Τι θαυμάσιο νεανικό σύνολο ήταν αυτό! Φωνές, απόδοση, ρεπερτόριο, δημιουργία…
«Να συγχαρώ τον συνάδελφο φούρναρη», είπα στον μαέστρο τους, Δημήτρη Κτιστάκη, στο τέλος της παράστασης. «Έφτιαξες ένα πολύ εύπλαστο ζυμάρι και το κάνεις ό,τι θέλεις».
Ψιλοσάστισε στην αρχή, ίσως γιατί δεν περίμενε τέτοιο …κομπλιμέντο.
Γρήγορα όμως κατάλαβε και χαμογέλασε με φυσική σεμνότητα.
«Προσπαθώ να είμαι φίλος με τα παιδιά, ένας απ’ αυτούς. Μόνο έτσι τα κερδίζεις».
Πόσο δίκιο είχε!
Και πράγματι τους κέρδισε. Αν βλέπατε με πόση προσήλωση κι αφοσίωση τον κύτταζαν, κάποιες φορές πώς χαμογελούσαν στα νεύματά του (υποψιάζομαι πως κι αυτός τους χαμογέλαγε), πώς τους «τίναζε» στον αέρα με τα forte και πώς τους «γονάτιζε» με τα pianissimo!
Νέα παιδιά όλοι τους, φοιτητές τού Τμήματος Μουσικών Σπουδών τού Ιονίου Πανεπιστημίου. Ταλεντάρες, ένας κι ένας, σύνολο μαγικό. Σεμνοί, διόλου καβαλημένοι (ίδιον της εποχής και της ηλικίας τους), παρέδωσαν μαθήματα μελέτης, πειθαρχίας, απόδοσης μουσικών κειμένων, ιδιαιτέρως απαιτητικών, που κάνουν πολλές «επαγγελματικές» χορωδίες να ωχριούν μπροστά τους.
Όλα αυτά χάριν του εμπνευσμένου μαέστρου τους, του …φούρναρη, του Δημήτρη Κτιστάκη, ενός σεμνού αλλά ταλαντούχου και εξόχως αποτελεσματικού καλλιτέχνη, με βιογραφικό που ζαλίζει, και με κεντρική του θέση και άποψη την σοβαρή και μεθοδική δουλειά. Όπως ακριβώς θα έπρεπε να είναι όλοι οι όμοιοί του, αλλά δεν είναι.
Τον νοιώθω απολύτως, διότι αυτή είναι και η δική μου θεώρηση, και η δική μου στάση ζωής. Φίλος μεν, δουλειά δε. Όταν ηγείσαι ενός συνόλου, θέλει προσωπικότητα στιβαρή, να μπορείς πρώτα ο ίδιος να μεταπλάθεσαι, για να παραγάγεις ανάλογο αποτέλεσμα.
Αγαπητέ Δημήτρη, θα χαρώ πολύ κάποια στιγμή να συναντηθούν οι δικοί σου ανοιχτοί δρόμοι με τους δικούς μου στενωπούς.
Σε ζηλεύω, να ξέρεις, και ζηλεύω και τα παιδιά σου, που τα καθοδηγείς με τόση συνέπεια κι αγάπη. Κι εύχομαι κάποια στιγμή να καμαρώνεις για τις προόδους τους, όπως καμάρωνες απόψε τον ιδιοφυή πιανίστα και συνθέτη σου, Αλέξανδρο Σηφάκη.
Χρήστος Βλαχογιάννης
Υ.Γ. Καημό είχα ν’ ακούσω μπάσους σε μια χορωδία, την …αρρώστια μου! Και τους άκουσα απόψε να γεμίζουν την μουσική σας «βάση»! Όχι πως οι άλλοι υστέρησαν…
