Ανίσχυρη Δεξιά, ισχυρή Ακροδεξιά

Κάτι ομολογουμένως ανησυχητικό συμβαίνει στην Ευρώπη και δεν μπορούμε να εθελοτυφλούμε, να κάνουμε πως δεν το βλέπουμε. Γεμίζει μαύρα σύννεφα και χάνεται ο ήλιος. Η παραδοσιακή Δεξιά χάνει έδαφος, την ίδια στιγμή που η Ακροδεξιά δυναμώνει και αβγατίζει και την επιρροή της στις μάζες και στα εκλογικά ποσοστά, ενώ τα κεντρώα και τα αριστερά κόμματα παραμένουν στάσιμα.

Και το θλιβερό αυτό φαινόμενο δεν αγγίζει μόνο τους άλλους. Μας αφορά όλους.

Γιατί η Ακροδεξιά, όπως είναι γνωστό από χρόνια, δεν φυτρώνει από το πουθενά. Δεκανίκια της γίνονται, το ζούμε, η ακρίβεια, η ανασφάλεια, η ανεργία, η απαιδευσιά, ο φόβος για το αύριο. Αυτά ακριβώς για τα οποία, νομίζω, έπρεπε να έχει προτάσεις και λύσεις η Κεντροαριστερά στον αγώνα να πάρει τα ηνία από τη Δεξιά, αλλά δεν φαίνεται να έχει πειστικές. Βοηθούν, όμως, τους Ακροδεξιούς, αναμφίβολα, και οι δικές μας, του καθενός και της κοινωνίας που ζούμε, “αχίλλειες πτέρνες”: η αδιαφορία, η πολιτική απάθεια, η εύκολη καταγγελία χωρίς πρόταση, η ανοχή απέναντι στον φανατισμό και τις εκδηλώσεις του.

Κάθε φορά που ο αυτοαποκαλούμενος δημοκρατικός κόσμος αφήνει τον πολίτη αβοήθητο μπροστά στα προβλήματά του, δεν πρέπει να απορεί όταν κάποιοι του προσφέρουν έναν εύκολο ένοχο. Ο μετανάστης, ο ξένος, ο «διαφορετικός» γίνονται τότε ο βολικός στόχος.

Ας μην κοροϊδευόμαστε και μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο. Η Ακροδεξιά στο κάτω κάτω της γραφής δεν είναι απλώς ένα εκλογικό ποσοστό που ανεβοκατεβαίνει. Είναι δυσίατο σύμπτωμα μιας κοινωνίας που κάτι σημαντικό έχει χάσει. Αναφέρομαι στην εμπιστοσύνη της, την αλληλεγγύη της, ίσως και στην πίστη της στη δημοκρατία.

Και απέναντι σε αυτό το νοσηρό φαινόμενο, ευθύνες δεν έχουν μόνο οι πολιτικοί. Έχουμε όλοι. Ξυπνήστε πριχού είναι πολύ αργά για οτιδήποτε!