Αγγελίες    Επικοινωνία

Η ναυαρχίδα "La Real" κι ο "Juan", απεσταλμένος του Θεού στις Curzolari (Εχινάδες)
Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Βίος και πολιτεία του Juan de Austria, νικητή της ναυμαχίας των Εχινάδων

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 04/10/2018

Επιμέλεια: Rodi de Fuca

Έτος 1586! Δεκαπέντε χρόνια µετά τη µεγάλη ναυµαχία των Curzolari που εκθείασε σ’ όλο τον κόσµο τον Ισπανό πρίγκιπα και µέγα στρατηλάτη της εκστρατείας κατά των Οθωµανών.

Στην πόρτα του µοναστηριού της Nuestra Senora de Gracia, στο Madrigal, ένα “νεαρό κορίτσι” –ούτε δεκαπέντε χρόνων– χτυπούσε την βαριά εξώπορτα να της ανοίξουν. Μέσα απ’ τα ψηλοτείχια της µονής ένα τσούρµο από καλογριές τρέχουν να συντρέξουν την άγνωστη οδοιπόρο. Η σκούρα σιλουέτα, τυλιγµένη µε ένα µανδύα προσκυνητή παρακαλεί µε κλάµατα να την δεχτεί η µοναχή Dona Ana de Austria y Mendoza.

- Έρχοµαι από πολύ µακριά. Απ’ το Χερέζ, εκεί στη Γρανάδα. Πρέπει να δω οπωσδήποτε την αδελφή Άννα.

 - Δεν ήρθα µόνη µου, ο ντον Χουάν ντε Μεντόζα µε συντροφεύει. Όµως είναι ανάγκη να δω την Άννα! Μόνο σ ’αυτή θα πω το µυστικό µου.

Η Ana de Austria y Mendoza, κόρη του πρίγκιπα Juan de Austria παραµόνευε πίσω απ’ τις βαριές κουρτίνες του σαλονιού. Είχε περάσει πολλά για να εµπιστευτεί τώρα ένα βυζανιάρικο που ήρθε απ’ το υπερπέραν να αναταράξει την ηρεµία της, Σίγουρα είχε εφεύρει το όνοµα αυτουνού που την συνόδευε για να την σχετίσει µε την ένδοξη οικογένεια των Μεντόζα. Έκλεισε τα µάτια, ανασήκωσε τα ιµάτιά της κι αποσύρθηκε στα ιδιαίτερά της δίχως να αναγνωρίσει τον χαµένο της αδελφό κάτω απ’ τον κοριτσίστικο µανδύα.

Η νεαρή σιλουέτα µε δάκρυα στα µάτια έκλεισε πίσω της τη βαριά εξώπορτα και κατηφόρισε ως τη πλατεία του Madrigal de las Altas Torres. Ο γηραιός κύριος µε τα άσπρα µαλλιά και την ασήκωτη κάπα στους ώµους, έτρεξε να την παρηγορήσει.

 - Μίλα!

 - Είναι µάταιο θείε Χουάν. Δεν θέλει να µε δεχτεί... Ξέσπασε το νεαρό αγόρι ξεσκεπάζοντας το πρόσωπο του κι αφήνοντας να φανεί το ελάχιστο χνούδι που κάλυπτε τα µαγουλά του.

 - Λυπάµαι Φραγκίσκο! Λυπάµαι πολύ, απάντησε µε δάκρυα στα µάτια ο γέρος στο νέο αγόρι. Πέταξε από πάνω σου αυτόν τον άβολο µανδύα και παίρνουµε το δρόµο του γυρισµού. Κανένας πια δεν θυµάται το γιο του Don Juan de Austria!

Ο ήρωας της δοξασµένης ναυµαχίας των Curzolari (Εχινάδων Νήσων) Juan de Austria στα είκοσιδυό του είχε “ξελογιάσει” την Μαρία ντε Μεντόζα µια ντελικάτη αριστοκράτισσα -Ισπανίδα- γόνος της σηµαντικής οικογένειας του καρδινάλιου Μεντόζα. Με τη Μαρία απέκτησε µια κόρη κι ένα γιο. Η κόρη του, Άννα, γεννήθηκε το 1569 στο σπίτι της φηµισµένης µονόφθαλµης Πριγκίπισσας του Έµπολι, που ‘ταν κι αυτή µια Μεντόζα, και που έγινε πασίγνωστη από το µυθιστόρηµα της Almudena de Arteaga και ακόµα περισσότερο από την κινηµατογραφική ταινία του Terence Young µε πρωταγωνίστρια την Olivia de Havilland. Την µικρή Άννα γαλούχησε η ίδια η παραµάνα που είχε µεγαλώσει και τον Χουάν, η dona Magdalena de Ulloa. Σε µικρή ηλικία την έστειλαν στο µοναστήρι του Μαδριγάλ. Εκεί αναµείχτηκε στο φηµισµένο “σκάνδαλο του ζαχαροπλάστη” και γι’ αυτό το λόγο παρέµεινε έγκλειστη για τρία χρόνια πριν της δοθεί χάρη από τον γιο του Φιλίππου και πάρει τη θέση της πρεσβύτιδας. Εγκατάλειψε εκείνο το µοναστήρι αφήνοντας δωρεά 55 τόνους σιτηρά το χρόνο για να µοιράζονται στους φτωχούς κάθε άνοιξη και πήρε θέση στο µοναστήρι της Santa Gracia de las Huelgas, στο Μπούργκος, σαν Ηγουµένη. Εκεί πέθανε το 1629. Σ’ αυτό το ίδιο µοναστήρι είχε αφήσει την τελευταία της πνοή -σε τρυφερή ηλικία- µια άλλη κόρη του Χουάν λεγόµενη Juana, από ένα εφήµερο δεσµό του µε µια άγνωστη παλατιανή. Η Άννα είναι το µόνο παιδί του Αυστριακού που αναγνωρίστηκε από τα ανάκτορα µετά το θάνατο του, σαν µέλος της βασιλικής οικογένειας.

Από την Μαρία ντε Μεντόζα είχε αποκτήσει το δεύτερο παιδί, ένα αγόρι που ονόµασαν Φραγκίσκο, όταν η νεαρή ερωµένη ακολούθησε τον πρίγκιπα στη Γρανάδα. Από κει και πέρα χάθηκαν τα ίχνη του παιδιού που αναθράφηκε στο Xerez de Marquesado στους πρόποδες της Alpujara στη Γρανάδα κι είχαν απαγάγει Moriscos -Σαρακηνοί- σε παιδική ηλικία. Ο µύθος µε τον οποίο αρχίσαµε για την πιθανή παρουσία του στο µοναστήρι του Μάδριγαλ ψάχνοντας την αδελφή του δεν επαληθεύτηκε ποτέ.

Πριν ακόµα από τη σχέση του µε την “γαλαζοαίµατη” Μαρία είχε σαγηνέψει ο έφηβος Αυστριακός την παιδική του φίλη Αυγουστίνα ντε Ρόµπλες, γειτονοπούλα στο σπίτι της Άννας Μεδίνα, όπου είχε µεγαλώσει ο Χουάν. Απ’ αυτή τη σχέση είχε γεννηθεί ο πρώτος του γιος που επέζησε για ελάχιστο χρόνο.

Μια από τις πιο φηµισµένες ερωµένες του Χουάν ήταν η προκλητική Άννα ντε Τολέδο, κόρη του αντιβασιλέα της Σικελίας Garcia Alvarez de Toledo και σύζυγος του µαρκησίου και κυβερνήτη της Νάπολης, Gonzalo Gomez de Avila. Στην ίδια Ναπολιτάνικη περίοδο από το 72 έως το 76 γεννήθηκε από την ευνοούµενή του, Ζηνοβία Σαρατόσιο, ο µικρός Ιερώνυµος για τον οποίο γνωρίζουµε ελάχιστα µιας κι αυτός πέθανε επίσης πρόωρα. Πολλοί αγνοούν πως το πραγµατικό όνοµα του πρίγκιπα ήταν Ιερώνυµος και µε το ίδιο βάφτισαν το µωρό της Ζηνοβίας.

Υπήρξε κι άλλο “εξώγαµο” γνωστό από την εφηβεία του Juan de Austria που η ύπαρξή του και ή ιστορία του είναι τουλάχιστον περίεργες. Δεν είµαι γνώστης του ονόµατος της µητέρας αυτή τη φορά και το µόνο που ανακάλυψα ήταν το όνοµα του νεαρού που ονόµασαν Πύραµο η Κονράδο. Ο Χουάν έστειλε κρυφά τον νεαρό στη Γαλλία σε δικούς του ανθρώπους για να σπουδάσει. Μετά τον θάνατο του πατέρα του ο Πύραµος παράτησε τις σπουδές και κατέληξε στα καταγώγια ξοδεύοντας όσα του είχε αφήσει κληρονοµιά ο Χουάν, µπλέκοντας σε καυγάδες και σε µεθύσια. Στο τέλος κατέληξε στις φυλακή ξεχασµένος απ’ όλους. Όταν ο θείος του Alejandro Farnesio άρχισε να εξερευνάει την τύχη και την κατάληξη καθενός από τους νόθους του Αυστριακού για λογαριασµό του αυτοκράτορα Φιλίππου Ε’ και αδελφού του πατέρα τους -που υποτίθεται αγνοούσε την ύπαρξή τους- ανακάλυψε τον δύστυχο Πύραµο στα κάτεργα της Βουργουνδίας. Ο αυτοκράτορας έστειλε να πληρώσουν την ελευθερία του και τον έστειλε να στρατολογηθεί στα tercios της Φλάνδρας. Μετά από κάποιο καιρό µεσολάβησε για να του δώσουν βαθµό αξιωµατικού και του παρεχώρησε πάγιο µισθό 50 χρυσών σκούδων το µήνα. Για την περαιτέρω τύχη του Πυράµου δεν υπάρχουν άλλες πληροφορίες… Όµως βαδίζουµε στα χνάρια µιας ακόµη πιο περίεργης ιστορίας που µιλά για την πραγµατική ίσως ταυτότητα του µικρού Πυράµου. Η υποτιθέµενη µητέρα του Χουάν, Μπάρµπαρα Μπλοντµπεργκ που δωροδοκήθηκε από το παλάτι του Καρόλου για να µην ξεσκεπαστεί η αληθινή ερωµένη του αυτοκράτορα που υποτίθεται ήταν πριγκίπισσα από µεγάλη κούνια, παντρεύτηκε λίγο καιρό µετά την γέννηση του Χουάν µε τον παιδαγωγό του πρίγκιπα κι αργότερα κοµισάριο στα Tercios του αυτοκράτορα, Jerοnimo Piramo Kegell! Λέγεται λοιπόν πως αυτός ο Πύραµος που άλλοι θέτουν σαν γιο του Χουάν ήταν στην πραγµατικότητα γιος της Μπάρµπαρα και του Ιερώνυµου Kέγκελ. Όµως αν ήταν έτσι και γνωρίζοντας ο Φίλιππος την πραγµατικότητα σχετικά µε τη µητρότητα του Χουάν για ποιο λόγο θα ασχολούνταν µε τέτοιο ζήλο για έναν άγνωστο. Μήπως ο νεαρός Πύραµος όντως ήταν γιος του Αυστριακού και παραδόθηκε στη Μπάρµπαρα να τον µεγαλώσει; Εξάλλου η χρονική εξέλιξη των γεγονότων δεν συντρέχει µιας και η ανακάλυψη και το ενδιαφέρον του Φιλίππου για τον νεαρό υπήρξε αρκετά µετά τον θάνατο του Χουάν. Άλλες πληροφορίες που αναφέρουν πως ο εν λόγω Πύραµος υπηρέτησε σαν coronel στη Φλαµανδίa και νυµφεύθηκε τη Μαρία ντε Αλgόrα, µαρκησία του Σαν Μάρτιν πριν το θάνατο του Χουάν το 1578 (ανάλογα µε µαρτυρίες πως εθεάθησαν στο Σανταντέρ το 1577) είναι αντίθετες µε την ασυλία του Φιλίππου στο πρόσωπό του αρκετά χρόνια µετά το 1578! Όπως και να ‘χει, η ιστορία του Conrado o Piramo είναι µια άλλη αλλά ενδιαφέρουσα περιπέτεια!

ΛΕΖΑΝΤΕΣ:

Πάνω δεξιά: Χρονικό της Ναυμαχίας των Εχινάδων (Curzolari) του 1576. Είναι από τα λιγοστά ιταλικά χρονικά που δημοσιεύουν ξεκάθαρα την τοποθεσία της Ναυμαχίας.

Αριστερά: Η αρχή της "ορίτζιναλ" λίστας των γαλερών που πήραν μέρος στη Ναυμαχία. Ξεχωρίζει στον τίτλο το όνομα των CURZOLARI!

Κάτω δεξιά: Ένας από τους λανθασμένους χάρτες που έδωσαν αφορμή για την ονομασία της Ναυμαχίας. Φαίνεται ξεκάθαρα η παντελής έλλειψη των ακτών από το Αντίρριο έως τις εκβολές του Αχελώου και η αναδίπλωση της Πάτρας προς το Νότο. Αυτές οι λανθασμένες τοποθετήσεις των Πορτολάνων σημάδεψαν την αληθινή ιστορία.

 

Ο πρίγκιπας Juan de Austria, είχε αναχωρήσει οδικώς από τη Μαδρίτη για τη Βαρκελώνη όπου τον περίµενε η ναυαρχίδα “La Real” στις 6 Ιουνίου του 1571. Στη πρωτεύουσα της Καταλονίας κι αφού συναντήθηκε µε τους πιο στενούς του συνεργάτες σαλπάρισε για τη Γένοβα όπου έφτασε ύστερα από δυο εβδοµάδες, στις 26 Ιουνίου. Η προετοιµασία στη Γένοβα και τη γειτονική Λα Σπέτζια κράτησε µέχρι τις 2 Αυγούστου. Ύστερα έβαλαν πλώρη για τη Νάπολη.

Ξηµέρωνε η ενάτη Αυγούστου και η πρωτεύουσα της “Ιταλικής” Αραγονίας δέχτηκε µε πανηγυρισµούς τον πρίγκιπα της Καστίλης, µε επικεφαλής τον καρδινάλιο Γκρανβέλα. Ο “ζηλωτής” κληρικός πριν αναχωρήσει η “αρµάδα” παρέδωσε στον νεαρότατο ναύαρχο της αρµάδας τον θυρεό της συµµαχίας. Έτσι στις 20 του µήνα έβαλε πλώρη για τη Μεσσήνη, τον τελευταίο σταθµό πριν την άφιξη στα Ελληνικά ύδατα, εκεί που τον περίµενε ο θρίαµβος και η δόξα, στις Εχινάδες νήσους.

Απ’ αυτή την παράνοµη ένωση µε την αριστοκράτισσα από το Σορρέντο γεννήθηκε η κόρη του Juan de Austria, Χουάνα, το Φλεβάρη του 1573. Καθ’ όλη την περίοδο της εγκυµοσύνης είχε παραµείνει η όµορφη Ντιάνα αποµονωµένη στο µοναστήρι της Σάντα Κλάρας στη Νάπολη όπου γεννήθηκε η Χουάνα. Το µωρό παραδόθηκε στη θεία του Χουάν, την Μαργαρίτα της Αυστρίας και δούκισσα της Πάρµας για να το αναθρέψει βασιλικά. Σε τρυφερή ηλικία αφιερώθηκε η µικρή Χουάνα στο µοναστήρι της Σάντα Κλάρα της Νάπολης και πια σε προχωρηµένη ηλικία για την εποχή, παντρεύτηκε τον Σικελό πρίγκιπα της Butera και κόντη του Mazzarino, Φραγκίσκο Μπρανσιφόρτε. Από αυτή την κόρη ο Χουάν απέκτησε µια εγγονή, την Μαργαρίτα που παντρεύτηκε τον Federico Colonna, τρίτο πρίγκιπα του Pagliano, αντιβασιλέα της Καταλονίας και της Βαλένθιας, που πέθανε στην Taragona το 1641 υπερασπίζοντας την πόλη κατά τον δεύτερο χρόνο της εξέγερσης των θεριστών στην Καταλονία. (Guerra dels Segadors). O Φεντερίκος ήταν δισέγγονος του πιο εµπίστου φίλου του Αυστριακού, Μαρκαντώνιο Κολόννα, τρίτου δούκα και πρώτου πρίγκιπα του Παλιάνο στη περιοχή του Λάτσιο, και ήρωα της ναυµαχίας των Εχινάδων. Η πριγκιπική προέλευση του Μαρκαντώνιο, η διαφορά ηλικίας, και η φιλία του µε τον Φίλιππο, µαζί µε την “αδυναµία” του Πάπα Πιο στο πρόσωπο του Αυστριακού είχαν γίνει µοχλός στην επικείµενη φιλία των δυο αριστοκρατών. Ο ίδιος ο Μαρκαντώνιο µε τον επίσκοπο Odescalco είχαν καταφέρει τον νόθο πρίγκιπα να δεχτεί την αρχηγία της αποστολής της Ιεράς συµµαχίας στην πάλη κατά των Τούρκων.

Αν προσθέσουµε ακόµη πως χάρη στην επέµβαση του Μαρκαντώνιο -στη συµπλοκή της Ισπανικής ναυαρχίδας, La Real, απέναντι στη “Σουλτάνα” του Αλή Πασσά και η µετέπειτα εµβόλιση της- θα έκλιναν τη ζυγαριά υπερ των συµµάχων. Από αυτό και µόνο το γεγονός µπορούµε να συµπεράνουµε την απόλυτη συνεργία των δυο φίλων στην τελική νίκη.

 

Η εφήµερη ζωή της πιο δοξασµένης ναυαρχίδας της ναυµαχίας των Εχινάδων

Ο Πάπας Πιο Ε’ ήταν πεπεισµένος πως ο Χουάν ο Αυστριακός, µελα δελφός του αυτοκράτορα της Ισπανίας Φιλίππου Β’ ήταν απεσταλµένος του Θεού και ο εκλεκτός για να οδηγήσει στην νίκη τους χριστιανούς συµµάχους κατά την µεγάλη ναυµαχία των CURZOLARI (Εχινάδων Νήσων). Όπως φηµολογείται στις τελευταίες λιτανείες στη Ρώµης επαναλάµβανε κοπιωδώς, “...και θα ‘ρθει ένας άνδρας σταλµένος απ’ τον Θεό ονόµατι Χουάν να µας οδηγήσει...”

Το προµήνυµα του Πάπα, η ανάγκη συµµαχίας και η απαίτηση του πιο ισχυρού βασιλιά της εποχής για την αρχηγία της επιχείρησης στη Μεσόγειο κατά των Οθωµανών, έφερε τον νεαρότατο Χουάν, µόλις 26 χρονών (για άλλους, εικοσιτετράχρονος), επικεφαλής της έως τότε -σ’ όλη την Οικουµένη- µεγαλύτερης ναυτικής εκστρατείας. Η συµµαχία Βενετών, Παπιστών και Ισπανών µε την ελάχιστη υποστήριξη άλλων ελεύθερων εθνών της εποχής υπογράφτηκε την εικοστή τετάρτη Μαΐου του 1571.

Τελικά ορισµένες γαλέρες ούτε καν έφτασαν στην ώρα τους ή χάθηκαν πρόωρα αλλά οι “φάντηδες” ξεπέρασαν κατά πολύ τις 50 χιλιάδες κι αυτό χάρη στην τεράστια αλλά και σιωπηµένη συµµετοχή των ελεύθερων Ελλήνων µαχητών, που συµπαραστάθηκαν µε πάνω από δέκα χιλιάδες στρατιώτες και κωπηλάτες και δεκάδες γαλέρες συντεταγµένες κυρίως στις βενετσιάνικες γραµµές. Τα Ιόνια Νησιά και η Κρήτη ήταν οι κυριότεροι προµηθευτές των Ελλήνων ηρώων της ναυµαχίας των Curzolari. Δυστυχώς εκείνη την εποχή η περιοχή µας ήταν ακραία τουρκοκρατούµενη µε καίρια σηµεία το Αντελικό και τη ΝΑΥΠΑΚΤΟ. Αυτή η τελευταία, η δοξασµένη LΕPANTO, εκείνη ακριβώς τη στιγµή, ήταν ο ΝΑΥΣΤΑΘΜΟΣ της περιοχής για τους ιµπεριαλιστές Οθωµανούς. Τέτοια κλεµµένη δόξα ποιος την ορέγεται;

Η είδηση για την οδυνηρή πτώση της Αµµοχώστου και ο σφαγιασµός χιλιάδων υπερασπιστών αφήνιασε πιο πολύ τη δίψα για εκδίκηση των συµµάχων. Η κατάσταση ήταν πια ανυπόφορη. Είχε φτάσει η στιγµή της µεγάλης δόξας των CURZOLARI!

Στις 15 Σεπτεµβρίου ο στόλος αφήνει τελικά την Μεσσήνη και πλέει προς τα ελληνικά ύδατα. Πριν το τέλος του µήνα πλησιάζουν την Ηγουµενίτσα αφού άφησαν την Κέρκυρα όπου είχαν κατάπλευσει για εφοδιασµό και πληροφορίες. Φαίνεται πως την ίδια στιγµή στη Ναύπακτο είχε συγκεντρωθεί ο τουρκικός στόλος µε επικεφαλής τον Αλή Πασσά και τον Ουλούτς Αλή µε πάνω από διακόσιες γαλέρες… Στις 28 του ίδιου µήνα αναµετριούνται µε το βλέµµα οι δυο στόλοι από µακριά στα νερά του Ιονίου δίχως να έρθουν σε σύγκρουση. Η αναµονή είναι ο καλύτερος σύµβουλος. Ορισµένοι προτείνουν να αποχωρήσουν δίχως µάχη, διστάζουν, αµφιβάλουν.

Ξηµέρωνε η εβδόµη Οκτωβρίου κι είχαν αντικρύσει από µακριά τα πανιά απ’ τις τουρκικές γαλεάτσες. Ο πιο νεαρός αλλά και πιο ανδρείος στρατηλάτης της εποχής, ο πρίγκιπας Juan de Austria πάνω στο κατάστρωµα της ναυαρχίδας που ‘χε πλέον πλευρίσει το νησί της Οξιάς των Εχινάδων νήσων τους προστάζει.

«Κύριοι, δεν είναι ώρα για αµφιβολίες και συζητήσεις, είναι η ώρα για µάχη».

Η περήφανη γαλέρα La Real, µε τον Χουάν στο γκουβέρνο, και την ανεκτίµητη βοήθεια του Marcantonio Colonna στα δεξιά του ρίχτηκε καταπάνω στην τουρκική ναυαρχίδα του Αλή Πασσά σαν γεράκι…

Το 1568 δόθηκε η εντολή από τον Φίλιππο Β’ στα ναυπηγεία της Βαρκελώνης -τα φηµισµένα “Atarazanas”- να ναυπηγήσουν την πιο λαµπρή και καλλωπισµένη ναυαρχίδα της “Armada”.

Αξίζει να γίνει αναφορά στην µυθολογική διακόσµηση της ναυαρχίδας βαµµένη σε πορφυρό, άσπρο, και χρυσαφένιο, και όπου ξεχωρίζει πάνω από οτιδήποτε άλλο στοιχείο η αλληγορική σχέση -που θέλησε επίµονα να επισηµάνει ο Ισπανός αυτοκράτορας- των Ίβηρων µε τον ελληνικό πολιτισµό. Πάντοτε, παρότι φανατικός καθολικός, είχε αναφερθεί µε σεβασµό στην ειδωλολατρική Ελλάδα. Στον παγανισµό. Οι ξυλογραφίες, πίνακες, αγάλµατα και αναπαραστάσεις στις µάσκες και την πρύµη του ναυπηγήµατος άρχιζαν από την αργοναυτική εκστρατεία, αναπαριστάναν τους κήπους των εσπερίδων, εξυµνούσαν τους άθλους του Ηρακλή, -από τον οποίο καυχιόταν ότι καταγόταν ο ψευδευλαβής Αψβούργος αυτοκράτορας-, εξυµνούσαν τον Αλέξανδρο απέναντι στους Πέρσες, ή ανύψωναν τον ταπεινό Άργο του Φρίξου σαν τον πιο αξεπέραστο ναυπηγό των αιώνων. Στο χρονικό της κατασκευής αναφέρει ο Mar-Lara κι άλλες ελληνικές παρουσίες όπως τα αγάλµατα του Προµηθέα, του Οδυσσέα και της Παλλάδας Αθηνάς, και τους πίνακες και αναπαριστούσαν τον δράκοντα που φύλαγε το χρυσόµαλλο δέρας, ή τα ταυροκαθάψια του Ιάσωνα. Συµπληρωνόταν η διακόσµηση µε σκηνές από τη Ρωµαϊκή εποχή και εικόνες που παρουσίαζαν τον Αυστριακό µε τη Θεά Θέτιδα, ή τον χρονοτόπο Άλλες εξυµνούσαν τη φύση και τα πλάσµατά της. Παρ’ όλες τις επιθυµίες των δηµιουργών να ονοµάσουν τη ναυαρχίδα ως η ΝΕΑ ΑΡΓΩ τελικά επικράτησε η εθνική ανάγκη και ονοµάσθηκε, LA REAL (Η Βασιλική).

Έχουµε αναφερθεί στο παρελθόν και θα επανέλθουµε ξανά, όπως κάθε 7 του Οκτώβρη, στην µέρα της ναυµαχίας και στις συνέπειές της, όπως και στη τύχη απ’ τις αµέτρητες ελληνικές γαλέρες και τους ένδοξους καπετάνιους των, αλλά η αναφορά µας εδώ για την άδοξη τύχη της ανυπέρβλητης ναυαρχίδας.

Βαριά πληγωµένη από τον εµβολισµό στη “Σουλτάνα”, η Ρεάλ, µόλις που µπόρεσε να επιπλεύσει µέχρι τον Πεταλά, να φτιαχτεί και να καλλωπισθεί όπως όπως, και να καταλήξει ύστερα από µήνες στη Μεσσήνη για να αναπαυθεί για πάντα. Τόσο πληγµένη ήταν που ο γιορτασµός για τη νίκη έγινε στη γαλέρα του Ντόρια κι όχι στο κατασπαραγµένο κατάστρωµά της. Από τότε κανένας πια δεν ξανάµαθε για τη τύχη της αν και το πιθανότερο θα ‘ταν να σαπίσει πεταµένη σε κάποιο άγνωστο µουράγιο της αραγωνικής Ιταλίας. Μένει µονάχα να µας τη θυµίζει η σύγχρονη “αδελφή” της, στηµένη αγέρωχα στο εσωτερικό των ναυπηγείων που κατασκεύασαν την αυθεντική, και τώρα φιλοξενούν το ναυτικό µουσείο της Βαρκελώνης!

 

Η φθαρτότητα της δόξας

28 Σεπτεµβρίου 1578. Ναµούρ Φλαµανδία. Ο Χουάν ο Αυστριακός στα 33 του σαν τον µέγα Αλέξανδρο χαροπαλεύει χτυπηµένος από τον τύφο και τη θέρµη. Του µένουν µόνο λίγες µέρες άχαρης ζωής. Απογοητευµένος µε την τύχη που του φύλαγε το πεπρωµένο, κουρασµένος από την πολυτάραχη ζωή του, εγκαταλειµµένος από τον ίδιο τον αδελφό του τον αυτοκράτορα που φοβόταν και ζήλευε τη δόξα του νεαρού στρατηλάτη υπαγορεύει τις τελευταίες του επιθυµίες.

“Κύριε µου, κι αγαπηµένε µου αδερφέ! Μόνο σου ζητώ να µε κηδέψεις δίπλα στα αγαπηµένα κόκκαλα του πατέρα μας. Να προστατέψεις τη γλυκιά μάνα μου Μπάρμπαρα και να συμμαζέψεις τους πιστούς μου υπηρέτες. Και σαν τελευταία επιθυμία θέλω να με διαδεχθεί στις δόξες και στις αποτυχίες ο ανεκτίμητος εξάδελφός μας Αλέξανδρος Φαρνέζιος. Τίποτε άλλο!”

Ούτε μια κουβέντα για τα παιδιά του, ούτε μια κουβέντα για τις ερωμένες και τις αγαπητικές. Ο αυτοκράτορας συμμάζεψε τη Βαυαρή από τη Ρατισβόνη αν κι από καιρό ήξερε -γιατί ο ίδιος ο κύρης του Κάρολος του το ‘χε ξομολογηθεί πριν να πεθάνει -πως ο “νόθος” δεν ήταν της μπαλαρίνας Barbara Blomberg αλλά μιας έγκριτης αριστοκράτισσας που δεν μπορούσε να λασπωθεί ποτέ το όνομά της. Πρόσεξε και τους πιστούς υπηρέτες του Χουάν, κι επειδή το νεκρό σώμα του μηλαδερφιού του λιβανιζόταν στη Φλαμανδική Ναμούρ έστειλε τον πιστό του Γκάμπριελ Νίνιο -ένα χρόνο αργότερα- να το μεταφέρει διασχίζοντας την εχθρική Γαλλία μέχρι την πρωτεύουσα της Καστίλης για να το εναποθέσει δίπλα στα λείψανα του δοξασμένου Καρόλου. Η κομιτίβα των Ισπανών έφτασε στο Ναμούρ με κάπου εκατό μέλη για να εκθάψει και να μεταφέρει τη σορό του πρίγκιπα μέσα από τα εχθρικά εδάφη της Γαλλίας μέχρι το “monasterio de Parraces”. Πριν πάρουν το δρόμο του γυρισμού και για να μην ανακαλυφθεί τι ακριβώς μετέφερε η πομπή, τεμάχισαν το λείψανο του πρίγκιπα, -αλλού τα πόδια, τα χέρια, το κεφάλι, ο κορμός-, άδειασαν τα εντόσθια και τα ‘θαψαν στο Ναμούρ, ξεχώρισαν τον εγκέφαλο σε ξεχωριστή φιάλη, και τα μοίρασαν όλα σε δερμάτινα δισάκια κρεμασμένα στα καπούλια των αλόγων. Όταν κατάφεραν να φτάσουν απαρατήρητοι στο μοναστήρι, αποκατέστησαν το σώμα συνδέοντας τα κομμένα μέλη με λεπτό σύρμα -ένα ένα- το σαβάνωσαν και το έντυσαν με λεπτά μεταξένια ενδύματα. Το όρθωσαν με τη βοήθεια ενός μπαστουνιού και υποστηρίζοντάς το μεταξύ των πιο εύσωμων φρουρών, το ‘φέραν μπροστά στον αυτοκράτορα. Εκείνος φίλησε το ορθό σκήνωμα στα μάγουλα και δυο δάκρυα κύλησαν από τα βλέφαρά του. Θλίψη ή μετάνοια; Κανείς δεν το γνωρίζει. Πολλοί υποστηρίζουν ακόμα και σήμερα πως ο φονικός τύφος που μας στέρησε τον ήρωα της ναυμαχίας των CURZOLARI στην πραγματικότητα ήταν γλυκό δηλητήριο φτιαγμένο από χέρι αδελφικό...

Η νεκροπομπή επίσημη και λυπητερή διάβηκε το κατώφλι στο μοναστήρι του San Lorenzo de Escorial όπου ενταφίασε το λείψανο του ήρωα της ναυμαχίας των Εχινάδων, πλάι - πλάι στα οστά του πατέρα του Καρόλου Α’, του πιο δοξασμένου αυτοκράτορα που επέδειξε στους αιώνες η Ιβηρική χερσόνησος.

Η ΑΙΧΜΗ υπόσχεται μια επόμενη αναλυτική έρευνα με όλους τους γνωστούς Έλληνες και συμμάχους που συμμετείχαν στην ένδοξη για την περιοχή μας ναυμαχία των Εχινάδων.

Μπορείτε να προμηθευτείτε την εφημερίδα στα περίπτερα του νομού

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Η ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας ΑΙΧΜΗ, πρώτης σε κυκλοφορία και αναγνωσιμότητα στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Ειδήσεις, σχόλια, ρεπορτάζ, κοινωνικά, αθλητικά, μικρές αγγελίες

Η Αιτωλοακαρνανία