Αγγελίες    Επικοινωνία

Άλλη μια σημαντική εκδήλωση οργάνωσε την Κυριακή 7 Απριλίου, η Βυρωνική Εταιρεία Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου, στα πλαίσια των Εορτών Εξόδου 2019 στο Τρικούπειο Πολιτιστικό Κέντρο.

Το κυρίαρχο πρόσωπο, στο οποίο ήταν αφιερωμένη η εκδήλωση ήταν ο πρώτος Κυβερνήτης της ελεύθερης Ελλάδος, ο άνθρωπος που έβαλε την προσωπική του σφραγίδα στην οργάνωση του νεώτερου ελληνικού κράτους, ο Ιωάννης Καποδίστριας.

Η Πρόεδρος της Εταιρείας, Ροδάνθη (Ρόζα) Φλώρου, προλογίζοντας την εκδήλωση, αναφέρθηκε στο σκεπτικό της επιλογής του Ιωάννη Καποδίστρια. Ακολούθως κλήθηκε στο βήμα ο Δήμαρχος, Νικόλαος Καραπάνος, που έκανε μια μικρή αναφορά στην εντολή που έδωσε ο εμπνευσμένος Έλληνας Κυβερνήτης για την συλλογή των οστών των αγωνιστών που έπεσαν κατά τις πολιορκίες και την Έξοδο και τον ενταφιασμό τους σε ειδικό μνημείο.

Στην συνέχεια η Πρόεδρος παρουσίασε τις δύο ομιλήτριες, τις Ιστορικούς, της Ιστορικής-Εθνολογικής Εταιρείας Ελλάδος (Εθνικό Ιστορικό Μουσείο), Δήμητρα Κουκίου και Ρεγγίνα Κατσιμάρδου, οι οποίες ανέλαβαν να σκιαγραφήσουν την προσωπικότητα του Ιωάννη Καποδίστρια. Όμως, λόγω σοβαρού κωλύματος της πρώτης ομιλήτριας να έλθει στο Μεσολόγγι, την ομιλία της διάβασε η συνεργάτιδά της Ιστορικός, Δρ. Παναγιώτα Παναρίτη.

Ακούσαμε πράγματα πρωτόγνωρα, άγνωστες λεπτομέρειες που αναδείκνυαν ένα μεγάλο άνδρα, αφοσιωμένο στην υπόθεση της ανεξαρτησίας της πατρίδος του, με διεθνείς διασυνδέσεις και προσεκτικές και καίριες διπλωματικές και άλλες κινήσεις, για να το πετύχει. Αυτό σημαίνει το πόσο εμβριθής και καλοσχεδιασμένη ήταν η έρευνα για τον φωτισμένο αυτόν άνδρα και πόσες σπάνιες πληροφορίες αξιοποίησαν οι δύο ομιλήτριες.

Ακολούθησε μουσικό μέρος, υπό τον τίτλο «Αντί δώρου στους ήρωες της Εξόδου», που περιλάμβανε δύο σκέλη. Στο πρώτο, ακούσαμε συνθέσεις του Σόλωνα Μιχαηλίδη και του Νίκου Σκαλκώτα, παιγμένες με μαγευτικό τρόπο από ένα θαυμάσιο ντουέτο, τον Αστέριο Πούφτη στο βιολοντσέλο και την Θάλεια Αθανίτη στο πιάνο.

Το δεύτερο σκέλος περιλάμβανε συνθέσεις εμπνευσμένες από τον αγώνα των Ελλήνων για την ανεξαρτησία τους αλλά και από το ανυπέρβλητο γεγονός της Εξόδου. Το ντουέτο συμπλήρωσε η Μεσολογγίτισσα σοπράνο, Μελίνα Κολιτσίδα, που με την σεμνή της παρουσία και την βελούδινη φωνή της σκόρπισε ρίγη συγκίνησης και εθνικής υπερηφάνειας στο απαιτητικό και ιδιαιτέρως καλλιεργημένο κοινό που γέμισε ασφυκτικά το Τρικούπειο Πολιτιστικό Κέντρο.

Τα τραγούδια που ακούστηκαν σ’ αυτό το σκέλος είχε ενορχηστρώσει και προσαρμόσει για το συγκεκριμένο τρίο ο μαέστρος, Χρήστος Βλαχογιάννης, για πλέον των 20 χρόνων καλλιτεχνικός συνεργάτης της Βυρωνικής Εταιρείας, ο οποίος παρουσίασε τους καλλιτέχνες και το πρόγραμμά τους. Το αυθόρμητο και ζεστό χειροκρότημα του κοινού επιβράβευσε με τον καλλίτερο τρόπο τους τρεις σπουδαίους καλλιτέχνες.

Ακολούθησαν οι απονομές στους συντελεστές της βραδυάς, από τον Δήμαρχο, Νικόλαο Καραπάνο, τον Τάσο Σκαρμούτσο και Σόφη Λαναρά, Πρόεδρο και Αντιπρόεδρο του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου, που έθεσε υπό την αιγίδα του την εκδήλωση.

Περιχαρής η Πρόεδρος της Βυρωνικής Εταιρείας Μεσολογγίου, Ροδάνθη (Ρόζα) Φλώρου, ευχαρίστησε τον κόσμο για την προσέλευσή του και όσους συνέβαλαν στην άκρως επιτυχημένη και πρωτότυπη εκδήλωση και δήλωσε πως η Εταιρεία θα συνεχίσει να οργανώνει εκδηλώσεις, με γνώμονα την ποιότητα και σε ό,τι αφορά την ιστορική μνήμη αλλά και σε ό,τι σχετίζεται με το καλλιτεχνικό γίγνεσθαι.

Η Βυρωνική Εταιρεία Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου, στο πλαίσιο των Γιορτών Εξόδου, διοργανώνει την Κυριακή 7 Απριλίου 2019 και ώρα 7.30 μ.μ «Αφιέρωμα στον Ιωάννη Καποδίστρια», στο Τρικούπειο Πολιτιστικό Κέντρο.

Η εκδήλωση τελεί υπό την αιγίδα του Πνευματικού – Κοινωνικού – Αθλητικού Κέντρου Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου.

 

Το πρόγραμμα:

Προλόγισμα από την πρόεδρο της Βυρωνικής Εταιρείας, Ροδάνθη Φλώρου.

Ομιλία από την Ιστορικό Δήμητρα Κουκίου, Προϊσταμένη Βιβλιοθήκης ΙΕΕΕ, με θέμα: «Ιωάννης Καποδίστριας: Από την Φιλελληνική Πολιτική στην Ελληνική Πραγματικότητα».

Ομιλία από την Ιστορικό Ρεγγίνα Κατσιμάρδου, επιστημονική συνεργάτιδα Αρχείου Ιστορικών Εγγράφων ΙΕΕΕ, με θέμα: « Εις την Μνήμην των Αήττητων Προμάχων: Η Συμβολή του Ιωάννη Καποδίστρια στην ανέγερση Ηρώου στο Μεσολόγγι».

«Αντί δώρου, στη Μνήμη των Ηρώων της Εξόδου». Ερμηνεύουν οι Σολίστ της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών: Αστέριος Προύφτης-Βιολοντσέλο, Θάλεια Αθανίτη-Πιάνο. Τραγουδά η Μεσολογγίτισσα Σοπράνο, Μελίνα Κολιτσίδα.

Αισθάνεται κανείς, χωρίς διάθεση ταπεινολογίας, πολύ ελάχιστος να αναφερθεί αντάξια στο μέγεθος της προσωπικότητας του Ανθρώπου, του πρώτου και ανεπανάληπτου Διπλωμάτη, Ηγέτη και Κυβερνήτη της Ελλάδας, τον Ιωάννη Καποδίστρια. Τον ειρηνικό εκείνο επαναστάτη, ο όποιος με όπλα του τη βαθειά του πίστη στο Θεό, την οξυδέρκεια, την επιμονή, την υπομονή, την αποφασιστικότητα και την ισχυρή του θέληση κατάφερε να δημιουργήσει το πρώτο ανεξάρτητο Ελληνικό κράτος και να ανορθώσει το γένος, που βρισκόταν σε κατάσταση αποσύνθεσης, μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς.

Ειλικρινά είναι δύσκολο να περιγράψει κανείς και μάλιστα μέσα σε λίγες σελίδες, το ύψος του μεγέθους του χαρακτήρα του, της προσφοράς του και της θυσίας του, για όλους ημάς τους Έλληνες.

Το τολμούμε όμως. Γιατί γνωρίζοντας όλους τους μετέπειτα μέχρι σήμερα κυβερνώντας, έχουμε ιερό χρέος να προσπαθήσουμε να φέρουμε στη μνήμη μας, το λαμπρό παράδειγμά του, ώστε να μας δοθεί η ευκαιρία να κάνουμε τις αναπόφευκτες συγκρίσεις, τους παράλληλους συσχετισμούς και να δώσουμε μόνοι μας την απάντηση, γιατί χρόνια τώρα, πώς φτάσαμε στα αδιέξοδα και αν μπορούμε και σήμερα να αναζητήσουμε τέτοιους ηγέτες, μέσα από τη δική μας κοινωνία.

Βέβαια η απάντηση σε όλα αυτά δεν πρέπει να είναι ισοπεδωτική καταδίκη για όλους, ώστε να εξασφαλίζει για όλους ημάς- τους υποτίθεται άμοιρους ευθυνών πολίτες- ένα απαλλακτικό άλλοθι.

Ας μη λησμονούμε, όσο αυτό και αν ακούγεται παράξενο ή οπισθοδρομικό, δυστυχώς στις μέρες μας για πολλούς ίσως, ότι ο Θεός επιτρέπει ηγέτες και κυβερνήτες ανάλογα τη δική μας πορεία ζωής, τη δική μας πνευματική καλλιέργεια, τις δικές μας αρχές και αξίες, τους δικούς μας σκοπούς και στόχους και, που οραματιζόμαστε να φτάσουμε, όταν καλούμαστε να ψηφίσουμε.

Ας φέρουμε, εισαγωγικά στη σκέψη μας το σήμερα, σε Ευρωπαϊκό και Ελλαδικό χώρο και ας απαντήσουμε ευθέως και ειλικρινά:

  • Αν ζούσε σήμερα ο Καποδίστριας θα μπορούσε να απολαύσει την εμπιστοσύνη του ευρωπαϊκού και πρωτίστως του ελληνικού λαού;

Προσωπικά φοβάμαι, αν και είμαι σίγουρος ΟΧΙ. Και τούτο γιατί, όταν αποδέχτηκε την ομόφωνη απόφαση τον Απρίλιο του 1827 της Γ’ Εθνικής Συνέλευσης των Ελλήνων της Τροιζήνας, ως πρώτος κυβερνήτης του ελληνικού κράτους, με πλήρη γνώση τι θα αντίκριζε στο ‘’ απέραντο ερείπιον’’ που ήταν τότε η Ελλάδα, αλλά με ύψιστο χρέος προς αυτή έγραψε τότε: «Γνωρίζω ότι η κάθοδός μου εις την Ελλάδα σημαίνει άνοδον εις τον Γολγοθά. Όμως μετά χαράς αποδέχομαι τον ουρανόθεν επικαταβαίνοντα μοι Σταυρόν ψήφω της Γ´ Εθνικής Συνελεύσεως, αρκεί να συντελέσει εις την απελευθέρωσιν της Πατρίδας μας και εις την μόρφωσιν του Ελληνικού λαού»

  • Αν ζούσε σήμερα, η καθαρότητα το χαρακτήρα του, θα του επέτρεπε να προβαίνει σε ραδιουργίες, εκδουλεύσεις ανωτέρων και υπονομεύσεις συνεργατών του για να ανέβει στην κορυφή της κομματικής πυραμίδας;
  • Αν ζούσε σήμερα, το ταπεινό του χαρακτήρα του, με καταβολές τις ανεξάντλητες Ελληνοορθόδοξες αρχές και αξίες θα τον έκαναν μέγα τηλεαστέρα της σημερινής διεφθαρμένης κοινωνίας μας, η οποία αρέσκεται να βλέπει και να προβάλει “το κάθε καρυδιάς καρύδι”, ως σωτήρα και γνώστη των πάντων;
  • Αν ζούσε σήμερα, η ευθύτητα του χαρακτήρα του, όταν αυτός από “όρθρου βαθέως“ εκκλησιαζόταν και παράλληλα τόνιζε σε όλες τους τις επιστολές τις σχετικές για την αγωγή των νέων, ότι είναι ανάγκη να διαπαιδαγωγούνται οι νέοι “κατά τας αρχάς της Αγίας ημών Εκκλησίας”, θα εύρισκε συνομιλητές στους εγκάθετους με εγωπαθείς διαπληκτισμούς και με ραδιουργίες τηλεαστέρας, της πολιτικής και της ηθικής που προσπαθούν να κάνουν το άσπρο μαύρο και το μαύρο άσπρο, παρά τα αρνητικά αποτελέσματα που θερίζουμε σε όλους τους τομείς;
  • Αν ζούσε σήμερα, η υπερηφάνεια του χαρακτήρα του ως διπλωμάτης Έλληνας, για τα συμφέροντα της Πατρίδας του, που έκανε τον τότε Άγγλο υπουργό Εξωτερικών Άμπερτον να γράψει:΄΄ Ότι ο Κυβερνήτης ούτω και επί τω καθαρώς διπλωματικώ πεδίω, παλαίσας προς τας Ευρωπαϊκάς δυνάμεις βήμα – βήμα, αγωνισθείς δε μετά σθένους αξιοθαυμάστω και ικανότητος μοναδικής προσέφερεν ανεκτιμήτους υπηρεσίας εις την πατρίδα του,΄΄θα εύρισκε συμμάχους “εντός και εκτός των τειχών” ή θα κορόιδευε εαυτόν και αλλήλους δημαγωγώντας ότι, όλα πάνε καλά και η ανάπτυξη θα έρθει με μνημόνια επί μνημονίων, παραβλέποντας την πραγματικότητα, όπου η Ελλάδα πάει από το κακό στο χειρότερο;
  • Αν ζούσε σήμερα, η ανθρωπιά και η ανεκτικότητα του χαρακτήρα του, που ήταν αποστομωτική στον ιατρό του, όταν του συνιστούσε να αυξήσει την τροφή του για λόγους υγείας, δηλώνοντας επιγραμματικά ότι «ουδέποτε θα επιτρέψω εις τον εαυτό μου να βελτιώσω την τροφή μου, αλλά μόνον τότε, όταν θα είμαι βέβαιος, ότι δεν υπάρχει ούτε ένα Ελληνόπουλο που να πεινά», θα εύρισκε συναγωνιστές ή θα επέτρεπε στον εαυτό του μισθούς και δώρα χιλιάδων ευρώ γιατί όχι και εκατομμυρίων, από τον ιδρώτα και το αίμα των εργαζομένων και να αρέσκεται να βλέπει τα ελληνόπουλα να εγκαταλείπουν την πατρίδα τους, με φοβερές συνέπειες για το μέλλον ή να βλέπει τους αξιοπρεπείς Έλληνες με μισθούς πείνας ή στα κοινωνικά παντοπωλεία και πόσο μάλλον στους σκουπιδοτενεκέδες για λίγη τροφή;

Αυτά ενδεικτικά και πολλά άλλα ερωτηματικά του σήμερα, δίνουν ξεκάθαρα και αβίαστα την απάντηση, ότι η κοινωνία μας θα ήταν δύσκολο να τον αποδεχτεί, όπως δεν αποδέχεται και πολλούς άλλους ικανούς ανθρώπους με αρχές και αξίες, γιατί είναι αδύνατο να φανταστώ ότι και σήμερα δεν υπάρχουν ικανοί άνθρωποι, δεν υπάρχουν οραματιστές να φτιάξουν μια νέα Ελλάδα, δεν υπάρχουν αγωνιστές που να φέρουν το μήνυμα της ελπίδας, μέσα από την καθαρή δουλειά για προσφορά και δημιουργία με μόνο σκοπό την σωτηρία της πατρίδας και των ανθρώπων που γέννησε και την κατοικούν.

Απλά εμείς τους αγνοούμε ή δεν θέλουμε να δούμε κατάματα την πραγματικότητα, δηλαδή, πόσο πολύ έχει φθαρεί και βυθιστεί στο βούρκο το όλο πολιτικό μας και κοινωνικό μας σύστημα, μέσα στη διαφθορά, τη διαπλοκή, τη δημαγωγία, “την προδοσία” και την υποκρισία, που να ποδοπατά και να ξεπουλά τα πάντα, χωρίς ντροπή και αγάπη για την πατρίδα μας και, τους ανθρώπους της να παραμένουν-δυστυχώς- αδρανείς, χωρίς ουσιαστική αντίδραση και αντίσταση.

Αλλά, ας γνωρίσουμε και ας δούμε, πως και με ποιο τρόπο αυτή η μεγάλη φυσιογνωμία, μάζεψε τα συντρίμμια, που ήταν τότε η χώρα μας και την έκανε Πατρίδα, με ταυτότητα Ελληνική και, να προβληματιστούμε επιτέλους, πως 186 χρόνια μετά την δολοφονία του, οι διάδοχοί του, αν και τον αναγνωρίζουν και τον επικαλούνται, για άλλα να “μεριμνούν και να τυρβάζουν” και, να μην έχουν βρει ακόμα το δρόμο του.

Γεννήθηκε το 1776 στην Κέρκυρα, την περίοδο της Ενετοκρατίας και παρ’όλο που καταγόταν από πλούσιο και αριστοκρατικό περιβάλλον και έφερνε τον τίτλο του κόμη παρέμεινε σεμνός, ταπεινός, ευλαβής και απλός σε όλη του τη ζωή.

Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Πάντοβας της Ιταλίας ιατρική, φιλοσοφία και νομικά και σε ηλικία μόλις 21 χρόνων, αφού απόκτησε και τα αντίστοιχα διδακτορικά τους διπλώματα, το έτος 1779, επέστρεψε στη γενέτειρά του, όπου πρόσφερε αφιλοκερδώς τις ιατρικές του υπηρεσίες σε όλους τους συμπολίτες του, οι οποίοι τον λάτρεψαν και τον αγάπησαν, γιατί κατόρθωσε να γεφυρώσει τις κοινωνικές διακρίσεις μεταξύ πλουσίων και φτωχών που επικρατούσαν τότε.

Το 1800 που αυτονομούνται τα Επτάνησα, το πρώτο ανεξάρτητο Ελληνικό Κράτος, που συγκροτήθηκε μετά το 1453, υπό την προστασία της Ρωσίας και της Τουρκίας, επικεφαλής της κυβέρνησης του Ιονίου Κράτους ανέλαβε ο πατέρας του Αντώνιος, ο οποίος τρία χρόνια μετά παραχώρησε τη θέση του στον υιό του Ιωάννη, στον οποίο διέβλεπε μεγάλες και εξαιρετικές ικανότητες.

Πράγματι, ο Ιωάννης κυβέρνησε τα Επτάνησα με ευφυή τρόπο, δίνοντας κυρίως βάση στη μόρφωση των νέων και του κλήρου. Ίδρυσε 40 σχολεία σε όλα τα νησιά. Το πρώτο ουσιαστικά Πανεπιστήμιο στην Ελλάδα, την Ιόνια Ακαδημία. Απέτρεψε την εξέγερση της Κεφαλλονιάς χάρη στην πολική του οξυδέρκεια και πειθώ. Αναδιοργάνωσε την άμυνα του νησιού Λευκάδας, αποτρέποντας κάθε απειλή από τον Αλή Πασά, που απειλούσε με κατάληψη και κατοχύρωσε συνταγματικά την Ελληνική γλώσσα ως επίσημη γλώσσα του κράτους « Βυζαντινό Σύνταγμα», που ψηφίστηκε στις 5 Δεκεμβρίου το 1803.

Μετά την παραχώρηση των Επτανήσων το 1807 από τους Ρώσους στους Γάλλους αποσύρθηκε από την πολιτική. Ευτυχώς για λίγο, διότι λόγω των διοικητικών του ικανοτήτων και των ριζοσπαστικών του ιδεών που επέδειξε, προκάλεσε τον θαυμασμό του τσάρου της Ρωσίας που τον προσκάλεσε επίσημα να ενταχθεί στη ρωσική διπλωματική υπηρεσία.

Έτσι επειδή πίστευε ότι η ομόδοξη Ρωσία θα βοηθούσε στην απελευθέρωση της σκλαβωμένης του πατρίδας, που ήταν και το μεγάλο του όνειρο και σκοπός της ζωής του το 1809 ανέλαβε ως διπλωμάτης στο υπουργείο εξωτερικών της Ρωσίας, δηλώνοντας όμως ενώπιον του τσάρου κατά την στιγμή που ανελάμβανε τα καθήκοντά του τα εξής: « Μεγαλειότατε, οσάκις ευρεθώ προ του τραγικού διλήμματος να υποστηρίξω τα συμφέροντα της σκλαβωμένης Πατρίδας μου ή τα συμφέροντα της αχανούς Αυτοκρατορία Σας, δεν θα διστάσω ούτε στιγμή: θα τεθώ με το μέρος της πατρίδας μου. Είμαι Έλλην και θα μείνω Έλλην για πάντα».

Οι επιτυχίες του στην Ευρώπη ήταν τεράστιες. Σ’ αυτόν οφείλεται η ενοποίηση των ανεξάρτητων κρατιδίων της Ελβετίας και η κατοχύρωση της ουδετερότητάς της, η διατήρηση της ακεραιότητας των κρατιδίων της Γερμανίας, του κράτους της Πολωνίας και της Γαλλίας, η οποία μετά τη συντριβή του Ναπολέοντα το 1815 στο Βατερλό, κινδύνευσε με διαμελισμό και οικονομική κατάρρευση.

Παρ’όλες του τις επιτυχίες όμως, δεν ξεχνούσε την σκλαβωμένη πατρίδα του και έβλεπε την υπηρεσία του ως μια σπάνια ευκαιρία, όπου με εύστοχους διπλωματικούς χειρισμούς προσπαθούσε πάντα να στρέφει το βλέμμα του τσάρου προς την Ελλάδα και, έτσι κατάφερε να εξασφαλίσει τη μη επέμβαση των ευρωπαϊκών δυνάμεων εναντίον του κινήματος της Μολδοβλαχίας και της Ελληνικής Επανάστασης που ξεκίνησε στη συνέχεια, ανατρέποντας την ισχυρή άποψη του Μέττερνιχ για “ένοπλη επέμβαση” εναντίον κάθε λαϊκής εξέγερσης.

Πάντα θεωρούσε άδικη την επέμβαση των ισχυρών με τη βία. Πάντα υποστήριζε το δικαίωμα των λαών σε συνταγματικές ελευθερίες και ήταν ο πρώτος που πρότεινε την καθιέρωση ενός υπερεθνικού οργανισμού, που θα φρόντιζε για την εδραίωση της Ειρήνης, δηλαδή, στα πρότυπα του σημερινού Ο.Η.Ε.

Επίσης ήταν ο διπλωμάτης που συνέλαβε πρώτος το μήνυμα της “Ενωμένης Ευρώπης”, αλλά οι ομόλογοί του αν και συμφωνούσαν, δεν το ενέκριναν, γιατί θα κινδύνευαν τα ικονομικά οφέλη των κρατών τους.

Το 1822 ο γενναίος και αποφασιστικός αυτός διπλωμάτης και πολιτικός, αν και βρισκόταν στον κολοφώνα της δόξης του, ακολούθησε τη φωνή της συνείδησής του και υπέβαλε την παραίτησή του, επειδή ο τσάρος της Ρωσίας Αλέξανδρος κράτησε ουδέτερη στάση για την επανάσταση στην Ελλάδα, παρά τις τουρκικές θηριωδίες – σφαγή Ελλήνων στην Κων/λη, κίνημα Μολδαβίας, απαγχονισμός Γρηγορίου του Έ-, επηρεαζόμενος αυτή τη φορά από τον Μέττερνιχ, που είχε υιοθετήσει ως δόγμα “ το δίκαιο του ισχυρότερου”.

Αν και ο τσάρος δεν αποδέχτηκε την παραίτησή του, του έδωσε απεριόριστη άδεια τάχα για “λόγους υγείας” για το εξωτερικό και εγκαταστάθηκε στην Ελβετία όπου τον υποδέχτηκαν με εξαιρετικές τιμές, προσφέροντάς του τίτλους και πολυτελή σπίτια για τη διαμονή του, αλλά ο ίδιος προτίμησε να διαμένει σε ένα λιτό και μικρό δωμάτιο, ενώ απέρριψε και μια ισόβια σύνταξη από 60χιλ. φράγκα που του προσέφερε ο τσάρος. Και τούτο, για να μη φανεί ότι εξαρτάται οικονομικά από τη Ρωσία.

Εξακολουθούσε όμως να είναι ο πονοκέφαλος των Ευρωπαίων πολιτικών, αν και μετά το 1822 δεν ασκούσε επίσημη διπλωματική πολιτική, μέχρι να πετύχει το ποθούμενο της καρδιάς του, δηλαδή, την αυτονομία της Ελλάδας.

Έγινε ο “ζητιάνος”, όπως έλεγε για την Ελλάδα. Συνδέθηκε με αξιόλογες προσωπικότητες. Κινητοποίησε τους Έλληνες της διασποράς. Ίδρυσε Φιλελληνικό Κίνημα σε Ευρώπη και Αμερική. Διέθεσε το σύνολο της περιουσίας του για την δοκιμαζόμενη πατρίδα του.

Με την οξυδέρκεια και την προνοητικότητα που τον διέκριναν φρόντισε να χτιστούν σχολεία και εκκλησίες όπου υπήρχαν Ελληνόπουλα στην Ευρώπη “για να τα προφυλάξει από τον υλισμό, τη διαφθορά, την αθεΐα και τον προτεσταντισμό, γιατί πίστευε ότι ασφαλίζοντας τα παιδιά στην Ορθοδοξία θα στήριζε τα θεμέλια του Έθνους και θα εξασφάλιζε την ιστορική του συνέχεια”, όπως έλεγε και πίστευε πάντα.

Έτσι συγκίνησε πολλούς Ευρωπαίους το δράμα των σκλαβωμένων Ελλήνων, οι οποίοι και συμπαραστάθηκαν με αυταπάρνηση στον ιερό αγώνα, προσφέροντας μεγάλη υλική βοήθεια πολλοί πλούσιοι, αλλά και απέραντη υποστήριξη ως Φιλέλληνες στη συνέχεια.

Την άνοιξη του 1827 πληροφορήθηκε, ότι εκλέχτηκε Κυβερνήτης της Ελλάδας, για επτά χρόνια από την Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας, 2 Απριλίου το 1827.

Αφού ζήτησε την παραίτησή του πλέον, από τον τότε τσάρο Νικόλαο, αμέσως ξεκίνησε, ως αρχηγός κράτους τώρα, πολύμηνη περιοδεία στην Ευρώπη και πέτυχε να εξασφαλίσει τη συγκατάθεση των Μεγάλων Δυνάμεων για την εκλογή του.

Έτσι τον Ιανουάριο του 1828 ο μεγάλος διπλωμάτης και Έλληνας, με συνοδεία πολεμικών πλοίων της Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας, που είχαν υψωμένη την Ελληνική σημαία, δείγμα επίσημης αναγνώρισης του Νέου Ελληνικού Κράτους, κατέφτασε στο λιμάνι της Αίγινας, όπου έγινε δεκτός μέσα σε συγκλονιστικές και συγκινητικές στιγμές, με δάκρυα χαράς και δάφνες από τον βασανισμένο Ελληνικό λαό.

Αμέσως έγινε η πρώτη επίσημη δοξολογία στην εκκλησία της Παναγίας, υψώθηκε η Ελληνική σημαία στην πλατεία, ενώ οι καμπάνες κτυπούσαν χαρούμενα ασταμάτητα.

Ο ερχομός του Καποδίστρια έδωσε το φίλημα ζωής και την μεγάλη ελπίδα στην ετοιμοθάνατη και σπαρασσόμενη Ελλάδα, από τις εμφύλιες διαμάχες. Η κατάσταση ήταν τραγική. Παντού φτώχεια, ερήμωση, αμορφωσιά, παντελής έλλειψη παιδείας, χωρίς θεσμούς, υποδομές και ασφάλεια. Χωρίς χρήματα, νόμους, κρατικές υποδομές, βιοτεχνία, γεωργία, δρόμους και συγκοινωνίες. Το δε λαθρεμπόριο, η πειρατεία και το εμφύλιο μίσος μεταξύ των στρατιωτικών και των πολιτικών χωρίς τελειωμό.

Βέβαια είχε επίγνωση των δυσκολιών και πλήρη συνείδηση του χρέους του, αλλά και την ελπίδα ότι ο Θεός δεν θα τον εγκαταλείψει. Έλεγε χαρακτηριστικά: «Δεν λυπούμαι, δεν απελπίζομαι, γιατί προτιμώ αυτό το σκήπτρο του πόνου και των δακρύων, παρά άλλο. Ο Θεός μου το έδωσε, το παίρνω γιατί θέλει να με δοκιμάσει» και, “ο άνθρωπος προτείνει, ο Θεός αποφασίζει”, έλεγε πάντα.

Άρχισε αμέσως και ασταμάτητα δουλειά, για να κάνει πράξη τα δυο μεγάλα οράματα της ζωής του: την μόρφωση των Ελληνόπαιδων και την ανεξαρτησία της Ελλάδας. Σχημάτισε μια κυβέρνηση Εθνικής ενότητας. Διέλυσε την υπάρχουσα Βουλή και δημιούργησε το “Πανελλήνιον”. Ένα γνωμοδοτικό όργανο από 27 μέλη. Χώρισε το κράτος σε επαρχίες – διοικητικές περιφέρειες και διόρισε ως έπαρχους άξια και ικανά πρόσωπα απ’όλες τις παρατάξεις.

Έθεσε ως στόχο του τη δημιουργία μεσαίας τάξης με την διανομή εθνικής γης σε ακτήμονες, ενώ μείωσε τη γη των πλουσίων, με ταυτόχρονη ανάπτυξη της γεωργίας, της γεωπονίας και της αγρονομίας. Ίδρυσε γεωργική σχολή και έκανε εισαγωγή της πατάτας στην Ελλάδα. Παραχώρησε σπίτια σε άστεγους αγρότες. Έφτιαξε καινούργιους δρόμους και δρομολόγησε τις πρώτες συγκοινωνίες. Ίδρυσε σχολεία, ορφανοτροφεία, εκκλησιαστικές σχολές για τη μόρφωση του κλήρου. Οργάνωσε το στρατό. Ίδρυσε τη σχολή Ευελπίδων. Ανακατέλαβε το μεγαλύτερο μέρος της Στερεάς Ελλάδας και δημιούργησε στρατώνες με αποθήκες με τρόφιμα και πολεμοφόδια. Κατέστειλε την πειρατεία με ανασυγκρότηση του ναυτικού και τη δημιουργία του στόλου.

Έφτιαξε αρχαιολογικό μουσείο, νοσοκομεία. Θέσπισε καινούριους νόμους. Έκτισε φυλακές και ίδρυσε τα πρώτα δικαστήρια. Πήρε μέτρα για την ανάπτυξη της βιοτεχνίας και την τόνωση της οικονομίας. Αξιοποίησε τον ορυκτό πλούτο της χώρας. Ίδρυσε τυπογραφείο και το πρώτο νομισματοκοπείο, που έκοψε τον Φοίνικα, το πρώτο Ελληνικό νόμισα. Καθιέρωσε τη δωρεάν εκπαίδευση για όλους, που για πρώτη φορά γινόταν υποχρεωτική και καθόρισε τα διδασκόμενα, μαθήματα, τον τρόπο εξετάσεων, το πρόγραμμα διδασκαλίας, τις μέρες αργίας των σχολείων, τις θερινές διακοπές και τα βραβεία για τους αριστούχους.

 Με την εξωτερική του πολιτική πέτυχε το μεγάλο του στόχο, τη δημιουργία ανεξάρτητου κράτους στις 3 Φεβρουαρίου το 1830. Αυτό ήταν συνοπτικά το έργο του μεγάλου ηγέτη και κυβερνήτη, ο οποίος το πέτυχε μέσα από σκληρές μάχες, εντός και εκτός της χώρας του και μάλιστα σε χρόνο ρεκόρ, ούτε σε 4 χρόνια, για την ακρίβεια σε 45 μήνες.

 Μια προσωπικότητα μοναδική, ξεχωριστή, συγκροτημένη και ολοκληρωμένη, ανεπανάληπτη, Ορθόδοξη και Ελληνική, καθώς γράφει και ο Ιστορικός Σπ. Τρικούπης «ουδενός Έλληνος καρδιά ήτο Ελληνικωτέρα υπέρ της Ελλάδος, όσον του Ιωάννη Καποδίστρια».

 Δυστυχώς όμως, οι πολιτικές κινήσεις του, προκάλεσαν τη δυσαρέσκεια των οπαδών του συνταγματικού πολιτεύματος, των προκρίτων και των ναυτικών, οι οποίοι δημιούργησαν αντιπολιτευτική δύναμη εναντίων του, γιατί δεν εξυπηρετούσε τα συμφέροντά τους.

 Μοιραία όμως στάθηκε η αντιπαλότητα με τους Μαυρομιχάληδες, την ισχυρότερη οικογένεια της Μάνης, που στις 5:35 το πρωί της 27ης Σεπτεμβρίου το 1831, τον δολοφόνησαν σε ηλικία 56 χρόνων, στην είσοδο του Ιερού Ναού Αγίου Σπυρίδωνα, που πήγαινε “όρθρου βαθέως”, κάθε Κυριακή να παρακολουθεί τη Θεία Λειτουργία, με την Ιερά Σύνοψη στα χέρια του. “Είμαι αποφασισμένος να θυσιάσω τη ζωή μου για την Ελλάδα και θα τη θυσιάσω. Αν οι Μαυρομιχαλαίοι θέλουν να με δολοφονήσουν, ας το κάνουν… Θα έλθει κάποια μέρα κατά την οποία οι Έλληνες θα εννοήσουν τη σημασία της θυσίας μου”, είπε στον αδελφό του λίγο πριν την δολοφονία του.

 Σαν “πύρινη ρομφαία” διαπέρασε την καρδιά των Ελλήνων το φοβερό νέο. “Η απίστευτη είδηση του θανάτου του έκανε τους ανθρώπους να σταματήσουν τις δουλειές τους και περπατούσαν στους δρόμους σαν τρελοί”, ομολογεί ο στρατηγός Θ. Κολοκοτρώνης.

 “Αγωνίστηκε να υποτάξει τα “εγώ” των Ελλήνων στην ενότητα μιας ευνομούμενης Πολιτείας, όπου κάθε “εγώ” θα είχε την ελευθερία, που επιτρέπει η ελευθερία των άλλων και η τάξη του συνόλου, αλλά κάποια στιγμή ένα τέτοιο “εγώ”, ένα ιστορικό “ασήμαντο εγώ”, για μια ασήμαντη προσωπική αφορμή, δολοφόνησε τον Κυβερνήτη, γράφει ο πολιτικός Κων/νος Τσάτσος.

 “Ο θάνατος του κυβερνήτη είναι συμφορά δια την Ελλάδα. Δεν φοβούμαι να ειπώ είναι δυστύχημα Ευρωπαϊκό”, έγραψε ο πιστός Ελβετός φίλος του, Εϋνάρδος.

 “Από σήμερα παύω να είμαι φιλέλληνας”, είχε πει, χαρακτηριστικά και ο μεγάλος Γερμανός ποιητής Γκαίτε.

 Όλο το έθνος έκλαψε πικρά και όλοι ντύθηκαν στα μαύρα. Ο πόνος δυσβάστακτος, γιατί χάθηκε ο φιλόστοργος πατέρας όλων των Ελλήνων,Ο μπαρμπα-Γιάννης” του λαού, όπως επιθυμούσε να τον αποκαλούν.

 Ακόμα και από εδώ το Απόκουρο-Θέρμο και από την ιστορική Ιερά Μόνη της Αγίας Παρασκευής Μάνδρας-Θέρμου, όπου μαζεύτηκαν 47 αντιπρόσωποι της Αιτωλίας, έστειλαν συλλυπητήρια αναφορά στην κυβέρνηση για την άγρια δολοφονία του Κυβερνήτη (26 Οκτωβρίου 1831) και ,διόρισαν και στείλανε αντιπροσώπους, τους Κ.Γ. Βασιλόπουλο και Τριαντάφυλλο Λεβέντη ,να παρευρεθούν στην ελληνική συνέλευση με την εντολή, “να ραντίσουν με τα δάκρυα των” τον νεκρό. (ΦΕΚ. Κυβ.25 Νοεμ. 1831)

 “ Αν κυβερνούσε στην Ελλάδα μερικά χρόνια ακόμα, θα ήταν άλλη η μοίρα αυτού του τόπου και πολλά δεινά που ακολούθησαν, θα είχαν αποτραπεί”. Δυστυχώς, όμως αυτή είναι η μοίρα -κατά κανόνα- αυτών που αγωνίζονται, δημιουργούν και προσφέρουν στην πατρίδα τους. Οι συκοφαντίες, οι φυλακές και οι δολοφονίες. Όμως και, έτσι να φεύγουν από τη ζωή, “το έργο τους ζει και θα ζει για πάντα”.

 Το μέγεθος της συμφοράς και της καταστροφής από τη δολοφονία του, καθώς και της εξωτερικής λεηλασίας συνεχίζεται μέχρι των ημερών μας και τελειωμό δεν έχει. Αμέσως άνοιξε ο δρόμος των ξένων επεμβάσεων με τον ερχομό του Όθωνα και τους Βαβαρούς συμβούλους του, οι οποίοι καλλιέργησαν το έδαφος για την επερχόμενη κακοδαιμονίας της πολιτικής και θρησκευτικής ζωής μας. Μια δεύτερη άλωση για την πατρίδα μας ,όπου αυτή την φορά η προτεσταντική προπαγάνδα βρήκε έδαφος να απομακρύνει και σιγά-σιγά να αποκόψει το έθνος μας από τη Βυζαντινή και τη μεταγενέστερη παράδοσή του και έτσι να ξεχαστούν οι λόγοι και οι διδάσκαλοι του γένους, καθώς και όλες εκείνες οι προδρομικές μορφές της ανεξαρτησίας του , δηλ. του ηρωισμού, της ελευθερίας και της θυσίας για την Ελλάδα και την Ορθοδοξία.

 Αυτός ήταν ο μεγάλος Κυβερνήτης, “σύμβολο εθνικό”, με υποδειγματικό χαρακτήρα του αυθεντικού Έλληνα και του γνήσιου Ευρωπαίου. Γνώριζε αυτό που δεν μάθανε ποτέ οι μετά από αυτόν Κυβερνώντες: “Πως όταν ανάμεσα στη θέληση και την εκτέλεση παρεμβάλλονται προσκόμματα και τακτικισμοί, τότε ο πολιτικός ξεπέφτει και, ένα πολύμορφο πελατειακό σύστημα γεννιέται και κατατρώει το τόπο”./ Θα τρίζουν σήμερα τα ιερά του κόκκαλα, βλέποντας από ψηλά την πατρίδα του που οραματιζόταν με Χριστό και Ελληνική λεβεντιά, να έχει μετατραπεί σε μια απέραντη ζούγκλα, χωρίς αρχές και αξίες, χωρίς πιστεύω και ιδανικά. Να έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο ξέφραγο αμπέλι, αν όχι φρενοκομείο, που δέχεται τα πάντα και σκοτώνει τους δικούς της ανθρώπους, τα δικά της παιδιά και να ζει χωρίς Θεό και χωρίς φιλότιμο Ελληνικό.

 Μεγάλος διπλωμάτης με οξεία εθνική συνείδηση και ευρωπαϊκό αέρα, που δίκαια ονομάστηκε “αρχιτέκτονας ευρωπαϊκής ειρήνης ενός αιώνος” ( 1815 – 1915).

 Με όπλα του την πίστη στο Θεό και την αγάπη του προς τον άνθρωπο και την πατρίδα μας δίδαξε, ότι για την επιτυχία ενός εθνικού αγώνα δεν αρκούν μόνο στρατιωτικές επιτυχίες. Πρέπει αυτές να αξιοποιούνται και στο διπλωματικό πεδίο της μάχης, γιατί όπως έλεγε και ο υπουργός εξωτερικών της Βρετανίας Πάλμερστον “οι μεγάλες δυνάμεις δεν έχουν μόνο μόνιμους συμμάχους, έχουν και μόνιμα συμφέροντα”.

 Η δε πίστη του στο Θεό τον κατέστησε σπάνιο, φωτεισμένο και χαρισματικό ηγέτη. « Εάν έχουμε τον Θεό μαζί μας, κανείς δεν μπορεί να είναι εναντίον μας», είπε στο πρώτο του διάγγελμα. Είχε έντονη θρησκευτικότητα και καθημερινά δόξαζε τον Θεό, που τον προστάτευε και τον ενδυνάμωνε. Η πίστη του στην Ορθοδοξία και η αγάπη του προς τον άνθρωπο και την πατρίδα, ήταν το μεγάλο μυστικό στην ατελείωτη αισιοδοξία του και την σταθερή του ελπίδα, ότι στο τέλος η Θεία Πρόνοια θα ενεργήσει και θα βοηθήσει την Πατρίδα.

 Η χαρά του ήταν απερίγραπτη, όταν βρισκόταν στο ναό του Θεού, όταν συναναστρέφονταν με τους ιερείς, όταν κοινωνούσε των Αχράντων Μυστηρίων. «Μεθαύριο Μεγάλη Πέμπτη- έγραφε στον πατέρα του- το Πάσχα του 1811 θα εκπληρώσω τα χριστιανικά μου καθήκοντα. Θα κοινωνήσω». Η προσωπική του ζωή ήταν λιτή και απέριττη. Παρέμεινε απλός, δίκαιος και ταπεινός.

 “Η ψυχή του έκλινε προς τη δικαιοσύνη του Αριστείδη, την άψογη ηθική του Σωκράτη, τη φιλελεύθερη και δημοκρατική νοοτροπία του Κίμωνα και την ευλάβεια των πρωτοχριστιανικών Αγίων”.

 Πίστευε ότι η Ελευθερία είναι ευεργετική, όταν ακολουθεί τις αλήθειες του Ευαγγελίου, γι’αυτό και στις 930 επιστολές του κάνει μόνιμη την αναφορά του, σ’αυτές τις αλήθειες.

 Σε γράμμα του που στέλνει και πάλι στον πατέρα του επισφραγίζει με τον δικό του τρόπο, όλα τα ανωτέρω. «Είμαι ευχαριστημένος… Αντιστάθηκα στις πιο μεγάλες και γοητευτικές προτάσεις… Μου προσφέρθηκαν περισσότερες από μια ωραίες αποκαταστάσεις. Τις αρνήθηκα χωρίς δυσαρέσκειαν. Θα είχα γίνει κροίσος στα πλούτη, αλλά στους αντίποδες. Θα είχα προχωρήσει κατά χίλια βήματα στη σταδιοδρομία μου, αλλά έξω από τις αρχές μου, από την ατμόσφαιρά μας. Ελπίζω στη θεϊκή προστασία».

 Ένας άνθρωπος φαινόμενο. Μια χαρισματική μορφή. Ένα αιώνιο παράδειγμα προς μίμηση. Ένα πρότυπο ήθους και ταπεινότητας. Ένας πραγματικός Κυβερνήτης – Εθνάρχης, που πρόσφερε τα πάντα και θυσιάστηκε, “για του Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδος την ελευθερία”. Ακόμα και οι εχθροί του τον σεβόταν και τον εκτιμούσαν ,για τον δίκαιο αγώνα που έκανε για να ανορθώσει την πατρίδα του σε όλους τους τομείς.

 Βέβαια εδώ είναι ένα θέμα απορίας άξιο πώς 186 χρόνια μετά τις φονικές εκείνες σφαίρες από ελληνικά χέρια, δυστυχώς, οι ίδιες επίβουλες ,άδικες, ανυπόστατες, γεμάτες κακία, αμφισβήτηση και υποκρισία ‘’ φονικές σφαίρες’’ δεν επιτρέπουν να πάρει αυτή η μοναδική και αγία προσωπικότητα, η προνομιακά προικισμένη με τις ευγενέστερες αρετές της φυλής μας, τη θέση που δικαιωματικά του ανήκει στη ψυχή του έθνους μας. Φαίνεται πώς ήταν και παραμένει πολύ πιο μεγαλύτερος από τους μετέπειτα ‘’σωτήρες του’’, οι οποίοι άλλοι κρυφά και άλλοι φανερά, χρόνια τώρα πελεκούν το αιωνόβιο δέντρο του γένους μας, που είναι ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία, αναζητώντας τάχα την καλύτερη ζωή και την ανάπτυξη του, μακριά από τις αστείρευτες σωτήριες πηγές του, αγνοώντας ή γκρεμίζοντας αυτές ,καθώς και τα φωτεινά πρότυπα που εμπνέουν και οδηγούν όλους μας, αλλά κυρίως τη νέα Ελληνική γενιά για να βρει το δρόμο της.

 Γι’ αυτό δίκαια έχει ακουστεί και πρέπει επιτέλους να προταθεί, υπεύθυνα και μεθοδικά η όλη διαδικασία για την αγιοποίησή του. Να είναι ο “άγιος της πολιτικής”. Το έχουμε ανάγκη σήμερα όσο ποτέ άλλοτε. Το έχουν ανάγκη τα παιδιά μας. Αυτά είναι πρότυπα και όχι αυτά που προβάλλουν σήμερα.

 Έξ’ άλλου η αγιότητα δεν είναι κτήμα κανενός, αλλά κατακτάται μέσα από την πίστη, τους αγώνες, την προσφορά και την θυσία προς τα ιδανικά και τις αξίες που κάποιος πιστεύει και υπηρετεί. Αυτό ακριβώς που έκανε σε όλη του τη ζωή, ο πιστός του Θεού και πολιτικός της ζωής, ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ.

 Ευχή μας, εν όψη και των εορτών του Πάσχα, ο Αναστάς Κύριος, να χαρίσει και σήμερα τέτοιους ηγέτες, πριν χαθούμε “Χριστιανικά και Ελληνικά”.

Χριστός Ανέστη!

Απρίλιος 2017

Αθανάσιος Ζέρης

Δάσκαλος κ’ Πρόεδρος Επιτροπής

“ΚΡΥΦΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ“

Ι. ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΜΑΝΔΡΑΣ – ΘΕΡΜΟΥ

 

Σε μια επιτυχημένη εκδήλωση, παρουσία πλήθους κόσμου, εκπροσώπων της εκκλησίας, των αρχών, φορέων καθώς και συλλόγων παρουσιάστηκε επίσημα το Σάββατο 18 Απριλίου στο Παπαστράτειο Μέγαρο της ΓΕΑ Αγρινίου το ιστορικό Ντοκιμαντέρ παραγωγής του Σωματείου Ενωμένη Ρωμηοσύνη και του Αχελώος Tv

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

Η ΖΩΗ, ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΓΚΩΜΙΟ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ"

Μετά από έρευνα και τηλεοπτικά «γυρίσματα» τριών ετών η ΕΡΩ και ο Αχελώος Tv παρουσίασαν το ντοκιμαντέρ για την ζωή του Ιωάννη Καποδίστρια. Τον εξ απορρήτων σύμβουλο και υπουργό του αυτοκράτορα της Ρωσίας Αλεξάνδρου Α’ και μετέπειτα πρώτο Κυβερνήτη της Ανεξάρτητης Ελλάδας που έχει χαρακτηριστεί από Έλληνες και ξένους κορυφαίους ιστορικούς και πολιτικούς ως: πρωτοστάτης της ελληνικής παλιγγενεσίας, ασκητής της πολιτικής, αγωνιστής της Ορθοδοξίας, μάρτυρας της Ρωμηοσύνης, κορυφαίος των Ελλήνων, μεγάλος αρχιτέκτονας της πανευρωπαϊκής ειρήνης και μεταρρυθμιστής της Γαλλίας και Ελβετίας.

Εμπνευστής και πρωτεργάτης της ιστορικής και πολιτιστικής παραγωγής στη μνήμη του οποίου αφιερώθηκε η πρώτη επίσημη παρουσίαση της είναι ο αείμνηστος Πρόεδρος της τηλεόρασης του Αχελώου Γεώργιος Μπόκας. Όπως συγκινημένος ανέφερε ο Δημήτρης Μπόκας μέλος του ΔΣ της Ε.ΡΩ και μέλος του ΔΣ του Αχελώου στον χαιρετισμό του “Ο δρόμος είναι μακρύς, ενωμένοι όμως θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε το έργο της Ε.ΡΩ., την προβολή των πνευματικών μας αξιών”. Αναφερόμενος στον τηλεοπτικό σταθμό Αχελώος ο κ. Δ. Μπόκας χαρακτηριστικά ανέφερε “θα συνεχίσουμε να βαδίζουμε στο δρόμο που χάραξε εκείνος έχοντας πάντα ως οδηγό τα λόγια του. Ο καλύτερος τρόπος να νικήσεις το κακό είναι να προβάλλεις το καλό”.

Ο μεγάλος ηθοποιός Κώστας Καστανάς ο οποίος αφηγείται την ιστορία του Καποδίστρια στο ντοκιμαντέρ χαιρέτισε την εκδήλωση αναφέροντας μεταξύ άλλων “Ο Καποδίστριας για μένα είναι Ιερό Πρόσωπο”

Πρώτος ομιλητής στην εκδήλωση ήταν το μέλος της ΕΡΩ Δήμος Θανάσουλας οποίος αναφέρθηκε στο Πνεύμα Προσφοράς που διέπει την ΕΡΩ και το οποίο ήταν και το πνεύμα με το οποίο λειτουργούσε ο αείμνηστος Γεώργίος Μπόκας

Για τον Ιωάννη Καποδίστρια μίλησαν οι διακεκριμένοι Δημήτρης Μεταλληνός – Δρ Ιστορίας-Θεολογίας του Ιονίου Πανεπιστημίου, Εμμανουήλ Γιαννούλης Πρωτοπρεσβύτερος Μητροπολιτικού Ναού Αίγινας-Πτυχιούχος Νομικής – Θεολογίας του Παν/μιου Αθηνών και η Μαρία Μαντουβάλλου – Αναπληρώτρια καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών

Ο κ Μεταλληνός Δρ Ιστορίας-Θεολογίας του Ιονίου Πανεπιστημίου αναφέρθηκε στην Κερκυραϊκή καταγωγή του Καποδίστρια καθώς επίσης ανέπτυξε το θέμα “ο Ρωμνίος Ιωάννης Καποδίστριας ως ο κατεξοχήν Ελληνορθόδοξος Ηγέτης της Πολιτικής Ιστορίας του Νέου Ελληνισμού”

Η άφιξης του Καποδίστρια στην Αίγινα ήταν το θέμα το οποίο ανέπτυξε ο π.Εμμανουήλ Γιαννούλης ο οποίος διακονεί στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου(Μητροπολιτικός ΙΝ Αίγινας) όπου και έλαβαν χώρα η Υποδοχή, η Ορκωμοσία του Πρώτου Εθνικού Κυβερνήτη της Ελλάδας ενώ ο Ιερός αυτό Ναός χρησιμοποιούνταν έως τότε ως “Βουλευτήριον”

Η Αναπληρώτρια καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών Μαρία Μαντουβάλλου αναφέρθηκε στην Ακτινοβολία του Καποδίστρια σε Ελλάδα και εξωτερικό ενώ ανέπτυξε το θέμα “Ο Καποδίστριας ως Σηματοδότης του Σήμερα”.

Η σπονδυλωτή οπτικοακουστική παραγωγή χωρίζεται σε επτά ξεχωριστές θεματικές ενότητες – επεισόδια και αποτελεί την ιστορική καταγραφή της ζωής, του έργου και της δράσης του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας. Το πρωτογενές υλικό του ντοκιμαντέρ αποτελείται από κινηματογραφικά πλάνα, αρχειακό οπτικοακουστικό υλικό και συνεντεύξεις επιστημόνων οι οποίοι μελετούν το έργο του Ιωάννη Καποδίστρια. Η μουσική επένδυση αποτελείται από κομμάτια του μεγάλου Έλληνα μουσικοσυνθέτη Σταμάτη Σπανουδάκη.

Την συνοπτική παρουσίαση των επτά επεισοδίων της παραγωγής έκανε ο Διευθυντής της Τηλεόρασης του Αχελώου Κων/νος Ζαφείρης, ενώ το συντονισμό της εκδήλωσης πραγματοποίησε το Μέλος της Ε.ΡΩ. και συνεργάτης του Αχελώου Ανδρέας Μπλάνος.

Την εκδήλωση έκλεισε με χαιρετισμό ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας Κοσμάς αναφερόμενος στην προσφορά της Ενωμένης Ρωμηοσύνης και του τηλεοπτικού σταθμού Αχελώου στην κοινωνία τις δύσκολες ημέρες που όλοι μαζί διανύουμε.

Το σωματείο Ενωμένη Ρωμηοσύνη (ΕΡΩ) με έδρα τη Θεσσαλονίκη σε συνεργασία με τον τηλεοπτικό σταθμό «Αχελώος tv» ολοκλήρωσε το ιστορικό ντοκιμαντέρ με τίτλο:

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

"Η ΖΩΗ, ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΓΚΩΜΙΟ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ"

Η παρουσίασή του θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 18 Απριλίου 2015 και ώρα 19:00 στο Παπαστράτειο Μέγαρο της ΓΕΑ στο Αγρίνιο.

Μετά από επίπονη έρευνα και τηλεοπτικά «γυρίσματα» τριών ετών η ΕΡΩ και ο Αχελώος Tv παρουσιάζουν το ντοκιμαντέρ για την ζωή του Ιωάννη Καποδίστρια. Τον εξ απορρήτων σύμβουλο και υπουργό του αυτοκράτορα της Ρωσίας Αλεξάνδρου Α’ και μετέπειτα πρώτο Κυβερνήτη της Ανεξάρτητης Ελλάδας που έχει χαρακτηριστεί από έλληνες και ξένους κορυφαίους ιστορικούς και πολιτικούς ως: πρωτοστάτης της ελληνικής παλιγγενεσίας, ασκητής της πολιτικής, αγωνιστής της Ορθοδοξίας, μάρτυρας της Ρωμηοσύνης, κορυφαίος των Ελλήνων, μεγάλος αρχιτέκτονας της πανευρωπαϊκής ειρήνης και μεταρρυθμιστής της Γαλλίας και Ελβετίας.

Ομάδα επιστημόνων σε συνεργασία με ειδικό τηλεοπτικό-κινηματογραφικό συνεργείο ακολούθησε πιστά σε Ελλάδα, Ελβετία, Ιταλία, Ρωσία και Αυστρία τα βήματα του Ιωάννη Καποδίστρια και τον διπλωματικό του αγώνα για την θεμελίωση του Ανεξάρτητου Ελληνικού Κράτους.

Η σπονδυλωτή οπτικοακουστική παραγωγή χωρίζεται σε επτά ξεχωριστές θεματικές ενότητες – επεισόδια και αποτελεί την ιστορική καταγραφή της ζωής, του έργου και της δράσης του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας. Το πρωτογενές υλικό του ντοκιμαντέρ αποτελείται από κινηματογραφικά πλάνα, αρχειακό οπτικοακουστικό υλικό και συνεντεύξεις επιστημόνων οι οποίοι μελετούν το έργο του Ιωάννη Καποδίστρια. Η μουσική επένδυση αποτελείται από κομμάτια του μεγάλου Έλληνα μουσικοσυνθέτη Σταμάτη Σπανουδάκη ενώ το έργο αφηγείται ο ηθοποιός Κώστας Καστανάς.

Το έργο αποτελεί το πρώτο ντοκιμαντέρ μια σειράς που θα ακολουθήσει και που επιχειρεί να αναδείξει την ζωή και την προσφορά όλων των ιστορικών προσωπικοτήτων που άφησαν ανεξίτηλο το στίγμα τους στο Έθνος.

Εμπνευστής και πρωτεργάτης της ιστορικής και πολιτιστικής παραγωγής στη μνήμη του οποίου αφιερώνεται και η πρώτη επίσημη παρουσίαση της είναι ο αείμνηστος Πρόεδρος της τηλεόρασης του Αχελώου Γεώργιος Μπόκας. Υπό την δική του καθοδήγηση το σύνολο του έργου επιχειρεί να αναδείξει τις ανθρωπιστικές αξίες, το πατριωτικό πνεύμα και την ανιδιοτελή προσφορά όλων των μεγάλων Ελλήνων που θεμελίωσαν το Ανεξάρτητο Ελληνικό κράτος στην βάση των αρχέγονων, ανθρωπιστικών, πατριωτικών και θρησκευτικών αξιών. Πρόκειται για τις ίδιες αξίες πάνω στις οποίες μπορούμε να χτίσουμε και σήμερα ένα πιο βέβαιο μέλλον.

Το πρώτο ντοκιμαντέρ θα παρουσιαστεί σε πολλές πόλεις της Ελλάδας καθώς και σε χώρες του εξωτερικού. Η διανομή του, όπως και κάθε συμπαραγωγή της ΕΡΩ και του «Αχελώοςtv», γίνεται δωρεάν.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Η ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας ΑΙΧΜΗ, πρώτης σε κυκλοφορία και αναγνωσιμότητα στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Ειδήσεις, σχόλια, ρεπορτάζ, κοινωνικά, αθλητικά, μικρές αγγελίες

Η Αιτωλοακαρνανία