Της Φωτεινής Τσιτσώνη - Καβάγια

(Ένας Άγιος παραγκωνισμένος από το Ημερολόγιο, που γιορτάζει κάθε τέσσερα χρόνια)

Ο Άγιος Κασσιανός γιορτάζει στις 29 Φεβρουαρίου, γι’ αυτό και τον τιμούν κάθε τέσσερα χρόνια, όταν ο Φλεβάρης έχει 29 ημέρες και ο χρόνος είναι δίσεκτος. Αλλά, γιατί όμως ο χρόνος λέγεται δίσεκτος;

Η λέξη δις είναι επίρρημα της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και σημαίνει δύο φορές.

Δίσεκτο=δύο φορές το έξι. Δίσεκτο είναι το έτος που έχει 366 ημέρες. Ο λαός μάλιστα, το έτος αυτό το θεωρεί γρουσούζικο!

Δεισιδαιμονικές πεποιθήσεις που συνδέονται με τα δίσεκτα έτη, προέρχονται από την αρχαία Ρώμη, επειδή ο Φεβρουάριος στον οποίο προστίθεται η ημέρα ήταν για τους Ρωμαίους ο μήνας των νεκρών.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, λοιπόν, ο λαός μας παρανοεί και ονομάζει τα δίσεκτα έτη γρουσούζικα (κι αν έρθουν χρόνοι δίσεκτοι και μήνες οργισμένοι), όπως λέει και το δημοτικό μας τραγούδι κι αυτό ίσως προέρχεται από την παρανόηση της λέξης «δίσεκτο». Δηλ., αντί του σωστού «δις» με γιώτα, που σημαίνει δύο φορές, εννοήθηκε λανθασμένα το μόριο «δυς» με ύψιλον, που έχει την έννοια της δυσκολίας και της κακής κατάστασης (δυστυχία).

Όλοι γνωρίζουμε πως η ΓΗ, ως ουράνιο σώμα δεν παραμένει ακίνητη στο διάστημα. Κινείται γύρω από έναν φανταστικό άξονα, που συνδέει τις κορυφές της περνώντας από το κέντρο της. Αυτή η κίνηση της ΓΗΣ ονομάζεται «περιστροφή», γίνεται από τα δυτικά προς τα ανατολικά και διαρκεί 24 ώρες.

Η ΓΗ όμως, «περιφέρεται» και γύρω από τον Ήλιο και η περιφορά της αυτή έχει τροχιά ελλειπτική και διαρκεί 365 ημέρες και 6 ώρες.

Με δεδομένο πως κάθε μέρα έχει 24 ώρες, κάθε τέσσερα συνεχόμενα χρόνια έχουμε μια ημέρα περισσότερη στο έτος, που την προσθέτουμε στο Φεβρουάριο κι αυτό το έτος τότε ονομάζεται δίσεκτο.

Τότε ο Φεβρουάριος έχει 29 ημέρες και την τελευταία του ημέρα γιορτάζει ο Άγιος Κασσιανός. Όποιος μάλιστα γεννιέται εκείνη την ημέρα, γιορτάζει τα γενέθλιά του κάθε τέσσερα χρόνια!

Ο Άγιος Κασσιανός γεννήθηκε το 360 μ. Χ., στη σημερινή Ρουμανία. Του αποδίδεται και το όνομα Ιωάννης, που κατά πάσαν πιθανότητα είναι το βαφτιστικό του. Από την παιδική του ηλικία έζησε μεταξύ μοναχών, ενώ στα νεανικά του χρόνια αποφάσισε να ακολουθήσει το μοναχικό βίο, σε κάποια Μονή της Βηθλεέμ, κοντά στο Σπήλαιο της Γέννησης. Από εκεί ήρθε σε επαφή με τον ακμάζοντα μοναχισμό

της Παλαιστίνης και της Μεσοποταμίας.

Έζησε πολλά χρόνια σε ασκηταριά της ερήμου της Αιγύπτου, όπου συνάντησε μεγάλους ασκητές.

Επισκέφτηκε την Κωνσταντινούπολη, όταν στον πατριαρχικό θρόνο ήταν ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, που τον πήρε υπό την προστασία του και στον οποίο αφοσιώθηκε με σεβασμό ως το τέλος της ζωής του.

Στη συνέχεια μετέβη στη Ρώμη, όπου έζησε για 10 χρόνια και όπου χειροτονήθηκε ιερέας, ενώ περί το 415 αποφασίζει να εγκατασταθεί μόνιμα στη Μασσαλία, όπου ιδρύει και δυο μοναστήρια, ένα γυναικείο και ένα ανδρικό. Εκεί εισήγαγε και οργάνωσε το μοναχικό βίο.

Ο Άγιος υπήρξε επίσης πολυγραφότατος, με μεγάλο συγγραφικό έργο, το οποίο είχε παιδαγωγικό κα διδακτικό χαρακτήρα, σχετικά με την πνευματική ζωή των ορθοδόξων χριστιανών.

Υπήρξε ακόμη ο πρωτεργάτης και οργανωτής των Κοινοβίων της Δύσης, με βάση όσα είχε πάρει από τα μοναστήρια της Ανατολής.

Κοιμήθηκε στις 29 Φεβρουαρίου του 435. Ο τάφος του βρίσκεται στη Μασσαλία.

Άγνωστο είναι το πώς τιμάται ο Άγιος στην Κύπρο και συγκεκριμένα στη Λευκωσία, όπου υπάρχει μεγαλόπρεπος ναός του, που χρονολογείται γύρω στα 1400 με 1450, που γλίτωσε κατά θαυμαστό τρόπο από τις θηριωδίες των Τούρκων, κοντά στη διαχωριστική ζώνη και όπου φυλάσσονται σπάνιες εικόνες και ένα Ευαγγέλιο ανεκτιμήτου αξίας του 16^ου αι.

Ο Άγιος, στέκεται εκεί, ακοίμητος φρουρός του νησιού αλλά και του ορθόδοξου ελληνισμού!

ΜΙΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Σύμφωνα με τις λαϊκές μας παραδόσεις, κάποτε ο Άγιος Κασσιανός παραπονέθηκε στο Θεό, γιατί οι άνθρωποι δεν τον τιμούν με λατρευτικές προσφορές, όπως π.χ. κάνουν στον Άγιο Νικόλαο.

Εκείνος τότε κάλεσε τον Άγιο των θαλασσών να ρωτήσει τι συμβαίνει.

Ο Άγιος Νικόλαος έφτασε ταλαιπωρημένος και βρεγμένος από την προσπάθειά του να βοηθήσει όσους κινδύνευαν, ενώ αντίθετα, ο Άγιος Κασσιανός ήταν χρυσοφορεμένος και απολάμβανε τη θαλπωρή του Παραδείσου.

Τους είδε, λοιπόν, έτσι ο Θεός και τότε κατάλαβε, γιατί οι άνθρωποι τιμούν τον Άγιο Νικόλαο. Επέπληξε στη συνέχεια τον Κασσιανό και όρισε να γιορτάζεται κάθε τέσσερα χρόνια!

Γελάγαμε με την ψυχή μας, πιτσιρικάδες όντες και κάπως μεγαλύτεροι, με τον αείμνηστο Γιάννη Μιχαλόπουλο, ως ένα ζοχαδιακό μεν Πρόεδρο αλλά με συγκλονιστική αίσθηση του χιούμορ, που δεν άφηνε ασχολίαστη ατάκα των εκάστοτε δικαζομένων τύπων. Θα μου πείτε υπέγραφε ο μέγας Δημήτρης Ψαθάς, εν έτει 1937, παρακαλώ!

Τώρα μεγαλώσαμε και τις δίκες δεν τις βλέπουμε μόνο από την τηλεόραση. Τις ζούμε και οι ίδιοι, είτε ως πρωταγωνιστές είτε ως κομπάρσοι. Θλίψη και παρακμή, είναι νομίζω, δύο χαρακτηρισμοί που ταιριάζουν στην σημερινή δικαστική πραγματικότητα.

Από την μία τα μουχλιασμένα και ασυντήρητα δικαστικά «μπουντρούμια» - μέγαρα, με τα μωσαϊκά να έχουν αλλάξει χρώμα, ποτισμένα από τις λάσπες και τα χιλιάδες σβησμένα αποτσίγαρα των κυριλέ παρεπιδημούντων, των αγχωμένων αγροίκων και των μελαμψών πλιατσικολόγων. Η μπόχα στον προθάλαμο ανυπόφορη. Η αίθουσα του ακροατηρίου ίδιας παρακμής, με τα ίδια καθίσματα που καθόμασταν σαν ήμασταν παιδιά (τουλάχιστον 40ετίας), ψυχρή και πανύψηλη για να μην μπορείς να …φτάσεις το μεγαλείο της Θέμιδος.

Η θλίψη και η παρακμή δυστυχώς συμπληρώνονται από το δεύτερο σκέλος της ιερής αυτής διαδικασίας, την έδρα. Φιγούρες κατηφείς, απρόσιτες, βλοσυρές, απόμακρες, σαν να αρνούνται σχέση με την πραγματικότητα, με μηδενική αίσθηση του χιούμορ, σαν να ντρέπονται ή να μην πρέπει να χαμογελάσουν, ακούγοντας ένα αυθόρμητο αστείο, μην τυχόν και εγγράψουν την υποψία πως μεροληπτούν υπέρ κάποιου. Η γλώσσα τους ξύλινη, ακαταλαβίστικη, νομικίστικη, ίδια μ’ αυτή των δικηγόρων (άλλη πάστα αυτοί!), για να συνεννοούνται μεταξύ τους κι εμείς ν’ απορούμε μην τυχόν και ξεχάσαμε την μητρική μας γλώσσα. Και να τρέμεις κι από πάνω μην πεις καμμιά «αδόκιμη», μη νομική άποψη και βρεθείς από κατήγορος κατηγορούμενος. Λάθη δεν συγχωρούνται είτε υπερασπίζεις τον εαυτό σου είτε είσαι μάρτυρας υπέρ ή κατά κάποιου. Συνήθως η Θέμις σήμερα σε κοιτάζει μόνο με νεύρα και σπανίως ή ποτέ με κέφια.

Θέλετε την άποψή μου (σαφώς και δεν την επιθυμείτε, το ερώτημα είναι ρητορικό); Την προτιμώ με κέφια, ανθρώπινη, γήινη, σε μόνιμη επαφή με την πραγματικότητα κι όχι εγκλωβισμένη σε γυάλινο πύργο, να βαυκαλίζεται για τον τρόπο που ασκεί την αποστολή Της και το λειτούργημά Της (όντως άκρως σημαντικές προϋποθέσεις δημοκρατίας). Την προτιμώ ανθρώπινη γιατί δικάζει ανθρώπους και αποδίδει δικαιοσύνη μεταξύ ανθρώπων. Πρέπει να ζει ανάμεσά μας, να είναι Μία από μας, τους κοινούς θνητούς, που έχουμε την ανάγκη Της, να Την γνωρίζουμε και να μας γνωρίζει. Να μην Την σέβονται επειδή Την φοβούνται: «Σεβόμαστε τον θεσμό της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης και τις αποφάσεις της … αλλά…». Πάντα θα πλανάται ένα «αλλά» που δεν θα αφήνει τον καθένα μας να «απολαύσει» τον θεσμό, με τις σοφές και προ πάντων δίκαιες αποφάσεις του. Ιδιαιτέρως στις μικρές κοινωνίες που ζούμε εμείς, αν διατηρούσαν επαφή με πρόσωπα και καταστάσεις, δεν θα μπορούσαν να ξεγελαστούν από νομικίστικα τερτίπια και έωλες δικαιολογίες των ετέρων του συναφιού τους, των δικηγόρων (χρήσιμοι, δεν λέω) και να εκφέρουν εσφαλμένη κρίση σε οφθαλμοφανέστατες υποθέσεις. Θα ήξεραν να ξεχωρίζουν τους ψευδομάρτυρες από τους ειλικρινείς. Δεν μπορεί, για παράδειγμα, ένας αποτυχημένος διευθυντής σχολείου να αποτελεί αξιόπιστο μάρτυρα επειδή και μόνο τον «έχωσε» το κόμμα και τον «πρόβασε» σε διευθυντή Εκπαίδευσης και όλη του την θητεία να αναλίσκεται σε «εξυπηρετήσεις» ημετέρων και απίστευτες γκάφες. Κάτι τέτοιους τους «έκοβαν» από την αρχή οι Σπαρτιάτες και τους πέταγαν στον Καιάδα, πριν μεγαλώσουν. Θα ήξεραν επίσης πως το λουμπάγκο (μου διαφεύγει η επιστημονική ονομασία) δεν σου επιτρέπει να πηδάς τρία-  τρία τα σκαλιά ή να πηδάς από χωριό σε χωριό ή από υποψήφιο σε υποψήφιο και γενικώς να πηδάς. Εξακολουθεί δε να μην σου τα επιτρέπει όλα αυτά (το λουμπάγκο) έστω κι αν έχει εγκριθεί από άριστο μεν επιστήμονα, με ιδιαίτερη έφεση στα θεία, που όμως δεν ήθελε να εκθέσει αλητάμπουρα «συνάδελφό του» (που είχε πρωτοκάνει την σπάνια αυτή διάγνωση) και προσυπέγραψε εν γνώσει του αναληθώς, ίνα πληρωθεί το ρηθέν «κόρακας κοράκου δεν βγάζει μάτι», έστω κι αν τον βλέπει ο Κύριος. Άλλωστε, φιλτάτη Θέμις, δεν είναι η πρώτη φορά ούτε θα είναι η τελευταία που «λειτουργοί» του Ιπποκράτη ψεύδονται καθ’ έξιν και το γνωρίζεις.

Όμως ποιος σπάει αβγά, την σήμερον ημέραν; Εδώ υπηρέτες σου, δικοί σου «λειτουργοί», μετράνε τις γυναίκες με μεζούρες, τα ’κονομάνε χοντρά, συναγελάζονται με όλα τα κατακάθια, εξαγοράζονται και αποφυλακίζουν εμπόρους ναρκωτικών, ασελγούντες σε παιδάκια, ανώμαλους βιαστές, αποβράσματα της κοινωνίας και των θεσμών της. Κι όταν βρεθούν κάνα δυο που έχουν τα …φρύδια και τολμήσουν να κουνήσουν το σύστημα, σπεύδουν κάτι ηλιθιόφατσες, κάτι αδίστακτα τομάρια, κάτι θρασύδειλοι κοπρίτες, τύπου Παπαϊωάννου, να τους κουνήσουν αυτοί απειλητικώς το δάχτυλο για να σιωπήσουν (αυτόν δεν θα τον έπαιρνα ούτε για πορτιέρη στην Ποντίκω, να δίνει τα χαρτιά υγείας και τα …ρέστα).

Φιλτάτη Θέμις, ο Ελληνισμός αυτήν την στιγμή εξαφανίζεται από τον χάρτη, ο Ελληνισμός που Σε γέννησε, που Σε ανέδειξε στα πέρατα του κόσμου. Αυτήν ακριβώς την στιγμή πρέπει να τον σώσεις με την καταλυτική Σου δύναμη: Να στείλεις στο απόσπασμα όλους τους θρασύτατους προδότες, που κυβερνάνε με την ανοχή όλων μας. Τότε ο λαός θα Σε πιστέψει, θα πιστέψει στην αποστολή Σου. Ας έκανες λάθος σ’ ένα πήδημα από λουμπάγκο και σε άλλα σοβαρότερα ασφαλώς. Όλα θα Σου τα συγχωρέσει ο μεγάθυμος ελληνικός λαός. Ίσως τότε βρεις κι Εσύ το κουράγιο να έχεις κέφια στην έδρα, να χαμογελάς και να νοιώθεις ένα μ’ όλους εμάς, που Σε αγαπάμε και Σε θεωρούμε την τελευταία μας ελπίδα. Μην μας προδώσεις…

Χρήστος Βλαχογιάννης

Καθηγητής Μουσικής

Υ.Γ. Άφησα για το τέλος το εξής αμίμητο που είπε προς το δικαστήριο ένας κατάμαυρος, πολύ μαύρος, έσω τ’ έξωθεν, σαν τ’ αποκαΐδια που έμειναν, όταν έπιασε φωτιά το σχολείο που πήγαινε: «Δεν μπορούμε δηλαδή ούτε ν’ αρρωστήσουμε, επειδή το θέλουν μερικοί»; Πού βρίσκεται το αστείο; Μα δεν έχει σηκώσει σπίρτο στην ζωή του, παρά μόνο για να βάλει φωτιά στο τσιγάρο του. Ευτυχώς δε που δεν φοράει και παντελόνια και δεν κινδυνεύει να τα κάψει.

Τα οδικά ατυχήματα αποτελούν ένα μείζον κοινωνικό πρόβλημα διεθνώς. Το 2010, περισσότερα από 31.000 άτομα έχασαν τη ζωή  τους στους δρόμους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αριθμός δηλαδή που ισοδυναμεί με μία πόλη μέσου μεγέθους. Ο αριθμός των νεκρών στα οδικά ατυχήματα στην Ελλάδα το 2010 ήταν 1.258.

Σε ό,τι αφορά στο νομό Αιτωλοακαρνανίας, οι νεκροί πρόσφατα μειώθηκαν σημαντικά (34 για το 2010), σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής. Στο γράφημα που ακολουθεί παρουσιάζεται η εξέλιξη του αριθμού των νεκρών στο νομό μας για την περίοδο 2000-2010.

Έως και το 2007 ο αριθμός των νεκρών παρουσιάζει μια συνεχή αυξομείωση, όντας σταθερά κυμαινόμενος μεταξύ 44 και 70. Από το 2008, αλλά κυρίως από το 2009, αρχίζει και παρουσιάζεται μια σταθερή μείωση στους νεκρούς. Αυτό πιθανώς να οφείλεται στη βελτίωση και στην εφαρμογή του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας τον Ιούνιο του 2007. Επίσης καθοριστική φαίνεται να είναι καιη παράκαμψη Αγρινίου, μήκους 34 περίπου χιλιομέτρων, που το 2009 αντικατέστησε ένα πολύ επικίνδυνο τμήμα του παλαιού οδικού δικτύου. Όμως, πρέπει να συνυπολογιστούν και κάποιοι επιπλέον βασικοί παράγοντες πριν βιαστεί κανείς να εξάγει συμπεράσματα.

Πρώτον, πρέπει να περιμένουμε τουλάχιστον 2-3 χρόνια ακόμα για να πούμε με απόλυτη σιγουριά πως όντως υπάρχει βελτίωση της οδικής ασφάλειας και αυτό λόγω της τυχαιότητας των αριθμών των ατυχημάτων. Με απλά λόγια μπορεί αυτή η μείωση των νεκρών να οφείλεται απλά στην τυχαιότητα αυτή. Δεύτερον, η βαθειά οικονομική κρίση στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, καθώς και η αντί-οικονομική χρήση των Ι.Χ.,  λόγω πχ. των υψηλών τελών κυκλοφορίας και της ακριβής βενζίνης, οδήγησε στη μείωση των κυκλοφορούντων οχημάτων στο οδικό δίκτυο της χώρας. Παρόλα αυτά, δεν μπορεί να μην κριθεί ως θετική η μείωση των νεκρών που παρατηρείται από το 2009.

Τι γίνεται με τα ατυχήματα; Παρακάτω, παρουσιάζεται το αντίστοιχο γράφημα με την εξέλιξη του αριθμού των ατυχημάτων στο νομό μας για την ίδια περίοδο (2000-2010).

Η πορεία που ακολουθούν τα ατυχήματα μετά από το 2000 είναι διαφορετική από την αντίστοιχη πορεία των νεκρών. Παρουσιάζει μια σταθερή μείωση ως το 2003, μετά μια αύξηση ως το 2005 και τέλος, από το 2007 και μετά παρατηρείται ουσιαστική μείωση στον αριθμό των ατυχημάτων. Και πάλι πρέπει να συνυπολογιστεί η οικονομική κρίση και οι πτυχές της που αναφέρθηκαν παραπάνω. Αυτό που πρέπει να ληφθεί επίσης υπόψη στην αξιολόγηση της οδικής ασφάλειας στον νομό μας, είναι το ό,τι αν και τα ατυχήματα μειώνονται σταθερά, οι νεκροί αυξομειώνονται. Δηλαδή, ενώ συμβαίνουν σταθερά λιγότερα ατυχήματα δε είναι λιγότερο σοβαρά.

Τελικά, κρίνεται θετική τόσο η μείωση στον αριθμό των ατυχημάτων όσο και των νεκρών στο νομό, αλλά χρειάζεται να περάσουν λίγα χρόνια ακόμα ώστε να δούμε αν θα συνεχιστεί αυτή η τάση και να εξαχθούν αξιόπιστα συμπεράσματα για το επίπεδο οδικής ασφάλειας στο νομό Αιτωλοακαρνανίας.

Άκης Θεοφιλάτος

Πολιτικός Μηχανικός - Συγκοινωνιολόγος

Υποψήφιος Διδάκτωρ Ε.Μ.Π.

Tου ΣΩΚΡΑΤΗ ΣΤΕΛΛΙΟΥ

Ένας από τους πολλούς λόγους που μας οδήγησαν στην σημερινή, απελπιστική, κατάσταση είναι γιατί ως λαός δεν παρήγαμε. Το επάγγελμα του αγρότη μέχρι πολύ πρόσφατα ήταν ντεμοντέ, οι νέοι άφηναν ακαλλιέργητα ή πουλούσαν τσάμπα τα χωράφια των γονιών τους για να αναζητήσουν την θαλπωρή ενός γραφείου, συνήθως στο δημόσιο, και κυρίως στην υδροκέφαλη πρωτεύουσα.

Αναγκαστικά, σε μια χώρα που θα έπρεπε να είναι ο παράδεισος των τροφίμων, οι εισαγωγές αγροτικών προϊόντων και κρεατικών αύξαναν συνεχώς σε μεγέθη εδώ και πολλά χρόνια. Σε μία δεκαετία η απασχόληση από το 17% μειώθηκε στο 7% και η συμμετοχή του αγροτικού εισοδήματος στο ΑΕΠ από 6% έπεσε στο 3%. Έτσι σε ότι είχε σχέση με την διατροφή, από 2 δις ευρώ έλλειμμα ισοζυγίου αγροτικών προϊόντων το 2006, φτάσαμε στα 4 δις του 2009. Δηλαδή, χρόνο με το χρόνο, η παραγωγή μειωνόταν και οι εισαγωγές αυξάνονταν ενώ την ίδια στιγμή τα ελληνικά προϊόντα απαξιώνονταν. Και η Αιτωλοακαρνανία, ως αγροτικός νομός, ακολούθησε αυτό το παράδειγμα. Αποτέλεσμα η μεγάλη μείωση πληθυσμού, το χαμηλό βιοτικό επίπεδο ελλείψει παραγωγής, επενδύσεων και έργων υποδομής και η στροφή στον τριτογενή τομέα.

Σήμερα η εικόνα αυτή έχει αναστραφεί εντελώς. Όλο και περισσότεροι καταλαβαίνουν πως πρέπει να γυρίσουμε στα χωράφια μας, να γίνουμε παραγωγικοί για να πάψουμε να εξαρτόμαστε από τους ξένους. Τα παραδείγματα που έχω από την περιοχή μας είναι πάμπολλα. Στα ορεινά Μούσουρα νέα παιδιά επιστρέφουν από την Αθήνα και δραστηριοποιούνται στην κτηνοτροφία. Στη Σταμνά και το Χρυσοβέργι ασχολούνται πιο εντατικά με τις ελιές ενώ κάποιοι που πήραν τις επιδοτήσεις και επένδυσαν στο επάγγελμά τους, όπως μου λένε, δεν τους αγγίζει η κρίση. Σε όλη την περιοχή αυξάνεται ο αριθμός όσων αποφασίζουν να γίνουν αγρότες, η νεολαία επιστρέφει στις εστίες της και ψάχνει την ενασχόληση με καινούργιες καλλιέργειες που έχουν μεγάλη ζήτηση.

Τα αποτελέσματα αυτής της επιστροφής στα χωριά και τα χωράφια δεν φαίνονται ακόμη, αλλά θεωρώ πως σε λίγο καιρό η επαρχία θα αρχίσει να παίρνει τα πάνω της. Εκτός του ότι πολλές οικογένειες θα είναι αυτάρκεις σε βασικά αγαθά, το εισόδημα θα καλυτερέψει και η ύπαιθρος θα ζωντανέψει. Η στροφή στην παραγωγή ήταν κάτι που έπρεπε να είχαμε συνειδητοποιήσει εδώ και πολύ καιρό. Η κρίση θα μας δοκιμάσει, ωστόσο όσοι ασχολούνται με την γεωργία και την κτηνοτροφία τουλάχιστον δεν θα στερηθούν βασικών αγαθών. Είναι κάτι πολύ σημαντικό αν αναλογιστεί κανείς τις εικόνες στις μεγάλες πόλεις με τις ουρές στα συσσίτια...

Το αστικό πολιτικό σύστημα υπηρετώντας τις ανάγκες της πλουτοκρατίας ( ξένης και ντόπιας) για να βγει με όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες από την καπιταλιστική κρίση σπρώχνει τον λαό στην ανεξέλεγκτη χρεωκοπία, την φτώχεια και την εξαθλίωση.

Χρησιμοποιείται κύριοι της συγκυβέρνησης του μαύρου μετώπου την τρομοκρατία, το φόβο, τους εκβιασμούς, το παρακράτος, την προβοκάτσια, τα ψεύτικα διλλήματα., προκειμένου τα φτωχά λαϊκά στρώματα οι εργάτες, οι αγρότες, οι αυτοαπασχολούμενοι και πάνω από όλα οι νέοι να σκύψουν το κεφάλι να δεχθούν την σφαγή τους. Να γίνει πάμφθηνος ο εργάτης για να μεγαλώνει το κέρδος του καπιταλιστή. Για να μεγαλώνει η ανταγωνιστικότητα και η κερδοφορία των επιχειρήσεων.

Ο φόβος, η υποταγή, η ανοχή δεν έχουν θέση σε κανένα εργατικό σπίτι, σε καμιά λαϊκή οικογένεια. Ξεσηκωμός- λαϊκή οργάνωση παντού. Αντεπίθεση. Αυτό πρέπει να είναι το μήνυμα. Οι μεγαλειώδες συγκεντρώσεις της εργατικής τάξης, του λαού έχουν στείλει μηνύματα. Δυσκολεύουν, βάζουν εμπόδια, δημιουργούν ρήγματα στο αστικό πολιτικό σύστημα. Τα βάρβαρα μέτρα που πέρασαν από τη Βουλή θα αχρηστευτούν στην πράξη.

Το έγκλημα θα το σταματήσει η λαϊκή οργή. Η οργανωμένη πάλη σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε λαϊκή γειτονιά. Το ποτάμι της οργής θα μετατραπεί σε ανατρεπτικό ποτάμι που θα σαρώσει τους εκμεταλλευτές του λαού, τους ληστές του ιδρώτα του και τις κυβερνήσεις του μαύρου μετώπου. Όσο κι αν προσπαθήσετε δεν μπορείτε να κρύψετε ότι για το λαό και τις εργατικές λαϊκές οικογένειες η χρεοκοπία είναι ανεξέλεγκτη, βάρβαρη,. Έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό και δεν θα έχει σταματημό. Σαρώνει το βιοτικό επίπεδο των λαϊκών στρωμάτων, σαρώνει κατακτήσεις που κερδήθηκαν με αγώνες και αίμα τον προηγούμενο αιώνα. Αυτή η ανεξέλεγκτη χρεωκοπία φέρνει την φτώχια. Αυτή η βάρβαρη πολιτική του απάνθρωπου εκμεταλλευτικού συστήματος του καπιταλισμού γεμίζει τις αίθουσες των σχολειών με παιδιά που υποσιτίζονται, που λιποθυμούν από την πείνα, από αρρώστους που πεθαίνουν στα σπίτια τους ή στις πόρτες των νοσοκομείων γιατί κατεδαφίζεται ότι έχει απομείνει από το δημόσιο σύστημα υγείας. Αυτή η βάρβαρη πολιτική οδηγεί εργάτες, άνεργους, νεολαίους, συνταξιούχους να θρέφονται με συσσίτια, να ζουν με χαρτζιλίκι.

Αλήθεια κύριοι των κομμάτων του κεφαλαίου τι νόημα έχουν για αυτούς οι θυσίες που τους καλείτε να κάνουν; Τους καλείτε να διαλέξουν αν η δυστυχία τους θα είναι με ευρώ ή δραχμή; Στα αλήθεια τι θα χάσουν ; Τις αλυσίδες που τους ‘έχετε δεμένους χειροπόδαρα; Είναι αυτοί που μαζί τα φάγατε; Αλήθεια ποιον υπηρετούσε και υπηρετεί τόσα χρόνια το σάπιο σύστημα ° αυτούς ή εσάς;

Σε αυτό το μονόδρομο καλείτε το λαό να θυσιαστεί για να σωθεί η κερδοφορία σας, η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων. Για το ΚΚΕ περήφανος δρόμος για τους ανθρώπους του μόχθου είναι η οργάνωση της πάλης σε κάθε χώρο δουλειάς, ο αγώνας για τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες, για δουλειά με δικαιώματα, για δημόσια δωρεάν υγεία και παιδεία αναβαθμισμένη και απαλλαγμένη από επιχειρηματίες. Για φάρμακα και θεραπεία για όλους. Για στέγη, για αξιοπρεπή ζωή. Για κεντρικά σχεδιασμένη αγροτική παραγωγή που θα στοχεύει στην κάλυψη των διατροφικών λαϊκών αναγκών και σε αξιοπρεπή αγροτικό εισόδημα.

Σε αυτή την κατεύθυνση πρέπει να ενταθεί η δράση, ο πολύμορφος αγώνας για να παρεμποδιστεί η βαρβαρότητα και τα σκληρά μέτρα που δεν αφήνουν τίποτα όρθιο.

Κάθε λαϊκός άνθρωπος, άνθρωπος του μόχθου να παλέψει για την ανατροπή αυτής της πολιτικής: να πληρώσει η πλουτοκρατία, να μην αναγνωρίσει κανένα χρέος. Με την πάλη του να ανοίξει το δρόμο για την εργατική λαϊκή εξουσία. Να γίνουν αφέντες οι εργαζόμενοι, να πάρουν στα χέρια τους τον πλούτο που παράγουν, απαλλαγμένοι από τα παράσιτα της κοινωνίας τους καπιταλιστές. Με αποδέσμευση της Ελλάδας από την Ε.Ε. και μονομερής διαγραφή του χρέους. Με συμπόρευση με το ΚΚΕ.

Νίκος Μωραΐτης , Βουλευτής Αιτ/νιας του ΚΚΕ