Ήταν, που λέτε, ένας «μεγάλος», «πολύ μεγάλος» στον τομέα του, κι έκανε πράγματα «πολύ μεγάλα», όπως τα είχε τακτοποιημένα στο «πολύ μεγάλο» μυαλό του, κι όπως ο ίδιος νόμιζε.
Έπρεπε όμως, για να συντηρήσει τον μύθο του «μεγάλου», να υπάρχουν κι άλλοι που νόμιζαν το ίδιο μ’ αυτόν.
Πώς όμως να το πετύχει αυτό; Με το να γράφει συνέχεια ο ίδιος για το πόσο «μεγάλος» είναι, καρφωνότανε. Μία-δύο, άντε τρεις, αλλά μετά τον παίρνανε χαμπάρι.
Τότε του ήρθε η φαεινή ιδέα («μυαλό» γαρ!). Εκείνη η ΑΙ ήταν χρήσιμο εργαλείο. Ό,τι θέλεις σου φτιάχνει και τζάμπα.
Έρχεται, λοιπόν, μια μέρα στο γραφείο μου και μου λέει τον πόνο του. «Άσ’ το απάνω μου» του λέω. «Θα σε κάνω εγώ κούκλο με ΑΙ, που δεν θα το πιστεύεις ούτε ο ίδιος».
Τον έβλεπα όμως διστακτικό. «Σίγουρα θα πετύχει, δεν θα μας πάρουνε χαμπάρι;», μου λέει. «Ξέρεις εσύ απ’ αυτά που ξέρω εγώ;».
Γέλασα με σιγουριά. «Καμάρι μου, εγώ όλα τα ξέρω. Όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω. Rely on me, που λέμε κι εμείς οι γλωσσομαθείς. Θα σε κάνω εγώ να μην το πιστεύουν».
Πλήρωσε κι έφυγε.
Και τον έκανα να μην τον πιστεύει κανείς. Σίγουρη δουλειά, εξασφαλισμένο αποτέλεσμα.
Κι ο βλάκας δεν με ρώτησε τι δουλειά κάνω. Αν με ρώταγε θα του ’λεγα, …πορδίατρος ΑΙ. Χαχαχα, πορδίατρος ΑΙ!!
Πάλι γελάσαμε και σήμερα…
Χρήστος Βλαχογιάννης
Πορδίατρος ΑΙ
