Του Γ. Απτεραίου
Η δημόσια και δωρεάν υγειονομική περίθαλψη στον 21ο αιώνα αποτελεί κρίσιμο κοινωνικό ζήτημα, καθώς συνυφαίνεται στενά με την ισότητα και την ποιότητα ζωής όλων των μελών της κοινωνίας.
Παρά την αξιοπρόσεκτη και μεγάλη πρόοδο της ιατρικής και της βιοϊατρικής, η πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας δεν κατανέμεται ισότιμα. Σημαντικό μέρος του πληθυσμού εξακολουθεί να αντιμετωπίζει μεγάλα οικονομικά και πρακτικά εμπόδια.
Όταν η υγεία λειτουργεί με όρους αγοράς, η φροντίδα μετατρέπεται σε υπηρεσία που εξαρτάται από το εισόδημα. Αυτό οδηγεί σε διακρίσεις· έτσι, μερικοί λαμβάνουν άμεση και ποιοτική περίθαλψη, ενώ κάποιοι άλλοι καθυστερούν ή στερούνται βασικών υπηρεσιών.
Η υποχρηματοδότηση των δημόσιων δομών εντείνει και ενίοτε διογκώνει το πρόβλημα, επιβαρύνοντας τόσο τους εργαζόμενους στον χώρο της υγείας όσο και τους ασθενείς.
Στον αντίποδα, ένα ισχυρό δημόσιο σύστημα με ενεργό κρατική υποστήριξη μπορεί να εξασφαλίσει καθολική πρόσβαση, έμφαση στην πρόληψη και αξιοπρεπείς συνθήκες φροντίδας για κάθε ανεξαιρέτως πολίτη.
Δεν πρέπει να λησμονούμε ποτέ ότι η υγεία δεν είναι απλώς ατομική υπόθεση, αλλά συλλογικό αγαθό που επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό την κοινή ευημερία, την κοινωνική συνοχή και την οικονομική σταθερότητα.
Στον 21ο αιώνα, με την τεχνολογική πρόοδο και την επιστημονική γνώση, υπάρχουν οι δυνατότητες για υψηλού επιπέδου υπηρεσίες υγείας για όλους. Το ζήτημα, λοιπόν, είναι πλέον αμιγώς πολιτικό και κοινωνικό, σχετίζεται άρρηκτα και άμεσα με το ποιος ελέγχει τους πόρους και με ποιο σκοπό χρησιμοποιούνται.
Συνοψίζοντας, νομίζω ότι κανείς δεν θα έφερνε αντίρρηση στο ότι η διεκδίκηση δημόσιας και δωρεάν υγείας δεν αφορά μόνο την ιατρική περίθαλψη, αλλά συνολικά την ποιότητα ζωής και την κοινωνική δικαιοσύνη. Είναι, επομένως και δικαιολογημένα, ένα φλέγον ζήτημα που συνδέεται άμεσα με την ισοπολιτεία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
