Αγγελίες    Επικοινωνία

Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 25/07/2019

 

ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΟΥ
Του Γιώργου Ρόμπολα

Την ώρα που ο μεγάλος κατακόκκινος δίσκος του ήλιου έγερνε στη δύση του, βάφοντας τη θάλασσα του Ιονίου με βυσσινιά πορφύρα, ο χώρος στην αρχαία πολιτεία των Οινιαδών έπαιρνε άλλη διάσταση. Μια ομάδα ολοφυρομένων γυναικών με σκούρες μαντήλες στο κεφάλι που τους έκρυβε το μεγαλύτερο μέρος του προσώπου τους μπαίνει στη σκηνή. Είναι Τρωαδίτισσες, με πρώτη την Εκάβη, τη γυναίκα του βασιλιά Πριάμου. Θρηνούν και οδύρονται για την καταστροφή και τη λεηλασία της πόλης τους, της Τροίας, από τους Αχαιούς (Έλληνες) και τη σκληρή μοίρα που τις περιμένει, πλέον, ως σκλάβες.

Με τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη (415 π.Χ), λοιπόν, άρχισε το Σάββατο, 20 Ιουλίου 2019, το Φεστιβάλ του Αρχαίου Θεάτρου Οινιαδών.

Άνθρωποι κάθε ηλικίας, οι περισσότεροι νέοι, παρακολουθούσαν με κατάνυξη και συγκίνηση τα δρώμενα που επιτελούνταν στο χώρο του λαξευτού στο βράχο αρχαίου θεάτρου από τους πτυχιακούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές του Τμήματος Θεάτρου του Πανεπιστημίου του KANSAS, υπό την επίβλεψη του καθηγητή Dr. Dennis Christilles.

Καθηγητές και φοιτητές έδεσαν αρμονικά μαζί σε μια απόπειρα- επιτυχία- «μέθεξης» του κοινού. Προσέγγισαν με σεβασμό τα υψηλά νοήματα και τις αξίες που περιέχει το έργο του μεγάλου τραγικού μας ποιητή και ο καθένας, με τρόπο προσωπικό και ιδιαίτερα ξεχωριστό, προσπάθησε να το μετακενώσει στου «μύστες» του θεάτρου.

Ο θρήνος, οι συγκρούσεις, τα πάθη, η τραγικότητα της στιγμής εκφράστηκαν από τους φοιτητές κατά τρόπο ανάγλυφο κα υποδειγματικό.

Οι θεατές, ακόμη και όσοι δεν ήταν γνώστες της αγγλικής γλώσσας, δεν δυσκολεύτηκαν να μυηθούν στα δρώμενα, αποδεικνύοντας έτσι, ότι η εν λόγω τέχνη δεν απαιτεί μονάχα την νοητική προσέγγιση αλλά σύμπασες τις ανθρώπινες δυνάμει εσωτερικές και εξωτερικές.

Ο Nathan Bowman που σκηνοθέτησε και διασκεύασε το έργο, με βοηθό την Caitlin Forgione στην πρώτη του σκηνοθεσία στο αρχαίο δράμα κατάφερε να εκφράσει την ουσία του έργου. Με απλά μέσα και βασισμένος στο λόγο, τους ηθοποιούς, σεβάστηκε το φυσικό χώρο του θεάτρου και όλα τα στοιχεία, οι κινήσεις, το φως, η φωνή, το χρώμα δημιούργησαν μια ιδιαίτερη «ατμόσφαιρα» που συνέδεσε το παρελθόν με το παρόν. Κεντρικά θέματα όπως ο σεβασμός στο θείο και ιερό, η αγάπη, ο έρωτας, ο πόλεμος, η βία, η εξουσία, ο ανθρώπινος πόνος κ.λ.π εξετάστηκαν με το μεγεθυντικό φακό της τέχνης του θεάτρου, ώσπου να αποκαλυφθεί η αλήθεια, και μέσα από αυτή, όσο σκληρή κι αν είναι, να επέλθει η κάθαρση.

Το σκηνικό (Dennis Christilles) απλό και απέριττο, μετέφερε το θεατή στην τραγικότητα το έργου, χωρίς να παραβιάζει την ψυχολογία του και έδεσε αρμονικά με τον περιβάλλοντα χώρο.

Ήταν εμπνευσμένο από τις απεικονίσεις πολέμου των σύγχρονων ζωγράφων. Απεικονίζονται δύο άλογα τραβώντας των εαυτό τους χωριστά. Η ιδέα των αλόγων εξελίχτηκε από τις προτάσεις του Δούρειου ίππου καθώς και από την ένωση του Ποσειδώνα ως προστάτη της Τροίας και του θεού των αλόγων. Οι εικόνες είναι ψυχρές, παγωμένες όπως και οι γυναίκες του έργου, σε μια στιγμή βίας που θα αλλάξει τη ζωή του για πάντα.

Τα κοστούμια (Hanah Glimpse) σχεδιάστηκαν για να προτείνουν τα στυλ της αρχαίας Ελλάδας καθώς και τη σχέση με την σύγχρονη εποχή. Είχαμε δηλαδή μια συνύπαρξη κριτική και ουσιαστική της αρχαίας ελληνικής παράδοσης και αμερικανικής.

Οι μανδύες του χορού έκρυβαν την ταυτότητα των προσώπων καθιστώντας τους τα ανώνυμα θύματα του πολέμου και της βιαιότητας.

Σ’ αυτή την προοπτική λειτούργησε και η κινησιολογία με κύρια χαρακτηριστικά την άνεση και ατομική πειθαρχία, την ομιλία του σώματος σε τέτοιο βαθμό που να επιτυγχάνεται η μεταφορά των συναισθημάτων στον εσωτερικό κόσμο του θεατή, έτσι ώστε οι πιο «αφοσιωμένοι» να παρακολουθούν τη κίνηση των ηθοποιών.

Ο χορός των γυναικών κινήθηκε και μίλησε το λόγο με σαφήνεια, με αρμονικές φωνές, με αυτοπεποίθηση σε κάθε βήμα τους, σε κάθε λέξη.

Η ευκρίνεια και η καθαρότητα του λόγου όλων των ερμηνευτών ήταν σε υψηλό επίπεδο, προσφέροντας ρεαλισμό, αμεσότητα και εν των ένδον διέγερση.

Οι ηθοποιοί, όντως τραγικοί, πράττοντες και ουχί εκτελούντες, με την όλη τους συμπεριφορά πρόσφεραν την τραγικότητα, ρυθμισμένη στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα, στους θεατές. Δεν είναι τυχαίο ότι η διδασκαλία του έργου οι τεχνικές, τα πάντα ελάμβαναν χώρα στο αρχαίο θέατρο με αποτέλεσμα τον πλήρη δεσμό πρωταγωνιστών-χώρου-θεάτων.

Η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας από την καθηγήτρια Δήμητρα Πίτσικου προς του αμερικάνους φοιτητές, είχε εμφανή τα αποτελέσματα της στην εξαίρετη εκφορά του ελληνικού λόγου, στα κυριότερα σημεία της τραγωδίας που απέδωσαν οι ξένοι φοιτητές.

Γενικά ήταν μια παράσταση από μια συντονισμένη ομάδα ηθοποιών, καλά δουλεμένη που «αιχμαλώτισε» το κοινό.

Στους συντελεστές της παράστασης εκτός των όσων αναφέραμε περιλαμβάνονται:

Tinashe Mukoyi-Ποσειδώνας

Jillian Wilson-Αθηνά

Dominque Waller-Εκάβη

Stephen Loftesness-Ταλθύβιος

Hanah Glimose-Κασσάνδρα

Naomi Chaffee-Ανδρομάχη

Joshua Philloon-Μενέλαος

Elissa Randeau-Ελένη

Τα μέλη του χωρού: Caitlin Forgione-κορυφαία, Marciela Alaniz, Delaney Borders, Σάρα Μάλαϊ, Παναγιώτα Μπαλωμένου, Νίκος Ντάνος, Ζωή Ρόμπολα, Αριστέα Τσελίκα.

Ως Επιβράβευση της επιτυχίας το θερμό και παρατεταμένο χειροκρότημα των 400 και πλέον θεατών.

Τελειώνοντας, θα ήθελα για «την ιστορία και μόνο» να υπενθυμίσω στους αγαπητούς φίλους της «ΑΙΧΜΗΣ» ότι φέτος συμπληρώνονται 32 χρόνια (1987-2019) από τότε που το Τμήμα Θεάτρου του Πανεπιστημίου του Κάνσας σε συνεργασία με το Διεθνές Κέντρο Αρχαίου Δράματος και την Κοινότητα Κατοχής εφάρμοσαν ένα πρότυπο σχέδιο (project) που είχε ως αποτέλεσμα την εξέλιξη του χώρου των Οινιαδών σε Διεθνές Πολιτιστικό Κέντρο.

Το σχέδιο αυτό εφαρμόζει και σήμερα κατά υποδειγματικό τρόπο ο Dr. Dennis Christilles παίρνοντας την σκυτάλη από τον προκάτοχό του Dr. Andrew T. Tsubaki. Η επί μία εικοσαετία και πλέον (1997-2019) παρουσία του Dr. Dennis Christilles στην Κατοχή Οινιαδών και της θεατρικής ομάδας του Πανεπιστημίου αποτελεί αυτό καθ’ εαυτό σπουδαίο πολιτιστικό γεγονός για όλη την περιοχή της Δυτικής Στερεάς Ελλάδας και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπίζεται, νομίζω, από αυτούς που προΐστανται σήμερα του Καλλικρατικού Δήμου Μεσολογγίου. Όταν μάλιστα ο Δήμος Μεσολογγίου μέσω του Φεστιβάλ Αρχαίου Θεάτρου Οινιαδών έχει έρθει σε αδελφοποίηση και Πολιτιστικές ανταλλαγές με την Πολιτεία του Κάνσας και το Πανεπιστήμιό της, τέτοια σημαντικά γεγονότα με την δέουσα σοβαρότητα. Με τον τρόπο αυτό δίνονται ευκαιρίες για καλύτερη συνεργασία και αναβάθμιση των σχέσεων των δύο πλευρών σε επίπεδο πολιτισμού.

Μπορείτε να προμηθευτείτε την εφημερίδα στα περίπτερα του νομού

Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 21/06/2018

 

Συνεχίζοντας το πολύπλευρο και πολυσήµαντο κοινωνικό του έργο, όπως αυτό το οραµατίστηκε και έκανε πράξη ο αείµνηστος Γεώργιος Σπ. Κορδόσης, το Κορδόσειο Κοινωφελές Ίδρυµα ήρθε γι’ άλλη µια φορά να επιβραβεύσει ηθικά και υλικά την ευγενή άµιλλα και τον αγώνα στον οποίον επιδίδονται οι νέοι και οι νέες των Σχολείων της Δευτεροβάθµιας Εκπαίδευσης της περιοχής των Οινιαδών.

Σε µια εποχή που η αριστεία θεωρείται ρετσινιά, οι διοικούντες το κοινωφελές αυτό Ίδρυµα έρχονται να µας υπενθυµίσουν ότι τα σχολεία µας πρέπει να γεµίσουν άριστους µαθητές και ότι µε το πνεύµα του εξισωτισµού, της ισοπέδωσης και της ήσσονος προσπάθειας που επικρατεί στις µέρες µας και έχει πάρει την µορφή δικτατορίας της µετριότητας, καµιά χώρα δεν µπορεί να έχει αγαθά αποτελέσµατα.

Έτσι, λοιπόν, το Σάββατο, 16 Ιουνίου στην αίθουσα εκδηλώσεων του 1ου Δ.Σ. Νεοχωρίου γονείς, φίλοι και άλλοι προσκεκληµένοι ένιωσαν περήφανοι και µε την παρουσία τους απέδωσαν στους διακριθέντες τα δύσκολα και ανεκτίµητα «Εύγε».

Ο Πρόεδρος Νίκος Κορδόσης στην εισαγωγική του οµιλία, αφού ευχαρίστησε θερµά τους παραβρεθέντες, αναφέρθηκε συνοπτικά στο µεγάλο κοινωνικό έργο που επιτελεί εδώ και 39 χρόνια το Ίδρυµα, ιδιαίτερα στους τοµείς της Υγείας και της Παιδείας, δαπανώντας σηµαντικά χρηµατικά ποσά. Αναφερόµενος δε στον αείµνηστο Γεώργιο Κορδόση σηµείωσε λέγοντας ότι: «...ήταν το 3ο παιδί µιας πάµφτωχης 11µελούς οικογένειας τού τότε δήµου Παραχελωΐτιδας που εργαζόµενος σκληρά κατόρθωσε, στηριζόµενος µόνο στις δικές του δυνάµεις, να φθάσει, όχι µόνο στα µεγαλύτερα οικονοµικά και επιχειρηµατικά ύψη, αλλά πρωτίστως στα ύψη του πνεύµατος, αφού αυτοδίδακτος, απόκτησε πανεπιστηµιακές γνώσεις, έγινε δε και άριστος γνώστης πέντε ξένων γλωσσών. Την τεράστια περιουσία που απόκτησε τη διέθεσε σχεδόν εξ ολοκλήρου σε έργα ευποιΐας και κοινωνικής αλληλεγγύης. Κι όλα αυτά από την ευαισθησία ενός ανθρώπου που δεν ξέχασε ποτέ τον τόπο καταγωγής του, το Νεοχώρι, αλλά και δεν αξίωσε ποτέ ανταλλάγµατα από πουθενά...»

Και απευθυνόµενος στους αριστεύσαντες είπε: «...αγαπητοί µου µαθητές, εσείς είστε που αύριο θα πάρετε στα χέρια σας τα ηνία της πατρίδας για να την οδηγήσετε, όπως ελπίζω, όχι σε ατραπούς µιζέριας, καταχνιάς, ανυποληψίας και εξαθλίωσης, αλλά σε λεωφόρους ανάπτυξης και προόδου, ώστε να ξαναβρεθεί η Ελλάδα µας στη θέση που της αξίζει. Να ξαναγίνει η Ελλάδα µία χώρα οικονοµικά ισχυρή, χωρίς προστάτες και δανειστές, µια χώρα που θα µπορεί ευπροσώπως να διεκδικεί τα δίκαιά της και να ακτινοβολεί το πνεύµα της στο παγκόσµιο στερέωµα».

Στη συνέχεια το λόγο πήρε ο έγκριτος δηµοσιογράφος και εκδότης της εφηµερίδας «ΜΑΧΗΤΗΣ» Νίκος Κανής, ο οποίος µε σαφήνεια και αµεσότητα ανέπτυξε το θέµα: «Μόρφωση - Παιδεία - Καλλιέργεια», τονίζοντας όλα εκείνα τα ευγενή στοιχεία που θα πρέπει να κοσµούν τον κάθε άνθρωπο και θύµισε έτσι τον λόγο του µεγάλου αρχαίου ποιητή Μενάνδρου «ως χαρίεν άνθρωπος, όταν άνθρωπος εί»

Ακολούθησε η απονοµή βραβείων, επαίνων και χρηµατικών επάθλων. Ο βραβευθέντες φέτος ήταν: Από το Γυµνάσιο Νεοχωρίου: Ευαγγελία Πλιακούρα του Ιωάννη, Μαρία Ιωάννου-Σαρτζή του Θεοδώρου, Σπυριδούλα Τσόλα του Δηµοσθένη, Χρυσούλα Σιμιτζή του Ηλία. Από το Γενικό Λύκειο Νεοχωρίου: Ιωάννης Πλαστήρας του Γερασίμου, που εισήχθη στο Πολυτεχνείο - Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών, Αθανάσιος Κάλπης του Χρήστου, Ιατρική σχολή Παν/μίου Αθηνών, Ροδόπη Λαγού του Σπυρίδωνος, Παν/μιο Πειραιώς - Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών.

Επίσης δόθηκε χρηματικό έπαθλο μετά περγαμηνής στη φοιτήτρια Αλεξάνδρα Παπανικολάου του Κων/νου που εισήχθη στην Ιατρική Σχολή του Παν/μίου Αθηνών με την εξαίρετη επίδοση των 19.301 μορίων.

Μεταξύ των παρισταμένων διακρίναμε τον Πρόεδρο του Δ.Σ. Αγ. Κότσαλο, τον αντιδήμαρχο Οινιαδών Γ. Παπαδόπουλο, τον Πρόεδρο Κοινωνικής Επιτροπής και Παιδείας Τάσο Σκαρμούστο, το δημ. σύμβουλο Κ. Δαουτίδη, τους Σχολικούς Συμβούλους Γ. Σωτηρακόπουλο και Μαρ. Αναστασόπουλο, τον πρόεδρο του Διδασκαλικού Συλλόγου Δημ. Τσάμη, τους προέδρους των Τ.Κ. Νεοχωρίου και Κατοχής Απ. Γατζούδη και Γρ. Τρούπο, τους δ/ντές Σχολείων Φ. Σκληρό, Δημ. Λαχανά, Κων. Κωστή, Ηλία Καραβασίλη και Γιάννη Ζαπάντη, πρώην δημάρχους και Κοινοτάρχες, τη δικηγόρο Θεώνη Κουλουρή και άλλους εκλεκτούς Οινιαδίτες.

Η «ΑΙΧΜΗ» συγχαίρει θερμά τους πρωτεύσαντες και τους εύχεται κάθε πρόοδο και επιτυχία στη ζωή τους. Και τέλος, τους δεύτερους «άριστους» - τα Μέλη του Δ.Σ. το Κορδοσείου - που για ακόμη μια φορά κάνουν πράξη το λόγο του μεγάλου πολιτικού και στρατηγού της Αρχαίας Αθήνας, του Περικλή: «Σε όποια πολιτεία έχουν καθιερωθεί πολύ μεγάλα βραβεία για την αριστεία, σ’ αυτήν την πολιτεία ευδοκιμούν και άριστοι πολίτες». Εύγε σε όλους!

Μπορείτε να προμηθευτείτε την εφημερίδα στα περίπτερα του νομού

 

Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 26/10/2017

 

Γράφει ο
Γιώργος Ν. Ρόμπολας

20 Οκτωβρίου, Παρασκευή βράδυ και στην αίθουσα του Παπαστράτειου Μεγάρου Αγρινίου τριακόσιοι και πλέον φίλοι της μουσικής μετείχαν με κατάνυξη στα μουσικά δρώμενα που επιτελούνταν από τέσσερις νέους καλλιτέχνες του σχήματος ΚΟΤΤΟS, τη Γιοσεφίνε Όπσαλ (τσέλο), την Περνίλε Πήτερσεν (φλάουτο, τον Μπιάρκε Μόενσεν (ακορντεόν) και το Χρήστο Φαρμάκη (μπουζούκι).

Αυτά τα παιδιά, έμπλεα σεβασμού προς την Τέχνη που ιερουργούν, μ’ ένα ξεχωριστό, ιδιοπρόσωπο τρόπο, ερμήνευσαν έργα κορυφαίων συνθετών (Α. Vivaldi, Ν. Σκαλκώτα, Μ. Χατζηδάκι) και δικά τους, παρασύροντας τους ακροατές σ’ έναν άλλο μουσικό κόσμο, σε μια πρωτόγνωρη εμπειρία.

Το παρατεταμένο θερμό χειροκρότημα ήταν φυσικό επακόλουθο της μεγάλης προσπάθειας που κατέβαλαν οι ερμηνευτές και δημιουργοί. Μιας προσπάθειας με κύρια χαρακτηριστικά τον απόλυτο συγχρονισμό, την αδιάκοπη ροή, το σφρίγος και τέλος την αμεσότητα με τον ακροατή.

Ο KOTTOS έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα προσκεκλημένος από το Ινστιτούτο της Δανίας στην Αθήνα για τρεις παραστάσεις. Στον Πειραιά, την Αθήνα και το Αγρίνιο. Τα 4 μέλη που τον απαρτίζουν διακρίνονται για την υψηλού επιπέδου μουσική τους κατάρτιση (απόφοιτοι της Βασιλικής Ακαδημίας Μουσικής της Δανίας με σπουδές επίσης σε Μουσικές Σχολές της Σουηδίας, Ελλάδας και Η.Π.Α), συμμετέχουν σε διεθνείς μουσικούς διαγωνισμούς με εξαιρετικές επιδόσεις, γράφουν οι ίδιοι μουσική και συμμετέχουν σε συναυλίες σε χώρες της Ευρώπης και στις Η.Π.Α.

Οι Josefine Opsahl, Pernille Petersen, Bjarke Mogensen και ο Χρήστος Φαρμάκης γνωρίστηκαν στη διάρκεια των σπουδών τους στη Βασιλική Ακαδημία Μουσικής στη Κοπεγχάγη και έχουν συνεργαστεί σε πολυάριθμες συναυλίες κλασσικής μουσικής. Το 2013 αποφάσισαν να σχηματίσουν ένα κουαρτέτο με το όνομα KOTTOS (η επωνυμία από την Αρχαία Ελληνική Μυθολογία) και να μοιραστούν την ανάγκη να εξερευνήσουν μαζί νέες φόρμες και εναλλακτικούς ήχους. Η μουσική τους θα μπορούσε ίσως να περιγραφεί σαν μια φολκλορική μουσική από μια χώρα που δεν υπήρξε ποτέ.

Ο KOTTOS δραστηριοποιείται και σαν κουαρτέτο μουσικής δωματίου, ερμηνεύοντας σε πρώτη παγκόσμια εκτέλεση τη μουσική συνθετών από τη Σκανδιναβία, που έχουν συνθέσει έργα ειδικά για την ασυνήθιστη αυτή μείξη των οργάνων.

Ο πρώτος δίσκος τους που κυκλοφόρησε το 2016, έλαβε το βραβείο των ακροατών του Εθνικού Ραδιοφώνου της Δανίας ως δίσκος της χρονιάς, με ποσοστό 67%, ανάμεσα σε υποψηφιότητες όπως η Φιλαρμονική του Βερολίνου και η Εθνική Ορχήστρα της Δανίας.

Οι νέοι αυτοί μουσικοί, με πάθος για την μουσική και τις φρέσκες ιδέες, δεν σταματούν να εκπλήσσουν τους ακροατές σε Ευρώπη και Αμερική. Δηλώνουν παρόντες με έργα και πράξεις. Τολμούν! Προωθούν ίσως μια άλλη καινοτόμο μουσική προσέγγιση.

Για το δικό μας Χρήστο Φαρμάκη, που μακριά από τον τόπο του δημιουργεί και προσπαθεί με τις συνθέσεις του να αποτυπώσει το φως της Μεσογείου στις χώρες της Βόρειας θάλασσας (Δανία, Σουηδία, Νορβηγία, Γερμανία), να τον συγχαρούμε θερμά και να του ευχηθούμε «όλο και πιο ψηλά». Τον περιμένουμε δε ξανά στην Ελλάδα και με άλλες μουσικές δημιουργίες. Το ίδιο ευχόμαστε «από καρδιάς» και στα άλλα Μέλη του KOTTOS γιατί πραγματικά το αξίζουν.

Στον Πρόεδρο και τα Μέλη του ΔΣ του Μουσικού Συλλόγου Αγρινίου «ΟΡΦΕΥΣ», ενός συλλόγου με εκατόχρονη και πλέον μουσική ιστορία (1894), καθώς και στη Γυμναστική Εταιρεία Αγρινίου, μέσα από τις στήλες της έγκριτης εφημερίδας «ΑΙΧΜΗ», θα ήθελα να εκφράσω τα συγχαρητήρια και τις θερμές ευχαριστίες πολλών εκ των παρισταμένων για την ωραία έκπληξη που μας επεφύλαξαν.

Photo credit: ©Martin Mydtskov

Μπορείτε να προμηθευτείτε την εφημερίδα στα περίπτερα του νομού

 Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 27/07/2017

 

Tου Γεώργιου Ν. Ρόµπολα

Tο Σάββατο, 22-7-2017, όπως ο ήλιος έδυε και τα νερά της θάλασσας του Ιονίου βάφονταν κόκκινα, το τοπίο πάνω από την αρχαία πολιτεία των Οινιαδών έπαιρνε μια άλλη διάσταση.

Στο αρχαίο θέατρο άνθρωποι κάθε ηλικίας, οι περισσότεροι νέοι, παρακολουθούσαν με κατάνυξη τα δρώμενα που, αν και αυτά επιτελούνταν από ξένους, τα ένιωθαν τόσο οικεία. Και σ’ αυτό συνετέλεσε η εξαίρετη παραγωγή και παρουσίαση της τραγωδίας του Σοφοκλή «ΑΝΤΙΓΟΝΗ» που έκανε το τμήμα Θεάτρου και Κινηματογραφίας του Πανεπιστημίου του Κάνσας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής υπό την διεύθυνση του καθηγητή Dr. Dennis Christilles και πρωταγωνιστές νεαρούς φοιτητές της τέχνης του θεάτρου και της λογοτεχνίας.

Τα παιδιά αυτά προσέγγισαν γεμάτα σεβασμό τα υψηλά νοήματα που περιέχει στο έργο του ο μεγάλος αρχαίος Έλληνας ποιητής και ο καθένας με τρόπο προσωπικό και ιδιαίτερα ξεχωριστό, προσπάθησε να τα μετακενώσει στους  «μύστες» του θεάτρου.

Καθηγητές και φοιτητές έδεσαν αρμονικά μαζί σε μια απόπειρα-επιτυχή-«μέθεξης» του κοινού. 

Τα πάθη, οι συγκρούσεις, η τραγικότητα εκφράστηκαν από τους φοιτητές κατά τρόπο ανάγλυφο και υποδειγματικό. Το κοινό, ακόμη και όσοι δεν ήταν γνώστες της αγγλικής γλώσσας, δεν δυσκολεύτηκε να μυηθεί στα δρώμενα αποδεικνύοντας έτσι, ότι η εν λόγω τέχνη δεν απαιτεί μονάχα την νοητική προσέγγιση αλλά σύμπασες τις ανθρώπινες δυνάμεις εσωτερικές και εξωτερικές.

Ο Dr. Dennis Christilles και οι υπόλοιποι συντελεστές της παράστασης σεβάστηκαν το χώρο του αρχαίου θεάτρου και γι’ αυτό τον αξιοποίησαν πλήρως, καλύπτοντάς τον με τις κινήσεις τους δημιουργικά, μη αφήνοντας χάσματα και κενά.

Το απλό και απέριττο σκηνικό με τις απαλές γραμμές του μετέφερε το θεατή στην τραγικότητα της στιγμής, χωρίς να παραβιάζει την ψυχολογία του και έδεσε αρμονικότατα με τον περιβάλλοντα χώρο. Στην προκειμένη περίπτωση είχαμε μια συνύπαρξη κριτική και ουσιαστική της αρχαίας ελληνικής παράδοσης και της αμερικανικής.

Σ’ αυτή την προοπτική λειτούργησε και η κινησιολογία με κύρια χαρακτηριστικά την άνεση, τη συνολική και ατομική πειθαρχία, την ποικιλία, την ομιλία του σώματος σε τέτοιο βαθμό που να επιτυγχάνεται η μεταφορά των συναισθημάτων στον εσωτερικό κόσμο του θεατή, έτσι ώστε οι πιο «αφοσιωμένοι» να παρακολουθούν την κίνηση των ηθοποιών.

Η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας από την καθηγήτρια Δήμητρα Πίτσικου προς τους Αμερικάνους φοιτητές είχε εμφανή τα αποτελέσματά της στην εξαίρετη εκφορά του ελληνικού λόγου, στα κυριότερα σημεία της τραγωδίας που απέδωσαν οι ξένοι φοιτητές.

Η ευκρίνεια και η καθαρότητα του λόγου των ερμηνευτών ήταν σε υψηλό επίπεδο παρόλο το «μικρόν» της ηλικίας, προσφέροντας ρεαλισμό, αμεσότητα και εκ των ένδον διέγερση.

Οι ηθοποιοί όντως τραγικοί, πράττοντες και ουχί εκτελούντες με την όλη τους συμπεριφορά πρόσφεραν την τραγικότητα, ρυθμισμένη στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα, στους θεατές. Δεν είναι τυχαίο ότι η διδασκαλία του έργου, οι τεχνικές, τα πάντα ελάμβαναν χώρα στο αρχαίο θέατρο με αποτέλεσμα τον πλήρη δεσμό πρωταγωνιστών-χώρου-θεατών.

Και αναφερόμενοι στο μύθο: Μετά των αγώνα των δύο αδελφών, του Ετεοκλή και του Πολυνείκη που τους οδήγησε στο θάνατο, ο Κρέων (Nathan Bowman) απαγόρευσε με ποινή θανάτου την ταφή του δεύτερου που ήλθε σαν εχθρός να εξολοθρεύσει την πατρίδα τους.

Η εντολή του Κρέοντος φαίνεται να αποβλέπει στο συμφέρον της πόλης, αλλά δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία «ύβρις».

Στην εξέλιξη του δράματος κορυφώνεται η αντίσταση της Αντιγόνης (Taylor Mc Tague) που κινείται και δικαιώνεται από την επιθυμία της να συμμορφωθεί προς το καθήκον απέναντι στην οικογένεια και στον άγραφο νόμο, που έχει θεϊκή προέλευση και από τον οποίο πηγάζει η υποχρέωσή της να τιμήσει τον νεκρό αδελφό της. Αφού δεν κατορθώνει να πείσει την αδελφή της Ισμήνη (Caitlin Forgione) να έλθει αρωγός στην εκτέλεση των σχεδίων τής ανυπακοής στην εντολή του ηγεμόνα, αναλαμβάνει να εκτελέσει μόνη της, το έργο της ταφής. Ο Κρέων, θεωρώντας την πράξη αυτή ως εκδήλωση άρνησης και εξέγερσης κατά της εξουσίας, την καταδικάζει σε θάνατο.

Ο γιος του Αίμων (Αντώνης Ντάνος) δεν κατορθώνει να μεταπείσει τον Κρέοντα, ούτε με τις ικεσίες του, ούτε με την αποδοκιμασία του, ούτε με τη δήλωση ότι ολόκληρη η πόλη καταδικάζει την σκληρή απόφασή του.

Με την εμφάνιση του μάντη Τειρεσία (Blair Lawrence) εκφράζεται και των θεών η αποδοκιμασία για τον σκληρό ηγεμόνα. Η συμπεριφορά όμως του Κρέοντος απέναντι στον μάντη και τις φριχτές προφητείες του φανερώνει την εγωκεντρική αθεΐα του, που επεσήμανε προ ολίγου ο Αίμων. Όταν όμως φεύγει ο μάντης με τη φοβερή προφητεία ότι ο Κρέων θα πληρώσει με το αίμα του το έγκλημα του δικαιώματος του νεκρού ο αγέρωχος ηγεμόνας κλονίζεται και ζητεί τη συμβουλή του Χορού (Elizabeth Mitts, Yate, Παναγιώτα Μπαλωμένου, Ευσταθία Κοκοτού, Μαριλίνα Καραβία, Χριστίνα Χιλάη, Ζωή Ρόμπολα, Διονυσία Βασιλείου) για να εξιλεωθεί, αφού πρέπει να τηρήσει τους άγραφους αιώνιους νόμους. Δεν κατορθώνει όμως να εξιλεωθεί, γιατί η Αντιγόνη βρίσκεται ήδη κρεμασμένη μέσα στον υπόγειο θάλαμο που την είχαν φυλακίσει και ο Αίμων αυτοκτονεί δίπλα στο πτώμα της μνηστής του. Τέλος, αυτοκτονεί και η σύζυγος του Κρέοντας, Ευρυδίκη (Kaϊa Minter), όταν πληροφορείται από τον αγγελιοφόρο (Timothy Alderman) τα συμβάντα. Ο Κρέων μένει μόνος, ένα ψυχικό και σωματικό ράκος, που πολύ αργά πια αναγνωρίζει το σφάλμα του.

Το θερμό και παρατεταμένο χειροκρότημα των 300 και πλέον θεατών έδειξε την επιτυχή ανταπόκριση που είχε η όλη παράσταση, και ιδιαίτερα, ο ενθουσιασμός των νέων «πεπαιδευμένων» Ελλήνων μαθητών, φοιτητών, ήταν άλλη μία απόδειξη ότι η νεολαία διαπνέεται από εξαιρετικές ευαισθησίες κάτι που πολύ έχει ανάγκη η ελληνική κοινωνία. Και το αρχαίο ελληνικό δράμα με τις πανανθρώπινες αξίες του ως διαπολιτισμικό γεγονός, μπορεί να εμπνεύσει και να ωθήσει τους νέους μας στην κατάκτηση   «του ωραίου και τ’ αληθινού». Το δε αρχαίο θέατρο Οινιαδών μπορεί να διαδραματίσει ένα παγκόσμιο και ενωτικό στοιχείο, ένας χώρος, όπου θα συναντώνται άνθρωποι του πνεύματος για τη μελέτη και σπουδή της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας, θα ανταλλάσουν απόψεις και θα δουλεύουν για την δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου, σε ένα κλίμα ειρήνης και συμφιλίωσης των λαών.

Τελειώνοντας, θα ήθελα για «την  ιστορία και μόνο» να υπενθυμίσω στους αγαπητούς φίλους της «ΑΙΧΜΗΣ» ότι φέτος συμπληρώνονται 30 χρόνια (1987-2017) από τότε που το Τμήμα Θεάτρου του Πανεπιστημίου του Κάνσας σε συνεργασία με το Διεθνές Κέντρο Αρχαίου Δράματος και την Κοινότητα Κατοχής εφάρμοσαν ένα πρότυπο σχέδιο (project) που είχε ως αποτέλεσμα την εξέλιξη του χώρου των Οινιαδών σε Διεθνές Πολιτιστικό Κέντρο.

Το σχέδιο αυτό εφαρμόζει και σήμερα κατά υποδειγματικό τρόπο ο Dr. Dennis Christilles παίρνοντας την σκυτάλη από τον προκάτοχό του Dr. Andrew T. Tsubaki. Η επί μία εικοσαετία (1997-2017) παρουσία του Dr. Dennis Christilles στην Κατοχή Οινιαδών και της θεατρικής ομάδας του Πανεπιστημίου αποτελεί αυτό καθ’ εαυτό σπουδαίο πολιτιστικό γεγονός για όλη την περιοχή της Δυτικής Στερεάς Ελλάδας και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπίζεται, νομίζω, από αυτούς που προΐστανται σήμερα του Καλλικρατικού Δήμου Μεσολογγίου. Όταν μάλιστα ο Δήμος Μεσολογγίου μέσω του Φεστιβάλ Αρχαίου Θεάτρου Οινιαδών έχει έρθει σε αδελφοποίηση και Πολιτιστικές ανταλλαγές με την Πολιτεία του Κάνσας και το Πανεπιστήμιό της, ο εορτασμός τέτοιων επετείων πρέπει να οργανώνονται με την δέουσα σοβαρότητα. Με τον τρόπο αυτό δίνονται ευκαιρίες για καλύτερη συνεργασία και αναβάθμιση των σχέσεων των δύο πλευρών σε επίπεδο πολιτισμού.   

Μπορείτε να προμηθευτείτε την εφημερίδα στα περίπτερα του νομού

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Η ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας ΑΙΧΜΗ, πρώτης σε κυκλοφορία και αναγνωσιμότητα στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Ειδήσεις, σχόλια, ρεπορτάζ, κοινωνικά, αθλητικά, μικρές αγγελίες

Η Αιτωλοακαρνανία