Του Γ. Απτεραίου
Όταν γύρω σου υπάρχει βρωμιά και σαπίλα, δεν ψεκάζεις λίγο άρωμα για να κρύψεις τη δυσοσμία. Παίρνεις τη σκούπα και το φαράσι και καθαρίζεις.
Το ίδιο συμβαίνει και με τη ζωή μας μέσα στην κοινωνία. Όταν γύρω μας υπάρχουν προβλήματα, αδικίες και αδιέξοδα, δεν βοηθά να φορέσουμε τη μάσκα της αδιαφορίας και να πούμε «εγώ είμαι εντάξει». Ο άνθρωπος δεν είναι μόνος του. Η μοίρα του συνδέεται με τη μοίρα των άλλων.
Όταν η θάλασσα έχει σηκώσει κύματα, ο συνετός άνθρωπος δεν μπαίνει μέσα για να αποδείξει πόσο καλός κολυμβητής είναι. Περιμένει να περάσει η φουρτούνα και επιλέγει την κατάλληλη στιγμή. Η επίδειξη δύναμης δεν είναι πάντα θάρρος· πολλές φορές είναι απλώς απερισκεψία.
Και όταν ένα πρόβλημα είναι δύσκολο, δεν παριστάνεις τον παντογνώστη. Αναζητάς τη γνώση, ακούς τον άλλον, συνεργάζεσαι. Γιατί κανένας άνθρωπος δεν κρατά στα χέρια του όλες τις απαντήσεις.
Ακόμη και στα πιο τραγικά γεγονότα φαίνεται η διαφορά ανάμεσα στα λόγια και στις πράξεις. Όταν συμβαίνει ένα πολύνεκρο τροχαίο δυστύχημα, ασφαλώς και τα συλλυπητήρια έχουν τη θέση τους. Όμως δεν αρκούν. Η πραγματική συμπαράσταση στους νεκρούς και στις οικογένειές τους είναι να φροντίζουμε ώστε να τηρούνται οι κανόνες της κυκλοφορίας, να σεβόμαστε τον δρόμο, τον οδηγό που βρίσκεται δίπλα μας και τον πεζό που περπατάει ανάμεσά μας. Η μνήμη των θυμάτων δεν τιμάται μόνο με λόγια, αλλά με αλλαγή συμπεριφοράς.
Μέσα σε έναν κόσμο με τόσα και τόσο σύνθετα προβλήματα, κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι έχει το μονοπώλιο της αλήθειας. Όποιος πιστεύει ότι μόνο αυτός γνωρίζει το σωστό, κινδυνεύει να γίνει δέσμιος της αλαζονείας του.
Πολλά από τα προβλήματα του ανθρώπου ξεκινούν από ένα μικρό αλλά πανίσχυρο «εγώ». Από την ανάγκη να επιβληθεί, να φανεί ανώτερος, να ακούσει μόνο τη δική του φωνή.
Άλλο όμως είναι η αυτοεκτίμηση και η φροντίδα του εαυτού μας και άλλο ο εγωισμός. Ο άνθρωπος οφείλει να σέβεται τον εαυτό του, αλλά οφείλει ταυτόχρονα να θυμάται ότι γύρω του υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι με δικαιώματα, ανάγκες και όνειρα.
Ο κόσμος δεν γίνεται καλύτερος με ευχές και στεγνά λόγια. Γίνεται καλύτερος όταν ο καθένας αναλαμβάνει το δικό του μερίδιο ευθύνης και αποφασίζει, επιτέλους, να πάρει τη σκούπα.
