Αγγελίες    Επικοινωνία

 Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 11/07/2019

Έλαβε τέλος η μοναδική έκθεση του αγαπημένου Λεωνίδα Στούμπου στη «Διέξοδο».

Η προσέλευση του κόσμου ήταν κάτι παραπάνω από συγκινητική… Όλοι μιλούν για ένα καλλιτέχνη που κατάφερε με αγάπη και ευαισθησία να απαθανατίσει με τη φωτογραφική του μηχανή τις ομορφιές του Μεσολογγίου. Οι επισκέπτες, όλοι ανεξαιρέτως, έφευγαν από την έκθεση με ενθουσιασμό.

Ήταν ομολογουμένως μια έκθεση που θα τη θυμόμαστε για καιρό.

Συγχαρητήρια στον φίλο Λεωνίδα με την ευχή να επαναλάβει κάτι αντίστοιχο στο μέλλον.  

Μπορείτε να προμηθευτείτε την εφημερίδα στα περίπτερα του νομού

Πραγματοποιήθηκε, το Σάββατο 22 Ιουνίου, με μεγάλη επιτυχία η συζήτηση, που έγινε με τους φωτογράφους της έκθεσης «The Itinerary», η οποία αποτυπώνει το μακρύ ταξίδι των προσφύγων, τους διάφορους σταθμούς και στάσεις κατά τη διάρκεια της διαδρομής, στην προσπάθειά τους να προσεγγίσουν τους διαφορετικούς προορισμούς και η οποία παρουσιάζεται στο χώρο της Παλαιάς Δημοτικής Αγοράς Αγρινίου μέχρι στις 30 Ιουνίου, στο πλαίσιο του Photopolis Agrinio Photo Festival.

Στη γεμάτη αίθουσα, η Ντίνα Δασκαλοπούλου, δημοσιογράφος της εφημερίδας των Συντακτών(ΕΦ.ΣΥΝ.), χορηγού επικοινωνίας του Φεστιβάλ, συντόνισε τη συζήτηση με θέμα «Παρατηρώντας τον πόνο των άλλων». Στο πάνελ βρέθηκαν οι φωτογράφοι: Milos Bicanski, Δημήτρης Μπούρας, Άννα Παντελιά και Ορέστης Σεφέρογλου, οι οποίοι μαζί με τους Andrea Bonetti, Λουΐζα Γκουλιαμάκη, Γιάννη Κολεσίδη, Γιάννη Λιάκο, Νίκο Παλαιολόγο, Φώτη Πλέγκα και Μενέλαο Μυρίλλα, έχουν φωτογραφίσει τη διαδρομή των προσφύγων από τη Συρία μέχρι στις Βαλκανικές χώρες.

Ο Λεωνίδας Φραγκούλης, αρχιτέκτων –μηχανικός και δάσκαλος φωτογραφίας στη φωτογραφική ομάδα “art8”, αφού καλωσόρισε τους συμμετέχοντες στο πάνελ και τους παρευρισκόμενους, «άνοιξε» το θέμα της συζήτησης επισημαίνοντας ότι δανείζεται τον τίτλο του από το δοκίμιο της γνωστής Αμερικανίδας συγγραφέως και ακτιβίστριας Susan Sontag, «Παρατηρώντας τον πόνο των άλλων» και ότι η συζήτηση αυτή «πλαισιώνει» την ομαδική φωτογραφική εργασία με τον τίτλο «The Itinerary” που εκτίθεται στο χώρο της παλαιάς Λαχαναγοράς στο πλαίσιο του 1ου Φωτογραφικού Φεστιβάλ Αγρινίου – Photopolis. Επίσης, τόνισε ότι το θέμα της συζήτησης δεν εστιάζει τόσο σε αυτό καθεαυτό το κοινωνικοπολιτικό γεγονός του προσφυγικού, αλλά με την απεικόνισή του ως μια εξόχως πολιτική πράξη, που «γεννά» έντονο προβληματισμό αν αναρωτηθεί κανείς: Τι συμβαίνει όταν "ο πόνος των άλλων" θεαματικοποιείται και προσφέρεται ως προϊόν αισθητικής απόλαυσης; Η κατανάλωση εικόνων βίας μας κάνει να συνηθίζουμε σε αυτή, απομένοντας απονευρωμένοι και με μειωμένες αντιστάσεις σε όφελος των όποιων ηγεμονικών ομάδων ευθύνονται για το ξέσπασμα πολέμων; Μπορεί η φωτογραφία να γνωστοποιεί τα γεγονότα χωρίς να γίνεται η ίδια το τέρας που θέλει να καταγγείλει;

Στη συνέχεια, η Ντίνα Δασκαλοπούλου συντόνισε τη συζήτηση, στην οποία συμμετείχαν με ερωτήσεις και τοποθετήσεις αρκετοί από τους συμμετέχοντες. Ξεκινώντας την τοποθέτησή της ευχαρίστησε την ομάδα “art8” για την πρόσκληση, την οποία τόσο η ίδια όσο και η εφημερίδα (ΕΦ.ΣΥΝ.) θεωρούν μεγάλη τιμή και επεσήμανε τη σπουδαιότητα του Φεστιβάλ ως πολιτιστικού γεγονότος, που «ζωντανεύει το διάλογο της πόλης». Στη συνέχεια «χαιρέτησε» τους φωτογράφους του πάνελ εκφράζοντας τη χαρά της για τη συνάντηση και το σεβασμό της απέναντι στους φωτορεπόρτερ «γιατί ένας δημοσιογράφος», όπως είπε, «ίσως μπορεί να κάνει τη δουλειά του ακόμη και αν είναι λίγο πιο μακριά από εκεί που συμβαίνει το γεγονός. Οι φωτορεπόρτερς πρέπει να είναι κοντά, ακριβώς εκεί που συμβαίνει». Ξεκινώντας από τη σκέψη της Σούζαν Σόντακ, την οποία διατύπωσε το 1977: «Σήμερα τα πάντα υπάρχουν για να καταλήξουν σε μία φωτογραφία», η κυρία Δασκαλοπούλου αναρωτήθηκε «σήμερα με τα smartphone και τα social media, που όλοι μας είμαστε οιωνοί φωτογράφοι, τι ακριβώς συμβαίνει;» Κλείνοντας την τοποθέτησή της έθεσε σειρά ερωτημάτων προς το κοινό. «Εσείς, τι ακριβώς κάνετε τη στιγμή που μοιράζετε τις φωτογραφίες των προσφύγων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Όταν φοράτε ένα μπλουζάκι με logo ή πηγαίνετε σε μια συναυλία αλληλεγγύης, τι ακριβώς δράση είναι; Και αυτή η δράση υπηρετεί το σκοπό και μόνο ή μήπως είναι ένας τρόπος να φτιάχνουμε ένα εναλλακτικό life style; Μιλάμε για τους πρόσφυγες τους ίδιους την ώρα που μοιραζόμαστε τις φωτογραφίες τους ή μιλάμε για τον εαυτό μας; Ανεβάζουμε την εικόνα κυνηγώντας τα likes για την εικόνα την ίδια ή για εμάς ως περσόνες; Πού εστιάζουμε ακριβώς; Καταναλώνουμε αυτό το θέαμα ή νοιώθουμε πραγματική συγκίνηση; Έχουμε ευθύνη γι΄ αυτά που ανεβάζουμε; Αν μια εικόνα είναι fake, εμείς που την αναπαράγουμε φέρουμε κάποιου είδους ευθύνη; Αν μια εικόνα δείχνει ανθρώπους απανθρακωμένους στο Μάτι και εμείς την αναπαράγουμε, φέρουμε ευθύνη;».

Στη συνέχεια ο Δημήτρης Μπούρας επιχειρώντας μια συνοπτική αλλά σε βάθος προσέγγιση της φωτογραφικής «Διαδρομής» διατύπωσε τα πολύ σημαντικά ερωτήματα της φωτογραφικής πραγματικότητας και της προσέγγισης της εικόνας της: «Τι βλέπει άραγε εκείνη την ώρα, ο Ορέστης, ο Μίλος, η Άννα; Τι απομένει από αυτήν; Πόσο απαραίτητο είναι να διαβάσουμε την εικόνα;». Το κυρίαρχο στοιχείο στη φωτογραφία, σημείωσε, είναι το αθέατο αυτό που παραμένει -αόρατο. Αυτό πρέπει να αναζητήσουμε. Η ουσία είναι ποια είναι η ιστορία. «Ζούμε σε μία εποχή», είπε, «που τεράστιες ενέργειες αφιερώνονται στην παραποίηση της ιστορίας. Στο να κολακεύουν, να εξαπατούν ή να εξυπηρετούν κάποιο τομεακό σκοπό. Κανένα καλό δεν μπορεί να προέλθει από τέτοιες στρεβλώσεις ακόμη και αν εμπνέονται από ανιδιοτελή κίνητρα. Ιστορία είναι η συλλογική μνήμη και αν σκεφτούμε το κοινωνικό σώμα από την άποψη του ανθρώπου του σώματος, η απώλεια της ιστορίας σημαίνει αμνησία και η παραμορφωμένη ιστορία νεύρωση».

Αναφέρθηκε στην ιστορία του Ορφέα και της Ευρυδίκης, όπου ο Ορφέας μπορεί τα πάντα εκτός του να κοιτάξει το κέντρο της νύχτας μέσα στη νύχτα. «Μπορεί να κατέβει προς αυτό, να το εφελκύσει με τα χέρια του, με τον εαυτό του προς τα πάνω αποστρέφοντας πάντα όμως το πρόσωπό του από αυτό. και αυτό είναι το πρόβλημά μας. Το πρόβλημα της λεγόμενης ελεύθερης Δύσης, να το πω όμορφα. Το κέντρο της νύχτας είναι η ίδια η νύχτα, είναι η μνήμη και η άρνηση να κοιτάξουμε πίσω. Το πρόβλημα που δημιουργεί αυτή η άρνησή μας εκφράζεται με το χώρο που δημιουργείται μεταξύ της μνήμης και της ιστορίας. Και ξέρει ότι δεν έχουν μνήμη και κανένας δεν έχει το κουράγιο να τους καταλάβει μέχρι που δεν θα υπάρχουν φωνές να μας διηγηθούν το τι συνέβη. Έτσι, θα έρθει η στιγμή που δεν θα τους αναγνωρίζουμε πλέον και θα επιστρέψουμε ένα άλλο πρόσωπο και ένα άλλο όνομα για να αποτελειώσουν αυτό που άφησαν πίσω. Και αυτό μας φέρνει στα τρία κύρια σημεία που οριοθετούν το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούμαστε...».

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με διαλογική συζήτηση των φωτογράφων με τους παρευρισκόμενους.

Τη Lalibela της Αιθιοπίας, την ιερή πόλη και τα πρόσωπά της, όπως αποτυπώθηκαν από τον φωτογραφικό φακό του Βασίλη Αρτίκου, θα έχουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε στην έκθεση φωτογραφίας Lalibela. γη των αγγέλων, που παρουσιάζει ο Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας δήμου Αθηναίων από 10 έως 31 Μαΐου 2019 στο Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα» δήμου Αθηναίων.

Η Lalibela, η μικρή πόλη στα ορεινά της Αιθιοπίας με τους υπέροχους λαξευμένους στους βράχους ναούς (1.100μ.Χ περίπου), είναι από το 1978 μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESKO και αποτελεί σημαντικό θρησκευτικό κέντρο για τους Χριστιανούς ορθοδόξους Κόπτες της Αφρικής.

Η πόλη, που ονομάζεται και η «Ιερουσαλήμ της Αφρικής», διατηρεί τις παραδόσεις των πρώτων Χριστιανικών χρόνων ανέπαφες στο πέρασμα των αιώνων.

Εκεί, άνδρες και γυναίκες ντυμένοι με ολόλευκους χιτώνες ως Άγγελοι κυκλοφορούν ανάμεσα και πέριξ των λαξευμένων εκκλησιών, εκτελώντας τις λατρευτικές τους τελετές κινούμενοι στους ρυθμούς των τυμπάνων και αλαλάζοντες εκστασιασμένοι τείνοντας τα χέρια τους προς τον ουρανό.

Το κάλος του τόπου και η εκπληκτική αρχιτεκτονική των λαξευμένων εκκλησιών σε συνδυασμό με τη δωρικότητα και την έντονη πνευματικότητα της ζωής των ανθρώπων της Λαλιμπέλα, ήταν για τον Αρτίκο μια αστείρευτη πηγή έμπνευσης.

Ο ίδιος επισκέφτηκε αλλεπάλληλες φορές τη Lalibela, βίωσε και γιόρτασε μαζί τους μεγάλες γιορτές της Χριστιανοσύνης και σήμερα με νήματα τα βιώματα και τις εικόνες αυτές ύφανε τη δική του φωτογραφική ιστορία.

Οι φωτογραφίες της έκθεσης είναι ασπρόμαυρες και η επιλογή τους έγινε με διάθεση να αποδοθεί το Άκτιστο φως των ανθρώπων αυτών, χρησιμοποιώντας το κτιστό φως του καυτού ήλιου της Αφρικής.

Ο Βασίλης Αρτίκος αποτυπώνει με τον καλύτερο τρόπο τι ήταν αυτό που τον οδήγησε στη δημιουργία αυτής της έκθεσης:

«Η έκθεση φωτογραφίας με τίτλο Lalibela. γη των Αγγέλων δεν είναι το αποτέλεσμα μιας προσχεδιασμένης φωτογραφικής εργασίας σε ένα εξωτικό μέρος με αυτοσκοπό να εκτεθεί.

Είναι αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας επαφής με τον τόπο αυτό και τους ανθρώπους του, στο πλαίσιο μιας διαρκούς εσωτερικής μου αναζήτησης, της αυθεντικότητας, όντας ταλαιπωρημένος από το ανέκφραστο και υποκριτικό βίο μας στο σύγχρονο δυτικό κόσμο»

Εγκαίνια έκθεσης: Παρασκευή 10 Μαΐου, ώρα 19:30
Διάρκεια έκθεσης: 10 - 31 Μαΐου 2019

Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη.

Πληροφορίες:
τ. 210 3452150| www.opanda.gr
#PolitismosGiaOlous

Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα» δήμου Αθηναίων:
Ηρακλειδών 66Α & Θεσσαλονίκης, Θησείο
Ώρες λειτουργίας: Τρίτη– Σάββατο 10:00– 20:00, Κυριακή 10:00– 14:00, Δευτέρα κλειστά

Χορηγός

Aκολουθεί συνημμένο ο πρόλογος του λευκώματος της έκθεσης από τον Ιστορικό της Τέχνης και Καλλιτεχνικό Σύμβουλο και Επιμελητή της Πινακοθήκης, των Μουσείων και Συλλογών του ΟΠΑΝΔΑ Ντένη Ζαχαρόπουλου

Lalibela 

Είναι πολύ δύσκολο να γράψει κανείς τον ενθουσιασμό και τη συγκίνηση που μπορεί να προκαλέσει η αποκάλυψη του κόσμου μέσα από μια ή περισσότερες φωτογραφίες. Έτσι συνέβη και με το φωτογραφικό έργο του κυρίου Αρτίκου.

Δεν ήξερα τι ήταν αυτό που με συγκινούσε τόσο έντονα. Ήταν ο τόπος και οι άνθρωποι, οι εικόνες που δεν ξέρεις αν είναι επεξεργασμένες ή αν έχουν συλλάβει κάθε φορά, τη στιγμή που μοιάζει ν' ανοίγουν οι ουρανοί κι ο κόσμος αν και υπόγειος, σκαλισμένος και σκαμμένος μέσα στο βράχο, ανοίγεται στην πιο έντονη συγκίνηση της μεταφυσικής αποκάλυψης του ουρανού;

Κατ’ αρχάς  έμεινα άφωνος. Ήξερα την ύπαρξη αυτών των τόπων από πληροφορίες αλλά όχι από φωτογραφίες. Δεν είχα εικόνα και παράσταση, έμοιαζε όμως το σύνολο που είχε στείλει ο κύριος Αρτίκος να μην είναι ούτε ρεπορτάζ, ούτε μια στημένη θεατροποίηση ενός προσκυνήματος.

Απλά, λιτά, με μιαν ιδιαίτερη κατάνυξη και εσωτερικότητα οι φωτογραφίες του στον τρόπο που εκτυλίσσονταν στα μάτια μου μέσα στο χρόνο, μου θύμισαν ιδιαίτερα αγαπητές στιγμές στην ιστορία κυρίως του κινηματογράφου παρά της λογοτεχνίας, της ζωγραφικής, είτε της φωτογραφίας. Από το Ordet του Ντρέγιερ έως τα Κατά Ματθαίον του Παζολίνι, έβλεπα έναν αρχαίο κόσμο να ζει σήμερα μέσα στην απρόσμενα θαυμαστή τραγικότητα χαμογελαστών ανθρώπων σε ένα τοπίο μοναδικό.

Μαυρόασπρες φωτογραφίες με ακραίες αντιπαραθέσεις φωτός και σκιάς έδιναν το πιο απλό θέαμα ανάμεσα στα λευκά ρούχα και τα χρώματα της πέτρας και της νύχτας. Κι έναν ρυθμό που περνούσε από την μιαν εικόνα στην άλλη, χωρίς να μπορείς να ξεφυλλίσεις τη σειρά των εικόνων όπως στα βιβλία φωτογραφίας, γιατί στην κάθε μια ένα ζωντανό πρόσωπο σε κοιτούσε στα μάτια χωρίς να μπορείς να το προσπεράσεις.

Η κάθε φωτογραφία σταματά το χρόνο όσο παίρνει η διάρκεια κάθε εικόνας που σε κάνει να συμμετάσχεις στο γεγονός που λαμβάνει χώρα μπροστά σου, εκείνη τη στιγμή, ως ότι πιο λιτό κι ανθρώπινο όπως ένα βλέμμα, ένα χέρι, μια κίνηση. Ένα σώμα σκύβει από το βάρος της ζωής ή της κούρασης χωρίς να χάσει την αρμονία του ανθρώπου που έμαθε να ζει με τους όρους της ζωής του σε αυτό τον κόσμο. Kι ο κόσμος αυτός του δίνει τη χαρά της γιορτής που αλαφραίνει το βάρος που κι αν δεν κρύβεται, όπως κι οι ρυτίδες του προσώπου και των χεριών, είναι ένα με τις συνθήκες του ήλιου και της εργασίας, της ζωής και της διάρκειάς της, της κίνησης και της στάσης. Αυτές οι φωτογραφίες σε κάνουν να καταλαβαίνεις πως προφανώς τέτοιοι άνθρωποι έχτισαν και λάξεψαν στην πέτρα αυτούς τους μοναδικούς ναούς.

Κάθε παιδί με το φακό του κυρίου Αρτίκου γίνεται το παιδί που θα θέλαμε να είμαστε όλοι μας και να κρύβει ο κάθε άνθρωπος μέσα του. Κι αυτό γιατί δεν είναι τόσο η έκφραση της αθωότητας που κάνει συχνά την απόδοση της παιδικής φύσης ανεκδοτολογική κι επιφανειακή, αλλά η χαρά του προσώπου και η μελαγχολία στο βάθος του βλέμματος που σε κάθε φωτογραφία σχεδόν γίνεται ένα με την αντιπαράθεση του φωτός και της σκιάς. Το αναπόφευκτο της ύπαρξης και της ζωής που η μια υποστηρίζει την άλλη και συγχρόνως η μία αναιρεί την άλλη. Κι όμως, η ισορροπία ανάμεσά τους είναι θέμα κατάνυξης, αφοσίωσης και κατανόησης του ακατανόητου της δημιουργίας.

Έτσι κάπως είδα τις φωτογραφίες της Lalibela κι ανακάλυψα συγχρόνως τον τόπο, τον άνθρωπο, μέσα από αισθήματα αρχαία και μια κάμερα απολύτως σύγχρονη που μπορεί να αποτυπώσει με τέχνη και σεμνότητα (όπως εννοώ την απόσταση που λένε οι θεωρητικοί «κριτική απόσταση»). Κι η απόσταση αυτή εδώ, είναι  μετρημένη με ακρίβεια ποιητική και με απρόσμενο μεταφυσικό βάθος σαν ότι πιο βαθύ κι ότι πιο αέρινο μαζί.

Μετά από αυτές τις πρώτες σκέψεις, κοίταξα με επιμονή – και σίγουρα κάποια δυσπιστία, μια και οι εικόνες είναι συχνά είδωλα που μας σαγηνεύουν μέσα από στημένες θεατρικά ψευδαισθήσεις-- σε όλο το διαδίκτυο να βρω φωτογραφίες του τόπου για να δω αν κάτι μπορεί να θυμίζει λίγο τις φωτογραφίες του κυρίου Αρτίκου, και δε βρήκα. Οι περισσότερες ήταν ακριβώς η πιο κοινότοπη αναπαράσταση από τουριστικές υπερβολές  ή οι επίπεδες, ανεκδοτολογικές αναπαραστάσεις ενός θεάτρου χωρίς έργο, χωρίς πρόσωπα, χωρίς τη χάρη που στις φωτογραφίες του κυρίου Αρτίκου γίνεται ευλογία και περνά μέσα από το δέος και την κάθαρση της ψυχής.

Συνέχισα να κοιτώ ότι μπόρεσα από άλλες ενότητες φωτογραφιών του κυρίου Αρτίκου για να δω μήπως είχε κάποια μανιέρα ή στιλ που προσαρμοζόταν στο θέμα σαν τον καλό διακοσμητή που προσαρμόζεται στον αρχιτέκτονα. Και δε βρήκα πάλι τίποτε το ανάλογο. Πάντα μια «πρώτη ματιά», μια έκπληξη, αφήνεται στο γεγονός που είναι η ίδια η πραγματικότητα και δεν ζητά κανένα στολίδι ή εκφραστικότητα πέρα από την προσοχή που φέρουμε πάνω σε ότι είναι μπροστά μας.  Έτσι είδα την ευαισθησία με την οποία στην πόλη του Χαράρ δίνει τα χρώματα των τοίχων και των ενδυμάτων, των αντικειμένων και της καθημερινής ζωής: Χαράρ, η πόλη του Ρεμπώ όπου η ποίηση είναι χρώμα,  αισθησιασμός και υλικότητα, σε πλήρη αντίθεση με τη Lalibela! 

Κι έτσι συνέχισε να περνά μπροστά μου μια Ελλάδα επίσης μαυρόασπρη, σα να πρέπει ακόμα να την ανακαλύψουμε μέσα από το βλέμμα του παιδιού γεμάτο μελαγχολία και τη χαρά να βλέπει πως ανοίγονται ο ουρανός κι ο ορίζοντας μπροστά μας, σα να λέει κανείς ή τίποτα δεν πεθαίνουν: η ζωή είναι η δομή των έργων του ανθρώπου και η δομή των έργων είναι η δομή η ίδια της ζωής, κι η ζωή είναι ο άνθρωπος που την αναγνωρίζει. Είδα ομολογώ όλες τις περιηγήσεις μου από τα παιδικά μου χρόνια στα χρόνια του πενήντα μέχρι σήμερα να περνούν σκαλί-σκαλί, σε κάθε νησί, πέτρα-πέτρα σε κάθε βουνό, καλάμι-καλάμι στη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου, τόπος καταγωγής και κατοικίας του κυρίου Αρτίκου. Είδα τη δομή των ναών να εγγράφονται -- όπως και στη Lalibela -- ο καθένας με τον τρόπο του, στον κόσμο και στο τοπίο, μη ξέροντας ποτέ ποιος πλαισιώνει τον άλλο, o Ναός τον Κόσμο ή ο Κόσμος τους Ναούς. Έτσι καταλήγουμε πάλι στο δεδομένο, ότι τα έργα των ανθρώπων δίνουν τόσο τον Κόσμο όσο και τους Ναούς, και η στιγμή της αναγνώρισης αυτής της σύμπτωσης, είναι εξ ίσου τραγική και γεμάτη χαρά, όπως σε κάθε τραγικό ή θρησκευτικό έργο, αλλά και σε κάθε λαϊκό ή απλό έργο όπου ο άνθρωπος συναντά απλώς τον άνθρωπο σαν ότι πιο αγαπητό και οικείο πάνω στη γη.

Κύριε Αρτίκο, τα σέβη μου! Με συγκινήσατε γιατί μου δώσατε το σημάδι μιας ευλογίας με τις φωτογραφίες σας, Σημάδι που ονομάζει ο λαός «σημεία και τέρατα» αλλά κι ο κάθε θεός σε κάθε πίστη, μας αποκαλύπτει. Κάνατε ξανά τη φωτογραφία, μια στιγμή αποκάλυψης! Αποκάλυψη της «πρώτης παρουσίας» κι όχι της « δεύτερης» και τελευταίας. Αποκάλυψη την οποία ο άνθρωπος μπορεί και πρέπει να αφιερώσει τη ζωή του έτοιμος, να περιμένει μια τέτοια στιγμή.

Ντένης Ζαχαρόπουλος
Ιστορικός της τέχνης, Καλλιτεχνικός Σύμβουλος και Επιμελητής
της Πινακοθήκης των Μουσείων και Συλλογών  του Δήμου Αθηναίων (ΟΠΑΝΔΑ)

Το Φωτογραφικό Φεστιβάλ Αγρινίου – Photopolis και η φωτογραφική ομάδα art8 παρουσιάζουν την έκθεση φωτογραφίας με τίτλο «Τα παιδιά της Ριτσώνας» του Βασίλη Νίκα από το Σάββατο 16 έως την Παρασκευή 22 Μαρτίου.

Η έκθεση είναι το αποτέλεσμα της προσπάθειας να αποδοθεί δημιουργικά η ζωή των παιδιών στη δομή φιλοξενίας προσφύγων στη Ριτσώνα Εύβοιας, όπου ο φωτογράφος και δάσκαλος φωτογραφίας έζησε και εργάστηκε για περισσότερο από 14 μήνες.

Εγκαίνια: Σάββατο 16 Μαρτίου ώρα 20:00

Χώρος: Παλαιά Δημοτική Αγορά Αγρινίου (πλατεία Δημάδη).

Mετά τα εγκαίνια θα ακολουθήσει συζήτηση με τον φωτογράφο.

Διάρκεια έκθεσης: Σάββατο 16 έως Παρασκευή 22 Μαρτίου.

Η έκθεση τελεί υπό την Αιγίδα του Δήμου Αγρινίου.

Πληροφορίες:  www.photopolis.gr

Η γκαλερί «Τύρβη», στο Μεσολόγγι, (Βενιζέλου 20), τιμώντας τη μνήμη του σπουδαίου Έλληνα σκηνοθέτη, σεναριογράφου και παραγωγού Θόδωρου Αγγελόπουλου, σας καλεί την Πέμπτη 24 Ιανουαρίου, ημέρα συμπλήρωσης επτά ετών από την απώλειά του, και ώρα 8.00 μ.μ. στα εγκαίνια της έκθεσης φωτογραφίας του Ηλία Μπουργιώτη «Το βλέμμα της αιωνιότητας».
Η έκθεση περιλαμβάνει εικόνες που ο καταξιωμένος φωτογράφος συνέλαβε με το φακό του, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων των τριών τελευταίων ταινιών του Θόδωρου Αγγελόπουλου, μεταξύ των οποίων και της τελευταίας ημιτελούς ταινίας «Η άλλη θάλασσα». Ανθολογώντας στιγμές από τις δοκιμές, τα διαλείμματα και τις στιγμές περισυλλογής στη διάρκεια των γυρισμάτων, με ισότιμους συμπρωταγωνιστές στις φωτογραφίες τόσο τους ανώνυμους κομπάρσους όσο και γνωστούς ηθοποιούς, ο Ηλίας Μπουργιώτης προσπαθεί να αιχμαλωτίσει τη διαχρονικότητα της σκέψης και του έργου του μεγάλου σκηνοθέτη.
Όπως αναφέρει και ο ίδιος ο Μπουργιώτης: «Ξεκινώντας τη φωτογραφική μου αναζήτηση στην ελληνική ύπαιθρο στα τέλη της δεκαετίας του 1980, ένας από τους δημιουργούς που με επηρέασαν με το έργο τους ήταν ο Θόδωρος Αγγελόπουλος. Με εντυπωσίαζε ο τρόπος που κινηματογραφούσε, τα πλάνα του, η φωτογραφία του, η μουσική των ταινιών του κ.ά. Κάπως έτσι γεννήθηκε το πρώτο μου βιβλίο με τίτλο Αθέατη Ελλάδα. Από τότε είχα την επιθυμία να βρεθώ κοντά του σε μια κινηματογραφική δημιουργία του και να φωτογραφίσω το backstage. Αυτό είχε το μεγαλύτερο φωτογραφικό ενδιαφέρον για μένα, ήταν κάτι που μπορούσε να έχει τη δική μου φωτογραφική ματιά, ενώ όλοι και όλα κινούνταν στον ρυθμό της προετοιμασίας για κάποιο κινηματογραφικό πλάνο, ενώ όλα συνέβαιναν πίσω από την κινηματογραφική κάμερα. Πάντα θα θυμάμαι τα όσα έζησα στις τρεις αυτές ταινίες. Από την πρώτη συνάντηση στη λίμνη Κερκίνη, όταν με ρώτησε γιατί θέλω να φωτογραφίσω. Του έδωσα τότε και ξεφύλλισε το βιβλίο μου Αθέατη Ελλάδα, με κοίταξε, χαμογέλασε και συνέχισε... Έως το τελευταίο πορτρέτο που του έκανα εκείνο το εφιαλτικό βράδυ στο Κερατσίνι, στην ανολοκλήρωτη ταινία του “Η άλλη Θάλασσα”.»
Ο Ηλίας Μπουργιώτης γεννήθηκε στην Αθήνα. Συνεργάζεται ως freelance φωτογράφος με περιοδικά και εφημερίδες. Έργα του έχουν παρουσιαστεί σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις σε Μουσεία, Galleries, Φεστιβάλ Φωτογραφίας τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό (ΗΠΑ, Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία, Βέλγιο, Φιλανδία, Ελβετία, Δανία, Σλοβακία, Κροατία, κ.ά.). Φωτογραφίες του υπάρχουν στις συλλογές του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, στο Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης στο Μουσείο Μπενάκη και σε ιδιωτικές συλλογές.
Ατομική Βιβλιογραφία
Το Βλέμμα της Αιωνιότητας, εκδόσεις Τόπος , Αθήνα, 2015
Athens Classic Marathon, εκδόσεις Τόπος , Αθήνα, 2010
Spectators, εκδόσεις Greekworks.com, Nέα Υόρκη, ΗΠΑ 2006
Περίπατος στην Αθήνα, εκδόσεις Βέργας, Αθήνα 2004
Street Food, εκδόσεις Μοτίβο, Αθήνα 2004
Street Music, εκδόσεις Μοτίβο, Αθήνα 2004
Ευρωπαϊκός Νότος, εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2002
Νεώριον-Ναυπηγεία Σύρου, εκδόσεις Κ.Ε.Κ. Νεωρίου Σύρου, Αθήνα 1997
Αθέατη Ελλάδα, εκδόσεις Βιβλιοσυνεργατή, Αθήνα 1996
Περισσότερα για τον καλλιτέχνη στη διεύθυνση: www.iliasbourgiotis.com
Διάρκεια έκθεσης: Πέμπτη 24 Ιανουαρίου – Σάββατο 2 Μαρτίου
Ώρες λειτουργίας της έκθεσης:
Τρίτη έως Παρασκευή 11.00-13.30 και 18.00-20.30,
Σάββατο 11.00-13.30

Την Παρασκευή 9 Νοέμβριου 2018, πραγματοποιήθηκε η Συμμετοχική Έκθεση Φωτογραφίας «My Lörrach is…/My Messolonghi is…» στο κοινωνικό-πολιτιστικό κέντρο Nellie Nashorn στην πόλη Lörrach της Γερμανίας.

Η έκθεση περιλάμβανε φωτογραφίες που στάλθηκαν από πολίτες έπειτα από ανοιχτό κάλεσμα που έγινε καλώντας τους να απαντήσουν στην ερώτηση αντιστοίχως: "Αν το Lörrach / Μεσολόγγι ήταν εικόνα, ποια θα ήταν;". Στόχος ήταν να δοθεί στους πολίτες η ευκαιρία να εκφράσουν τι σημαίνει η πόλη τους γι’ αυτούς μέσω ενός "κλικ" στην κάμερά τους. Η ανταπόκριση του κόσμου στο κάλεσμα ήταν μεγάλη καθώς συνολικά 107 φωτογραφίες στάλθηκαν από τους πολίτες των δυο πόλεων. Έτσι, το βράδυ των εγκαινίων το Lörrach και το Μεσολόγγι, δύο πόλεις άγνωστες μεταξύ τους, συναντήθηκαν μέσα από τα μάτια των πολιτών τους.

Η προσέλευση στα εγκαίνια ήταν μεγάλη καθώς περισσότεροι από 100 επισκέπτες παρευρέθηκαν στο κοινωνικό-πολιτιστικό κέντρο για να ζήσουν μια πολυπολιτισμική βραδιά με φωτογραφίες από την δική τους πόλη αλλά και το άγνωστο σε αυτούς Μεσολόγγι. Το ηλιοβασίλεμα, οι γαΐτες, η λιμνοθάλασσα, τα σάλτσινα αλλά και οι τοπικές παραδόσεις που κυριαρχούσαν στις φωτογραφίες των πολιτών τους εντυπωσίασαν και τους ταξίδεψαν σε έναν τόπο μαγευτικό. Οι επισκέπτες επίσης είχαν την δυνατότητα όχι μόνο να δουν το Μεσολόγγι μέσα από τις φωτογραφίες αλλά και να το γευτούν δοκιμάζοντας τα τοπικά προϊόντα (αυγοτάραχο, χταπόδι, αλάτι, μυρωδικά, ελιές, λάδι, μέλι, κρασί, ούζο, τσίπουρο) που προσέφεραν 14 τοπικοί παραγωγοί της πόλης μας για την βραδιά των εγκαινίων.

Σας ευχαριστούμε όλους για την στήριξη αυτής της πρωτοβουλίας με την συμμετοχή και την βοήθεια του καθενός και ελπίζουμε να συνεχίσετε να είστε αρωγοί της προσπάθειας αυτής.

Δείτε βίντεο: https://www.facebook.com/messolonghibylocals/videos/325448024903538/


Messolonghi by Locals

https://www.facebook.com/messolonghibylocals

https://www.instagram.com/messolonghibylocals/

 

Σελίδα 1 από 6

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Η ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας ΑΙΧΜΗ, πρώτης σε κυκλοφορία και αναγνωσιμότητα στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Ειδήσεις, σχόλια, ρεπορτάζ, κοινωνικά, αθλητικά, μικρές αγγελίες

Η Αιτωλοακαρνανία