Της Φωτεινής Τσιτσώνη - Καβάγια

(Ένας Άγιος παραγκωνισμένος από το Ημερολόγιο, που γιορτάζει κάθε τέσσερα χρόνια)

Ο Άγιος Κασσιανός γιορτάζει στις 29 Φεβρουαρίου, γι’ αυτό και τον τιμούν κάθε τέσσερα χρόνια, όταν ο Φλεβάρης έχει 29 ημέρες και ο χρόνος είναι δίσεκτος. Αλλά, γιατί όμως ο χρόνος λέγεται δίσεκτος;

Η λέξη δις είναι επίρρημα της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και σημαίνει δύο φορές.

Δίσεκτο=δύο φορές το έξι. Δίσεκτο είναι το έτος που έχει 366 ημέρες. Ο λαός μάλιστα, το έτος αυτό το θεωρεί γρουσούζικο!

Δεισιδαιμονικές πεποιθήσεις που συνδέονται με τα δίσεκτα έτη, προέρχονται από την αρχαία Ρώμη, επειδή ο Φεβρουάριος στον οποίο προστίθεται η ημέρα ήταν για τους Ρωμαίους ο μήνας των νεκρών.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, λοιπόν, ο λαός μας παρανοεί και ονομάζει τα δίσεκτα έτη γρουσούζικα (κι αν έρθουν χρόνοι δίσεκτοι και μήνες οργισμένοι), όπως λέει και το δημοτικό μας τραγούδι κι αυτό ίσως προέρχεται από την παρανόηση της λέξης «δίσεκτο». Δηλ., αντί του σωστού «δις» με γιώτα, που σημαίνει δύο φορές, εννοήθηκε λανθασμένα το μόριο «δυς» με ύψιλον, που έχει την έννοια της δυσκολίας και της κακής κατάστασης (δυστυχία).

Όλοι γνωρίζουμε πως η ΓΗ, ως ουράνιο σώμα δεν παραμένει ακίνητη στο διάστημα. Κινείται γύρω από έναν φανταστικό άξονα, που συνδέει τις κορυφές της περνώντας από το κέντρο της. Αυτή η κίνηση της ΓΗΣ ονομάζεται «περιστροφή», γίνεται από τα δυτικά προς τα ανατολικά και διαρκεί 24 ώρες.

Η ΓΗ όμως, «περιφέρεται» και γύρω από τον Ήλιο και η περιφορά της αυτή έχει τροχιά ελλειπτική και διαρκεί 365 ημέρες και 6 ώρες.

Με δεδομένο πως κάθε μέρα έχει 24 ώρες, κάθε τέσσερα συνεχόμενα χρόνια έχουμε μια ημέρα περισσότερη στο έτος, που την προσθέτουμε στο Φεβρουάριο κι αυτό το έτος τότε ονομάζεται δίσεκτο.

Τότε ο Φεβρουάριος έχει 29 ημέρες και την τελευταία του ημέρα γιορτάζει ο Άγιος Κασσιανός. Όποιος μάλιστα γεννιέται εκείνη την ημέρα, γιορτάζει τα γενέθλιά του κάθε τέσσερα χρόνια!

Ο Άγιος Κασσιανός γεννήθηκε το 360 μ. Χ., στη σημερινή Ρουμανία. Του αποδίδεται και το όνομα Ιωάννης, που κατά πάσαν πιθανότητα είναι το βαφτιστικό του. Από την παιδική του ηλικία έζησε μεταξύ μοναχών, ενώ στα νεανικά του χρόνια αποφάσισε να ακολουθήσει το μοναχικό βίο, σε κάποια Μονή της Βηθλεέμ, κοντά στο Σπήλαιο της Γέννησης. Από εκεί ήρθε σε επαφή με τον ακμάζοντα μοναχισμό

της Παλαιστίνης και της Μεσοποταμίας.

Έζησε πολλά χρόνια σε ασκηταριά της ερήμου της Αιγύπτου, όπου συνάντησε μεγάλους ασκητές.

Επισκέφτηκε την Κωνσταντινούπολη, όταν στον πατριαρχικό θρόνο ήταν ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, που τον πήρε υπό την προστασία του και στον οποίο αφοσιώθηκε με σεβασμό ως το τέλος της ζωής του.

Στη συνέχεια μετέβη στη Ρώμη, όπου έζησε για 10 χρόνια και όπου χειροτονήθηκε ιερέας, ενώ περί το 415 αποφασίζει να εγκατασταθεί μόνιμα στη Μασσαλία, όπου ιδρύει και δυο μοναστήρια, ένα γυναικείο και ένα ανδρικό. Εκεί εισήγαγε και οργάνωσε το μοναχικό βίο.

Ο Άγιος υπήρξε επίσης πολυγραφότατος, με μεγάλο συγγραφικό έργο, το οποίο είχε παιδαγωγικό κα διδακτικό χαρακτήρα, σχετικά με την πνευματική ζωή των ορθοδόξων χριστιανών.

Υπήρξε ακόμη ο πρωτεργάτης και οργανωτής των Κοινοβίων της Δύσης, με βάση όσα είχε πάρει από τα μοναστήρια της Ανατολής.

Κοιμήθηκε στις 29 Φεβρουαρίου του 435. Ο τάφος του βρίσκεται στη Μασσαλία.

Άγνωστο είναι το πώς τιμάται ο Άγιος στην Κύπρο και συγκεκριμένα στη Λευκωσία, όπου υπάρχει μεγαλόπρεπος ναός του, που χρονολογείται γύρω στα 1400 με 1450, που γλίτωσε κατά θαυμαστό τρόπο από τις θηριωδίες των Τούρκων, κοντά στη διαχωριστική ζώνη και όπου φυλάσσονται σπάνιες εικόνες και ένα Ευαγγέλιο ανεκτιμήτου αξίας του 16^ου αι.

Ο Άγιος, στέκεται εκεί, ακοίμητος φρουρός του νησιού αλλά και του ορθόδοξου ελληνισμού!

ΜΙΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Σύμφωνα με τις λαϊκές μας παραδόσεις, κάποτε ο Άγιος Κασσιανός παραπονέθηκε στο Θεό, γιατί οι άνθρωποι δεν τον τιμούν με λατρευτικές προσφορές, όπως π.χ. κάνουν στον Άγιο Νικόλαο.

Εκείνος τότε κάλεσε τον Άγιο των θαλασσών να ρωτήσει τι συμβαίνει.

Ο Άγιος Νικόλαος έφτασε ταλαιπωρημένος και βρεγμένος από την προσπάθειά του να βοηθήσει όσους κινδύνευαν, ενώ αντίθετα, ο Άγιος Κασσιανός ήταν χρυσοφορεμένος και απολάμβανε τη θαλπωρή του Παραδείσου.

Τους είδε, λοιπόν, έτσι ο Θεός και τότε κατάλαβε, γιατί οι άνθρωποι τιμούν τον Άγιο Νικόλαο. Επέπληξε στη συνέχεια τον Κασσιανό και όρισε να γιορτάζεται κάθε τέσσερα χρόνια!

Γελάγαμε με την ψυχή μας, πιτσιρικάδες όντες και κάπως μεγαλύτεροι, με τον αείμνηστο Γιάννη Μιχαλόπουλο, ως ένα ζοχαδιακό μεν Πρόεδρο αλλά με συγκλονιστική αίσθηση του χιούμορ, που δεν άφηνε ασχολίαστη ατάκα των εκάστοτε δικαζομένων τύπων. Θα μου πείτε υπέγραφε ο μέγας Δημήτρης Ψαθάς, εν έτει 1937, παρακαλώ!

Τώρα μεγαλώσαμε και τις δίκες δεν τις βλέπουμε μόνο από την τηλεόραση. Τις ζούμε και οι ίδιοι, είτε ως πρωταγωνιστές είτε ως κομπάρσοι. Θλίψη και παρακμή, είναι νομίζω, δύο χαρακτηρισμοί που ταιριάζουν στην σημερινή δικαστική πραγματικότητα.

Από την μία τα μουχλιασμένα και ασυντήρητα δικαστικά «μπουντρούμια» - μέγαρα, με τα μωσαϊκά να έχουν αλλάξει χρώμα, ποτισμένα από τις λάσπες και τα χιλιάδες σβησμένα αποτσίγαρα των κυριλέ παρεπιδημούντων, των αγχωμένων αγροίκων και των μελαμψών πλιατσικολόγων. Η μπόχα στον προθάλαμο ανυπόφορη. Η αίθουσα του ακροατηρίου ίδιας παρακμής, με τα ίδια καθίσματα που καθόμασταν σαν ήμασταν παιδιά (τουλάχιστον 40ετίας), ψυχρή και πανύψηλη για να μην μπορείς να …φτάσεις το μεγαλείο της Θέμιδος.

Η θλίψη και η παρακμή δυστυχώς συμπληρώνονται από το δεύτερο σκέλος της ιερής αυτής διαδικασίας, την έδρα. Φιγούρες κατηφείς, απρόσιτες, βλοσυρές, απόμακρες, σαν να αρνούνται σχέση με την πραγματικότητα, με μηδενική αίσθηση του χιούμορ, σαν να ντρέπονται ή να μην πρέπει να χαμογελάσουν, ακούγοντας ένα αυθόρμητο αστείο, μην τυχόν και εγγράψουν την υποψία πως μεροληπτούν υπέρ κάποιου. Η γλώσσα τους ξύλινη, ακαταλαβίστικη, νομικίστικη, ίδια μ’ αυτή των δικηγόρων (άλλη πάστα αυτοί!), για να συνεννοούνται μεταξύ τους κι εμείς ν’ απορούμε μην τυχόν και ξεχάσαμε την μητρική μας γλώσσα. Και να τρέμεις κι από πάνω μην πεις καμμιά «αδόκιμη», μη νομική άποψη και βρεθείς από κατήγορος κατηγορούμενος. Λάθη δεν συγχωρούνται είτε υπερασπίζεις τον εαυτό σου είτε είσαι μάρτυρας υπέρ ή κατά κάποιου. Συνήθως η Θέμις σήμερα σε κοιτάζει μόνο με νεύρα και σπανίως ή ποτέ με κέφια.

Θέλετε την άποψή μου (σαφώς και δεν την επιθυμείτε, το ερώτημα είναι ρητορικό); Την προτιμώ με κέφια, ανθρώπινη, γήινη, σε μόνιμη επαφή με την πραγματικότητα κι όχι εγκλωβισμένη σε γυάλινο πύργο, να βαυκαλίζεται για τον τρόπο που ασκεί την αποστολή Της και το λειτούργημά Της (όντως άκρως σημαντικές προϋποθέσεις δημοκρατίας). Την προτιμώ ανθρώπινη γιατί δικάζει ανθρώπους και αποδίδει δικαιοσύνη μεταξύ ανθρώπων. Πρέπει να ζει ανάμεσά μας, να είναι Μία από μας, τους κοινούς θνητούς, που έχουμε την ανάγκη Της, να Την γνωρίζουμε και να μας γνωρίζει. Να μην Την σέβονται επειδή Την φοβούνται: «Σεβόμαστε τον θεσμό της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης και τις αποφάσεις της … αλλά…». Πάντα θα πλανάται ένα «αλλά» που δεν θα αφήνει τον καθένα μας να «απολαύσει» τον θεσμό, με τις σοφές και προ πάντων δίκαιες αποφάσεις του. Ιδιαιτέρως στις μικρές κοινωνίες που ζούμε εμείς, αν διατηρούσαν επαφή με πρόσωπα και καταστάσεις, δεν θα μπορούσαν να ξεγελαστούν από νομικίστικα τερτίπια και έωλες δικαιολογίες των ετέρων του συναφιού τους, των δικηγόρων (χρήσιμοι, δεν λέω) και να εκφέρουν εσφαλμένη κρίση σε οφθαλμοφανέστατες υποθέσεις. Θα ήξεραν να ξεχωρίζουν τους ψευδομάρτυρες από τους ειλικρινείς. Δεν μπορεί, για παράδειγμα, ένας αποτυχημένος διευθυντής σχολείου να αποτελεί αξιόπιστο μάρτυρα επειδή και μόνο τον «έχωσε» το κόμμα και τον «πρόβασε» σε διευθυντή Εκπαίδευσης και όλη του την θητεία να αναλίσκεται σε «εξυπηρετήσεις» ημετέρων και απίστευτες γκάφες. Κάτι τέτοιους τους «έκοβαν» από την αρχή οι Σπαρτιάτες και τους πέταγαν στον Καιάδα, πριν μεγαλώσουν. Θα ήξεραν επίσης πως το λουμπάγκο (μου διαφεύγει η επιστημονική ονομασία) δεν σου επιτρέπει να πηδάς τρία-  τρία τα σκαλιά ή να πηδάς από χωριό σε χωριό ή από υποψήφιο σε υποψήφιο και γενικώς να πηδάς. Εξακολουθεί δε να μην σου τα επιτρέπει όλα αυτά (το λουμπάγκο) έστω κι αν έχει εγκριθεί από άριστο μεν επιστήμονα, με ιδιαίτερη έφεση στα θεία, που όμως δεν ήθελε να εκθέσει αλητάμπουρα «συνάδελφό του» (που είχε πρωτοκάνει την σπάνια αυτή διάγνωση) και προσυπέγραψε εν γνώσει του αναληθώς, ίνα πληρωθεί το ρηθέν «κόρακας κοράκου δεν βγάζει μάτι», έστω κι αν τον βλέπει ο Κύριος. Άλλωστε, φιλτάτη Θέμις, δεν είναι η πρώτη φορά ούτε θα είναι η τελευταία που «λειτουργοί» του Ιπποκράτη ψεύδονται καθ’ έξιν και το γνωρίζεις.

Όμως ποιος σπάει αβγά, την σήμερον ημέραν; Εδώ υπηρέτες σου, δικοί σου «λειτουργοί», μετράνε τις γυναίκες με μεζούρες, τα ’κονομάνε χοντρά, συναγελάζονται με όλα τα κατακάθια, εξαγοράζονται και αποφυλακίζουν εμπόρους ναρκωτικών, ασελγούντες σε παιδάκια, ανώμαλους βιαστές, αποβράσματα της κοινωνίας και των θεσμών της. Κι όταν βρεθούν κάνα δυο που έχουν τα …φρύδια και τολμήσουν να κουνήσουν το σύστημα, σπεύδουν κάτι ηλιθιόφατσες, κάτι αδίστακτα τομάρια, κάτι θρασύδειλοι κοπρίτες, τύπου Παπαϊωάννου, να τους κουνήσουν αυτοί απειλητικώς το δάχτυλο για να σιωπήσουν (αυτόν δεν θα τον έπαιρνα ούτε για πορτιέρη στην Ποντίκω, να δίνει τα χαρτιά υγείας και τα …ρέστα).

Φιλτάτη Θέμις, ο Ελληνισμός αυτήν την στιγμή εξαφανίζεται από τον χάρτη, ο Ελληνισμός που Σε γέννησε, που Σε ανέδειξε στα πέρατα του κόσμου. Αυτήν ακριβώς την στιγμή πρέπει να τον σώσεις με την καταλυτική Σου δύναμη: Να στείλεις στο απόσπασμα όλους τους θρασύτατους προδότες, που κυβερνάνε με την ανοχή όλων μας. Τότε ο λαός θα Σε πιστέψει, θα πιστέψει στην αποστολή Σου. Ας έκανες λάθος σ’ ένα πήδημα από λουμπάγκο και σε άλλα σοβαρότερα ασφαλώς. Όλα θα Σου τα συγχωρέσει ο μεγάθυμος ελληνικός λαός. Ίσως τότε βρεις κι Εσύ το κουράγιο να έχεις κέφια στην έδρα, να χαμογελάς και να νοιώθεις ένα μ’ όλους εμάς, που Σε αγαπάμε και Σε θεωρούμε την τελευταία μας ελπίδα. Μην μας προδώσεις…

Χρήστος Βλαχογιάννης

Καθηγητής Μουσικής

Υ.Γ. Άφησα για το τέλος το εξής αμίμητο που είπε προς το δικαστήριο ένας κατάμαυρος, πολύ μαύρος, έσω τ’ έξωθεν, σαν τ’ αποκαΐδια που έμειναν, όταν έπιασε φωτιά το σχολείο που πήγαινε: «Δεν μπορούμε δηλαδή ούτε ν’ αρρωστήσουμε, επειδή το θέλουν μερικοί»; Πού βρίσκεται το αστείο; Μα δεν έχει σηκώσει σπίρτο στην ζωή του, παρά μόνο για να βάλει φωτιά στο τσιγάρο του. Ευτυχώς δε που δεν φοράει και παντελόνια και δεν κινδυνεύει να τα κάψει.

Γράφει ο ΚΩΝ/ΝΟΣ ΦΙΛΙΠΠΟΥ

Πολιτικός Μηχανικός

Μετά από μερικά χρόνια λειτουργίας του ΧΥΤΑ πολλά ερωτηματικά υπάρχουν για τη σημερινή αλλά και μελλοντική λειτουργία του.

1) Σύμφωνα με τη μελέτη - βάσει της οποίας υλοποιήθηκε ο ΧΥΤΑ - στην 12 στρεμμάτων έκταση προβλεπόταν η απόθεση απορριμμάτων από Μεσολόγγι - Αιτωλικό - Αγ. Θωμά - Αγ. Γεώργιο - Γαλατά – Γουριά - Ελληνικά - Ευηνοχώρι - Μάστρου - Νεοχώρι - Μούσουρα - Περιθώρι - Ρέτσινα - Χρυσοβέργι - Σταμνά - Αγ. Ηλίας με προβλεπόμενο για το 2011 αριθμό κατοίκων 32846.

Με αυτά τα δεδομένα η λειτουργία του αναμένεται να ολοκληρωθεί στα 10,5 χρόνια. Αυτή βέβαια η διάρκεια για να γίνει πραγματικότητα απαιτείται σωστή πρόβλεψη πληθυσμού, όγκο απορριμμάτων όσο προβλέπει η μελέτη (10000 τόνοι / έτος = 12500 κυβικά μέτρα /έτος ) είδος απορριμμάτων τέτοιο που μετά τη συμπίεση να έχουν ειδικό βάρος 0,70-0,80 Τον/μ3 , και διαχείριση του ΧΥΤΑ σύμφωνα με τις προδιαγραφές (π.χ τοποθέτηση σε στρώσεις των 3 μέτρων και επικάλυψη ανά στρώση με υλικό επικάλυψης πάχους 20 εκατ. κ.λ.π) .

2) Σύμφωνα επίσης με τη μελέτη προβλέπεται πρόγραμμα παρακολούθησης ΧΥΤΑ (με δειγματοληψίες - ελέγχους διαφόρων χαρακτηριστικών - πρόγραμμα μετρήσεων κ.λπ).

Ερωτάται ο Δήμος και ο αρμόδιος για το ΧΥΤΑ φορέας:

1) Που βρίσκεται σήμερα η πληρότητα του χώρου;

2) Εφαρμόζονται (ή εφαρμοζόταν μέχρι τώρα) πλήρως οι προδιαγραφές της μελέτης; Μπορούν να δοθούν πραγματικά στοιχεία γι’ αυτό;

3) Σε πόσο χρόνο με τα σημερινά δεδομένα θα καλυφθει το πρώτο κύτταρο; (τα 12 στρέμματα δηλαδή)

4) Τι πρόκειται να κάνει ο δήμος ώστε έγκαιρα να ξεκινήσουν οι διαδικασίες για την υλοποίηση της Β φάσης; (δεύτερο κύτταρο της μελέτης άλλα 12 στρέμματα).

5) Επειδή η Δήμαρχος αναφέρθηκε στο Δημοτικό Συμβούλιο γι’ αυτό το θέμα ρωτάται: Έχει ερευνήσει ΟΛΟΥΣ τους παράγοντες που επηρεάζουν το χρόνο λειτουργίας του ΧΥΤΑ;

Μην ξεχνάμε τα γεγονότα που προηγήθηκαν της έναρξης λειτουργίας του ΧΥΤΑ. Θέλω να πιστεύω ότι δεν θα επαληθευτούν οι Κασσάνδρες.

Τα οδικά ατυχήματα αποτελούν ένα μείζον κοινωνικό πρόβλημα διεθνώς. Το 2010, περισσότερα από 31.000 άτομα έχασαν τη ζωή  τους στους δρόμους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αριθμός δηλαδή που ισοδυναμεί με μία πόλη μέσου μεγέθους. Ο αριθμός των νεκρών στα οδικά ατυχήματα στην Ελλάδα το 2010 ήταν 1.258.

Σε ό,τι αφορά στο νομό Αιτωλοακαρνανίας, οι νεκροί πρόσφατα μειώθηκαν σημαντικά (34 για το 2010), σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής. Στο γράφημα που ακολουθεί παρουσιάζεται η εξέλιξη του αριθμού των νεκρών στο νομό μας για την περίοδο 2000-2010.

Έως και το 2007 ο αριθμός των νεκρών παρουσιάζει μια συνεχή αυξομείωση, όντας σταθερά κυμαινόμενος μεταξύ 44 και 70. Από το 2008, αλλά κυρίως από το 2009, αρχίζει και παρουσιάζεται μια σταθερή μείωση στους νεκρούς. Αυτό πιθανώς να οφείλεται στη βελτίωση και στην εφαρμογή του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας τον Ιούνιο του 2007. Επίσης καθοριστική φαίνεται να είναι καιη παράκαμψη Αγρινίου, μήκους 34 περίπου χιλιομέτρων, που το 2009 αντικατέστησε ένα πολύ επικίνδυνο τμήμα του παλαιού οδικού δικτύου. Όμως, πρέπει να συνυπολογιστούν και κάποιοι επιπλέον βασικοί παράγοντες πριν βιαστεί κανείς να εξάγει συμπεράσματα.

Πρώτον, πρέπει να περιμένουμε τουλάχιστον 2-3 χρόνια ακόμα για να πούμε με απόλυτη σιγουριά πως όντως υπάρχει βελτίωση της οδικής ασφάλειας και αυτό λόγω της τυχαιότητας των αριθμών των ατυχημάτων. Με απλά λόγια μπορεί αυτή η μείωση των νεκρών να οφείλεται απλά στην τυχαιότητα αυτή. Δεύτερον, η βαθειά οικονομική κρίση στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, καθώς και η αντί-οικονομική χρήση των Ι.Χ.,  λόγω πχ. των υψηλών τελών κυκλοφορίας και της ακριβής βενζίνης, οδήγησε στη μείωση των κυκλοφορούντων οχημάτων στο οδικό δίκτυο της χώρας. Παρόλα αυτά, δεν μπορεί να μην κριθεί ως θετική η μείωση των νεκρών που παρατηρείται από το 2009.

Τι γίνεται με τα ατυχήματα; Παρακάτω, παρουσιάζεται το αντίστοιχο γράφημα με την εξέλιξη του αριθμού των ατυχημάτων στο νομό μας για την ίδια περίοδο (2000-2010).

Η πορεία που ακολουθούν τα ατυχήματα μετά από το 2000 είναι διαφορετική από την αντίστοιχη πορεία των νεκρών. Παρουσιάζει μια σταθερή μείωση ως το 2003, μετά μια αύξηση ως το 2005 και τέλος, από το 2007 και μετά παρατηρείται ουσιαστική μείωση στον αριθμό των ατυχημάτων. Και πάλι πρέπει να συνυπολογιστεί η οικονομική κρίση και οι πτυχές της που αναφέρθηκαν παραπάνω. Αυτό που πρέπει να ληφθεί επίσης υπόψη στην αξιολόγηση της οδικής ασφάλειας στον νομό μας, είναι το ό,τι αν και τα ατυχήματα μειώνονται σταθερά, οι νεκροί αυξομειώνονται. Δηλαδή, ενώ συμβαίνουν σταθερά λιγότερα ατυχήματα δε είναι λιγότερο σοβαρά.

Τελικά, κρίνεται θετική τόσο η μείωση στον αριθμό των ατυχημάτων όσο και των νεκρών στο νομό, αλλά χρειάζεται να περάσουν λίγα χρόνια ακόμα ώστε να δούμε αν θα συνεχιστεί αυτή η τάση και να εξαχθούν αξιόπιστα συμπεράσματα για το επίπεδο οδικής ασφάλειας στο νομό Αιτωλοακαρνανίας.

Άκης Θεοφιλάτος

Πολιτικός Μηχανικός - Συγκοινωνιολόγος

Υποψήφιος Διδάκτωρ Ε.Μ.Π.

Στα κομμωτήρια, όπου πηγαίνουμε, πέφτει συχνά το μάτι μας σε κάτι φτηνά, τυπωμένα όμως σε ακριβό χαρτί, περιοδικά, γεμάτα όμορφες, κάθε είδους και κάθε γένους “σταρς”, με κάθε είδους και φαντασίας φορέματα και χτενίσματα, πάνω από ανόητες λεζάντες και κουτσομπολιά.

Χαμογελάμε με συγκατάβαση - ή με λύπη, ή και με συμπάθεια - και γυρίζουμε αλλού το βλέμμα.

“Κοριτσάκια!” σκεφτόμαστε.

“Δεν έχουν πολύ μυαλό και ασχολούνται με τέτοια θέματα”.

Πάνε πολλά χρόνια άλλωστε που ζούμε μέσα στη φτήνια. Αυτό όμως που ήταν για μας μια τεράστια δυσάρεστη έκπληξη και μας έκανε να αγανακτήσουμε, ήταν που συναντήσαμε πρόσφατα την ίδια φτήνια, και πολύ χειρότερη, σε γνωστή για την σοβαρότητά της Κυριακάτικη εφημερίδα. Και λέω πολύ χειρότερη,

- Πρώτον γιατί δεν απευθύνεται σε κορίτσια ή μεγαλύτερες γυναίκες με μυαλά κοριτσιών που περνούν την ζωή τους στα κομμωτήρια, αλλά σε σοβαρούς, υποτίθεται, ανθρώπους που διαβάζουν αυτοί και η οικογένειά τους την εφημερίδα.

- Δεύτερον γιατί τα ανόητα κείμενα της «κοσμικογράφου» της εφημερίδας αυτής ήταν γραμμένα σε ένα εκνευριστικό greeklish, που δεν ξέρεις αν μιλάει ένας έλληνας ή μια φιλιππινέζα των βορείων προαστίων και

- Τρίτον γιατί είναι προκλητικό και απαράδεκτο σε μια Ελλάδα που λιμοκτονεί να μιλάμε για διασκεδάσεις ελλήνων ή διεθνών κροίσων, για παλάτια / ξενοδοχεία στα κέντρα διακοπών, για πανάκριβες τουαλέτες, φτιαγμένες από μεγάλους μόδιστρους την ώρα που οι ελληνίδες σήμερα ψωνίζουν από τις λαϊκές αγορές και για τραπεζομάντηλα από αυθεντική δαντέλλα σε πολυτελή “ντίνερς” (δεν μας αρέσει η λέξη “δείπνο”) την ώρα που χιλιάδες άνθρωποι ψάχνουν για φαγώσιμα στους σκουπιδοτενεκέδες.

Η ελαφρότητα έχει και όρια. Ώρα να την πετάξουμε στον νεροχύτη, όπως κάνουν στα αποβράσματα που επιπλέουν οι νοικοκυρές - υπάρχει και αυτό το είδος ξέρετε - όταν βράζουν το - δυσεύρετο σήμερα - κρέας.

Ακακία Κορδόση