Μισούσα πάντοτε τα μελαγχολικά απογεύματα της Κυριακής, μου έλειπαν οι φωνές των ανθρώπων στους δρόμους, η βιαστική, αγχωμένη παρουσία τους που λες και διέγραφε τα χνάρια της ζωής. Η κυριακάτικη σιωπή με έπνιγε σε μια βαθιά αμηχανία, ένιωθα αβόλευτη στο χώρο, στο χρόνο, ανησυχίες με γέμιζε, ίσως έφταιγε το γεγονός ότι εκείνα τα απογεύματα του Dominus.. ερχόσουν σε μετωπική σύγκρουση με τον εαυτό σου, με το δικό σου κύριο, τον κύριο του εαυτού σου. Τότε στροβιλίζονταν χιλιάδες σκέψεις σε ένα άτακτο νου που δεν μπορούσε να αντέξει εκείνη την ήρεμη, νωχελική τάξη της ατμόσφαιρας της αργίας. Σκέψεις, λόγια, διάβασμα μια αράδα γραμμές από την εφημερίδα, ονειροπολήσεις για μακρινά ταξίδια, αναδρομές, μειδιάματα ειρωνείας που φορτίζονταν από μουσικούς ήχους που λειτουργούσαν ως συνοδοιπόροι στον ανάκατο ψυχισμό σου.΄

Από την κυριακάτικη αυτή τελικά διαδρομή κρατούσα μόνο ό,τι μπορούσε να σταθεί εφαλτήριο για νέα δήθεν ξεκινήματα, μείωνα στο ελάχιστο το κατακάθι της θλίψης που μου άφηνε και με μιας ξεπηδούσα στο χώρο της καθημερινότητας που ακύρωνε, ωστόσο, κάθε προσπάθεια βαθύτερης εσωτερικής συνδιαλλαγής με τον κύριο μου, τον εαυτό μου. Σαν να βύθιζα το κεφάλι στα νερά της λιμνοθάλασσας και αρνιόμουν να δώσω πνοή σε καθετί που ονειρευόμουν και φοβόμουν να διεκδικήσω, ολιγωρούσα στην πραγματοποίηση των επιθυμιών, απλά με το να μην τις σκέφτομαι, αφηνόμουν στην οχλαγωγία των σχέσεων, των τετριμμένων, σε ό,τι με είχε παρακαλέσει ο ποιητής να μην ενδώσω, οι κινήσεις επαναλαμβανόμενες, καθορισμένες, τα κτήρια, οι δρόμοι προσχεδιασμένοι, μόνο το φεγγάρι που ολοένα γέμιζε και άδειαζε που θύμιζε πώς οι μέρες περνούσαν.

Λένε πως η νευραλγική εποχή που διανύουμε προσφέρεται ακόμη περισσότερο για τέτοιου είδους αδιάφορες, παθητικές συμπεριφορές, η επιφανειακή βίωση των καταστάσεων της ζωής μας, η παγωμένη ματιά στο φως του φεγγαριού, η συμμετοχή μας σε ρόλο κομπάρσου στα ιδιωτικά και στα κοινά, τις ώρες αιχμής, είναι ιδιαιτέρως διαδεδομένη και σχεδόν δεδομένη. Είναι που τα κυριακάτικα απογεύματα «πνίγονται» και καταδιώκονται όλο και περισσότερο, γιατί επιτρέπουν συνομιλίες που προκαλούν ενδογενή επανάσταση. Η συζήτηση άνευ όρων με το βαθύτερο εγώ μας έχει υποσκελιστεί, είτε πολιτικοί είτε λαϊκοί, είτε θεοποιημένοι ή κοινοί θνητοί, το εγώ μας υπερτροφεί ή πεθαίνει από ασιτία ανάλογα με τις συνθήκες και η ισορροπία εξορίζεται δίχως άλλο αμαχητί και απνευστί. Αναρωτιέμαι πόσοι άνθρωποι έχουν έλθει αντιμέτωποι με ειλικρίνεια, με ό,τι τους απασχολεί, πόσοι καθημερινά και σχεδόν βασανιστικά καταπιέζουν το δίκαιο και ειλικρινές, γιατί το πολύμορφο και πολυποίκιλο συμφέρον τους υπαγορεύει κάτι άλλο .Η κοινωνία κατάντησε άρρωστη, γιατί τα μέλη της καλλιεργούν τις μάσκες, τα προσωπεία, ενώ η συνείδηση, η επίγνωση δηλαδή των πράξεων μας έχει αλλοιωθεί και θολώνει αφειδώς το τοπίο. Εικονική πραγματικότητα, εικονικές σχέσεις, εικονικά λεφτά και στο τέλος μια ανεικονική ζωή, χωρίς προοπτική, χωρίς χρώματα, χωρίς ειλικρινείς δημιουργούς, μια νηνεμία σε αργίτικο λιμάνι.

Τελικά αντιλαμβάνομαι εκ των υστέρων ότι η μελαγχολία εκείνων των κυριακάτικων απογευμάτων προκαλούνταν από τη θλίψη του ανθρώπου που δεν απολαμβάνει τη ζωή στο έπακρό της, από την ιδέα πως η ζωή κυλά και άλλοι την καθορίζουν τόσο τυραννικά και ανεμπόδιστα, από την γνώση πως ο ομηρικός Οδυσσέας καθημερινά γίνεται δέσμιος, του αρνούνται την Τροία, τη μάχη, το ταξίδι, την εμπειρία, την επιστροφή, τη χαρά της αναπόλησης μιας γεμάτης ζωής, ενώ του κολλούν αδιαλείπτως ταμπέλες αριστερός, δεξιός, αδιάφορος, μοναδικός, του ορίζουν σύνορα και ασφυκτιά, η Καλυψώ περιμένει, οι σειρήνες τον προκαλούν και δεν μπορεί καν να υποβληθεί στη δοκιμασία και να ορθώσει το όχι.

Όντως ο φταίχτης δεν ήταν η μέρα του Dominus, μα η κενότητα που κουβαλούσαν οι υπόλοιπες μέρες της εβδομάδας και η οποία συσσωρευόταν την ώρα της πιο μεγάλης σιωπής. Οπότε και οι άνθρωποι, απαγορεύσαμε τις προς εαυτόν συζητήσεις, χαμηλώσαμε τους ήχους των φωνών γύρω μας,γίναμε πιστοί υπηρέτες του πλασματικού «εγώ» και επιλέξαμε έναν Οδυσσέα που χάνει τις θάλασσες και τους απέραντους ωκεανούς για τα νερά μιας λιμνοθάλασσας, ενώ ταυτόχρονα εξορίσαμε εκείνα τα κυριακάτικα απογεύματα περισυλλογής με καταπλάσματα ανήλεης εργασίας και κενής ψυχαγωγίας για να μη μας πονούν.

Καρατζογιάννη Ι. Μαρία,

Φιλόλογος