Αγαπητοί συμπολίτες,
Για κάθε Μεσολογγίτη, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, οι εορτές της Εξόδου ητο πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μας. Μάλιστα, για όσους μας αξιώνει ο Θεός να ζούμε και να εορτάζουμε τη μεγάλη μας επέτειο σ’ αυτήν την ηλικία είναι για μας χαρά και τιμή υψηλότατη. Εντούτοις ορισμένα γεγονότα απετέλεσαν αφορμή όπως μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις μου από αληθινό και μόνο ενδιαφέρον.
Καταρχάς, διατί η εναρκτήριος εκδήλωσις να μη γίνει στο Μεσολόγγι ή γιατί να μην γίνει και στο Μεσολόγγι;
Διατί να γίνει με συμφωνική μουσική και μάλιστα με την Ωδή της χαράς του Μπετόβεν;
Το Μεσολόγγι ήτο και παραμένει θρήνος, σπαραγμός, μνημόσυνο κατ’ ουσίαν και όχι κατ’ επίφασιν. Είναι η κατάθεση ψυχής και σώματος σύσσωμου του άλλοτε καθημαγμένου λαού του.
Πως συνάδει το πνεύμα των εορτών μας, όπως το βιώνουμε δεκαετίες τώρα όλοι οι απόγονοι, με τις, κατά τα άλλα αξιόλογες και υψηλού επιπέδου, ωδές της χαράς;
Με μεγάλη προσοχή άκουσα την ομιλία του Δημάρχου. Ήμουν παρών! Δεν θα σχολιάσω το γεγονός ότι ξέχασε να πάρει μαζί τον λόγο του και ήταν αυτό η αιτία στις πρώτες κρίσιμες στιγμές της επίσημου ενάρξεως της επετείου να καταρρακωθούμε. Το σφάλλειν ανθρώπινο…
Θα σταθώ στο τι είπε. Δεν ειπώθηκε τίποτα για το Μεσολόγγι! Λόγος άνευ ουσίας και συναισθήματος. Ένας λόγος καθόλα αμνήμων.
Δυστυχώς, δεν ακούμπησε κανένα παρά μόνο ευχαρίστησε υποτελικά -φευ- παρά πολλούς.
Όμως, εκεί πήγαμε προς εξύμνηση του Μεσολογγίου, όχι προς δόξαν των ημετέρων και των πολιτικών “ευεργετών” των περασμένων εκλογών.
Διατί το κατεβάζουμε τόσο; Δεν του αξίζει! Δε μας αξίζει!
Εκεί πήγαμε προς εξύμνηση του Μεσολογγίου, όχι προς δόξαν των ημετέρων και των πολιτικών “ευεργετών” των περασμένων εκλογών
Και επειδή είμεθα ακόμη εις την αρχήν επικαλούμαι το μοναδικό και ιδιαίτερο πνεύμα των εορτών μας το οποίο τις διακρίνει από κάθε άλλη εθνικού και ιστορικού περιεχομένου εκδήλωση. Διαφυλάξτε το! Είναι ο πλούτος μας, η κληρονομιά μας και η συνέχεια μας .
Και κάτι ακόμη. Διατί η επίσημη πρώτη να γίνει με τόσον λίγο κόσμο αφού αποφασίσθηκε να γίνει στην πρωτεύουσα;
Που είναι η κινητοποίηση που έπρεπε να γίνει και, όπως φαίνεται, δεν έγινε;
Που είναι οι άνθρωποι που οφείλουν και αγαπούν το Μεσολόγγι;
Η έναρξις της επετείου για τα 200 χρόνια γίνεται μια φορά!
Διατί τόσο πρόχειρα, τόσο πτωχά; Διατί τόσο εκτός τόπου και εκτός ύλης;
Κλείνοντας, εύχομαι η συνέχεια να είναι αντάξια της επετείου διότι διαφορετικά στη 200η επέτειο θα είμεθα μάρτυρες ενός ηθελημένου “εγκλήματος”, αυτού της πλήρους υποτίμησης της ιστορίας μας.
Ένας παλιός Μεσολογγίτης
