Παρασκευή βράδυ χειμωνιάτικου Αι Συμιού, πώς δε θα 'ταν πρώτος προορισμός πριν την ασφάλεια του σπιτιού; Μια σιωπή καθώς δεν είχαν ανέβει ακόμα οι παρέες στα στέκια που καθαρίστηκαν και περίμεναν και το τοπίο καμένο, ζωντανό ωστόσο μες το κρύο, με μια αυθυπαρξία που μόνον η ιστορία χτίζει, κι εικόνες που διεκδικούν τα μάτια σου και τη φαντασία σου και την αναπλαστική δυνατότητα των αναμνήσεων.

Ένα τοπίο τιμωρός των λαθών μας, ένα μέρος καμένης ελπίδας μες τις κουφάλες των πλατάνων "οι φωλιές νερού" του Αναγωστάκη. Κι ακούω το ζουρνά και το νταούλι που θα παίζουν μέχρι το πρωί και το πάντρεμα των λαρυγγιών και το βράχνιασμα και των δυο, ξαπόσταμα σε χορούς βαριούς των παλιών κι αερικούς των νέων. Καλό "Καλοκαιρινό" παιδιά, κρατάτε το όνειρο, περιχαράξτε το, καρδιά την καρδιά απ' τη ζήλεια φυλάξτε το μη το φθείρουν σε συνήθεια, και του χρόνου!

Κατεβήκαμε με την γιομάτη αίσθηση ότι ακούσαμε αισυμιώτικα κι είδαμε μέσα απ τα τζάμια τους χορούς τους, έτσι κι αλλιώς μετά όλα έγιναν κατά πως πρέπει. Το πρωί Τουρλίδα, μπορεί και να με περιμένει, ποιος ξέρει, μπορεί και να καταδεχτεί να μου αφηγηθεί τα όσα έχασα τη βδομάδα, για το Τσουκνιά μου λέω. Στη διαδρομή νερό παντού, νερένιος δρόμος μες το νερό και μαύρα πουλιά λαγκόνες στοιχισμένες σε επιθετικό κλοιό για ψάρια, αλλοίμονο τους, βορά σε μια απίστευτη βουλιμία των πουλιών που λένε ότι δεν έχουν στομάχι μόνο άντερα και τρώνε ακατάπαυστα χωρίς να χορταίνουν.

Μια περίεργη ομορφιά άγριας αντίθεσης χρωμάτων και φύσης, κυνηγών και θυμάτων, εικόνων κι αισθητικής, κι ανάρμοστα σου 'ρχεται μια σκέψη ότι σα να μοιάζουν λίγο οι λαγκόνες με τις αγορές με το πιο παράλογο σκηνικό που στήθηκε ποτέ στον οικονομικό παραλογισμό της γης, ευτυχώς τέλος των ορδών των κορμοράνων, έφτασα στους τσουκνιάδες.

Τριγυρισμένος από μικρά πουλιά τσιλβίνια και μαρτύρια, αγέρωχος δασκάλευε την επιβίωση, όταν με είδε τινάζοντας τα νερά απ το λαιμό του, γύρισε με κοίταξε και μου 'πε «άργησες και δε σε σώνει το ότι χτες πήγες στον Αι Συμιό, αυτή η αποδοχή της μεγαλούπολης δε τρώγεται από σένα, αλλιώς σε ξέραμε». Δεν απολογήθηκα, δεν του μίλησα για το αναγκαίο των ακτινοβολιών, το απαραίτητο του κύκλου ζωής, του υποχρεωτικού, γιατί θέλησα μες απ' τα μάτια μου να δει κι αυτά που μ' άρεσαν στη σκληρή μας πρωτεύουσα και να νιώσει τη διαφορετικότητα της μαιευτικής τεχνικής, μιας άλλης ομορφιάς που χωρίς αυτήν όμως δε θα συνυπάρξει καμιά ομορφιά στο κόσμο. Με κοίταξε πολύ, δε μου απάντησε, γύρισε στο μάθημα επιβίωσης των μικρών, δε μου 'κανε τσαλίμια, δεν πέταξε, με κοίταξε απ’ όλες τις γωνίες και στο τέλος μου είπε: «τα φτερά μου με πάνε μόνο πάνω από νερένιους τόπους, μη με πείσεις να εμπιστευτώ τους ξηρικούς, και συ όμως σαν εμένα είσαι χωρίς φτερά αλλά νερένιος, τα ξαναλέμε» και μάζεψε τα φτερά του στο φευγιό του. «Την άλλη βδομάδα ξαναέλα», μου φώναξε, κι ο ορίζοντας δεν είχε χρώματα, ένα υπέροχο γκρι είχε.

Δημήτρης Β. Παπαθέου