Δοκίμιο για τη βροχή και τους πολιτικούς

Του Γ. Απτεραίου

Η τελευταία νεροποντή της πόλης με βρήκε στο σπίτι να διαβάζω τις πολιτικές στήλες της εφημερίδας μου. Η βροχή έχει αυτή τη χρήσιμη επιρροή πάνω μου από τα παιδικά μου χρόνια: με βοηθά να σκέφτομαι καθαρά και να βλέπω ό,τι με περιβάλλει χωρίς παρωπίδες ή σύννεφα.

Η βροχή, λοιπόν, πιστεύω ότι είναι από τα λίγα πράγματα που δεν κάνουν προεκλογική εκστρατεία. Έρχεται όταν είναι να έρθει, πέφτει όπου μπορεί και δεν μας γεμίζει με απατηλές υποσχέσεις ότι θα μας σώσει ή ότι την επόμενη φορά θα είναι καλύτερη.

Οι πολιτικοί, όμως, έχουν διαφορετική σχέση μαζί της – το ξέρουμε όλοι καλά, αλλά θα το γράψω γιατί η επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως. Τη θυμούνται συνήθως όσες φορές ένας δρόμος πλημμυρίζει, όταν ένα δέντρο πέφτει ή ένα υπόγειο γεμίζει νερά. Τότε, ως διά μαγείας, ανακαλύπτουν την πρόληψη, θυμούνται τη συντήρηση και εναποθέτουν τα πάντα στον σχεδιασμό. Μόλις, όμως, ξαναξεπροβάλει ο ήλιος, όλα γυρίζουν στην ασφαλή περιοχή των εξαγγελιών.

Η βροχή έχει από τη φύση της και μια ιδιότητα που σπανίζει στη δημόσια ζωή. Μην κουράζεστε να τη βρείτε, σας τη λέω αμέσως: είναι αμερόληπτη. Δεν ρωτά ποιος ψήφισε ποιον ούτε ποιος κατέχει αξίωμα. Πέφτει το ίδιο στο σπίτι του πολίτη και στο σπίτι του υπουργού.

Δεν είναι, παρά ταύτα, ίδιες οι συνέπειες. Γιατί η βροχή μπορεί να είναι δίκαιη, οι υποδομές, όμως, όχι πάντα. Και εκεί λέω – αν και κάποιοι ίσως διαφωνούν με μένα – αρχίζει η ευθύνη της πολιτικής.

Η βροχή, λοιπόν, δεν προξενεί τα προβλήματα. Απλώς τα αποκαλύπτει. Φανερώνει ποιο φρεάτιο καθαρίστηκε, φέρνει στο φως ποιο έργο έμεινε στα χαρτιά, δείχνει ποια μελέτη ξεχάστηκε σε κάποιο συρτάρι και ποια υπόσχεση δεν άντεξε ούτε μία δυνατή μπόρα.

Γι’ αυτό, θεωρώ πως κάθε κακοκαιρία λειτουργεί σαν ένας μικρός δημόσιος έλεγχος. Η φύση δείχνει τα όριά της για λίγες ώρες. Οι αδυναμίες της διοίκησης, όμως, παραμένουν.

Ύστερα, ο ουρανός καθαρίζει, τα νερά τραβιούνται, οι φωτογραφίες χάνονται από την επικαιρότητα και οι ίδιες υποσχέσεις ετοιμάζονται για την επόμενη χρήση τους.

Μέχρι την επόμενη νεροποντή.

Γιατί η βροχή, σε αντίθεση με την πολιτική, δεν χρειάζεται να θυμάται τι είπε χθες. Αρκεί που οι πολίτες θα έπρεπε να το θυμούνται…. Τι λέτε και εσείς;