Αγγελίες    Επικοινωνία

Ενα βαφτίσι διαφορετικό και ξεχωριστό
Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Η Ναυτική Ιστορία του Αιτωλικού - Μέρος 2ο

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 09/11/2017

 

 «Τα πρώτα µου χρόνια τ’ αξέχαστα

τά ζησα κοντά στ’ ακρογιάλι...»

Όπως ο Παλαµάς έτσι κι εγώ και οι άλλοι συντοπίτες µου. Μια φούχτα χώµα το Αιτωλικό και γύρω - γύρω η πιο γλυκιά σε µας, η πιο όµορφη για µας, θάλασσα. Τα παιδιά που µέναµε στη νότια πλευρά του νησιού µας το σκάγαµε τα καυτά µεσηµέρια του καλοκαιριού, µε θερµοκρασία 40-45 βαθµούς «και το φως ανελέητο», και προσφεύγαµε στις «αµπολιές». Ξυπόλυτα και µε το πόδι να πατάει µέσα στην καυτή άσφαλτο. Στις γαΐτες τρέχοντας. Τα παιδικά µας χρόνια µοσχοβολούν αλµύρα, ψάρεµα, «καραβούλια». Νωρίς το βράδυ, όταν δρόσιζε λίγο, βαρκάδα, γύρω - γύρω απ’ όλο το Αιτωλικό και κάτω κι από τις δυο τις γέφυρες. Συχνά-πυκνά τα ψάρια να πηδούν έξω από το νερό. Η λιµνοθάλασσα ήταν γεµάτη ζωή!

- Αύριο το απόγευµα, στις 6, θα βαφτίσουµε τη γαΐτα µας, ανήγγειλε η Σπυριδούλα η Μπραέσσα ένα πρωί στο σχολείο (1ο Δηµοτικό Αιτωλικού). Θα είµαι εγώ νονά. Ελάτε!

- Πού;

- Στην παραλία, απέναντι από το σπίτι µας. (Το σπίτι των κοριτσιών βρισκόταν στη δυτική παραλία του Αιτωλικού, το τελευταίο πριν από το σχολείο µας).

- Θα σας δούµε, έτσι; Συµπλήρωσε και η Νιούλα, η αδελφή της.

Η πρόσκληση δεν µας παραξένεψε, τέτοια βαφτίσια γίνονταν συχνά. Οι ναυτικοί ζούσαν µε τη θάλασσα και την ορθόδοξη πίστη τους. Οι αµπολιές δε µύριζαν µόνο ψαρίλα κι αλάτι, µύριζαν και µπογιά, οι νοικοκυρέοι περιποιούντανε τα σκαριά τους, γαΐτες, πάσσαρες, πριάρια. Τα επισκευάζανε, τα βάφανε, τους φρεσκάρανε τα χρώµατα.

Την ορισµένη µέρα και ώρα ήµαστε όλοι εκεί: Ο µπαρµπα-Γιάννης ο Μπραέσσας, ιδιοκτήτης του σκάφους και πατέρας των κοριτσιών, που ταξίδευε µε την πάσσαρά του «Ειρήνη» κι έκανε εµπόριο µε Ζάκυνθο, Κεφαλλονιά, Καλαµάτα, η θεια-Λένη (η πολύ αγαπηµένη θεία τους) µε «τα καλά της», λίγοι συγγενείς, φίλοι και γείτονες και, φυσικά, εµείς, οι φιλενάδες του σχολείου, (σοβαροί προσκεκληµένοι οπωσδήποτε, δεν το συζητάµε). Είχαµε φύγει µε πολύ επίσηµο ύφος από το σπίτι, η αδερφή µου κι εγώ, «πάµε στα βαφτίσια της Σπυριδούλας και της Νιούλας».

Δε θυµάµαι πώς ήταν η γαΐτα. Δε θυµάµαι τα χρώµατά της. Θυµάµαι πως µας είπαν ότι είχε ναυπηγηθεί στο καρνάγιο των Γκιάφηδων. Και σχεδόν όλο το Γκιαφέικο παραβρέθηκε στο βαφτίσι. Θυµάµαι ακόµα τον παπα - Στράτο, το σεβάσµιο ιερέα της ενορίας µας, των Αγίων Ταξιαρχών, µε το πετραχείλι του, τα κάτασπρα µαλλιά και γένια του και τα ιερά βιβλία στο χέρι, να ψέλνει µε την ανεπανάληπτη, αγγελική του φωνή κάτι ανάµεσα σε τρισάγιο και την ακολουθία του µυστηρίου της βάφτισης.

- Και το όνοµα αυτής; ρώτησε, όταν ήρθε η στιγµή.

- Αγία Κυριακή, εκφώνησε η Σπυριδούλα, σοβαρά και µε αυτοπεποίθηση.

Για την Αγία Κυριακή µας είχε µιλήσει η κατηχήτριά µας, η δεσποινίς Ρία Μπουκογιάννη και είχαµε εντυπωσιασθεί όλες µας. Η ονοµατοδοσία έτυχε της ενθουσιώδους υποδοχής της παρέας µας. Ο παπα- Στράτος εντυπωσιάσθηκε:

- Άκου, Αγία Κυριακή! Μπράβο!

Όταν η ιεροτελεστία τελείωσε, φωνάξαµε όλοι: «καλά ταξίδια», «καλές ψαριές». Καµιά δεκαριά άντρες έσπρωξαν την «Αγία Κυριακή», αργά-αργά και τελετουργικά, πάνω στα δυο τεράστια στρογγυλά µαδέρια που τη στήριζαν και την έριξαν στη θάλασσα. Ξανά ευχές. Κι ο παπάς να την ευλογεί!

Ύστερα, τα κεράσµατα: ριβανή ξεροψηµένη και πατωµένη, µε το χαλκωµατένιο, πρώτο νούµερο ταψί πάνω σ’ ένα τραπεζάκι, στην παραλία. Για τους µεγάλους είχε και ούζο. Μπουκάλα νταµιτζάνα και χοντρά γυάλινα ρακοπότηρα.

Από τότε περάσανε χρόνια και δεκαετίες. Το Αιτωλικό άλλαξε, η ναυτιλία του καταστράφηκε. Η αγαπηµένη Σπυριδούλα, ο πατέρας της, η θεια-Λένη, ο παπα-Στράτος και τόσοι άλλοι πέρασαν στο επέκεινα. Τι απέγινε άραγε η «Αγία Κυριακή;»

Σίγουρα δεν υπάρχει. Υπάρχει όµως η µνήµη, η υποδοµή, τα ξεχωριστά εκείνα βιώµατα των παιδικών σου χρόνων, που σου γεµίζουν ανθρωπιά την ψυχή και το είναι και σου δίνουν τη βεβαιότητα ότι ξέρεις πού θα πας γιατί ξέρεις από πού έρχεσαι.

Μάγδα Βελτσίστα

 

Σ.Σ. Κανένας απ’ όσους παραβρέθηκαν δε θυµάται πότε έγινε η βάφτιση αυτή. Συµφωνούν ωστόσο όλοι ότι είχε µεγάλες µέρες και ζεστό καιρό. Αν, λοιπόν, λάβουµε υπόψη µας ότι ο παπα-Στράτος πέθανε το Φεβρουάριο του 1956, καταλήγουµε ότι η βάφτιση έγινε το αργότερο µέχρι τις αρχές Φθινοπώρου του 1955.

Μπορείτε να προμηθευτείτε την εφημερίδα στα περίπτερα του νομού

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Η ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας ΑΙΧΜΗ, πρώτης σε κυκλοφορία και αναγνωσιμότητα στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Ειδήσεις, σχόλια, ρεπορτάζ, κοινωνικά, αθλητικά, μικρές αγγελίες

Η Αιτωλοακαρνανία