- Την Κυριακή ας γίνουμε οι λαμπαδηφόροι της φύσης για την επόμενη γενιά...

• Λούρος! Η μεγαλύτερη παραλία της Ελλάδας με μήκος που αγγίζει τα 17 χιλιόμετρα! Τα κρυστάλλινα νερά που ιριδίζουν κάτω από το λαμπερό ήλιο, προσελκύουν κάθε χρόνο πληθώρα τουριστών και κατοίκων των γύρω δήμων.
  Η μικρή απόσταση που χωρίζει την παραλία από το Νεοχώρι, το Μεσολόγγι, καθώς και το Αγρίνιο, καθιστά την πρόσβαση στην ακτή δυνατή από την πλειονότητα των κατοίκων του νομού μας. Η "δημοτικότητα" όμως, αυτή αποτελεί το μεγαλύτερο παράγοντα ρύπανσης της παραλίας.
  Πάνω στη χρυσή αμμουδιά που την αγκαλιάζει ο αφρός της θάλασσας, κάνουν αισθητή την παρουσία τους πλαστικά μπουκάλια, πακέτα και γόπες τσιγάρων, χάρτινες και πλαστικές συσκευασίες, καθώς και άλλα είδη σκουπιδιών που ρυπαίνουν την παραλία και συνεπώς, τη ζωή μας. Εκατοντάδες παιδιά, μαζί με τα κάστρα τους, χτίζουν στην άμμο και τα όνειρά τους... όνειρα που όμως, επισκιάζονται με το σκοτεινό πέπλο των σκουπιδιών. Οι καθαρές ακτές είναι δικαίωμα όλων, ένα δικαίωμα που όμως επιτηδευμένα καταπατάται από μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων.
  Η στερεότυπη έκφραση που προάγει την ιδέα ότι η γη δεν είναι κληρονομιά μας, αλλά δάνειο από την επόμενη γενιά, δυστυχώς παραμένει ξεχασμένη στις σκισμένες σελίδες ενός παλιού βιβλίου, στο σκονισμένο ράφι μιας βιβλιοθήκης, στα βάθη του νου μας. Στο μυαλό μας δεν αντηχεί ο φλοίσβος των κυμάτων, που θαρρείς και βγήκε από κάποιο παραμύθι δίχως τέλος και σε καλεί να συναντήσεις τις νύμφες του αλμυρού νερού, αλλά ταλαντεύεται στους ρυθμούς μιας απόκοσμης κραυγής, μιας κραυγής που λες και δαίμονες την άφησαν να φύγει και σε ωθεί να κάνεις το... χατίρι τους! "Μα πώς;", θα σκεφτούν πολλοί... μήπως άραγε, κάθε φορά που μολύνουμε το περιβάλλον, κάθε φορά δηλαδή που δρούμε κατά της φύσης, κατά της ίδιας μας της ζωής, το χατίρι κάποιων "δαιμόνων" δεν κάνουμε; Απλά αυτοί οι δαίμονες, κυκλοφορούν με διάφορα προσωπεία και ονόματα κατά καιρούς, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να τους αντιμετωπίσουμε άμεσα. Ξέρουμε όμως, την απόρροια των ενεργειών τους... ξέρουμε τις καταστροφικές επιπτώσεις που επιφέρουν στη γη.
  Έχουμε αναλογιστεί ποτέ πόσες ώρες από τη ζωή μας περνάμε ξαπλωμένοι στην καυτή άμμο του καλοκαιριού; Πόσες στιγμές της ζωής μας συγκλίνουν με συγκεκριμένα μέρη, όπως για παράδειγμα με την παραλία του Λούρου; Πόσες από τις ευχάριστες αναμνήσεις μας συνδέονται με το αλμυρό φιλί της θάλασσας και το απαλό χάδι της δροσερής αύρας του Ιονίου; Είμαι σίγουρη, πολλές! Κι όμως, αυτές τις αναμνήσεις, προτιμούμε να τις σκεπάζουμε κάτω από τους βρώμικους σωρούς των σκουπιδιών μας! Αν θέλουμε να σβήσουμε από τη μνήμη και την καρδιά μας, ένα διόλου ευκαταφρόνητο μέρος των ευχάριστων αναμνήσεων και συναισθημάτων μας, οδεύουμε σε καλό δρόμο... αν όμως, αυτή η πορεία είναι απλώς μια παρέκκλιση, τότε καλό θα ήταν να αρχίσουμε σιγά - σιγά να... ευθυγραμμούμε! Δεν έχουμε το δικαίωμα να στερήσουμε στις επόμενες γενιές να ζήσουν, να γνωρίσουν, να νιώσουν!
  Είμαστε εμείς οι υπεύθυνοι για τους εαυτούς μας. Ας μην ψάχνουμε συνεχώς, για λοιδορίες προς πάσα κατεύθυνση... ας κάνουμε μια φορά κάτι για το οποίο φταίμε! Ας διορθώσουμε μια κατάσταση που οι ίδιοι προκαλέσαμε! Ας πάρουμε την ευθύνη στα χέρια μας και ας γίνουμε εμείς οι λαμπαδηφόροι της φύσης για την επόμενη γενιά! Είναι χρέος μας άλλωστε... ένας ελάχιστος φόρος τιμής για όσα η ίδια η φύση μας προσέφερε! Είναι το αντίδωρό μας έναντι του δώρου που απλόχερα μας χαρίζει η φύση καθημερινά! Σε μια συμφωνία μεταξύ Θεού και ανθρώπου, σε μια συνθήκη μεταξύ του ωραίου και του καλού, ας μην λησμονήσουμε να βάλουμε κι εμείς την υπογραφή μας!
  Όλοι μαζί, την Κυριακή 13 Ιουνίου συμβάλλουμε στο δικαίωμα για καθαρή ζωή! Η παραλία μας, απλόχερα τόσα χρόνια μας χαρίζει συναισθήματα, βιώματα, αναμνήσεις... εμείς τι έχουμε να της δώσουμε για αντάλλαγμα;

ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΡΑΠΤΗ