Δεν επετράπη στη Δημοτική Σύμβουλο Μαρία Μπακοδήμου να συμμετάσχει μέσω τηλεδιάσκεψης στην πρόσφατη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Μεσολογγίου, παρότι βρίσκεται στο εξωτερικό για έναν εξαιρετικά σοβαρό λόγο υγείας.
Συγκεκριμένα, η κα Μπακοδήμου, η οποία βρίσκεται στη Γαλλία προκειμένου να υποβληθεί σε μεταμόσχευση νεφρού, απέστειλε εγκαίρως αίτημα προς τον Πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου, ζητώντας να της δοθεί η δυνατότητα να συμμετάσχει διαδικτυακά στη συνεδρίαση, να τοποθετηθεί επί των θεμάτων και να ασκήσει τα καθήκοντά της ως εκλεγμένη Δημοτική Σύμβουλος.
Η απάντηση που έλαβε, ωστόσο, ήταν ότι δεν μπορεί να συμμετάσχει μέσω τηλεδιάσκεψης, αλλά έχει τη δυνατότητα να… παρακολουθήσει τη συνεδρίαση μέσω διαδικτύου.
Με άλλα λόγια, της δόθηκε η δυνατότητα να είναι θεατής, αλλά όχι να είναι Δημοτική Σύμβουλος.
Η εξέλιξη αυτή προκάλεσε, όπως είναι φυσικό, την έντονη δυσαρέσκεια της κας Μπακοδήμου. Και εύλογα γεννάται το ερώτημα: όταν ένας εκλεγμένος εκπρόσωπος της τοπικής κοινωνίας, ο οποίος απουσιάζει όχι από επιλογή αλλά για έναν τόσο σοβαρό λόγο υγείας, ζητά να ασκήσει εξ αποστάσεως τα θεσμικά του καθήκοντα, ποιο ακριβώς είναι το μήνυμα όταν του απαντούν ότι μπορεί απλώς να παρακολουθήσει τη συνεδρίαση;
Η κα Μπακοδήμου δεν ζήτησε να παρακολουθήσει μια συνεδρίαση ως απλή πολίτης. Ζήτησε να συμμετάσχει σε αυτήν με την ιδιότητα για την οποία την εξέλεξαν οι πολίτες. Να πάρει τον λόγο, να τοποθετηθεί, να παρέμβει στη συζήτηση και να συμμετάσχει στις ψηφοφορίες.
Το ζήτημα, επομένως, δεν είναι απλώς τεχνικό. Είναι πρωτίστως θεσμικό.
Γιατί η Δημοκρατία δεν μπορεί να περιορίζεται στην παρουσία όσων βρίσκονται με φυσική παρουσία μέσα σε μια αίθουσα. Και ειδικά σε μια εποχή όπου η τεχνολογία επιτρέπει την εξ αποστάσεως συμμετοχή, η άρνηση μιας τέτοιας δυνατότητας σε έναν εκλεγμένο εκπρόσωπο, ο οποίος βρίσκεται εκτός χώρας για λόγους υγείας, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα…
