Η αποτίμηση του έργου μιας δημοτικής αρχής, τελικά δεν είναι και τόσο εύκολη υπόθεση. Τα κριτήρια μας συχνά συγχέονται ανάμεσα στην κριτική των προθέσεων και των προσπαθειών μιας δημοτικής αρχής, και των αποτελεσμάτων της.

Νομίζω ότι αυτή η διχαστική λογική, λίγο πολύ επηρεάζει τους περισσότερους από εμάς. Πως μπορώ να κρίνω μια δημοτική αρχή, που την βλέπω ότι παλεύει, ότι αγωνίζεται, ότι ανοίγει διάφορα μέτωπα προς το καλύτερο, αλλά στο τέλος τα αποτελέσματα των περισσοτέρων ενεργειών της είναι ισχνά; Μπορώ να αγνοήσω τις καλές προθέσεις της; Μπορώ να αγνοήσω και να μην προσμετρήσω τις όποιες προσπάθειες; Δεν θα ήταν άδικο και ισοπεδωτικό κάτι τέτοιο;

Από την άλλη πλευρά όμως, υπάρχει και η "αυστηρή" άποψη, ότι μια δημοτική αρχή, πρέπει να κρίνεται εκ του αποτελέσματος. Τι να τις κάνω τις καλές προθέσεις, τι νόημα έχουν οι προσπάθειες και οι ενέργειες, όταν ο τόπος καθημερινά δεν βελτιώνεται; Κι εδώ ταιριάζει κι η γνωστή ρήση, ότι «ο δρόμος προς την κόλαση, είναι σπαρμένος με καλές προθέσεις»! Μπορεί κανείς να μετρήσει επαρκώς και ορθά... προθέσεις και προσπάθειες; Ακόμη και οι αποτυχημένες δημοτικές αρχές, με τον ένα ή άλλο τρόπο, θα ισχυριστούν ότι προσπάθησαν για διάφορα θέματα! Αυτό όμως τελικά, δεν τις κάνει επιτυχημένες!

Να κάνω μια παρένθεση εδώ και να πω το αυτονόητο, ότι για δημοτικές αρχές που ούτε χειροπιαστά αποτελέσματα έφεραν στην τοπική κοινωνία, αλλά ούτε και προσπάθησαν καν, δεν αξίζει καν να συζητάμε.

Μέσα σε όλες αυτές τις σκέψεις, και προσπαθώντας να βάλω μια ιεράρχηση και προτεραιότητα, για το τι είναι το ζητούμενο και ουσιώδες, και τι είναι δευτερευούσης σημασίας, εν τέλει πιστεύω ότι η ζυγαριά θα πρέπει να κλίνει προς τα "αποτελέσματα" που μας φέρνει μια δημοτική αρχή. Πιστεύω ότι αυτό πρέπει να είναι το κριτήριό μας, στο τέλος μιας τετραετίας άσκησης εξουσίας από μια δημοτική αρχή.

Και αυτό γιατί στην Ελλάδα έχουμε πληθώρα λόγων μα όχι και έργων, καθώς και πληθώρα ενεργειών μα όχι αποτελεσμάτων. Ίσως δε, αυτή η αναντιστοιχία προσπαθειών και παραγόμενων αποτελεσμάτων, να έχει φέρει την χώρα μας στην σημερινή της κατάντια.

Ωστόσο, για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, πιστεύω ότι η όποια κρίση μας για την εκάστοτε δημοτική αρχή, δεν θα πρέπει να αγνοεί εντελώς και την παράμετρο των προσπαθειών που κατέβαλε, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Όμως, σε καμιά περίπτωση οι προθέσεις και οι προσπάθειες, δεν πρέπει να υπερσκελίσουν το βασικό κριτήριο της αποτελεσματικότητας (ή αναποτελεσματικότητας αν θέλετε) μιας δημοτικής αρχής. Να βάλουμε δηλαδή τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις και με την προτεραιότητα που τους αρμόζει.

Είναι κρίμα να περνούν τα χρόνια και να έχει ένας τόπος αναποτελεσματικές δημοτικές αρχές. Δεν θέλω να πιστέψω ότι υπήρξε ποτέ δημοτική αρχή ή δήμαρχος που δεν ήθελε το καλύτερο για τον τόπο του. Αυτό το ενδεχόμενο, πείτε με ρομαντικό, αλλά το θεωρώ ακραίο! Όμως τελικά τα έργα είναι αυτά που μένουν, σε εμάς, και στις επόμενες γενιές. Οι δημοτικές αρχές οφείλουν να αναπτύσσουν δράσεις, με χειροπιαστά αποτελέσματα στην τοπική κοινωνία. Οφείλουν να στοχεύουν στην αποτελεσματικότητα. Γιατί σε βάθος χρόνου, με αυτό το κριτήριο θα κριθούν.

Κωνσταντίνος Η. Χονδρός

Περιφερειολόγος