Οι απόφοιτοι του 2ου γυμνασίου Μεσολογγίου τα είπαν, τα ήπιαν και θυμήθηκαν με νοσταλγία τα παλιά

Όμορφα σχολικά χρόνια, παιδική αθωότητα, αξέχαστες αναμνήσεις, πραγματικοί δεσμοί φιλίας...

Πριν από 16 χρόνια, ως απόφοιτοι του Λυκείου, αποχωριστήκαμε έχοντας ο καθένας τα δικά του όνειρα και ακολουθώντας τη δική του πορεία. Όμως δώσαμε μια υπόσχεση ότι κάποτε οι δρόμοι μας θα ξανασυναντηθούν, όσο δύσκολο κι αν φαινόταν, λόγω των προσωπικών και επαγγελματικών υποχρεώσεων του καθενός! Έτσι, μετά από την έντονη, κοινή μας επιθυμία να ξαναβρεθούμε, αρχίσαμε να οργανώνουμε τη συνάντησή μας και στις 2 Ιανουαρίου πήραμε "παρουσίες"!

Αυτή τη φορά, όμως, όχι μέσα στις σχολικές αίθουσες, όπως τότε, αλλά σε γνωστό εστιατόριο της περιοχής! Μετά από 16 χρόνια, λοιπόν, οι παλιοί συμμαθητές της γενιάς '78-'79, ιδωθήκαμε και καθίσαμε μαζί ξανά όχι στα θρανία αλλά σε τραπέζια, συζητήσαμε, αγκαλιαστήκαμε και συγκινηθήκαμε... Θυμηθήκαμε αλησμόνητες στιγμές του παρελθόντος, γεγονότα που μας έκαναν να γελάσουμε, αλλά και να δακρύσουμε... Με τη συνοδεία των πλούσιων εδεσμάτων του εστιατορίου που τόσο φιλόξενα μας δέχτηκε αλλά και του εξαιρετικού κρασιού που έρεε άφθονο, περάσαμε μία από τις ομορφότερες βραδιές της ζωής μας, όπως τότε που περιμέναμε το κουδούνι του σχολείου να χτυπήσει για να βρεθούμε μαζί με τους φίλους μας... σαν να μην πέρασε μια μέρα... Κάποιοι ίδιοι και απαράλλαχτοι, άλλοι με λίγα κιλά παραπάνω, τα κορίτσια της παρέας πιο νέα από ποτέ, αλλά όλοι με το ίδιο τεράστιο χαμόγελο που θύμιζε εκείνα τα όμορφα παιδικά κι εφηβικά χρόνια...

Μετά και την κοπή της παραδοσιακής βασιλόπιτας, αποχαιρετιστήκαμε, δίνοντας όμως νέα υπόσχεση ότι η συνάντησή μας αυτή θα καθιερωθεί και θα ανανεωθεί το συντομότερο δυνατόν με τη συμμετοχή και των υπόλοιπων συμμαθητών και συμμαθητριών που δεν μπόρεσαν να δώσουν το παρόν. Τους ευχαριστούμε όλους. Αυτούς που συμμετείχαν, αυτούς που δεν μπόρεσαν και θα είναι στο μέλλον μαζί μας και όσους μας έστειλαν ευχές ακόμη και από το εξωτερικό.

Η νύχτα φάνηκε μικρή για να χωρέσει τόσες αναμνήσεις, τόσες αφηγήσεις. Γι' αυτό, λοιπόν και η νέα συνάντηση καθίσταται απαραίτητη! Μία συνάντηση τρυφερή, ανθρώπινη, νοσταλγική...