Πραγματοποιήθηκε χθες βράδυ στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Καλυβίων, μια ενδιαφέρουσα χριστουγεννιάτικη εκδήλωση η οποία περιελάμβανε την παρουσίαση ενός σημαντικού φωτογραφικού αρχείου του συμπατριώτη μας κ. Δημήτρη Ρούμελη, με τίτλο: ” Άγιον Όρος – Το περιβόλι της Παναγίας”
Πρόκειται για ένα φωτογραφικό οδοιπορικό στον αθέατο κόσμο της Αθωνικής Πολιτείας, σε μια επιλογή 500 φωτογραφιών της περιόδου 1978-1985 με σεβασμό στον μοναδικό χώρο στην Ελλάδα που είναι ολόκληρος αφιερωμένος στην προσευχή και τη λατρεία του Θεού!
Η εκδήλωση τελούσε υπό τη σκέπη της Ενορίας Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Καλυβίων και του πατήρ Θεοδ. Αθανασόπουλου
Την επιμέλεια φωτογραφιών και κείμενων είχε ο Δημήτρης Ρούμελης ενώ την αφήγηση έκανε ο Μιχάλης Οικονόμου και την Τεχνική υποστήριξη είχε αναλάβει ο Παναγιώτης Μπελεβώνης.
Μεταξύ άλλων παρευρέθηκαν στην εκδήλωση, ο πατήρ Θεοδ. Αθανασόπουλος, ο Πρόεδρος της Τ.Κ. Καλυβίων, Γρ. Τσελεπής, ο υπεύθυνος διοργάνωσης της εκδήλωσης, Γιώργος Πανταζόπουλος, ο εκδότης και δημοσιογράφος Ν. Κανής, ο Σχολικός Σύμβουλος, Κ. Νάκος, ο πρώην Αστυνομικός Διευθυντής Γ. Θανέλας και αρκετοί κάτοικοι του χωριού.
«Άγιον Όρος – Το περιβόλι της Παναγίας»
«Άγιον Όρος, η χερσόνησος του Άθω, το Περιβόλι της Παναγίας. Λέξεις ανυπότακτες σε ορισµούς, ωστόσο ενδεικτικές ενός τόπου και τρόπου ζωής.
Το ταξίδι ενός προσκυνητή ή απλώς ενός περίεργου διαβάτη παίρνει διαστάσεις συχνά ανύποπτες, καθώς το απρόσµενα θεϊκό συναπαντάται στις απροσδιόριστες ατραπούς του Πνεύµατος, που µε ανεκλάλητους στεναγµούς επιθυµεί να µας γνωρίσει την αγάπη του Πατρός.
Το πλοιάριο σαλπάρει από την Ουρανούπολη, από την πλευρά του Σιγγιτικού και παραπλέει την όχθη της χερσονήσου. Αρσανάδες και µοναστήρια φαίνονται από την πλώρη. ∆οχειαρίου, Ξενοφώντος, Παντελεήµονος, Ξηροποτάµου αποβίβαση στη ∆άφνη. Ο εκεί χώρος είναι η πρώτη αίσθηση της ειρήνης του αναχωρητή και της βοής του κοσµικού, σε µια συµπλοκή κίνησης εισόδου και εξόδου.
Ο ταξιδιώτης επιλέγει τον τόπο µετάβασής του είτε διά ξηράς είτε διά θαλάσσης. Ο καθένας για τους δικούς του λόγους πλησιάζει την αθωνική πολιτεία, αναζητά κάτι διαφορετικό και αυτή του το προσφέρει. Στο διάβα του ο ξένος αρχίζει να αισθάνεται οικείος µε το απόµακρο και άγνωστο του τόπου και του τρόπου του βίου. Θα βρει φιλοξενία στο αρχονταρίκι (η αίθουσα υποδοχής και γενικότερα ο χώρος φιλοξενίας των προσκυνητών), θα ακούσει λόγο παρακλήσεως. Ο καφές µε το ρακί και το λουκούµι εδώ και χρόνια ξεκουράζουν τον προσκυνητή. Αισθάνεσαι ότι αυτή η προσφορά είναι µίµηµα της δωρεάς και θυσιαστικής αγάπης του Τριαδικού Θεού. Από την άλλη, η οµορφιά του φυσικού τοπίου, το πράσινο, το ερηµικό και βραχώδες, το γαλάζιο του ουρανού και της θάλασσας, συνδυάζονται αξιοθαύµαστα µε τα ακίνητα µνηµεία, που η ιστορία τους χάνεται πολλούς αιώνες πίσω.
Ο τόπος, συστατικό της κτιστής µας ύπαρξης, εδώ αναδίνει κάτι ξεχωριστό. Από τα κελιά στο ναό, από εκεί στην τράπεζα, έπειτα στα διακονήµατα, κάπου – κάπου και λίγη ξεκούραση της χοϊκής µας φύσης. Γεύεσαι την ποικιλία του περιβόλου µε τα υψωµένα τείχη, το στενόχωρο του κελλιού, τη µόνωση του ησυχαστηρίου, την τραχύτητα του σπηλαίου· από τη Μεγίστη Λαύρα στη Σιµωνόπετρα, στην Ξηροποτάµου, τη Νέα Σκήτη, το κελλί του µακαριστού Γέροντος Παϊσίου, µέχρι τα Κατουνάκια και τα Καυσοκαλύβια. Ο κάθε χώρος είναι ξεχωριστά χαριτωµένος.
Όλα µαζί πάλι αφήνουν την ίδια ευφραντική οσµή, τα συγκροτεί η µία επιστήµη του µοναχισµού, η µία δύναµη του Αγίου Πνεύµατος. Η ποικιλία και η ελευθερία υπάρχει σε σχέση ενότητας. Η ενότητα και η οµοιοµορφία, εκεί, ελευθερώνει. Παρθενία, ακτηµοσύνη, υπακοή. Οι τρεις µοναχικές αρετές. Η µία υποστηρίζει την άλλη και σαν αρµοί δένουν ένα καλοφτιαγµένο κτίριο. Το Ιουλιανό ηµερολόγιο, η Βυζαντινή ώρα εφάπτονται στα ξεβαµµένα και φθαρµένα κτίρια, στις απαλές αποχρώσεις του καστανοκίτρινου και ερυθρόλευκου, του συνεσταλµένου πορφυρού.
Στο Άγιον Όρος µαθαίνει κανείς πως τα πάντα συλλειτουργούν δοξάζοντας τον Τριαδικό Θεό και την Κυρία Θεοτόκο. Εκεί, η ποικιλία των µορφών της µοναχικής ζωής, η πλούσια βλάστηση, η ετερότητα του κάθε µοναχού, το µέγεθος της ιστορικής κληρονοµιάς που φυλάγεται, όλα κατορθώνουν και συνυπάρχουν αρµονικά. Η ετερότητα και διαφορά δεν συνιστούν διαίρεση, φθορά και αποτυχία της ζωής ως κοινωνίας.
Για όλο τον κόσµο, αλλά ιδιαίτερα για την Ελλάδα, σήµερα για µια ακόµη φορά ακούγεται σωστά ο στίχος του ποιητή: “Μνήµη του λαού µου σε λένε Πίνδο, και σε λένε Άθω” (Οδ. Ελύτης).
Αποσπάσματα κειμένου από mountathos.gr
Πηγή: kalyvia.gr
