Γράφει ο ΚΩΝ/ΝΟΣ ΦΙΛΙΠΠΟΥ

Πολιτικός Μηχανικός

Μετά από μερικά χρόνια λειτουργίας του ΧΥΤΑ πολλά ερωτηματικά υπάρχουν για τη σημερινή αλλά και μελλοντική λειτουργία του.

1) Σύμφωνα με τη μελέτη - βάσει της οποίας υλοποιήθηκε ο ΧΥΤΑ - στην 12 στρεμμάτων έκταση προβλεπόταν η απόθεση απορριμμάτων από Μεσολόγγι - Αιτωλικό - Αγ. Θωμά - Αγ. Γεώργιο - Γαλατά – Γουριά - Ελληνικά - Ευηνοχώρι - Μάστρου - Νεοχώρι - Μούσουρα - Περιθώρι - Ρέτσινα - Χρυσοβέργι - Σταμνά - Αγ. Ηλίας με προβλεπόμενο για το 2011 αριθμό κατοίκων 32846.

Με αυτά τα δεδομένα η λειτουργία του αναμένεται να ολοκληρωθεί στα 10,5 χρόνια. Αυτή βέβαια η διάρκεια για να γίνει πραγματικότητα απαιτείται σωστή πρόβλεψη πληθυσμού, όγκο απορριμμάτων όσο προβλέπει η μελέτη (10000 τόνοι / έτος = 12500 κυβικά μέτρα /έτος ) είδος απορριμμάτων τέτοιο που μετά τη συμπίεση να έχουν ειδικό βάρος 0,70-0,80 Τον/μ3 , και διαχείριση του ΧΥΤΑ σύμφωνα με τις προδιαγραφές (π.χ τοποθέτηση σε στρώσεις των 3 μέτρων και επικάλυψη ανά στρώση με υλικό επικάλυψης πάχους 20 εκατ. κ.λ.π) .

2) Σύμφωνα επίσης με τη μελέτη προβλέπεται πρόγραμμα παρακολούθησης ΧΥΤΑ (με δειγματοληψίες - ελέγχους διαφόρων χαρακτηριστικών - πρόγραμμα μετρήσεων κ.λπ).

Ερωτάται ο Δήμος και ο αρμόδιος για το ΧΥΤΑ φορέας:

1) Που βρίσκεται σήμερα η πληρότητα του χώρου;

2) Εφαρμόζονται (ή εφαρμοζόταν μέχρι τώρα) πλήρως οι προδιαγραφές της μελέτης; Μπορούν να δοθούν πραγματικά στοιχεία γι’ αυτό;

3) Σε πόσο χρόνο με τα σημερινά δεδομένα θα καλυφθει το πρώτο κύτταρο; (τα 12 στρέμματα δηλαδή)

4) Τι πρόκειται να κάνει ο δήμος ώστε έγκαιρα να ξεκινήσουν οι διαδικασίες για την υλοποίηση της Β φάσης; (δεύτερο κύτταρο της μελέτης άλλα 12 στρέμματα).

5) Επειδή η Δήμαρχος αναφέρθηκε στο Δημοτικό Συμβούλιο γι’ αυτό το θέμα ρωτάται: Έχει ερευνήσει ΟΛΟΥΣ τους παράγοντες που επηρεάζουν το χρόνο λειτουργίας του ΧΥΤΑ;

Μην ξεχνάμε τα γεγονότα που προηγήθηκαν της έναρξης λειτουργίας του ΧΥΤΑ. Θέλω να πιστεύω ότι δεν θα επαληθευτούν οι Κασσάνδρες.

Στα κομμωτήρια, όπου πηγαίνουμε, πέφτει συχνά το μάτι μας σε κάτι φτηνά, τυπωμένα όμως σε ακριβό χαρτί, περιοδικά, γεμάτα όμορφες, κάθε είδους και κάθε γένους “σταρς”, με κάθε είδους και φαντασίας φορέματα και χτενίσματα, πάνω από ανόητες λεζάντες και κουτσομπολιά.

Χαμογελάμε με συγκατάβαση - ή με λύπη, ή και με συμπάθεια - και γυρίζουμε αλλού το βλέμμα.

“Κοριτσάκια!” σκεφτόμαστε.

“Δεν έχουν πολύ μυαλό και ασχολούνται με τέτοια θέματα”.

Πάνε πολλά χρόνια άλλωστε που ζούμε μέσα στη φτήνια. Αυτό όμως που ήταν για μας μια τεράστια δυσάρεστη έκπληξη και μας έκανε να αγανακτήσουμε, ήταν που συναντήσαμε πρόσφατα την ίδια φτήνια, και πολύ χειρότερη, σε γνωστή για την σοβαρότητά της Κυριακάτικη εφημερίδα. Και λέω πολύ χειρότερη,

- Πρώτον γιατί δεν απευθύνεται σε κορίτσια ή μεγαλύτερες γυναίκες με μυαλά κοριτσιών που περνούν την ζωή τους στα κομμωτήρια, αλλά σε σοβαρούς, υποτίθεται, ανθρώπους που διαβάζουν αυτοί και η οικογένειά τους την εφημερίδα.

- Δεύτερον γιατί τα ανόητα κείμενα της «κοσμικογράφου» της εφημερίδας αυτής ήταν γραμμένα σε ένα εκνευριστικό greeklish, που δεν ξέρεις αν μιλάει ένας έλληνας ή μια φιλιππινέζα των βορείων προαστίων και

- Τρίτον γιατί είναι προκλητικό και απαράδεκτο σε μια Ελλάδα που λιμοκτονεί να μιλάμε για διασκεδάσεις ελλήνων ή διεθνών κροίσων, για παλάτια / ξενοδοχεία στα κέντρα διακοπών, για πανάκριβες τουαλέτες, φτιαγμένες από μεγάλους μόδιστρους την ώρα που οι ελληνίδες σήμερα ψωνίζουν από τις λαϊκές αγορές και για τραπεζομάντηλα από αυθεντική δαντέλλα σε πολυτελή “ντίνερς” (δεν μας αρέσει η λέξη “δείπνο”) την ώρα που χιλιάδες άνθρωποι ψάχνουν για φαγώσιμα στους σκουπιδοτενεκέδες.

Η ελαφρότητα έχει και όρια. Ώρα να την πετάξουμε στον νεροχύτη, όπως κάνουν στα αποβράσματα που επιπλέουν οι νοικοκυρές - υπάρχει και αυτό το είδος ξέρετε - όταν βράζουν το - δυσεύρετο σήμερα - κρέας.

Ακακία Κορδόση

Κύριε διευθυντά

Με πολλή χαρά διαβάσαμε στο προηγούμενο φύλλο της εφημερίδας σας άρθρο της φιλίστορος κ. Σπυριδούλας Αλεξανδροπούλου η οποία προσέχει κάθε λεπτομέρεια των εκθεμάτων της «Διεξόδου»

Όμως προφανώς από αβλεψία διέφυγαν της προσοχής της οι λεπτομέρειες που αναφέρονται στο κορνιζαρισμένο κείμενο που είναι τοποθετημένο επάνω στο πιάνο απ' το καλοκαίρι του 2010.

Στο κείμενο αυτό, εκτός από την δωρεά των αδελφών Κατσαρέλη στη μνήμη της μητέρας τους Σπυριδούλας, αναγράφονται και δύο πληροφορίες:

1. Ότι «το πιάνο κατασκευάστηκε από την Αμερικανική εταιρεία  The Trayser Piano CO κατά την περίοδο 1870  - 1885» την περίοδο δηλαδή που λειτουργούσε η εταιρεία αυτή διότι στη συνέχεια διαλύθηκε. και

2. Ότι «το πιάνο αρχικά ανήκε στην οικογένεια Μηλιώνη και στη συνέχεια περιήλθε στην οικογένεια Δατσέρη».

Την πληροφορία αυτή μαζί με αυτή για το χρόνο που ήλθε το συγκεκριμένο πιάνο στο Μεσολόγγι από την Πάτρα, όπου αρχικά βρισκόταν, καθώς και ότι αρχικός ιδιοκτήτης ήταν η οικογένεια Μηλιώνη, μας την έδωσε ο εκ των δωρητών κ. Κωνσταντίνος Κατσαρέλης, όπως το γνώριζε από τους γονείς του.

Κατά συνέπεια αυτό που και η κ. Αλεξανδροπούλου αναφέρει περί του αείμνηστου Δημάρχου Σώζοντος Μηλιώνη επιβεβαιώνει τις δοθείσες πληροφορίες.

Δράττομαι της ευκαιρίας κ. διευθυντά εκ μέρους της «ΔΙΕΞΟΔΟΥ» να ευχαριστήσω για άλλη μια φορά όλους τους ευαισθητοποιημένους Μεσολογγίτες και όχι μόνο που ενισχύουν την μουσειακή συλλογή της με προσφορές οικογενειακών τους κειμηλίων και έργων τέχνης.

Να ευχαριστήσω επίσης αυτούς που προσέρχονται και μας εμπλουτίζουν με τις γνώσεις τους, αλλά και αυτούς που κατά καιρούς μας διορθώνουν τυχόν λάθη μας στην τεκμηρίωση, για την οποία κανείς μας δεν διεκδικεί το αλάθητο.

Σας ευχαριστώ

Αλτάνη Δακαλάκη

Ιστορικός Τέχνης «ΔΙΕΞΟΔΟΥ»

Αυτή την εικόνα παρουσιάζει ο περίφημος δίαυλος (συρμή) μέσα από τον οποίο παίρνουν νερό από την Κλείσοβα οι ΑΛΥΚΕΣ ΑΕ για την παραγωγή άλατος.

Οι ακτές και ο βυθός αυτού του διαύλου αποτελούν, το ολιγότερο που μπορούμε να πούμε, ντροπή για το Μεσολόγγι και για τον πολιτισμό μιας πόλης που παλεύει μέσα από αντίξοες συνθήκες να ορθοποδήσει ευρισκόμενη ανάμεσα σε συμπληγάδες πέτρες!! και σε αδιαφορία όλων όσων είχαν την υποχρέωση να την στηρίξουν.

Όταν πρώτη φορά ανοίχτηκε αυτός ο δίαυλος πριν 60 περίπου χρόνια για την εξυπηρέτηση των ψαράδων που ήθελαν να μεταφέρονται με τις γαΐτες τους στο δυτικό μέρος της λίμνης, ήταν κατακάθαρος και εκεί τα νεαρά τότε Μεσολογγιτόπουλα (σημερινοί 60ντάρηδες και…) μάθαιναν μπάνιο.

Σήμερα τα 500 και πλέον μέτρα αυτού του διαύλου αποτελούν οχετό για το μεγαλύτερο διάστημα του χρόνου που τα νερά μένουν στάσιμα και σε ελώδη κατάσταση. Και ενώ ο Δήμος θα μπορούσε να τον έχει διεκδικήσει και να ενώσει και πάλι τις δύο θάλασσες και να είναι με καθαρό διακινούμενο νερό προσφέροντας και πολλές άλλες δραστηριότητες, δυστυχώς από τη μεταπολίτευση και μετά έχουν περάσει 38 ολόκληρα χρόνια και δεν δείχνει κανείς ενδιαφέρον.

Μα μήπως ενόχλησε!! κανείς την εταιρεία προκειμένου να πλακοστρώσει τα πλαϊνά του ή να τον υπογειοποιήσει όπως έχει την ρητή υποχρέωση να κάνει; Ή μήπως έδειξε κάποιος ενδιαφέρον για την Πλώσταινα που παρουσιάζει την ίδια άθλια εικόνα και που αναδύει δυσάρεστες οσμές και θερμοκρασία το καλοκαίρι; (κατάντησε προθερμάστρα των Αλυκών ο χώρος που είναι σπαρμένος με κορμιά ηρώων και ποτισμένος με τον ιδρώτα των τίμιων εργατών της, των ψαράδων).

Πρέπει όλοι να καταλάβουμε ότι για όσα συμβαίνουν στην πόλη δεν μας φταίνε... οι άλλοι!!. Η ευθύνη είναι όλη δική μας.

Γ.Ι.

Με αφορμή τους βανδαλισμούς με τους οποίους τις ημέρες αυτές μερικοί βάνδαλοι κατέστρεψαν και αμαύρωσαν τις προτομές εκείνων που ετίμησαν το τόπο και προσέφεραν σε αυτόν και τη πατρίδα πολλές υπηρεσίες, όπως ο στρατηγός Δημ. Κοντογιάννης, ο πρωθυπουργός Χαρίλαος Τρικούπης, ο υπουργός Λουκάς Ακρίτας και ο αείμνηστος Μητροπολίτης μας ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ, μου δίδεται η αφορμή να απαντήσω στην απορία και το ερώτημα μερικών για ποιο λόγο η προτομή του μακαριστού ΘΕΟΚΛΗΤΟΥ τοποθετήθηκε στην θέση που σήμερα βρίσκεται και δεν τοποθετήθηκε σε άλλο χώρο που να έχει σχέση με τα Εκκλησιαστικά πράγματα, προς ενημέρωση τόσο αυτών όσο και του ευρύτερου κοινού γνωρίζω την αιτία.

Όταν ελήφθη η απόφαση να ανεγερθή η προτομή του αοιδίμου, το πρώτο θέμα που με απασχόλησε ήταν, το που αυτή θα τοποθετηθεί, σκεπτόμενος και συζητών αυτό με διαφόρους και αρμοδίους καταλήξαμε, ότι ο καλύτερο χώρος ήταν το προαύλιο του γηροκομείου. Πρώτον γιατί ο αοίδιμος ήταν ο κτήτορας, δημιουργός και υπεύθυνος για τη διοίκηση του ιδρύματος επί 40 ολόκληρα χρόνια, δεύτερον γιατί η προτομή θα προστατεύετο από τους βανδαλισμούς εκείνων που με τα σπρέι καταστρέφουν έργα τέχνης, προσβάλλουν και βεβηλώνουν προσωπικότητες και τρίτον γιατί έτσι θα απεδίδετο η πρέπουσα τιμή και ευγνωμοσύνη στον ιδρυτή του ιδρύματος ενώ συγχρόνως θα ήταν και ένα κίνητρο για τους νεότερους.

Δυστυχώς, όμως οι σκέψεις αυτές δεν βρήκαν την πρέπουσα ανταπόκριση, έπεσαν στο κενό. Δεν συνεκίνησαν κανένα αρμόδιο. Όλα εις «ώτα μη ακουόντων». Και να γιατί. Έστειλα ως υπεύθυνος της ανεγέρσεως στο σημερινό πρόεδρο του γηροκομείου, τον μητροπολίτη κ. Κοσμά τρεις συνεχόμενες συστημένες επιστολές με τις οποίες τον παρακαλούσα να δώσει την σχετική άδεια, Και στις τρεις δεν πήρα καμία απάντηση, μήτε γραπτή, ούτε προφορική έστω και μέσω τρίτου. Αδιαφόρησε εντελώς, στην τελευταία μάλιστα την από 6-12-2007 και στην προσπάθειά μου να τον αφυπνίσω «εν κατακλείδι» έγραφα: «έχετε στοιχειώδες καθήκον να απαντήσετε. Η σιγή δεν περιποιεί τιμή σε Ηγέτη όπου θέλει να κατευθύνη. Σας παρακαλώ λοιπόν να απαντήσετε. Εγκρίνεται η τοποθέτησις της προτομής του αειμνήστου ΘΕΟΚΛΗΤΟΥ στον αύλειον χώρο του Γηροκομείου ΝΑΙ ή ΟΧΙ; Εάν και πάλι δεν απαντήσετε η σιγή σας σημαίνει άρνηση και ως εκ τούτου είσθε και πάλι εμφανώς κεκηρυγμένος εχθρός του αειμνήστου που τόσο και ποικιλοτρόπως σας ευεργέτησε. Και αν μεν το ζήτημα ήτο προσωπικόν σας ημπορούσατε κάπως να δικαιολογηθήτε και να πήτε «Δεν θέλω να απαντήσω και δεν απαντώ. Έτσι μου αρέσει και κατά το κοινώς λεγόμενον, έτσι μου γουστάρει» αν και η θέσις αυτή δεν αρμόζει σε άνθρωπο που θέλει να λέγεται Πνευματικός καθοδηγητής και να ίσταται υψηλά». Παρ’ όλα αυτά πάλι δεν απάντησε. Έτσι η μικρότης, η αχαριστία και η μικρόνοια απέτρεψε τη τοποθέτηση της προτομής στον ενδεδειγμένο χώρον του Γηροκομείου.

Μετά από αυτά και μη έχων άλλη επιλογή κατέφυγα εις την τότε δημοτική αρχή, και είναι προς τιμή της, ότι αμέσως με ομόφωνη απόφαση του δημοτικού συμβουλίου όχι μόνο ενέκρινε την τοποθέτηση της προτομής στη θέση που σήμερα ευρίσκεται, αλλά ονόμασε και την εκεί πλατεία Μητροπολίτου ΘΕΟΚΛΗΤΟΥ.

Και αυτά ως προς το χώρο που έχει τοποθετηθεί η προτομή, παραλείπω και δεν θέλω να επαναφέρω στην μνήμη μου, αλλά και των αναγνωστών τα όσα λυπηρά διεπράχθησαν υπό της τοπικής Εκκλησιαστικής αρχής κατά την τελετή των αποκαλυπτηρίων τόσο που εδώ έχουν πλήρη εφαρμογή οι λόγοι της Αγία Γραφής «Άλλοι κεκοπιάκασι και εις τους κόπους αυτών άλλοι εισεληλύθασι» (Ιωαν. ε, 39). Ενώ άλλος έτρεξε, δούλεψε, κουράστηκε, φύτευσε, και ξόδευσε για να γίνουν όλα έτοιμα και οι αρμόδιοι για εκκλησιαστικές φιγούρες και φανφάρες, χψρίς να ξοδεύσουν δεκάρα με περισσόν θάρρος (;) που τους ίδει το αξίωμα που φέρουν και χωρίς να ειδοποιήσουν το δημιουργό, πήγαν ένα Σάββατο πρωί, σχεδόν εν κρυπτώ και αγέρωχοι προέβησαν στα αποκαλυπτήρια!

Ύστερα από αυτά τι να πρωτοθαυμάση και τι να πρωτοθυμηθή κανείς, πόσο να λυπηθή και πόσο να κλαύση; Τα γεγονότα όμως είναι για γέλια ή για κλάματα;

Υπάρχει όμως και άλλος λόγος για τον οποίο η προτομή τοποθετήθηκε στη θέση που είναι σήμερα. Ο μακαριστός ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ υπήρξε εκ των βασικών στελεχών του Ραδιοφωνικού Σταθμού και ποικιλοτρόπως συμπαραστάθηκε σε αυτόν στις δύσκολες ώρες που περνούσε, πρώτα στα δικαστήρια, τις διώξεις, τις απειλές του κλεισίματος. Η ηθική του ακεραιότης, το κύρος του, η τιμιότης και το παράστημά του απέτρεπε κάθε επιβουλή. Και έτσι τώρα από τη θέση που σήμερα βρίσκεται βλέπει και καμαρώνει τους καρπούς των κόπων του και επευλογεί όλους εκείνους που μοχθούν για τη συνέχεια και τη λειτουργία του Ραδιοφωνικού Σταθμού.

Θεόδωρος Βλαχόπουλος

Θεολόγος