Τις σκέψεις της σχετικά με τους επίσημους και διάσημους επισκέπτες του Μεσολογγίου κατά την διάρκεια των επετειακών εκδηλώσεων για τα 200 χρόνια και τον ρόλο που έπαιξαν ή δεν έπαιξαν στην προβολή της πόλης καταθέτει η Ελισάβετ Αναστασίου σε ανάρτησή της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι οποίες έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Χαρακτηριστικά αναφέρει:
Επιτρέψτε μου να μοιραστώ λίγες σκέψεις …
Αν όλοι αυτοί που ήρθαν να τιμήσουν τους ήρωες της Εξόδου, ήρθαν αφιλοκερδώς και ορμώμενοι από την αγάπη τους προς την Ιερή πόλη, καλώς ήρθαν και τους ευχαριστούμε για την διαφήμιση εντός και εκτός χώρας.
Αν και η ιστορία του Μεσολογγίου είναι γνωστή τοις πάσι κάτι για το οποίο φρόντισαν πολύ πριν από εμάς άλλοι και κάποιοι άλλοι που επίσης φροντίζουν σήμερα μεταλαμπαδεύοντας γνώση αλλά κυρίως εμπνέοντας αγάπη και θαυμασμό για αυτόν τον ηρωικό τόπο.
Αν ωστόσο όλοι αυτοί οι “γνωστοί” ήρθαν επί πληρωμή, είτε για να τραγουδήσουν, είτε για να βγάλουν λόγο και να φωτογραφηθούν, (που μέχρι ενός σημείου το καταλαβαίνω κάποιοι βιοπορίζονται από αυτό που κάνουν), ας μη τους θεοποιούμε!!!!
Δεν ήρθαν για να δώσουν φως στη πόλη, δεν έχει ανάγκη η πόλη από το φως τους αλλά από έμπρακτη στήριξη στην καθημερινότητα της και όχι μόνο μια φορά τον χρόνο.
Τον θαυμασμό και την συγκίνησή μας ας τα κρατήσουμε για αυτούς που πραγματικά αγαπούν αυτόν τον τόπο, είτε ζουν σε αυτόν, είτε όχι και τον τιμούν καθημερινά και όχι μόνο επετειακά.
Συγκίνηση για εμένα προσωπικά, είναι η συμμετοχή όλων αυτών συλλόγων που διαθέτουν χρόνο από τη ζωή τους και χρήμα από τη τσέπη τους για να παρευρεθούν και να συμμετάσχουν στην πομπή με τις όποιες συνθήκες.
Συγκίνηση μου προκαλούν οι ηλικιωμένοι ντόπιοι που θυμούνται και δακρύζουν καθώς περνάει η ιερή εικόνα της Εξόδου.
Συγκίνηση μου προκαλούν οι επισκέπτες που προσπαθούν με ζήλο να μάθουν για την ιστορία αλλά και που αφήνουν τα χρήματα τους στηρίζοντας τη τοπική οικονομία.
Να ευχαριστούμε τους διάσημους για την όποια συμβολή τους, ναι, είναι σημαντική η εξωστρέφεια για την ανάπτυξη της περιοχής.
Να μη ξεχνάμε όμως και όλους αυτούς τους ανθρώπους που ήρθαν από μακριά ως πραγματικά ταπεινοί προσκυνητές για να βιώσουν αυτήν την μοναδική εμπειρία ζωής και να τιμήσουν από καρδιάς τους ήρωες της Εξόδου με συγκίνηση και σεβασμό.
Ίσως κάποιοι να διαφωνείτε με τα γραφόμενα μου, δεν πειράζει, σεβαστό.
Τις τελευταίες μέρες όμως ένιωσα ότι θα τρίζουν τα άγια κόκαλα των προγόνων μας με όσα βλέπουν και ακούν.
Συμμετείχα στην πομπή και πονούσε όλο μου το κορμί όπως και σήμερα, αλλά εκείνες τις ώρες έλεγα στον εαυτό μου “πώς τολμάς να σκέφτεσαι τον μικρό σου εαυτό μπροστά στη μεγαλειώδη πράξη των προγόνων σου;;;;”
Εγώ βέβαια είμαι άνθρωπος και όχι ήρωας όπως εκείνοι…
Άλλοι λοιπόν είναι οι Ήρωες.
Άλλοι κατόρθωσαν το ακατόρθωτο.
Όχι εγώ , όχι εσύ , όχι ο ανώνυμος , όχι ο διάσημος, όχι ο πολιτικός.
Δεν είμαστε εμείς η Ιστορία.
Εμείς είμαστε φύλακες της Ιστορίας.
Δεν μας ανήκει καμία τιμή.
Η τιμή ανήκει σε αυτούς που μας άφησαν δρόμους ελεύθερους να περπατάμε με το κεφάλι ψηλά!
Είθε να κάνουμε το χρέος μας απέναντι τους καθημερινά, πρωτίστως με τη συμπεριφορά μας κι έπειτα με όποιον τρόπο μπορούμε από όποια θέση κι αν βρισκόμαστε.
Και του χρόνου!
