Αγγελίες    Επικοινωνία

Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 05/09/2019

Χωρίς φωνές και τυμπανοκρουσίες, χωρίς να ανήκεις σε συλλόγους και ομάδες, χωρίς να επιζητήσεις ποτέ την επιβράβευση, φρόντιζες καθημερινά το Μεσολόγγι φυτεύοντας, σκαλίζοντας και ποτίζοντας τα αλσύλλιά του.

Επανειλημμένως σε ευχαρίστησα γι’ αυτά που προσέφερες αλλά από σεμνότητα αρνιόσουν να δεχθείς τα συγχαρητήρια λέγοντάς μου ότι δεν έκανες τίποτε περισσότερο από ό,τι επέβαλε το καθήκον σου, όπως εσύ το εννοούσες, απέναντι στην πόλη που γεννήθηκες, ανδρώθηκες και τόσο αγαπούσες.

"Έφυγες" και άφησες πίσω σου την καλοσύνη σου, την ταπεινότητα και το παράδειγμά σου.

Κωστάκη, Αγαπημένε και Φίλε των εφηβικών μας χρόνων, στο καλό.  

Νίκος Κορδόσης

Μπορείτε να προμηθευτείτε την εφημερίδα στα περίπτερα του νομού

 

Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 08/08/2019

Γιορτάστηκαν τα «Κρυστάλλια» στις Αλυκές Μεσολογγίου, με την παρουσία του δημάρχου Κ. Λύρου, του ιδρυτή της «Διεξόδου», Νίκου Κορδόση και των εργαζομένων της επιχείρησης.

Μετά τον αγιασμό από τον Ιερέα παρατέθηκε γεύμα στους παρευρισκόμενους. Η εκδήλωση αυτή σηματοδότησε την έναρξη της συγκομιδής του αλατιού, όπως γινόταν και παλιά. Μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 1960 στην Τουρλίδα, κάθε Αύγουστο λίγο πριν αρχίσει η συγκομιδή του αλατιού, ήταν καθιερωμένη η πραγματοποίηση μιας γιορτής που την ονόμαζαν "Κρυστάλλια", επειδή τότε κρυστάλλωνε το αλάτι.

Στη γιορτή αυτή γινόταν λειτουργία από τον ιερέα του Αγίου Σπυρίδωνος και παρετίθετο γεύμα από τον διευθυντή των Αλυκών στις οικογένειες των αλατοεργατών, στους μόνιμους υπαλλήλους της Αλυκής, αλλά και στους φίλους τους που μπορούσαν να φτάσουν με κάποιο τρόπο τόσο... μακριά από το Μεσολόγγι. Ουσιαστικά η μικρή εκδήλωση που έγινε πριν από λίγες ημέρες ακολούθησε την παράδοση με την μόνη διαφορά ότι σημερα το να φτάσει κανείς στις Αλυκές είναι εύκολη υπόθεση...   

ΒΑΣΩ ΒΗΤΤΑ

Μπορείτε να προμηθευτείτε την εφημερίδα στα περίπτερα του νομού

Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 27/12/2018

 

 

Χάθηκε στο πέρασμα του χρόνου το έθιμο «Ντόρος», που πραγματοποιούνταν παραμονή Πρωτοχρονιάς στο Μεσολόγγι, όπου ο θόρυβος που γινόταν προφανώς ήταν για την υποδοχή της νέας χρονιάς.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που αντλήσαμε από το Πολιτιστικό Αρχείο της «Διεξόδου», το έθιμο ξεκίνησε μάλλον στις αρχές της 10ετίας του ’50 και σταμάτησε τα τελευταία χρόνια της δικτατορίας, περίπου το 1972. Λάμβανε χώρα στην οδό Χαριλάου Τρικούπη, από το ύψος των Δικαστηρίων, μέχρι την Λέσχη Αξιωματικών. Εκεί συγκεντρώνονταν πολλοί νέοι και νέες και έχοντας στα χέρια ξύλινες ροκάνες, ντέφια και καραμούζες, έκαναν θόρυβο περπατώντας κατά μήκος του δρόμου, που τότε δεν ήταν πεζόδρομος, αλλά για εκείνη την ημέρα απαγορευόταν η κυκλοφορία. Μάλιστα μια πληροφορία που καταθέτει ο ιδρυτής της «Διεξόδου», Νίκος Κορδόσης, είναι ότι...

Διαβάστε αναλυτικά το ρεπορτάζ στο φύλλο της ΑΙΧΜΗΣ που κυκλοφορεί από την Πέμπτη 27/12 σε όλα τα περίπτερα του νομού

«Μεταξωτοί Άνθρωποι»

Του Γιάννη Τριάντη

Το είχε πει σε μια συνέντευξή του ο αείμνηστος Νίκος Καρούζος: «Μεταξωτοί άνθρωποι». Μιλούσε για κάποιους χωρικούς που είχε συναντήσει στη Λέσβο. Αγράμματοι ήταν,αλλά σοφοί. Και, προπάντων, τρυφεροί με τους άλλους. Απαλοί, χωρίς γωνίες που κόβουν, χωρίς καχυποψία, δίχως έπαρση και επιθετική ειρωνεία που πληγώνει.

Μεταξωτοί άνθρωποι ...;

Μου 'μεινε αυτός ο χαρακτηρισμός. Χαράχτηκε μέσα μου.

Κι από τότε ένα νέο κριτήριο λειτουργεί στις αξιολογήσεις μου για τους ανθρώπους: η συμπεριφορά και η στάση τους σε «ασήμαντα» πεδία της καθημερινότητας. Αυτά που συνήθως τα προσπερνάμε ή δεν τα παρατηρούμε, γιατί δεν μας απασχόλησαν ποτέ οι εκφάνσεις της «μεταξωτής συμπεριφοράς» ...; Βέβαια οι άνθρωποι δεν συγκροτούν ως χαρακτήρες ένα συμπαγές όλον, αλλά ένα αντιφατικό σύνθεμα, στο οποίο συνυπάρχουν «μεταξωτά» στοιχεία και ακάνθινες απολήξεις. Γι' αυτό και είναι κάπως παρακινδυνευμένα τα άμεσα και οριστικά συμπεράσματα για το «είναι» των ανθρώπων ...;

Παρ' όλα αυτά, προσωπικά, διακινδυνεύω την εξαγωγή συμπερασμάτων παρατηρώντας μικρές «ασήμαντες» κινήσεις στις παρέες, στον εργασιακό χώρο και στο «δάσος» του κάθε μέρα, όταν συγχρωτίζομαι με αγνώστους. Και συνήθως δεν πέφτω έξω. Διότι τα γνωρίσματα αυτά αποκαλύπτουν πειστικά τον εσωτερικό κόσμο του άλλου. Τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό ...

Φερ' ειπείν, «σκλαβώνομαι» από εκείνους που δεν ορμάνε να πιάσουν την καλύτερη θέση στο τραπέζι μιας ταβέρνας. Θεωρώ την κίνηση αυτή απότοκο καταγωγικής ευγένειας και γενναιοδωρίας, η οποία αδιαφορεί για το ιδιωφελές και συμφέρον. Αντίθετα, οι άνθρωποι που σπεύδουν φουριόζοι για μια καλή θέση καταχωρίζονται μέσα μου σαν αρπακτικά. Και το 'χω παρατηρήσει - έτσι συμπεριφέρονται, σαν αρπακτικά, και σε άλλα ζωτικά και κρίσιμα πεδία... 

Κάποτε βρέθηκα σ' ένα τραπέζι, στο οποίο κυριαρχούσαν οι «επώνυμοι». Απέναντί μου καθόταν ένας πολύ γνωστός καλλιτέχνης, μεγάλο όνομα, ο οποίος ούτε φλυαρούσε ούτε ακκιζόταν όπως κάποιοι άλλοι στη συντροφιά. Όταν άρχισαν να καταφθάνουν τα πρώτα κοινά πιάτα, ήταν ο μόνος που δεν επέπεσε για να εξασφαλίσει τη μερίδα του, αλλά ρωτούσε τους διπλανούς του και μοίραζε πρώτα στους άλλους και μετά, ό,τι έμενε, κρατούσε για τον εαυτό του. «Μεταξωτός άνθρωπος», σκέφτηκα...

Εδώ, το «μετάξι» είναι αυτοφυές ή προϊόν δουλεμένου χαρακτήρα. Είναι ο τρόπος που ο άλλος βλέπει τους συνανθρώπους του. Είναι η θέαση του κόσμου χωρίς τα εγωιστικά γυαλιά του προσωπικού ωφελιμισμού. Είναι, ευρύτερα, η υποταγή του ατομικού συμφέροντος στη συλλογικότητα, χωρίς βέβαια η «μεταξωτή συμπεριφορά» να φτάνει σε σημείο υπονόμευσης προσωπικών δικαιωμάτων και δικαίων. Κανένας δεν έχει δικαίωμα να αδικεί τον εαυτό του... Όμως, προσέξτε μια λεπτή απόχρωση: ποτέ ένας «μεταξωτός άνθρωπος» δεν νιώθει κορόιδο, όταν άλλοι τον προσπερνούν -στη σειρά μιας καντίνας ή στην ιεραρχία- χρησιμοποιώντας αθέμιτα μέσα και μεθόδους.

Το «άφες αυτοίς» είναι ριζωμένο μέσα του. Αποτελεί μέρος του αξιακού του κώδικα. Ξέρει τι γίνεται στην «αγορά». Αλλά συνειδητά δεν συμμετέχει στο εξοντωτικό αυτό παιχνίδι. Απέχει χωρίς να κλαυθμηρίζει.

Γιατί, εκτός από μετάξι, τέτοιοι άνθρωποι διαθέτουν και ένα σκληρό κοίτασμα, που τους επιτρέπει να είναι ταυτόχρονα στωικοί και γρανιτένιοι. Ένας από αυτούς έγινε φίλος μου - και το κατάλαβα από την πρώτη στιγμή ότι θα συμβεί αυτό. Πρώτη μέρα στη μονάδα γύρισε από τη σκοπιά και μπήκε στη σειρά για φαγητό. Ήταν τρίτος από το τέλος. Τότε ακούστηκε ο μάγειρας να λέει ότι έμειναν μονάχα δύο μερίδες. Ο Κωστής πλησίαζε, ήταν ένας από τους δύο τυχερούς. Αλλά μόλις άκουσε τον μάγειρα, έφυγε αθόρυβα παραχωρώντας τη θέση του στον επόμενο. Έτσι. Αθόρυβα, αυτοθυσιαστικά, γενναιόδωρα, χωρίς να το κάνει θέμα..

Οι «μεταξωτοί άνθρωποι», λοιπόν. Που μιλούν ελάχιστα για τον εαυτό τους. Που χαίρονται με τις επιτυχίες των άλλων. Που δεν σπεύδουν χαιρέκακα να «κάνουν πλάκα», δήθεν χαριεντιζόμενοι, με εξωτερικά γνωρίσματα που πονάνε τους άλλους... Εκείνοι, που δεν σπερμολογούν διακινώντας φήμες. Εκείνοι που υπερασπίζονται σθεναρά κάποιον απόντα όταν λοιδορείται σε μια παρέα, χωρίς να είναι φίλος τους, αλλά επειδή νιώθουν ότι αδικείται...

Οι μεταξωτοί άνθρωποι. Όσοι προσέχουν τι λες, και δεν είναι ωσεί παρόντες στην κουβέντα, με το μυαλό τους στο τι θα πουν οι ίδιοι για να εντυπωσιάσουν. Άνθρωποι με ανοιχτούς πόρους και πλατιά καρδιά... 

Υπεράνθρωποι; Όχι. Απλώς, μεταξωτοί... Φαίνονται από μακριά. Αρκεί να προσέξεις «μικρές», «ασήμαντες» κινήσεις στο φέρεσθαι των ανθρώπων.

Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 21/06/2018

 

Συνεχίζοντας το πολύπλευρο και πολυσήµαντο κοινωνικό του έργο, όπως αυτό το οραµατίστηκε και έκανε πράξη ο αείµνηστος Γεώργιος Σπ. Κορδόσης, το Κορδόσειο Κοινωφελές Ίδρυµα ήρθε γι’ άλλη µια φορά να επιβραβεύσει ηθικά και υλικά την ευγενή άµιλλα και τον αγώνα στον οποίον επιδίδονται οι νέοι και οι νέες των Σχολείων της Δευτεροβάθµιας Εκπαίδευσης της περιοχής των Οινιαδών.

Σε µια εποχή που η αριστεία θεωρείται ρετσινιά, οι διοικούντες το κοινωφελές αυτό Ίδρυµα έρχονται να µας υπενθυµίσουν ότι τα σχολεία µας πρέπει να γεµίσουν άριστους µαθητές και ότι µε το πνεύµα του εξισωτισµού, της ισοπέδωσης και της ήσσονος προσπάθειας που επικρατεί στις µέρες µας και έχει πάρει την µορφή δικτατορίας της µετριότητας, καµιά χώρα δεν µπορεί να έχει αγαθά αποτελέσµατα.

Έτσι, λοιπόν, το Σάββατο, 16 Ιουνίου στην αίθουσα εκδηλώσεων του 1ου Δ.Σ. Νεοχωρίου γονείς, φίλοι και άλλοι προσκεκληµένοι ένιωσαν περήφανοι και µε την παρουσία τους απέδωσαν στους διακριθέντες τα δύσκολα και ανεκτίµητα «Εύγε».

Ο Πρόεδρος Νίκος Κορδόσης στην εισαγωγική του οµιλία, αφού ευχαρίστησε θερµά τους παραβρεθέντες, αναφέρθηκε συνοπτικά στο µεγάλο κοινωνικό έργο που επιτελεί εδώ και 39 χρόνια το Ίδρυµα, ιδιαίτερα στους τοµείς της Υγείας και της Παιδείας, δαπανώντας σηµαντικά χρηµατικά ποσά. Αναφερόµενος δε στον αείµνηστο Γεώργιο Κορδόση σηµείωσε λέγοντας ότι: «...ήταν το 3ο παιδί µιας πάµφτωχης 11µελούς οικογένειας τού τότε δήµου Παραχελωΐτιδας που εργαζόµενος σκληρά κατόρθωσε, στηριζόµενος µόνο στις δικές του δυνάµεις, να φθάσει, όχι µόνο στα µεγαλύτερα οικονοµικά και επιχειρηµατικά ύψη, αλλά πρωτίστως στα ύψη του πνεύµατος, αφού αυτοδίδακτος, απόκτησε πανεπιστηµιακές γνώσεις, έγινε δε και άριστος γνώστης πέντε ξένων γλωσσών. Την τεράστια περιουσία που απόκτησε τη διέθεσε σχεδόν εξ ολοκλήρου σε έργα ευποιΐας και κοινωνικής αλληλεγγύης. Κι όλα αυτά από την ευαισθησία ενός ανθρώπου που δεν ξέχασε ποτέ τον τόπο καταγωγής του, το Νεοχώρι, αλλά και δεν αξίωσε ποτέ ανταλλάγµατα από πουθενά...»

Και απευθυνόµενος στους αριστεύσαντες είπε: «...αγαπητοί µου µαθητές, εσείς είστε που αύριο θα πάρετε στα χέρια σας τα ηνία της πατρίδας για να την οδηγήσετε, όπως ελπίζω, όχι σε ατραπούς µιζέριας, καταχνιάς, ανυποληψίας και εξαθλίωσης, αλλά σε λεωφόρους ανάπτυξης και προόδου, ώστε να ξαναβρεθεί η Ελλάδα µας στη θέση που της αξίζει. Να ξαναγίνει η Ελλάδα µία χώρα οικονοµικά ισχυρή, χωρίς προστάτες και δανειστές, µια χώρα που θα µπορεί ευπροσώπως να διεκδικεί τα δίκαιά της και να ακτινοβολεί το πνεύµα της στο παγκόσµιο στερέωµα».

Στη συνέχεια το λόγο πήρε ο έγκριτος δηµοσιογράφος και εκδότης της εφηµερίδας «ΜΑΧΗΤΗΣ» Νίκος Κανής, ο οποίος µε σαφήνεια και αµεσότητα ανέπτυξε το θέµα: «Μόρφωση - Παιδεία - Καλλιέργεια», τονίζοντας όλα εκείνα τα ευγενή στοιχεία που θα πρέπει να κοσµούν τον κάθε άνθρωπο και θύµισε έτσι τον λόγο του µεγάλου αρχαίου ποιητή Μενάνδρου «ως χαρίεν άνθρωπος, όταν άνθρωπος εί»

Ακολούθησε η απονοµή βραβείων, επαίνων και χρηµατικών επάθλων. Ο βραβευθέντες φέτος ήταν: Από το Γυµνάσιο Νεοχωρίου: Ευαγγελία Πλιακούρα του Ιωάννη, Μαρία Ιωάννου-Σαρτζή του Θεοδώρου, Σπυριδούλα Τσόλα του Δηµοσθένη, Χρυσούλα Σιμιτζή του Ηλία. Από το Γενικό Λύκειο Νεοχωρίου: Ιωάννης Πλαστήρας του Γερασίμου, που εισήχθη στο Πολυτεχνείο - Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών, Αθανάσιος Κάλπης του Χρήστου, Ιατρική σχολή Παν/μίου Αθηνών, Ροδόπη Λαγού του Σπυρίδωνος, Παν/μιο Πειραιώς - Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών.

Επίσης δόθηκε χρηματικό έπαθλο μετά περγαμηνής στη φοιτήτρια Αλεξάνδρα Παπανικολάου του Κων/νου που εισήχθη στην Ιατρική Σχολή του Παν/μίου Αθηνών με την εξαίρετη επίδοση των 19.301 μορίων.

Μεταξύ των παρισταμένων διακρίναμε τον Πρόεδρο του Δ.Σ. Αγ. Κότσαλο, τον αντιδήμαρχο Οινιαδών Γ. Παπαδόπουλο, τον Πρόεδρο Κοινωνικής Επιτροπής και Παιδείας Τάσο Σκαρμούστο, το δημ. σύμβουλο Κ. Δαουτίδη, τους Σχολικούς Συμβούλους Γ. Σωτηρακόπουλο και Μαρ. Αναστασόπουλο, τον πρόεδρο του Διδασκαλικού Συλλόγου Δημ. Τσάμη, τους προέδρους των Τ.Κ. Νεοχωρίου και Κατοχής Απ. Γατζούδη και Γρ. Τρούπο, τους δ/ντές Σχολείων Φ. Σκληρό, Δημ. Λαχανά, Κων. Κωστή, Ηλία Καραβασίλη και Γιάννη Ζαπάντη, πρώην δημάρχους και Κοινοτάρχες, τη δικηγόρο Θεώνη Κουλουρή και άλλους εκλεκτούς Οινιαδίτες.

Η «ΑΙΧΜΗ» συγχαίρει θερμά τους πρωτεύσαντες και τους εύχεται κάθε πρόοδο και επιτυχία στη ζωή τους. Και τέλος, τους δεύτερους «άριστους» - τα Μέλη του Δ.Σ. το Κορδοσείου - που για ακόμη μια φορά κάνουν πράξη το λόγο του μεγάλου πολιτικού και στρατηγού της Αρχαίας Αθήνας, του Περικλή: «Σε όποια πολιτεία έχουν καθιερωθεί πολύ μεγάλα βραβεία για την αριστεία, σ’ αυτήν την πολιτεία ευδοκιμούν και άριστοι πολίτες». Εύγε σε όλους!

Μπορείτε να προμηθευτείτε την εφημερίδα στα περίπτερα του νομού

 

Με μεγάλη επιτυχία ολοκληρώθηκε η εκδήλωση προς τιμήν του Αρχηγού της Φρουράς των Μεσολογγιτών, Αθανασίου Ραζη-Κότσικα, που συνδιοργανώνουν ο σύλλογος «Οι Φίλοι της  Μουσικής - Διονύσιος Σολωμός» και το Ιστορικό Μουσείο «Διέξοδος».

Αφού πρώτα πραγματοποιήθηκε μια σύντομη τελετή, κατά την οποία παραδόθηκαν, από τον Ιδρυτή της Διεξόδου, Νίκο Κορδόση, στα μέλη του Ομίλου Παραδοσιακής Φορεσιάς και Οπλισμού «ΛΙΑΡΟΣ», τα κειμήλια του ήρωα Στρατηγού, σχηματίστηκε πομπή, με τη συνοδεία της φιλαρμονικής του «Διονύσιου Σολωμού» που παιάνιζε καθ’ όλη τη διαδρομή προς τον Κήπο των Ηρώων.

Στον Κήπο έλαβε χώρα μουσικό αφιέρωμα στον Αθανάσιο Ραζη-Κότσικα με τα βραβευμένα και μελοποιημένα ποιήματα του ποιητικού διαγωνισμού του 2017 με τίτλο: «Αθανάσιος Ραζη-Κότσικας, ο Αρχηγός, ο Ήρωας». Την μελοποίηση έκαναν οι Λουκάς και Ανδρέας Αδαμόπουλος Στο πιάνο ήταν ο Ανδρέας Αδαμόπουλος και στο τραγούδι η Αλίκη Ζαφείρη

Οι εκδηλώσεις των γιορτών Εξόδου κορυφώνονται και σιγά - σιγά η πόλη γεμίζει από κόσμο που θέλει να παραβρεθεί στον εορτασμό του κορυφαίου γεγονότος της Ελληνικής Επανάστασης.

 

Σελίδα 1 από 7

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Η ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας ΑΙΧΜΗ, πρώτης σε κυκλοφορία και αναγνωσιμότητα στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Ειδήσεις, σχόλια, ρεπορτάζ, κοινωνικά, αθλητικά, μικρές αγγελίες

Η Αιτωλοακαρνανία