έγιναν μετά την ανακάλυψή τους. Μέταλλα, μια λέξη ετυμολογικά άγνωστη. Είναι έτσι; Συνυπάρχουν οι δύο λέξεις, το μετά και το άλλα. Ποιά ήταν αυτά τα μετά άλλα υλικά.
Στην έκθεση νομισμάτων, από την «Αρχαία Δραχμή στο Σήμερα» στο Κέντρο Λόγου και Τέχνης Διέξοδος, στο Μεσολόγγι, όπου έγινε μια μικρή αναφορά στον πρωτάνθρωπο και στην σφυρηλάτηση των νομισμάτων, πάνω σε άλλα υλικά, στα μετά άλλα υλικά, τα μέταλλα, κατατέθηκε η πιο κάτω θεώρηση.
Ο άνθρωπος, από την εμφάνισή του στον πλανήτη, για εκατομμύρια χρόνια πώς ζούσε;
Ήταν ένας περιπλανώμενος τροφοσυλλέκτης όπως όλα τα άλλα όντα του ζωικού βασιλείου. Δεν είχε όμως καμιά ιδιαίτερη ικανότητα–υπεροχή, που από την φύση τους ήταν προικισμένα όλα τα άλλα ζώα, που θα μπορούσε να τα κυνηγήσει για την επιβίωσή του. Τι του χαρίστηκε όμως, από μια άλλη Θεία Δύναμη κατά την σύλληψη-είσοδό του στο Ζωικό Βασίλειο;
Τρία ήταν τα στοιχεία-δώρα, «Να Παρατηρεί, να Θυμάται και να Σκέφτεται». Έβλεπε τα ζώα πως κυνηγούσαν, χρησιμοποιώντας τα νύχια τους τα δόντια τους την περίσφιξη το τρέξιμο και άλλα, φυσικές ικανότητες, που ό ίδιος υστερούσε σε όλες αυτές. Στη φύση παρατηρούσε, πως υπήρχαν υλικά για να τα κάνει νύχια ή δόντια. Αυτά ήταν, τα ξύλα, ή κόκαλα από μεγάλα ζώα, ή πέτρες για αιχμές, ως νύχια. Ενθυμούνταν τις κινήσεις των ζώων στο κυνήγι τους και σκέφτηκε να κάνει πράξη, αυτές σε ακόντια, με τα χέρια που διέθετε. Έτσι κατάφερνε και αυτός ως κυνηγός και επιβίωνε, για εκατομμύρια χρόνια. Μέχρι και πριν από μερικές δεκαετίες, σε πολλές χώρες, ή όπως ακόμα και σήμερα σε κάποιες απομεμακρυσμένες υποανάπτυκτες φυλές, χρησιμοποιούν τα πρώτα αυτά υλικά όπως ξύλινα αλέτρια για να οργώνουν, ξύλινες τσουγκράνες για το αλώνισμα κ.λπ.
Η μεγαλύτερη αλλαγή συνέβη μόλις πριν από τέσσερες με πέντε χιλιάδες χρόνια, τότε που ανακάλυψε, μετά άλλα υλικά, τα μέταλλα όπως τα ονόμασε, που ήταν ο χρυσός ο άργυρος και ο χαλκός. Τα άλλα, αυτά υλικά, είχαν πολλαπλές και εξαιρετικές ιδιότητες, δηλαδή δεν καίγονταν όπως τα ξύλα, δεν διαλύονταν όπως οι πέτρες, δεν έσπαζαν όπως τα κόκαλα. Από την φωτιά, που είχαν εν τω μεταξύ ανακαλύψει, με την σπίθα που δημιουργήθηκε από την τριβή δύο λίθων, σε υψηλή θερμοκρασία, τα άλλα αυτά υλικά έλιωναν και μπορούσαν να πάρουν οποιαδήποτε μορφή τα έδιναν. Έτσι έφτιαχναν όπλα, εργαλεία ή διακοσμητικά αντικείμενα. Ο άνθρωπος μέσα από την μάζα τους ανακάλυψε την μετάδοση του ηλεκτρισμού και του μαγνητισμού. Σε αυτά πλέον στηρίχτηκε όλος ο μεταγενέστερα τεχνολογικός πολιτισμός, ο οποίος σήμερα δημιούργησε, στον αιώνα αυτόν, την Τεχνητή Νοημοσύνη. Δηλαδή, να σκέφτεται αυτή, αντί του ανθρώπου. Με τον τρόπο αυτόν παραδίδει ο άνθρωπος την θέση, του τρίτου στοιχείου του πρωτανθρώπου, το να σκέπτεται αντί αυτού, σε ένα δημιούργημά του. Τελικά τι κάνει ο άνθρωπος; Κατασκευάζει ένα νέο δημιούργημα και του δίνει αυτό το θειο χάρισμα.
Έτσι ο άνθρωπος δεν θα χρειάζεται να θυμάται τίποτε, γιατί όλα θα τα θυμάται ακαριαία, η Τ.Ν., οπότε δεν θα χρειάζεται ούτε και να παρατηρεί τίποτε. Όλα θα τα κάνει το δημιούργημά του. Μήπως το δημιούργημά του αυτό, φτάσει στο σημείο να δημιουργήσει, και νέο άνθρωπο;
Άρα τι μένει για τον άνθρωπο αφού δεν θα κάνει τίποτε;. Το εύλογο ερώτημα. Θα επιστρέψει στην αρχική ζωή του τροφοσυλλέκτη αφού όλα τα θεία χαρίσματα θα ατονήσουν εντελώς;
Θα είναι δυνατόν όλες οι γνώσεις αιώνων π.χ. της ιατρικής επιστήμης, στα χρόνια φοίτησης στην ιατρική σχολή, από όλες τις έρευνες, τις διδακτορικές διατριβές αυτόματα να ενσωματώνονται στην AI, οπότε πλέον ο AI (η Τεχνητή Νοημοσύνη) θα είναι ο πανεπιστήμων γιατρός και έτσι δεν θα είναι απαραίτητος ο οποιοσδήποτε γιατρός.
Αλλά όχι μόνο του γιατρού, αλλά και όλα σχεδόν τα επαγγέλματα, πλέον, δεν θα τα εκτελεί ο Άνθρωπος αλλά ο ΑΙ.
Θεόδωρος Μυλωνάς
