Αγγελίες    Επικοινωνία

×

Προειδοποίηση

JUser: :_load: Αδυναμία φόρτωσης χρήστη με Α/Α (ID): 65

Έρευνα: Ο Βύρων στο Μεσολόγγι (Τελευταίο Μέρος)

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Ο ερχομός του στην πόλη, η ζωή του εδώ και το τέλος του

Μέρος τέταρτο (τελευταίο)



Στις 24 Ιουλίου του 1823, ο Βύρων ξεκινάει από το Λιβόρνο της Ιταλίας για την Ελλάδα. Τον συνοδεύουν ο πιστός του φίλος Τρελώνυ, ο υπηρέτης του Φλέτσερ, ένας νεαρός φοιτητής της ιατρικής, μερικοί υπηρέτες και το ιταλικό πλήρωμα του καραβιού. Μετά από 6 μέρες, το καράβι φτάνει στο Αργοστόλι όπου αποβιβάζεται η ομάδα των ταξιδιωτών.


Στην Κεφαλονιά, ο Βύρων θα μείνει μέχρι το τέλος του χρόνου και  θα αλληλογραφεί με Έλληνες οπλαρχηγούς και πολιτικούς,   προειδοποιώντας τους για τους κινδύνους που εγκυμονούσε η μεταξύ τους διχόνοια. Μετά από λίγο, θα προσκληθεί από τον Μάρκο Μπότσαρη στο Μεσολόγγι, αλλά η συνάντησή τους αυτή δεν μπόρεσε να πραγματοποιηθεί επειδή ο Μάρκος σκοτώθηκε, λίγες μέρες αργότερα, στις 19 Αυγούστου.

Στις 4 Ιανουαρίου του 1824, ο Βύρων φτάνει στο Μεσολόγγι. Η υποδοχή που του έγινε ήταν πάνδημη και εορτάσθηκε με 21 ομοβροντίες από τα όπλα των ανδρών της Φρουράς. Στην υποδοχή παραβρέθηκαν ο Μαυροκορδάτος, ο Ιωσήφ Ρωγών και φιλέλληνες από Γερμανία, Ελβετία, Αγγλία, Σουηδία και Αμερική. Οι ιερείς και το πλήθος έψαλαν κάποια δοξαστικά και στη συνέχεια ο Βύρων οδηγήθηκε στην κατοικία του, στο δεύτερο όροφο του σπιτιού του Καψάλη, δίπλα από τη θάλασσα, μπροστά σε έναν ανοιχτό ορίζοντα που, όταν οι μέρες το επέτρεπαν, μπορούσε να βλέπει ακόμα και την Κεφαλονιά.

Ο φίλος του ο Τρελώνυ δεν ήλθε μαζί του στο Μεσολόγγι. Είχε φύγει νωρίτερα από την Κεφαλονιά και είχε περάσει στην Πελοπόννησο. Από εκεί, πήγε κοντά στον Ανδρούτσο όπου συνδέθηκε μαζί του φιλικά και πολέμησε δίπλα του σε πολλές μάχες κατά των Τούρκων. Την ίδια περίοδο στο Μεσολόγγι, ο Βύρων προσπαθούσε να οργανώσει τη Φρουρά μέσα από χίλιες δυό αντιξοότητες, που προερχόταν κυρίως από τους Σουλιώτες μισθοφόρους του.

Στις 23 Φεβρουαρίου του 1824, το Μεσολόγγι συνταράχθηκε από έναν ισχυρό σεισμό. Ο Βύρων εντυπωσιάστηκε από το ασυνήθιστο για αυτόν φυσικό φαινόμενο και όπως φαίνεται, αυτός ήταν και ο λόγος που αναφέρει το γεγονός στο τελευταίο του ποίημα, το  «Love and death», (Αγάπη και θάνατος), που έγραψε λίγο πριν πεθάνει. Το ποίημα αυτό το αφιέρωσε σε ένα 15χρονο αγόρι, τον Λουκά Χαλανδριτσάνο, που τον έφερε μαζί του από την Κεφαλονιά. Να το σχετικό κομμάτι από το ποίημα αυτό, σε μια ελεύθερη δική μου μετάφραση, που δεν φιλοδοξεί να δρέψει ποιητικές δάφνες:


Σε παρακολουθούσα

που ο πυρετός γυάλιζε τα μάτια σου

ξαπλωμένος στον καναπέ μου

κι εγώ τεντωμένος στο δάπεδο

να σε παρατηρώ εξαντλημένο

και ανήμπορο να σηκωθείς

από εκεί, σαν να είχες βρει ένα πρόωρο θάνατο.

Ο σεισμός ήλθε και τάραξε τον τρεμάμενο τοίχο

κι οι άνδρες και η φύση τρίκλιζαν

σαν από κρασί

Ποιόν έπρεπε να προστατέψω

μέσα στο τρεμάμενο δωμάτιο

εσένα, που η δική σου σωτηρία προείχε.


Η σχέση του Βύρωνα με το νεαρό αγόρι ήταν τόσο στενή, που αν συνέβαινε σήμερα θα χαρακτηριζόταν εξαιρετικά σκανδαλώδης. Ο νεαρός όμως Κεφαλλονίτης, από ό,τι αναφέρεται στις διάφορες βιογραφίες του Βύρωνα, αν και παρέμεινε κοντά στον ποιητή μέχρι τις τελευταίες του στιγμές, δεν ενέδωσε στις ομοφυλοφιλικές του επιθυμίες. Εκτιμώ ότι ο Βύρων αισθάνθηκε για εκείνο το παιδί έναν πλατωνικό και μόνο έρωτα. Τίποτε παραπάνω.

Όμως η συμπεριφορά του Βύρωνα δεν μπορεί και δεν πρέπει να κριθεί με τα σημερινά δεδομένα, πολύ δε περισσότερο δεν πρέπει να σχηματισθεί γι’ αυτόν η εντύπωση ότι υπήρξε ένα ακόλαστο σεξουαλικό άτομο. Ήταν ένας εξαιρετικά ευαίσθητος άνθρωπος, με πολλές αδυναμίες αλλά και με εξίσου πολλά προτερήματα. Στο τετράμηνο που έζησε στο Μεσολόγγι, εκτός από την αδιάκοπη και άμεση συμμετοχή του στα πολεμικά γεγονότα της περιόδου, φανέρωσε και την βαθιά ανθρώπινη πλευρά του χαρακτήρα του. Για παράδειγμα, πήρε υπό την προστασία του μερικές τουρκάλες πρόσφυγες στο Μεσολόγγι και με δικές του ενέργειες φρόντισε να σταλούν με ασφάλεια στην Πρέβεζα και από εκεί στις τούρκικες περιοχές. Μια μικρή τουρκάλα, την Χατατζέ, επιχείρησε να την υιοθετήσει για να την στείλει στο Λονδίνο, να μεγαλώσει μαζί με την κόρη του Άντα. «Μην τρομάζεις, της είπε, όταν αυτή αντέδρασε, δεν πρόκειται να σε κάνω να αλλαξοπιστήσεις. Μουσουλμάνα θα μείνεις».

Ο ιδιόρρυθμος όμως και απείθαρχος χαρακτήρας του Βύρωνα, σε συνδυασμό με την ασθενική του κράση, ήταν οι κύριες αιτίες που τον οδήγησαν στον θάνατο. Οι γιατροί, του είχαν απαγορεύσει να κάνει εκείνον τον μοιραίο περίπατο της 10ης Απριλίου, λόγω της υψηλής υγρασίας και της μπόρας που δεν θα αργούσε να πιάσει. Τους αγνόησε και έτσι αρρώστησε.  Μετά από εννιά μέρες και παρά τις απέλπιδες αλλά μη ενδεδειγμένες προσπάθειες των γιατρών του, πέθανε βυθίζοντας το Μεσολόγγι και όλη την Ελλάδα στο πένθος.

Τις μέρες που ο Βύρων πάλευε με τον θάνατο, ο φίλος του ο Τρελώνυ βρισκόταν στα Σάλωνα, με τον Ανδρούτσο. Γύρω στις 20 Απριλίου, ο Τρελώνυ φεύγει από τα Σάλωνα και με μικρή συνοδεία πολεμιστών, κατευθύνεται προς το Μεσολόγγι, για να παραδώσει στον Βύρωνα την πρόσκληση της Κυβέρνησης να λάβει μέρος στην εθνοσυνέλευση που θα γινόταν στα Σάλωνα. Κοντά στο Ευηνοχώρι όμως, συναντήθηκε με κάποιον Μεσολογγίτη αγγελιοφόρο που πήγαινε την είδηση του θανάτου του Βύρωνα στον Μαυροκορδάτο.

Όταν έφτασε στο Μεσολόγγι, μπήκε στο σπίτι του Βύρωνα και φρόντισε να μείνει μόνος του με τον νεκρό. Ξεσκέπασε για λίγο το άψυχο σώμα θέλοντας να διαπιστώσει ποια ήταν η αιτία που ο Λόρδος κούτσαινε. Όπως ο ίδιος αναφέρει στα απομνημονεύματά του, παρατήρησε ότι το δεξί του πόδι ήταν λίγο γυρισμένο προς τα μέσα και ταυτόχρονα λίγο κοντύτερο από το άλλο. Επιπλέον, μία σύσπαση του αχίλλειου τένοντα τραβούσε την φτέρνα προς τα πάνω και δεν άφηνε το πόδι να πατήσει σε όλο του το μήκος στο έδαφος. Αυτός ήταν και ο λόγος που ο Βύρων περπατούσε με βηματάκια, πατώντας στα άκρα των δακτύλων του και για να διατηρεί την ισορροπία στο βάδισμα, το δεξί του παπούτσι είχε μια παχύτερη σόλα στο πίσω μέρος του.

Οι Μεσολογγίτες προσπάθησαν να κρατήσουν τον νεκρό για πάντα στην πόλη, όμως δεν το κατάφεραν και ο Βύρων μεταφέρθηκε ταριχευμένος και θάφτηκε στο Αβαείο του Γουέστμινστερ. Όμως, ο μεγάλος αυτός φίλος της Ελλάδας για εμάς δεν έχει φύγει ποτέ από τον τόπο μας. Ο ποιητής της ελευθερίας και του έρωτα, ζει ακόμα ανάμεσά μας ριζωμένος για πάντα στις καρδιές μας.

Ο Βύρων ήταν ένας μεγάλος Rock Star της εποχής του. Η ρομαντική του ποίηση υπήρξε έμπνευση για πολλούς ποιητές, ζωγράφους και μουσουργούς. Ο Μπερλιόζ, ο Σούμαν, ο Βέρντι, ο Ροσσίνι και ο Τσαϊκόφσκι ήταν μερικοί από αυτούς. Σήμερα, τα ποιήματά του συνεχίζουν να εμπνέουν συνθέτες ακόμα και της ελαφράς μουσικής, όπως τον Λέοναρντ Κοέν, που μελοποίησε το ρομαντικότατο ποίημά «So, we’ll go no more a- roving”.


Βιβλιογραφία

• Edna O’ Brien: “ Byron in Love”

• Εντουαρντ Τρελώνυ: «Με τον Βύρωνα και τον Ανδρούτσο»

• Joel Van Valin: “Byron’s War”

• Edward Blaquiere: “Narrative of a second visit to Greece”



ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Η ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας ΑΙΧΜΗ, πρώτης σε κυκλοφορία και αναγνωσιμότητα στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Ειδήσεις, σχόλια, ρεπορτάζ, κοινωνικά, αθλητικά, μικρές αγγελίες

Η Αιτωλοακαρνανία