Αγγελίες    Επικοινωνία

Στο λιμάνι του Πειραιά κατέπλευσε το πρωί το επιβατηγό οχηματαγωγό πλοίο "Blue Star 2" με 25 μετανάστες και πρόσφυγες από την Κω, 90 από την Κάλυμνο και 22 από τη Λέρο.

Οι μετανάστες και πρόσφυγες αναμένεται να επιβιβαστούν σε λεωφορεία με προορισμό δομές φιλοξενίας.

Στις λιμάνι του Πειραιά κατέπλευσε και το επιβατηγό οχηματαγωγό πλοίο "Νήσος Σάμος", μεταφέροντας 39 μετανάστες και πρόσφυγες από τη Χίο και 3 από τη Μυτιλήνη.

Πηγή: protothema.gr

Η κοινωνική ένταση λόγω του μεταναστευτικού διαχέεται πλέον σε όλη την Ελλάδα.

«Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα» για την κυβέρνηση που βρίσκεται αντιμέτωπη με την οργή κατοίκων και τοπικών φορέων, οι οποίοι αντιδρούν στη μεταφορά προσφύγων-μεταναστών στην ενδοχώρα, στο πλαίσιο της επιχείρησης αποσυμφόρησης των νησιών. Σφόδρα δυσαρεστημένοι είναι οι νησιώτες, οι οποίοι εξαιτίας των μεγάλων μεταναστευτικών ροών, που δεν λένε να κοπάσουν, διαπιστώνουν ότι η μεταφορά προσφύγων μεταναστών στην ηπειρωτική Ελλάδα μόνο για λίγο αμβλύνει το οξύ πρόβλημα που αντιμετωπίζουν.

Ούτε δέκα, ούτε είκοσι, ούτε τριάντα, αλλά σαράντα χιλιάδες μετανάστες έφτασαν μόνο το τελευταίο τετράμηνο στην Ελλάδα, σύμφωνα με στοιχεία που παρουσίασε ο αναπληρωτής υπουργός Προστασίας του Πολίτη, αρμόδιος για θέματα Μεταναστευτικής Πολιτικής, Γιώργος Κουμουτσάκος. Ο αριθμός αυτός αποτυπώνεται στις ασφυκτικά γεμάτες δομές των νησιών του Αιγαίου που ξεχειλίζουν. Όπως προαναφέραμε, παρά τις προσπάθειες αποσυμφόρησης με τις μεταφορές, η κατάσταση παραμένει χαοτική. Οι επιχειρήσεις αποσυμφόρησης των νησιών συνεχίζονται πάντως και σήμερα. Στο λιμάνι του Πειραιά κατέπλευσε το πρωί το επιβατηγό οχηματαγωγό πλοίο «Νήσος Σάμος» μεταφέροντας 46 πρόσφυγες και μετανάστες από τη Μυτιλήνη και 151 από τη Χίο. Λίγο πριν τις 9.00 κατέπλευσε στο λιμάνι του Πειραιά και το επιβατηγό οχηματαγωγό πλοίο Blue Star 2 μεταφέροντας 25 πρόσφυγες και μετανάστες από την Κω και 62 από τη Λέρο. Οι μετανάστες και πρόσφυγες και στις δύο περιπτώσεις είναι προγραμματισμένο να επιβιβαστούν σε λεωφορεία με προορισμό δομές φιλοξενίας της χώρας.

Οι καθημερινές αφίξεις από την Τουρκία συνεχίζονται, καθώς μόνο το τελευταίο 24ωρο έφτασαν στα ελληνικά νησιά σχεδόν 500 πρόσφυγες και μετανάστες, ενώ πάνω από 35.000 αιτούντες άσυλο παραμένουν σε Λέσβο, Σάμο, Χίο, Λέρο και Κω. Ακόμα και στα πιο αραιοκατοικημένα κέντρα υποδοχής και ταυτοποίησης, όπως σε αυτό της Λέρου, έχει δημιουργηθεί το αδιαχώρητο.

«Δεν έχουμε καν τα αναγκαία», διαμαρτύρονται οι εργαζόμενοι στη Μόρια, όπου βρίσκονται σχεδόν 15.000 άνθρωποι σε μια δομή που χωρά λιγότερους από 3.000. Αντίστοιχα είναι τα προβλήματα και στα υπόλοιπα νησιά, όπου δεν υπάρχει ούτε διαθέσιμη κουβέρτα. Ενδεικτικά του κλίματος όσα συνέβησαν στην Κω το βράδυ της προηγούμενης Παρασκευής, όταν δήμαρχος και κάτοικοι έστησαν μπλόκο με μηχανήματα του δήμου στο λιμάνι, προκειμένου να εμποδίσουν την αποβίβαση προσφύγων από πλοίο. Το πλοίο έφθασε στην Κω, αλλά μετά το μπλόκο των κατοίκων μόνο δύο από τα 77 άτομα αποβιβάστηκαν, ενώ τα υπόλοιπα έφυγαν από το νησί.

Η διασάλευση της κοινωνικής συνοχής, όμως, εντείνεται με την κατανομή των προσφύγων-μεταναστών στην ηπειρωτική Ελλάδα. Τη στιγμή που η κυβέρνηση έχει δεσμευθεί για τη μεταφορά έως και 20.000 ατόμων από τα νησιά σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας τους επόμενους δύο μήνες, επικρατεί ήδη αναβρασμός στις τοπικές κοινωνίες. Στην περιοχή των Γιαννιτσών, κάτοικοι δημιούργησαν μπλόκο, παρεμποδίζοντας δύο λεωφορεία με μετανάστες να μπουν σε παράδρομο, που οδηγούσε σε ξενοδοχείο της περιοχής.

Χρειάστηκε η συνδρομή της Αστυνομίας, ώστε τελικά τα λεωφορεία να φτάσουν στον προορισμό τους, ακολουθώντας διαφορετική διαδρομή. Επέλεξαν έναν παράδρομο για να ξεφύγουν από τους συγκεντρωμένους. Παρόμοιο σκηνικό και στις Σέρρες, όπου πολυπληθής ομάδα ντόπιων προσπάθησε να παρεμποδίσει την έλευση ατόμων σε ξενοδοχείο του Σιδηροκάστρου. Χρειάστηκε και αυτή τη φορά να παρέμβει η αστυνομία, η οποία και ολοκλήρωσε με τα χίλια ζόρια τη μεταφορά, ύστερα από σχεδόν δύο ώρες έντασης στον κάθετο άξονα της Εγνατίας. Η αντίδραση των τοπικών κοινωνιών εκδηλώνεται ακόμα και σε περιοχές για τις οποίες δεν έχει προγραμματιστεί μεταφορά μεταναστών. Κάποιοι, λοιπόν, φωνάζουν προκαταβολικά, θεωρώντας ότι σύντομα θα έλθει η σειρά τους.

Ενδεικτικό παράδειγμα οι κάτοικοι της Σκύδρας, οι οποίοι απειλούν ότι θα πάρουν τις καραμπίνες με σκοπό να εμποδίσουν την πιθανή εγκατάσταση προσφύγων και μεταναστών στην περιοχή τους. Δηλώνουν πως η κατάσταση στην Πέλλα έχει φτάσει στο απροχώρητο και προειδοποιούν την Πολιτεία πως οι αντιδράσεις τους δεν θα έχουν προηγούμενο. Δεν είναι η πρώτη φορά, όμως, που διαδραματίζονται τέτοιες σκηνές το τελευταίο διάστημα. Πριν από μία εβδομάδα, ένταση είχε προκληθεί και στα Βρασνά Θεσσαλονίκης για τον ίδιο λόγο. Κάτοικοι της περιοχής είχαν αποκλείσει κομβικά σημεία, προκειμένου να μην φτάσουν εκεί λεωφορεία που μετέφεραν πρόσφυγες και μετανάστες. Και δεν θα είναι οι τελευταίες.

Περισσότεροι από χίλιοι αιτούντες ασύλου αναμένεται να μεταφερθούν τις επόμενες τρεις ημέρες από τα νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου σε λιμάνια της Αττικής και στη συνέχεια σε ξενοδοχεία σε όλη την Ελλάδα. Παράλληλα, το ενδιαφέρον των ξενοδόχων για να μπουν στο πρόγραμμα φιλοξενίας μεταναστών είναι μεγάλο, κυρίως για οικονομικούς λόγους. Κάποιοι καταγγέλλουν ότι δέχονται και απειλές για την απόφασή τους αυτή.
Η κυβέρνηση, εν μέσω διασταυρούμενων πυρών, αξιολογεί ως ιδιαίτερα ανησυχητικές τις αντιδράσεις που εκδηλώνονται τις τελευταίες ημέρες σε επίπεδο τοπικών κοινωνιών. Κυβερνητικά στελέχη επιβεβαιώνουν ότι άμεσος στόχος τους είναι η αποσυμφόρηση των νησιών και η δημιουργία συνθηκών εξαιρετικά αποτρεπτικών για το μεταναστευτικό και προσφυγικό ρεύμα.

Πρόκειται για δύσκολο εγχείρημα: η Τουρκία δεν φαίνεται διατεθειμένη να ελέγξει τη δική της πλευρά των συνόρων, ενώ μένει να δούμε αν σκοπεύει να τηρήσει την ευρωτουρκική συμφωνία, αποδεχόμενη τις προβλεπόμενες επαναπροωθήσεις. Αξίζει, μάλιστα, να σημειωθεί ότι ΕΕ και Τουρκία ερμηνεύουν αυθαίρετα τη συμφωνία ότι όποιος μεταφέρεται στην ηπειρωτική Ελλάδα δεν μπορεί να απελαθεί στην Τουρκία. Η κυβέρνηση ζήτησε να σταματήσει αυτή η αυθαίρετη ερμηνεία της συμφωνίας, αλλά η Άγκυρα δεν το συζητάει.

Το Μέγαρο Μαξίμου τα γνωρίζει αυτά, επενδύοντας περισσότερο στο άσυλο και στα κλειστά κέντρα για όλους εκείνους, των οποίων οι αιτήσεις ασύλου απορρίπτονται. Ο χρόνος, όμως, πιέζει ασφυκτικά, αν υπολογίσει κανείς και τα εκατοντάδες άτομα που καταφθάνουν καθημερινά, επιβαρύνουν μία ήδη οριακή κατάσταση. Λαμβάνοντας υπόψη της αυτή την κατάσταση, η κυβέρνηση θέλει να πείσει τους διαμαρτυρόμενους μέσα από μια διαδικασία διαβούλευσης. Χαρακτηριστικές για τις προθέσεις της ήταν οι παρεμβάσεις τόσο του κυβερνητικού εκπροσώπου Στέλιου Πέτσα, που έκανε λόγο για μία κουρασμένη κοινωνία, όσο και του Γιώργου Κουμουτσάκου. Ο τελευταίος εμφανίστηκε διπλωματικός, κάνοντας λόγο για επαρκή ενημέρωση των τοπικών κοινωνιών.

Γεγονός παραμένει, όμως, ότι και να βάλουν πλάτη οι πολίτες, οι ροές μεταναστών ολοένα και αυξάνονται, χωρίς να φαίνεται στον ορίζοντα δυνατότητα ανάσχεσης. Στο εκρηκτικό μίγμα αρκεί να προσθέσει κανείς και τις βολές της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η οποία επιχειρεί να εκμεταλλευθεί πολιτικά το πρόβλημα, αλλά και την απάθεια της ΕΕ, η οποία βολεύεται, μετατρέποντας την Ελλάδα σε «αποθήκη ψυχών».

Χίος: Κάτοικοι του χωριού Χαλκειός έκλεισαν τον δρόμο που οδηγεί στο hotspot της ΒΙΑΛ

Τον δρόμο που οδηγεί στο Κέντρο υποδοχής και Ταυτοποίησης της ΒΙΑΛ στη Χίο έκλεισαν, από τις 6.30 το πρωί σήμερα, κάτοικοι του γειτονικού χωριού Χαλκειός που ζητούν να κλείσει το Κέντρο, του οποίου ο πληθυσμός έχει φτάσει τους 5.000 ανθρώπους.

Αποτέλεσμα του αποκλεισμού, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο, ήταν να μην καταφέρουν φθάσουν στο ΚΥΤ οι εργαζόμενοι.

Όπως μεταδίδει το Politischios.gr, οι κάτοικοι των Καμποχώρων βρέθηκαν στους δρόμους από τα ξημερώματα της Δευτέρας , αποκλείοντας τη δίοδο των οχημάτων προς τη ΒΙ.ΑΛ., ως «μία πρώτη κίνηση διαμαρτυρίας στον εγκλωβισμό χιλιάδων ατόμων στο Κ.Υ.Τ. του Χαλκειούς και στην ανεξέλεγκτη επέκταση της δομής φιλοξενίας στις πέριξ ιδιωτικές εκτάσεις».

Οι κάτοικοι εμφανίστηκαν αποφασισμένοι να προχωρήσουν σε άμεση κλιμάκωση των κινητοποιήσεων σε περίπτωση που η κυβέρνηση συνεχίσει «να βγάζει εκτός κάδρου» τη Χίο, δίνοντας βάση μόνο στη Λέσβο και στη Σάμο όσον αφορά στην επιχείρηση αποσυμφόρησης, αναφέρει το site.

Πηγή:protothema.gr

Έχοντας ανοίξει την στρόφιγγα των προσφυγικών-μεταναστευτικών ροών, ο Ερντογάν έχει σίγουρα καταφέρει να καταπονεί την Ελλάδα και ελπίζει πως θα εκβιάσει την Ευρώπη.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη μπορεί να μην διαπνέεται από τα ιδεολογήματα του ΣΥΡΙΖΑ περί "ανοικτών συνόρων", αλλά κι αυτή καταφεύγει στις αντιρατσιστικές κορώνες που χρησιμοποιούσε και η προκάτοχός της για να καταστείλει τις αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών, αλλά και τοπικών στελεχών της ΝΔ.

Αυτό συμβαίνει επειδή η σημερινή κυβέρνηση υποχρεώνεται να διαχειρισθεί άμεσα το οξύ πρόβλημα που δημιουργείται στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου από τις διογκωμένες μεταναστευτικές ροές. Μεταφέροντας κάθε τόσο εκατοντάδες πρόσφυγες-μετανάστες σε περιοχές της ηπειρωτικής Ελλάδας ανακουφίζει τα νησιά, αλλά μόνο προσωρινά, επειδή λόγω των νέων αφίξεων δημιουργείται φαύλος κύκλος.

Παρά τις ολοένα και μεγαλύτερες κοινωνικές παρενέργειες, η Αριστερά και πολλοί μεταμοντέρνοι φιλελεύθεροι αντιμετωπίζουν τις κοινωνικές αντιδράσεις για την παράνομη μετανάστευση, χαρακτηρίζοντάς τες ακροδεξιές, ξενοφοβικές ή και ρατσιστικές. Η ιδεολογική τρομοκρατία, όμως, ποτέ δεν έλυσε κανένα πρόβλημα. Ειδικά των λαϊκών στρωμάτων, που κυρίως θίγονται από την παράνομη μετανάστευση σε πολλές πτυχές της καθημερινής ζωής. Αντιθέτως, λειτουργεί ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία: εξωθεί τους πολίτες προς την ξενοφοβία, την Ακροδεξιά και τον ρατσισμό.

Πριν από οκτώμιση χρόνια και πριν δημιουργηθούν τα κέντρα τύπου Μόριας, όταν οι παράνομοι μετανάστες ήταν διασκορπισμένοι, κυρίως στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, έγραφα: «Είναι πολιτικά ανήθικο εύποροι αριστερίζοντες και φιλελεύθεροι αστοί, από απόσταση ασφαλείας, να κουνάνε το δάκτυλο και να παραδίδουν αντιρατσιστικά μαθήματα στους κατοίκους του ιστορικού κέντρου που βιώνουν ένα πρόβλημα το οποίο τείνει να προσλάβει διαστάσεις εφιάλτη.

»Είναι ανέξοδο και εύκολο να πουλάς ανθρωπισμό όταν δεν συγχρωτίζεσαι με παράνομους μετανάστες, όταν δεν κατοικείς στις ίδιες γειτονιές, δεν στέλνεις τα παιδιά σου στα ίδια σχολεία, δεν χρησιμοποιείς καν τα δημόσια νοσοκομεία, και βεβαίως δεν ανταγωνίζεσαι για τις ίδιες θέσεις εργασίας. Συνήθως, η μόνη σχέση που έχουν όλοι αυτοί με τους παράνομους μετανάστες είναι ότι τους χρησιμοποιούν ως υπηρετικό προσωπικό. Το μόνο αποτέλεσμα που έφεραν οι ανέξοδες αντιρατσιστικές κορόνες ήταν στην πράξη να τροφοδοτήσουν τον ρατσισμό...» (Καθημερινή, 11-1-2011).

Ένα χρόνο αργότερα έγραφα: «Τόσο το πολιτικό σύστημα όσο και τα μεσαία και ανώτερα στρώματα είχαν βολευτεί με το γεγονός ότι για χρόνια οι παράνομοι μετανάστες φυτοζωούσαν γκετοποιημένοι στα “υπόγεια” της κοινωνίας και εμφανίζονταν στον δημόσιο χώρο μόνο ως εξατομικευμένη κακοπληρωμένη “μαύρη” εργασία. Κανείς δεν άκουγε τις φωνές απόγνωσης των λαϊκών στρωμάτων, που κυρίως υφίστανται με επώδυνο τρόπο τις συνέπειες της παράνομης μετανάστευσης. Ο λόγος τους δεν περνούσε στα ΜΜΕ, όπου διεξάγεται η δημόσια συζήτηση. Εκεί για χρόνια κυριαρχούσε μία εκδοχή της τρομοκρατίας του “πολιτικά ορθού”. Η ανοχή της παράνομης μετανάστευσης είχε αναγορευθεί σε κριτήριο “προοδευτισμού”.

»Υπενθυμίζουμε ότι από τις πρώτες πράξεις της κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου ήταν ο νόμος για την απόδοση ιθαγένειας σε μετανάστες, γεγονός που έστειλε το λάθος μήνυμα και τροφοδότησε τις ροές. Χρειάσθηκε σειρά δραματικών γεγονότων για να αρχίσουν με μεγάλη καθυστέρηση οι βολεμένοι Έλληνες να ξεφύγουν από το σύνδρομο του μαζικού στρουθοκαμηλισμού, να συνειδητοποιούν ότι η παράνομη μετανάστευση έχει και ένα άλλο καθόλου βολικό πρόσωπο» (Καθημερινή 9-3-2012).

Ενεργό ηφαίστειο

Από τότε έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι. Μεσολάβησε το προσφυγικό-μεταναστευτικό κύμα του 2015-16 και η δημιουργία των κέντρων υποδοχής στα νησιά του Αιγαίου και στην ενδοχώρα. Τα αλλεπάλληλα --συχνά αιματηρά-- επεισόδια στη Μόρια, όπως και αντίστοιχα στη Χίο και σε άλλα νησιά, είναι αλάνθαστες ενδείξεις ότι το ηφαίστειο είναι ενεργό και μπορεί να εκρήγνυται με ασήμαντη αφορμή.

Παρόλα αυτά, ο ιδεολογικοποιημένος μετέωρος διεθνισμός των αριστερών κομμάτων και το μεταμοντέρνο ιδεολόγημα περί πολυπολιτισμικής κοινωνίας που κυριαρχεί και σε πολλούς φιλελεύθερους τους ωθεί να αντιλαμβάνονται το σύνθετο πρόβλημα της παράνομης μετανάστευσης αποκλειστικά και μόνο με --ανέξοδους γι' αυτούς-- όρους ανθρωπισμού και δικαιωμάτων. Εξ ου και όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με μαζικές διαμαρτυρίες κατοίκων, παρακάμπτουν την ουσία τους, αποδίδοντάς τες σε ακροδεξιά στοιχεία.

Προφανώς, υπάρχουν ακροδεξιά στοιχεία και προφανώς βρίσκουν την ευκαιρία να δράσουν. Όπως είναι προφανές πως η όψη του ανθρωπισμού και των δικαιωμάτων όχι μόνο υπάρχει, αλλά και είναι πολύ σημαντική. Η Μόρια είναι ντροπή για τον πολιτισμό, αλλά η λύση δεν είναι τα παχιά λόγια. Το πρόβλημα είναι οξύ, αλλά και δυσεπίλυτο. Είναι προφανές ότι η γονατισμένη από την κρίση Ελλάδα δεν μπορεί να σηκώσει τέτοιο βάρος.

Τα "ανοικτά σύνορα" οδηγούν στη Μόρια

Πέρα από αυτό, όμως, αξίζει να σημειωθεί ότι αυτοί που έχουν υψώσει τη σημαία του ανθρωπισμού, στην πράξη ανέχονται απαράδεκτες καταστάσεις, όπως αυτή που επικρατεί στη Μόρια κι όχι μόνο. Οι ίδιοι, άλλωστε, ουσιαστικά προωθούν μία πολιτική "ανοικτών συνόρων", μία πολιτική που ταυτίζει πρόσφυγες και παράνομους οικονομικούς μετανάστες, με το επιχείρημα ότι όχι μόνο ο πόλεμος, αλλά και η φτώχεια δημιουργεί πρόσφυγες!

Δεν φαίνεται να τους προβληματίζει, όμως, ότι είναι αυτή η πολιτική που δημιουργεί Μόριες. Αυτό είναι κατανοητό για τους ουκ ολίγους από τους "αλληλέγγυους" που στην πραγματικότητα είναι επαγγελματίες. Το προσφυγικό-μεταναστευτικό είναι γι' αυτούς επαγγελματική ύλη, με την έννοια ότι με διάφορους τρόπους έχουν εισοδήματα από αυτή την ενασχόλησή τους.

Το νόμισμα, όμως, έχει και άλλη όψη. Είναι οι κάθε είδους κοινωνικές παρενέργειες, με πρώτο το πρόβλημα δημόσιας ασφάλειας. Στο όνομα της καταπολέμησης της ξενοφοβίας και του ρατσισμού, όμως, τα αριστερά κόμματα και πολλοί φιλελεύθεροι υποβαθμίζουν συστηματικά τις αρνητικές επιπτώσεις της παράνομης μετανάστευσης. Υποβαθμίζουν τη συμβολή της παράνομης μετανάστευσης στην αύξηση της εγκληματικότητας, η οποία προκαλεί κλίμα ανασφάλειας και φόβου. Είναι αυτό το κλίμα που καθιστά τους πολίτες ευάλωτους σε τοξικά ιδεολογήματα.

Με άλλα λόγια, ο στρουθοκαμηλισμός, κυρίως λόγω ιδεοληψίας, φέρνει πάντα τα αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Στην πράξη, οι αντιρατσιστικές κορόνες περισσότερο τροφοδοτούν παρά καταπολεμούν τον ρατσισμό. Για την ακρίβεια, όχι μόνο αφήνουν πολιτικό κενό, αλλά και διευκολύνουν την Ακροδεξιά να το καλύψει. Το επιβεβαιωμένο στην πράξη αυτό γεγονός δεν φαίνεται, ωστόσο, να ανησυχεί τους αυτούς που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να ανησυχεί περισσότερο.

Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του SLpress.gr

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου από άλλες ιστοσελίδες χωρίς άδεια του SLpress.gr. Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των 2-3 πρώτων παραγράφων με την προσθήκη ενεργού link για την ανάγνωση της συνέχειας στο SLpress.gr. Οι παραβάτες θα αντιμετωπίσουν νομικά μέτρα.

Πηγή: slpress.gr

Στα χρόνια που έρχονται, θα βρεθούμε αντιμέτωποι με μεγάλες προκλήσεις, οι οποίες θα απαιτήσουν συγκροτημένες πολιτικές, αποφασιστικότητα και τόλμη, θα χρειαστεί να πάρουμε δύσκολες αποφάσεις και να τις εφαρμόσουμε με συνέπεια και πειθαρχία, επισήμανε ο πρώην πρωθυπουργός, Κώστας Καραμανλής, ο οποίος ήταν ο κεντρικός ομιλητής στην πανηγυρική εκδήλωση για τα 80 χρόνια της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών (ΕΜΣ) στη Θεσσαλονίκη.

Ο κ. Καραμανλής επικέντρωσε την ομιλία του στα εθνικά θέματα με αιχμές τις εξελίξεις ύστερα από την κλιμάκωση της τουρκικής προκλητικότητας, το προσφυγικό/μεταναστευτικό και τη Συμφωνία των Πρεσπών.

 «Με την Τουρκία οι σχέσεις μας διαχρονικά δοκιμάζονται από τις αυθαίρετες διεκδικήσεις της. Η Ελλάδα έχει επιλέξει ως κύριο όπλο της το διεθνές δίκαιο. Πρέπει να εργαζόμαστε αδιάληπτα για την ανάδειξη του προβλήματος ως ευρωτουρκικού και όχι διμερούς. (…) Σήμερα ωστόσο δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι βρισκόμαστε μπροστά σε απροκάλυπτη κλιμάκωση εκ μέρους της Τουρκίας. Κλιμάκωση σχεδιασμένη και συστηματική. Γνωρίζουμε που αποσκοπούν οι κινήσεις της Άγκυρας. Η Ελλάδα δεν πρέπει να συρθεί από τις μεθοδεύσεις της Τουρκίας και να μην επιτρέπει τετελεσμένα. Γιατί ας μην γελιόμαστε, η υπεράσπιση των εθνικών δικαιωμάτων μας θα βασιστεί στις δικές μας δυνάμεις. Και στη διασφάλιση της αποτρεπτικής ισχύος των Ενόπλων Δυνάμεων. (…) Δεν μας πτοούν απειλές και εκβιασμοί. Η Ελλάδα απορρίπτει την επικράτηση της ισχύος έναντι του Δικαίου. Γι αυτό και συστάσεις που μας καλούν τάχα να λογικευτούμε και να τα βρούμε, δεν γίνονται δεκτές. Χρέος μας είναι να υπερασπιζόμαστε τα συμφέροντα της Ελλάδας», ανέφερε ο πρώην πρωθυπουργός κατά την ομιλία του.

Ειδικότερα για την Ελλάδα είπε ότι μπορεί να εξελιχθεί σε μείζον με άγνωστες σήμερα προεκτάσεις και τι συνέδεσε με το δημογραφικό.

«Η γεωγραφική μας θέση, σε συνδυασμό με την αβελτηρία των εταίρων μας, το καθιστούν ακόμα πιο σύνθετο. Αν, μάλιστα, συνυπολογιστούν οι δυσμενείς προβλέψεις για τις δημογραφικές προοπτικές στη χώρα μας, αν, όπως τεκμηριώνουν όλες οι έρευνες, είμαστε μία χώρα της οποίας ο πληθυσμός και μειώνεται και γηράσκει με εντεινόμενους ρυθμούς, και, ταυτόχρονα, αν δεν ανασχέσουμε τη φυγή νέων κυρίως Ελλήνων στο εξωτερικό, λόγω της οικονομικής κρίσης, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι μπορεί να βρισκόμαστε, στο όχι μακρινό μέλλον, ενώπιον εθνικής κρίσης», παρατήρησε.

Αναφερόμενος στο διεθνές σκηνικό είπε ότι «έχουμε περάσει σε φάση αυξανόμενης αβεβαιότητας που επιτείνεται από τη συχνά απρόβλεπτη συμπεριφορά των ΗΠΑ που εγείρει ερωτηματικά συνέπειας και αξιοπιστίας».

Η απρόβλεπτη αυτή συμπεριφορά των ΗΠΑ σημείωσε πως «αποτυπώνεται σε μείζονα θέματα: από τη λεγόμενη Αραβική Άνοιξη και τις αντιφάσεις της υπερδύναμης στο ζήτημα της Συρίας έως την ανακόλουθη συμπεριφορά της έναντι της Τουρκίας».

«Ανταγωνισμοί, περιφερειακές συγκρούσεις, εμπορικοί πόλεμοι και συχνές μεταβολές δυνάμεων, συμπεριφορών και ευθυγραμμίσεων καθιστούν τη διεθνή σκηνή πολύ πιο ασταθή από οποιαδήποτε άλλη φάση μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η πραγματικότητα αυτή αποτυπώνεται με ιδιαίτερη ενάργεια στην ευρύτερη γειτονιά μας, τον χώρο δηλαδή της Νότιο - Ανατολικής Ευρώπης, της Ανατολικής Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής», είπε χαρακτηριστικά.

Ο πρώην πρωθυπουργός είπε ότι η κατάσταση επιβαρύνεται και από τη μέχρι στιγμής «διστακτικότητα» της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αναλάβει τον ρόλο που της αναλογεί ως ισχυρός παίκτης του διεθνούς συστήματος. «Η σημερινή Ευρώπη εμφανίζεται εσωστρεφής, δυσκίνητη, αδύναμη να πάρει κρίσιμες αποφάσεις και πρωτοβουλίες» και ανέφερε ως κραυγαλέο παράδειγμα την διαπιστωμένη αδυναμία της να διαμορφώσει καθαρή και αποτελεσματική πολιτική στο προσφυγικό και μεταναστευτικό ζήτημα.

Το προσφυγικό και μεταναστευτικό είναι δύσκολο, μεγάλο και επείγον θέμα που θα ενταθεί στο μέλλον και η αντιμετώπιση του με όρους ανθρωπιστικούς, αλληλεγγύης και οικονομικής στήριξης είναι πράγματι επιβεβλημένη, αλλά ανεπαρκής, παρατήρησε.

Ο πρώην πρωθυπουργός βλέπει «σύννεφα» και στον Βαλκανικό περίγυρο και σημείωσε: «Τα Δυτικά Βαλκάνια, 20 χρόνια μετά τον τελευταίο πόλεμο στην περιοχή, δυστυχώς παραμένουν μία μαύρη τρύπα στον ευρωπαϊκό χάρτη. Ναι μεν δεν υπάρχουν αιματηρές συγκρούσεις αυτή τη στιγμή, αλλά η κατάσταση δεν έχει βελτιωθεί ουσιαστικά και απομένουν πολλά να γίνουν. Ιδιαίτερα οι περιπτώσεις της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, του Κοσσυφοπεδίου, αλλά και της Αλβανίας, παρουσιάζουν στασιμότητα ή και πισωγυρίσματα».

Σε ότι αφορά στη Συμφωνία των Πρεσπών επισήμανε ότι το κεκτημένο που πετύχαμε στο Βουκουρέστι, τον Απρίλιο του 2008, με πολύ κόπο και κόστος, δεν αξιοποιήθηκε όπως θα έπρεπε και οι εξελίξεις κατέδειξαν τις μεγάλες αδυναμίες αυτής της Συμφωνίας.

«Έπρεπε και μπορούσαμε να απαιτήσουμε και να επιτύχουμε πολύ περισσότερα. Οι πρόσφατες εξελίξεις επιβεβαίωσαν ότι άλλοι επείγονταν για την ένταξή τους στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ και αυτοί είχαν ακόμα να αποδείξουν πολλά. Εξάλλου, όπως φάνηκε, τα ζητήματά τους είναι περισσότερα από τα ζητήματα με την Ελλάδα. Και, επίσης, οι εξελίξεις κατέδειξαν, με τον πιο προφανή τρόπο, τις μεγάλες αδυναμίες αυτής της συμφωνίας», επισήμανε.

Ως προς τη στάση της Βόρειας Μακεδονίας τόνισε πως οι χώρες που φιλοδοξούν - αργά ή γρήγορα - να γίνουν μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης οφείλουν να υιοθετήσουν και να εφαρμόσουν πλήρως Ευρωπαϊκή συμπεριφορά, Ευρωπαϊκές αρχές και αξίες.

«Η εναρμόνιση με αυτές δεν είναι μια αυτοματοποιημένη διαδικασία. Πρέπει να είναι πλήρης και ουσιαστική. Και δεν μπορεί να είναι συγκυριακή. Δεν μπορεί να υπόσχεσαι Ευρωπαϊκή συμπεριφορά μόνο υπό το δέλεαρ της ένταξης στην ΕΕ και στην οποιαδήποτε καθυστέρηση να επαπειλούνται υπαναχωρήσεις. Αυτό θα προκαλούσε πρόσθετες ανησυχίες για το μέλλον. Δεν θα πρέπει κανείς να θεωρεί ότι, υπογράφοντας τη Συμφωνία των Πρεσπών, παίρνει αυτομάτως εισιτήριο για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και αυτή είναι μια καλή ευκαιρία να το συνειδητοποιήσουν όλοι αυτό».

Το ίδιο, είπε, ισχύει και για την Αλβανία και ειδικότερα για τα ζητήματα που αφορούν την προστασία και τα δικαιώματα της ελληνικής εθνικής μειονότητας. «Χωρίς την εφαρμογή των Ευρωπαϊκών προτύπων στο ζήτημα αυτό και χωρίς την εκπλήρωση των υποχρεώσεών της, η Αλβανία δεν μπορεί να περιμένει ολοκλήρωση της ευρωπαϊκής της πορείας», υπογράμμισε.

Ο πρώην πρωθυπουργός σημείωσε πως η Μακεδονία βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι υψίστης σημασίας γεωπολιτικά, μεταξύ των χωρών των Βαλκανίων, του Εύξεινου Πόντου και της Μέσης Ανατολής. Ενεργειακά, εμπορικά, τουριστικά, εκπαιδευτικά, πολιτιστικά, η θέση της την καθιστά ιδανικό κόμβο, σημείο διέλευσης και πύλη πρόσβασης στην περιοχή. Αυτό όμως προϋποθέτει ριζική αναβάθμιση του συστήματος υποδομών που θα περιλαμβάνει τη βελτίωση του οδικού και σιδηροδρομικού δικτύου, την ενίσχυση της δυναμικότητας των λιμανιών και αεροδρομίων, τις ενεργειακές διαδρομές. Οι επιλογές που κάνουμε και θα κάνουμε για την αξιοποίηση των τεράστιων αυτών δυνατοτήτων θα αποδειχθούν κρίσιμης σημασίας για το μέλλον.

Διαβάστε ολόκληρη την ομιλία: 

Εξοχότατε κύριε Πρόεδρε,

Θέλω να σας ευχαριστήσω για την παρουσία σας και να σας συγχαρώ για την βράβευσή σας. Βράβευση, η οποία ανταποκρίνεται στην αναγνώριση της πολύπλευρης προσφοράς σας στον Τόπο, ειδικά σε εθνικά κρίσιμες περιστάσεις.

Κύριε Πρόεδρε της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών,

Αξιότιμα μέλη,

Κυρίες και Κύριοι,

Σας ευχαριστώ θερμά για την μεγάλη τιμή που μου κάνετε να εορτάσω σήμερα μαζί σας την συμπλήρωση 80 χρόνων λειτουργίας της Εταιρείας.

Ως μέλος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, πάνω από 30 χρόνια, παρακολουθώ με ζωηρό ενδιαφέρον το έργο της. Σκοπό της η Εταιρεία έθεσε, από την ίδρυσή της, τη συλλογή, καταγραφή, ταξινόμηση, μελέτη και ανάδειξη του ιστορικού, αρχαιολογικού, γλωσσικού, λαογραφικού υλικού που αποδεικνύει την ελληνικότητα της Μακεδονίας.

Η Εταιρεία, με το επιστημονικό της έργο, εκτός των άλλων, κάλυψε, σε μεγάλο βαθμό, το κενό που επί σειρά ετών, δυστυχώς, άφηνε η Πολιτεία σ΄ αυτήν την κρίσιμη εθνική υπόθεση. Με την προσωπική σφραγίδα του Κωνσταντίνου Καραμανλή, από το 1974 και μετά, αναλήφθηκαν σημαντικές πρωτοβουλίες, τόσο στον ιστορικό όσο και κυρίως στον αρχαιολογικό τομέα. Με κορυφαία βεβαίως όλων την αμέριστη στήριξη των ανασκαφών του αείμνηστου καθηγητή Μανώλη Ανδρόνικου στη Βεργίνα.

Η ιστορική και αρχαιολογική έρευνα, με ακλόνητα, επιστημονικά θεμελιωμένα επιχειρήματα η πρώτη και αδιάψευστα τεκμήρια η δεύτερη, απέδειξαν την αδιαμφισβήτητη ελληνικότητα της Μακεδονίας.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής σε μήνυμά του για τα πενήντα χρόνια της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών τόνιζε: «Είναι γνωστό ότι τον εθνικό χαρακτήρα ενός λαού, του οποιουδήποτε λαού, τον προσδιορίζουν η γλώσσα του, η θρησκεία του και ο πολιτισμός του. Είναι γνωστό επίσης ότι τα χαρακτηριστικά αυτά υπήρξαν κοινά μεταξύ των βορείων και νοτίων Ελλήνων όπως απέδειξαν κάτω από τη σκιά του Ολύμπου οι ανασκαφές του Δίου και της Βεργίνας».

Η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, με την πολύχρονη και πολύπλευρη συμβολή της στην ιστορική έρευνα, δικαιούται να είναι υπερήφανη τόσο για την ανάδειξή της σε ένα από τα λαμπρότερα επιστημονικά κέντρα της χώρας όσο και για την ανεκτίμητη εθνική προσφορά της. Σήμερα, στα ογδοηκοστά της γενέθλια, οφείλουμε όλες και όλοι να αποτίσουμε φόρο τιμής στους πρωτεργάτες και οραματιστές επικεφαλής της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, με πρώτο μεταξύ ίσων τον επί τριάντα χρόνια Πρόεδρό της Κωνσταντίνο Βαβούσκο και πιο πρόσφατα τον Νίκο Μέρτζο. Αλλά και στους εκατοντάδες ανώνυμους εταίρους που εργάστηκαν με ζήλο και ανιδιοτέλεια για την ευόδωση των στόχων της Εταιρείας.

Κυρίες και Κύριοι,

Η σημερινή μας πανηγυρική συνάντηση γίνεται την επαύριο του εορτασμού της ιεράς μνήμης του Πολιούχου μας μάρτυρα Αγίου Δημητρίου. Λίγες ημέρες μετά την Διεθνή Έκθεση, η πόλη μας, η Θεσσαλονίκη, γιορτάζει όπως ορίζει η μακραίωνη παράδοσή της.

Σε κείμενο του 12ου αιώνα (Τιμαρίων), βρίσκουμε μια διαφωτιστική περιγραφή της εορτής των Δημητρίων: «Εορτή δε ην τα Δημήτρια ώσπερ εν Αθήνησι Παναθήναια και Μιλησίοις τα Πανιώνια, γίνεται δε και παρά Μακεδόσι μέγιστη των πανηγύρεων. Συρρέει γαρ επ’ αυτήν ου μόνον αυτόχθων όχλος και ιθαγενής, αλλά πάντοθεν και παντοίως, Ελλήνων των απανταχού, Μυσών (Βουλγάρων/Σλάβων) των παροικούντων, γένη παντοδαπά Ίστρου μέχρι και Σκυθικής (Κουμάνων, Ούζων, Πετσενέγγων, Ούγγρων), Καμπανών, Ιταλών, Ιβήρων, Λυσιτανών και Κελτών (Λομβαρδών, Ιταλο-Νορμανδών, Καστιλλιάνων, Αραγωνέζων και Πορτογάλων) και Κελτών των επέκεινα Άλπεων (Γάλλων) και συλλήβδην ειπείν, Ωκεανιοί θίνες (Ιρλανδοί, Ισλανδοί) ικέτας και θεωρούς επί τον μάρτυρα πεμπτουσία, τοσούτον αυτώ της δόξης κατά την Ευρώπη περίεστιν».

Πρόκειται για μια, από τις πολλές, ιστορική πηγή που μας βοηθά να κατανοήσουμε το γιατί η Θεσσαλονίκη, η κατά την διαπρεπή Βυζαντινολόγο, Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ, «βαθύτατα κοσμοπολίτικη και ευρωπαϊκή» ήταν πάντα φορέας πολιτιστικών ρευμάτων που ζωογόνησαν τη Δύση και την Ανατολή «κάθε φορά που η μακραίωνη ιστορία της Μακεδονίας έθεσε την περιοχή αυτή ορόσημο πολιτισμού, δηλαδή σχεδόν πάντοτε».

Η 26η και η 28η Οκτωβρίου σηματοδοτούν δύο εμβληματικά ορόσημα του εθνικού μας βίου, της νεότερης ιστορίας μας.

Στις 26 Οκτωβρίου του 1912, στην κορυφαία στιγμή της εθνικής εξόρμησης του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, ο Ελληνικός Στρατός εισήλθε θριαμβευτής στην Θεσσαλονίκη, απελευθερώνοντας την πόλη από τον οθωμανικό ζυγό. Άνοιξε έτσι ο δρόμος για την ενσωμάτωση της Μακεδονίας στον ιστορικά φυσικό της χώρο, στον Εθνικό κορμό.

Στις 28 Οκτωβρίου του 1940, η μικρή Ελλάδα όρθωσε το ανάστημά της στις ασυγκρίτως υπέρτερες δυνάμεις του ολοκληρωτισμού και της βίας. Απάντησε «ΟΧΙ» στις αξιώσεις του εισβολέα που η αλαζονεία της δύναμης τον έσπρωξε σ΄ ένα μέγα ιστορικό λάθος: Ο Ελύτης το περιγράφει γλαφυρά «Εκείνοι που πράξαν το κακό, τους πήρε μαύρο σύννεφο… Παππού δεν είχαν από δρυ και από οργισμένο άνεμο, στο καραούλι δεκαοχτώ μερόνυχτα…. Δεν είχαν πίσω τους αυτοί θείο μπουρλοτιέρη, πατέρα γεμιτζή…». Υποτίμησαν οι εισβολείς μια αυτονόητη ιστορική αλήθεια: Ότι για μας τους Έλληνες η προάσπιση της ελευθερίας μας συνιστά μακραίωνη παράδοση και εθνική κληρονομιά. Που μας υπαγορεύει να ορίζουμε διαχρονικά ως «έναν» και «άριστο» τον Ομηρικό οιωνό του «αμύνεσθαι περί πάτρης». Πέρα και πάνω από συσχετισμούς δυνάμεων. Απλά και μόνο από ισχυρή αίσθηση καθήκοντος απέναντι στην Πατρίδα.

Η σχέση του Έθνους μας με την Ιστορία του είναι βιωματική. Μας υπαγορεύει να μελετάμε και να εμβαθύνουμε στα διδάγματά της. Γιατί η μελέτη, η γνώση , η κατανόηση της Ιστορίας είναι τα ισχυρότερα εργαλεία που διαθέτουμε, για να αποφεύγουμε την επανάληψη όσων στο παρελθόν μας δίχασαν. Όσων λαθών και παραλείψεων οδήγησαν σε εθνικές ήττες και πολλές φορές σε τραγωδίες. Και οι εμπειρίες, τα βιώματα, οι επιτυχίες των γενεών που έζησαν πριν από εμάς να λειτουργούν ως ασφαλείς οδοδείκτες προς το μέλλον. Ισχυρά θεμέλια, πάνω στα οποία προσθέτουμε το δικό μας αποτύπωμα.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι εμείς οι Έλληνες είμαστε τυχεροί σε ό,τι αφορά τόσο το μέγεθος όσο και την ανεκτίμητη σημασία της ιστορικής και πολιτιστικής παρακαταθήκης, της οποίας είμαστε οι προνομιακοί διαχειριστές και συνεχιστές. Αλλά και διότι ποτέ δεν χρειάστηκε, ποτέ δεν καταδεχτήκαμε – όπως έκαναν και κάνουν άλλοι– να διαστρεβλώσουμε την ιστορική αλήθεια, να οικειοποιηθούμε ή να σφετερισθούμε στοιχεία ταυτότητας άλλων. Γιατί πάντα θεωρούσαμε την ιστορική αλήθεια, την αναζήτηση και την ανάδειξή της ως πολύτιμη διδαχή και συνακόλουθα ως προϋπόθεση προόδου.

Αυτή η μεγάλη τύχη, αυτή η ανεκτίμητη κληρονομιά, συνεπάγεται βεβαίως και μια βαρύτατη ευθύνη: Τη διαφύλαξη, αλλά και τη συνέχιση, την προσθήκη νέων κρίκων στην αλυσίδα των αξιών και των νοημάτων που μας συνέχουν ως έθνος και ως κοινωνία. Και σ΄ αυτό το υψηλό καθήκον οφείλουμε να ανταποκρινόμαστε με αυτοπεποίθηση και περηφάνια.

Κυρίες και Κύριοι,

Στα χρόνια που έρχονται, θα βρεθούμε αντιμέτωποι με μεγάλες προκλήσεις. Προκλήσεις που, ας μην έχουμε αυταπάτες, θα απαιτήσουν συγκροτημένες πολιτικές, αποφασιστικότητα και τόλμη. Θα χρειαστεί να πάρουμε δύσκολες αποφάσεις και να τις εφαρμόσουμε με συνέπεια και πειθαρχία.

Ζούμε σε ένα κόσμο πολύ λιγότερο προβλέψιμο σε σχέση ακόμα και με το πρόσφατο παρελθόν. Από τον διπολισμό του Ψυχρού Πολέμου και αργότερα την ηγεμονία της μοναδικής Υπερδύναμης, έχουμε περάσει σε φάση αυξανόμενης αβεβαιότητας. Αβεβαιότητα που επιτείνεται από τη συχνά απρόβλεπτη συμπεριφορά των ΗΠΑ που εγείρει ερωτηματικά συνέπειας και αξιοπιστίας. Αποτυπώνεται άλλωστε αυτή σε μείζονα θέματα: από τη λεγόμενη Αραβική Άνοιξη και τις αντιφάσεις της υπερδύναμης στο ζήτημα της Συρίας έως την ανακόλουθη συμπεριφορά της έναντι της Τουρκίας. Ανταγωνισμοί, περιφερειακές συγκρούσεις, εμπορικοί πόλεμοι και συχνές μεταβολές δυνάμεων, συμπεριφορών και ευθυγραμμίσεων καθιστούν τη διεθνή σκηνή πολύ πιο ασταθή από οποιαδήποτε άλλη φάση μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η πραγματικότητα αυτή αποτυπώνεται με ιδιαίτερη ενάργεια στην ευρύτερη γειτονιά μας, τον χώρο δηλαδή της Νοτιο-Ανατολικής Ευρώπης, της Ανατολικής Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής.

Επιβαρυντικός παράγοντας στο σκηνικό αυτό είναι η μέχρι στιγμής διστακτικότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αναλάβει τον ρόλο που της αναλογεί ως ισχυρός παίκτης του διεθνούς συστήματος. Η σημερινή Ευρώπη εμφανίζεται εσωστρεφής, δυσκίνητη, αδύναμη να πάρει κρίσιμες αποφάσεις και πρωτοβουλίες.

Κραυγαλέο παράδειγμα, όχι το μόνο, αλλά πάντως πολύ επίκαιρο, είναι η διαπιστωμένη αδυναμία της Ένωσης να διαμορφώσει καθαρή και αποτελεσματική πολιτική στο προσφυγικό και μεταναστευτικό ζήτημα. Θέμα πράγματι δύσκολο, αλλά από την άλλη μεγάλο και επείγον. Θέμα που είναι, όμως, γνωστό εδώ και χρόνια και όλοι γνωρίζουμε ότι θα ενταθεί στο μέλλον. Γιατί, ασχέτως πολέμων ή άλλων κρίσεων που κατά καιρούς το οξύνουν, η πραγματικότητα είναι ότι οι μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών προς την Ευρώπη είναι δεδομένες και θα αυξάνουν. Και η αντιμετώπιση του προβλήματος με όρους ανθρωπιστικούς, αλληλεγγύης και οικονομικής στήριξης είναι πράγματι επιβεβλημένη, αλλά ανεπαρκής. Γιατί εκ των πραγμάτων και εκ των αριθμών τίθενται και θα τεθούν επιτακτικότερα ζητήματα κοινωνικής συνοχής και ειρήνης, πολιτικής ομαλότητας και ηρεμίας, ακόμα και ζητήματα ευρωπαϊκής ταυτότητας και τρόπου ζωής.

Κι αν το θέμα αυτό είναι σοβαρό για όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, για τη χώρα μας μπορεί να εξελιχθεί σε μείζον με άγνωστες σήμερα προεκτάσεις. Η γεωγραφική μας θέση, σε συνδυασμό με την αβελτηρία των εταίρων μας, το καθιστούν ακόμα πιο σύνθετο. Αν, μάλιστα, συνυπολογιστούν οι δυσμενείς προβλέψεις για τις δημογραφικές προοπτικές στη χώρα μας, αν, όπως τεκμηριώνουν όλες οι έρευνες, είμαστε μία χώρα της οποίας ο πληθυσμός και μειώνεται και γηράσκει με εντεινόμενους ρυθμούς, και, ταυτόχρονα, αν δεν ανασχέσουμε τη φυγή νέων κυρίως Ελλήνων στο εξωτερικό, λόγω της οικονομικής κρίσης, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι μπορεί να βρισκόμαστε, στο όχι μακρινό μέλλον, ενώπιον εθνικής κρίσης. Πιστεύω ότι ο Πρωθυπουργός και η νέα κυβέρνηση έχουν πλήρη επίγνωση των διαστάσεων του προβλήματος και, όπως ήδη φάνηκε , τη βούληση να κινηθούν γρήγορα και αποτελεσματικά.

Και ο περίγυρός μας, όμως, δεν είναι λιγότερο συννεφιασμένος. Τα Δυτικά Βαλκάνια, 20 χρόνια μετά τον τελευταίο πόλεμο στην περιοχή, δυστυχώς παραμένουν μία μαύρη τρύπα στον ευρωπαϊκό χάρτη. Ναι μεν δεν υπάρχουν αιματηρές συγκρούσεις αυτή τη στιγμή, αλλά η κατάσταση δεν έχει βελτιωθεί ουσιαστικά και απομένουν πολλά να γίνουν. Ιδιαίτερα οι περιπτώσεις της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, του Κοσσυφοπεδίου, αλλά και της Αλβανίας, παρουσιάζουν στασιμότητα ή και πισωγυρίσματα.

Για τη Συμφωνία των Πρεσπών, θα πω το εξής: το κεκτημένο που πετύχαμε στο Βουκουρέστι, τον Απρίλιο του 2008, με πολύ κόπο και κόστος, δεν αξιοποιήθηκε όπως θα έπρεπε. Έπρεπε και μπορούσαμε να απαιτήσουμε και να επιτύχουμε πολύ περισσότερα. Οι πρόσφατες εξελίξεις επιβεβαίωσαν ότι άλλοι επείγονταν για την ένταξή τους στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ και αυτοί είχαν ακόμα να αποδείξουν πολλά. Εξάλλου, όπως φάνηκε, τα ζητήματά τους είναι περισσότερα από τα ζητήματα με την Ελλάδα. Και, επίσης, οι εξελίξεις κατέδειξαν, με τον πιο προφανή τρόπο, τις μεγάλες αδυναμίες αυτής της συμφωνίας. Θα σας πω, όμως, και κάτι άλλο: πάγια θέση της Ελλάδας είναι ότι οι χώρες που φιλοδοξούν – αργά ή γρήγορα – να γίνουν μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης οφείλουν να υιοθετήσουν και να εφαρμόσουν πλήρως Ευρωπαϊκή συμπεριφορά, Ευρωπαϊκές αρχές και αξίες. Η εναρμόνιση με αυτές δεν είναι μια αυτοματοποιημένη διαδικασία. Πρέπει να είναι πλήρης και ουσιαστική. Και δεν μπορεί να είναι συγκυριακή. Δεν μπορεί να υπόσχεσαι Ευρωπαϊκή συμπεριφορά μόνο υπό το δέλεαρ της ένταξης στην ΕΕ και στην οποιαδήποτε καθυστέρηση να επαπειλούνται υπαναχωρήσεις. Αυτό θα προκαλούσε πρόσθετες ανησυχίες για το μέλλον. Δεν θα πρέπει κανείς να θεωρεί ότι, υπογράφοντας τη Συμφωνία των Πρεσπών, παίρνει αυτομάτως εισιτήριο για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και αυτή είναι μια καλή ευκαιρία να το συνειδητοποιήσουν όλοι αυτό.

Το ίδιο ισχύει και για τη γείτονα Αλβανία και ειδικότερα για τα ζητήματα που αφορούν την προστασία και τα δικαιώματα της ελληνικής εθνικής μειονότητας. Χωρίς την εφαρμογή των Ευρωπαϊκών προτύπων στο ζήτημα αυτό και χωρίς την εκπλήρωση των υποχρεώσεών της, η Αλβανία δεν μπορεί να περιμένει ολοκλήρωση της ευρωπαϊκής της πορείας.

Με την Τουρκία, οι σχέσεις μας διαχρονικά δοκιμάζονται από τις αυθαίρετες διεκδικήσεις της. Η αντιμετώπισή τους απαιτεί σοβαρότητα, μακροπρόθεσμο σχεδιασμό και πρωτοβουλίες σε όλα τα μέτωπα. Η Ελλάδα έχει επιλέξει, ως κύριο όπλο της απέναντι στις διεκδικήσεις αυτές, το Διεθνές Δίκαιο. Πρέπει ταυτόχρονα να εργαζόμαστε αδιάλειπτα για την ανάδειξη του προβλήματος ως Ευρω-τουρκικού, και όχι αμειγώς ελληνο-τουρκικού. Και ακόμα να οικοδομούμε ισχυρές συμμαχίες, στη βάση διμερών ή πολυμερών συμφωνιών, που αναβαθμίζουν τη θέση μας στην περιοχή.

Σήμερα, ωστόσο, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια απροκάλυπτη κλιμάκωση εκ μέρους της Τουρκίας, από τον Έβρο μέχρι την Κύπρο. Κλιμάκωση που είναι σχεδιασμένη και συστηματική. Γνωρίζουμε πια που αποσκοπούν οι στρατηγικές κινήσεις της Άγκυρας. Η εμπειρία του παρελθόντος έχει δείξει ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να συρθεί ούτε να παρασυρθεί από τις μεθοδεύσεις της Τουρκίας και δεν πρέπει να επιτρέψει τη δημιουργία τετελεσμένων σε βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων της. Πρέπει να βρίσκεται σε διαρκή εγρήγορση και ετοιμότητα. Γιατί, ας μην γελιόμαστε, η υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων και των εθνικών συμφερόντων μας θα βασιστεί στις δικές μας δυνάμεις. Στην εμπέδωση αρραγούς εθνικού μετώπου και στη διασφάλιση της αποτρεπτικής ισχύος των ενόπλων μας δυνάμεων.

Θέλουμε μεν καλές σχέσεις με όλους τους γείτονές μας. Πιστεύουμε στο διάλογο. Με όλους θέλουμε να συνεργαστούμε. Αλλά δεν μας πτοούν απειλές και εκβιασμοί. Γιατί, όπως ήδη ελέχθη αναφορικά με την αυριανή Επέτειο του Όχι, η Ελλάδα απορρίπτει την επικράτηση της ισχύος έναντι του δικαίου. Γι αυτό και συστάσεις και προτροπές που μας καλούν τάχα να «λογικευτούμε και να τα βρούμε», πολύ δε περισσότερο πιέσεις φίλων, συμμάχων ή εταίρων, δεν γίνονται δεκτές, αν προσκρούουν στο εθνικό συμφέρον. Χρέος δικό μας είναι να υπερασπιζόμαστε τα δίκαια και τα συμφέροντα της Ελλάδας. Στη Θράκη, στο Αιγαίο, στην Κύπρο μετριέται η αντοχή του Ελληνισμού. Και πρέπει να πείθει άπαντες ότι αυτή η αντοχή είναι μεγάλη, αποφασισμένη και αμετακίνητη.

Πέρα από αυτά, η Τουρκία οφείλει να τιμήσει τη Συμφωνία της με την Ευρωπαϊκή Ένωση για το προσφυγικό και μεταναστευτικό ζήτημα. Οι όποιες κωλυσιεργίες, υπεκφυγές και προσπάθειες περαιτέρω εκμετάλλευσης της κατάστασης εκ μέρους της θα πρέπει να αναγνωριστούν από την Ευρωπαϊκή Ένωση προς την κατεύθυνση του επανακαθορισμού της στάσης της απέναντι στην Τουρκία.

Κυρίες και Κύριοι,

Μιλάμε πολύ τον τελευταίο καιρό για τη στρατηγική σημασία της χώρας μας στην Ανατολική Μεσόγειο. Εγώ θα ήθελα σήμερα να επισημάνω τη στρατηγική σημασία της Μακεδονίας και της Βορείου Ελλάδας κατ’ επέκταση.

Θα ακουστεί κοινότοπο, αλλά η αλήθεια είναι ότι η Μακεδονία βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι υψίστης σημασίας γεωπολιτικά, μεταξύ των χωρών των Βαλκανίων, του Εύξεινου Πόντου και της Μέσης Ανατολής. Ενεργειακά, εμπορικά, τουριστικά, εκπαιδευτικά, πολιτιστικά, η θέση της την καθιστά ιδανικό κόμβο, σημείο διέλευσης και πύλη πρόσβασης στην περιοχή. Αυτό όμως προϋποθέτει ριζική αναβάθμιση του συστήματος υποδομών που θα περιλαμβάνει τη βελτίωση του οδικού και σιδηροδρομικού δικτύου, την ενίσχυση της δυναμικότητας των λιμανιών και αεροδρομίων, τις ενεργειακές διαδρομές. Οι επιλογές που κάνουμε και θα κάνουμε για την αξιοποίηση των τεράστιων αυτών δυνατοτήτων θα αποδειχθούν κρίσιμης σημασίας για το μέλλον.

Το λιμάνι της Θεσσαλονίκης έχει εξαιρετικά πλεονεκτική γεωγραφική θέση. Θέση που αξιοποιήθηκε ήδη από την αρχαιότητα, μετά την ίδρυσή του από τον Κάσσανδρο. Στη διασταύρωση δικτύων μεταφοράς μεταξύ Ανατολής και Δύσης, Βορρά και Νότου, έχει ήδη μεγάλες δυνατότητες και μπορεί να αναπτυχθεί ακόμα περισσότερο ως πύλη εισόδου στη Βαλκανική και στην ευρύτερη Νοτιο-Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη. Το κάναμε στον Πειραιά, μπορεί να γίνει και για τη Θεσσαλονίκη.

Τα λιμάνια Καβάλας και Αλεξανδρούπολης έχουν να παίξουν το δικό τους καίριο ρόλο να παίξουν στην περιοχή. Ήδη οι πρόσφατες εξελίξεις ανέδειξαν το στρατηγικό ρόλο του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης. Αλλά δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι βασικό κομμάτι του στρατηγικού αυτού ρόλου αποτελούν τα ενεργειακά σχέδια για την περιοχή. Δεν θα πρέπει να μείνει αναξιοποίητη η γειτνίαση του λιμανιού με το Διαδριατικό Αγωγό Φυσικού Αερίου (TAP) και με την όδευση του κάθετου συνδετηρίου αγωγού Ελλάδας-Βουλγαρίας (IGB). Ούτε, φυσικά, τα σχέδια για την κατασκευή πλωτού σταθμού αεριοποίησης και εισαγωγές υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) στη Βαλκανική, μέσω Αλεξανδρούπολης.

Δεν θα αναφερθώ εδώ στη σημασία που θα είχαν για την περιοχή ο αγωγός πετρελαίου Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης και η όδευση του αγωγού φυσικού αερίου South-Stream μέσω Ελλάδας. Ούτε στους λόγους που οδήγησαν στο ναυάγιο αυτών των συμφωνιών. Είναι άλλωστε γνωστοί. Θα πω μόνο ότι χαίρομαι που βρισκόμαστε στην ολοκλήρωση σχεδόν του αγωγού TAP που θα διασχίζει όλη τη Βόρεια Ελλάδα, ένα έργο που είχαμε δρομολογήσει εδώ και πάνω από 10 χρόνια. Και χαίρομαι που βρισκόμαστε κοντά στην έναρξη υλοποίησης του ελληνο-βουλγαρικού αγωγού, την πρώτη συμφωνία για τον οποίο είχαμε υπογράψει το 2009. Οι δύο αυτοί αγωγοί, μαζί με την κατασκευή του πλωτού σταθμού αεριοποίησης LNG στην Αλεξανδρούπολη τοποθετούν τη Βόρεια Ελλάδα στον ενεργειακό χάρτη της περιοχής.

Η Μακεδονία, όμως, μπορεί και πρέπει να αποτελέσει επίσης εκπαιδευτικό και πολιτιστικό φάρο στην περιοχή. Το Διεθνές Πανεπιστήμιο Ελλάδας, το πρώτο ελληνικό δημόσιο αγγλόφωνο Πανεπιστήμιο της χώρας που ιδρύσαμε το 2005, λειτουργούσε μέχρι πρότινος πολύ ικανοποιητικά και με διαρκώς βελτιούμενη απόδοση. Η πρόσφατη συγχώνευσή του με ΤΕΙ της Βόρειας Ελλάδας οδηγεί σε μεγάλες δυσλειτουργίες και, το κυριότερο όλων, ακυρώνει την αρχική του αποστολή. Ελπίζω και εύχομαι η νέα ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας να επαναφέρει το Διεθνές Πανεπιστήμιο στη σωστή τροχιά του.

Μία σύντομη αναφορά στους αρχαιολογικούς θησαυρούς της Βόρειας Ελλάδας: Βεργίνα, Δίον, Αιανή, Πέλλα, Μαρώνεια, Αμφίπολη και τόσα άλλα συνθέτουν έναν ανεκτίμητο εθνικό πλούτο. Η διαρκής προσπάθεια ανάδειξής του έχει εξέχουσα σημασία για προφανείς εθνικούς λόγους, αλλά και για την προβολή και τουριστική αναβάθμιση της περιοχής και της χώρας.

Ξεχωριστή μέριμνα θα πρέπει να υπάρξει για έναν ακόμη μοναδικό θησαυρό της Μακεδονίας, το Άγιο Όρος. Για την προβολή του ως πνευματικού φάρου της Ορθοδοξίας και ανεκτίμητου μνημείου του Βυζαντινού Πολιτισμού. 

Τέλος, δύο λέξεις για το υπό κατασκευή Μουσείο Ολοκαυτώματος. Είναι ένας εμβληματικός χώρος μνήμης, στοχασμού και διδαχής. Ένα έργο που αναδεικνύει τη Θεσσαλονίκη ως μητρόπολη ανοιχτή στο σύγχρονο κόσμο, που σέβεται και τιμά την ιστορία της.

Κυρίες και Κύριοι,

Ως μέλη και φίλοι της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών γνωρίζετε ότι ως έθνος επιτύχαμε μεγάλα και σπουδαία, όποτε δράσαμε με ενότητα και ομοψυχία. Στην πρόσφατη Ιστορία μας, οι δύο σταθμοί που εορτάζουμε εχθές και αύριο, την απελευθέρωση της πόλης μας το 1912 και το ΟΧΙ του ‘40, αποδεικνύουν με τρόπο απόλυτο την αλήθεια αυτή.

Δεν πρέπει βεβαίως να ξεχνούμε και μια άλλη ζοφερή πραγματικότητα. Ότι, λίγα χρόνια μετά από το καθένα από τα δύο αυτά ορόσημα, βρεθήκαμε στη δίνη μεγάλων εθνικών συμφορών, της Μικρασιατικής Καταστροφής και του Εμφυλίου, αντίστοιχα με δραματικό κάθε φορά κόστος. Κι αυτό γιατί υποκύψαμε στον πειρασμό της διχόνοιας και του διχασμού.

Εύχομαι και ελπίζω ότι, στα χρόνια που έρχονται, στην εποχή των νέων μεγάλων προκλήσεων, θα έχουμε όλες και όλοι την σωφροσύνη να πορευτούμε τον δρόμο της αρετής. 

Πηγή: newpost.gr

 

Ο σπουδαίος ζωγράφος και σκηνογράφος Γιάννης Τσαρούχης (1910-1989) ήταν ένας από τους χιλιάδες ανώνυμους και επώνυμους Έλληνες στρατιώτες που πήραν ενεργό μέρος στον ελληνοϊταλικό πόλεμο, ενώ στη συνέχεια, την Άνοιξη του ΄41, με την οπισθοχώρηση, βρέθηκε στον Άγιο Κωνσταντίνο Αγρινίου...

Οι κάτοικοι του Αγίου Κωνσταντίνου Αγρινίου, λίγα χρόνια μετά τον ξεριζωμό που βίωσαν από την πατρογονική γη στην Μικρά Ασία, ήταν ευαισθητοποιημένοι για τους Έλληνες φαντάρους που επέστρεφαν από το μέτωπο και με μεγάλη χαρά τους περιποιήθηκαν και τους έδωσαν από το περίσσευμά τους για να τους βοηθήσουν.

Άνοιξαν ακόμη και τα παλιά σεντούκια για να τους προσφέρουν τα καλύτερα ρούχα τους, τα ¨γαμπριάτικα¨ για να τα φορέσουν οι φαντάροι μας!

Στο Αγρίνιο ο Γιάννης Τσαρούχης και ο συμπολεμιστής του Λυκούργος Καλλέργης (ηθοποιός) έμειναν λίγες μέρες και αφού πήραν δυνάμεις και λίγα τρόφιμα για τον δρόμο, συνέχισαν την πορεία τους για την Αθήνα.

Ο μεγάλος Έλληνας ζωγράφος είχε περιγράψει σε συνέντευξή του στον Μηνά Χρηστίδη και στην εφημερίδα «ΕΘΝΟΣ» τα όσα βίωσε κατά την επιστροφή του από το μέτωπο και την φιλοξενία που είχε από τους κατοίκους του Αγίου Κωνσταντίνου Αγρινίου. Διαβάστε μερικά αποσπάσματα :

«Οι πρώτοι Γερμανοί που είδα εγώ ήταν στολισμένοι με τριαντάφυλλα στ΄ αυτιά και στο στήθος και με κόκκινα μαντίλια εμπριμέ. Ήταν στο Αγρίνιο. Τους είχα δει και πριν αλλά μακριά, από το ύψωμα του χωριού Κρύα, έξω από τα Γιάννενα. Περνάγανε με κατακαίνουργια αύτοκίνητα με μια σημαία πάνω στο καπό…..

..…Και ξεκινάμε με τα πόδια για την 'Άρτα. Στο δρόμο κοιμήθηκα όρθιος. Περπατούσα και ήμουν κοιμισμένος. Λέω στο διπλανό μου, άμα περάσουμε από το γεφύρι της 'Άρτας να με ξυπνήσεις. Ξύπνησα, το είδα, ξανακοιμήθηκα πάλι, περπατώντας πάντα. Φτάσαμε στην 'Άρτα κατά τις εφτά το πρωί. Βρωμούσε πολύ άσχημα όλη ή πόλη, λέω, έχουν ψοφήσει τίποτα μουλάρια; Αυτή ή μυρωδιά, στην Αλβανία, ήταν από ψόφια μουλάρια. Μού λέει ένας, δέν είναι μουλάρια, είναι άνθρωποι στά ύπόγεια τών σπιτιών, πεθαμένοι απο τους βομβαρδισμούς.

Πήραμε ξύλα, κουφώματα, παντζούρια καί χτυπούσαμε τ' αύτοκίνητα πού έρχονταν, γιά νά μάς πάρουν κι έμάς. Δεν σταματούσαν καθόλου. Ήταν γεμάτα. Αποφασίσαμε να πέφτει ένας στη μέση τού δρόμου, μήπως σταματήσουν και δέν ήταν εύκολο ν’ ανέβεις, γιατί ήταν ψηλά τ’ αυτοκίνητα καί σέ χτυπούσαν κι από κεί.

Κάποιος όμως μέ βοήθησε καί κατάφερα κι ανέβηκα.

Μού λέει, κύριε Τσαρούχη, τί γίνεστε; Τού λέω, γιατί με λές κύριο, στό χάλι πού είμαστε, σκισμένα ρούχα, όπως στα θέατρα καί τά σινεμά καί όλο ψείρες γεμάτοι. Μού λέει, ξέρετε ποιος είμαι εγώ; Είμαι τό μοντέλο τού διαγωνισμού τού Παρθένη. Ήταν στό Πολυτεχνείο μοντέλο. Ήμουν, μού λέει, κομμωτής, χτένιζα τήν κυρία Παρθένη. Λέω, δέν θυμάμαι τίποτα. Νά σού πουλήσω, μού λέει, τήν ξιφολόγχη μου; Δέν τήν παρέδωσα, τήν έχω κρατήσει. Τί νά τήν κάνω τήν ξιφολόγχη σου, τού λέω. Γιά τό γραφείο σου. Λέω, δέν έχω γραφείο καημένε. Τότε νά σού δώσω ένα βάζο γλυκό φράπα, μού λέει.

Πετάγεται ο διπλανός, μήν τό πάρεις είναι γεμάτο γυαλιά, έχουν σπάσει καθρέφτες κι έχουν πέσει μέσα. Και λέω, πόσα θέλεις, μού λέει, ένα τέταρτο κουραμάνα πού έχεις. Τήν κουραμάνα μού τήν είχε δώσει ένας λοχαγός.

Λέω, πάρε τό ένα τέταρτο γιατί δέν έχω όρεξη νά φάω και μή μού δώσεις τίποτα. Τό αύτοκίνητο σταμάτησε, ό σωφέρ είπε νά κατέβουμε κάτω ολοι γιατί δεν πάει παραπέρα. Δίπλα ήταν ένα άμπέλι, πήγαμε καί κοιμηθήκαμε σ’ ένα χαντάκι τ’ αμπελιού.

Σε λίγο με σκουντάει αυτός και μου λέει, ξύπνα περνάει ένα φορτάκι. Πως κατάφερα εγώ και πήδησα από το άνοιγμά πού είχε ή τέντα τ’ αύτοκινήτου καί μπήκα μέσα, πάνω στό σβέρκο ένός γιατρού; Μάς λένε, βρέ παιδιά νά σας πάρουμε αλλά όχι καί στό σβέρκο μας. ’Ακόμα καί τώρα, ύστερα άπο τόσα χρόνια, δέν μπορώ νά συλλάβω πώς σκαρφάλωσα καί βρέθηκα έτσι. Σέ λίγο σπάει τ' αύτοκίνητο και κατεβήκαμε όλοι κάτω.

Περπατώντας φτάσαμε στό Αγρίνιο. ’Εκεί είδα τους Γερμανούς μέ τά τριαντάφυλλα. Πήγαμε σ' ένα σπίτι συνοικισμού προσφυγικού νά μείνουμε. 'Εκεί οί γυναίκες βγάλαν τά προικιά τους, μέ τίς νταντέλες καί τ’ άζούρ καί μας έστρωσαν τα κρεβάτια.

Οί Άγρινιώτες στην πόλη κλείσαν τίς πόρτες μέ κλειδί καί μέ λουκέτο γιά νά μή μπούμε μέσα οί στρατιώτες. Και καλοντυμένοι όλοι πήγαν στην έκκλησία σάν νά μην είχε συμβεί τίποτα. Μιά Σμυρνιά δασκάλα πρόσφερε δύο αύγά σ' ένα Γερμανό στρατιώτη καί μιά άλλη γειτόνισσα τής είπε: «Δεν ντρέπεσαι, μωρή, στους ξένους δίνεις τ' αύγά, δεν τά δίνεις στά δικά μας παιδιά;» Θά πάω νά σού βρώ εγώ ένα αύγο, είπε καί μού έφερε ένα αύγό νά φάω.

Τό απόγευμα έρχεται ό Καλλέργης καί μού λέει, βρήκαμε ένα σχέδιο νά πάμε στην Αθήνα. Μέ τόν Καλλέργη είχαμε χαθεί ένα διάστημα καί ξαναβρεθήκαμε στ’ Αγρίνιο.

Μού λέει, λοιπόν θά ντυθούμε όλοι τραυματίες. Βρήκαμε ένα νοσοκομειακό καί θά βάλουμε στά κεφάλια μας γάζες, λευκοπλάστ, ιώδιο καί τά λοιπά καί ντυθήκανε χονδροειδώς τραυματίες όλοι τους. Εγώ λέω, φοβάμαι νά ντυθώ έτσι γιατί μπορεί νά μάς πιάσουν οί Γερμανοί και νά μας τιμωρήσουν επειδή λέμε ψέματα. Άλλωστε αν μού πούν τι έχεις, θά πώ έχω σπάσει το πόδι μου, γιατί τό είχα άλήθεια χτυπήσει πολύ άσχημα. Παίρνουν άπό τό ’Αγρίνιο ένα κατακαίνουργιο αύτοκίνητο τού Ερυθρού Σταυρού πού βρισκόταν έκεί, μπαίνουμε μέσα καί στό Άντίριο μάς σταματάνε. Όσοι ήταν μέ ψεύτικα μπαντάζ τούς χαιρετήσανε οί Γερμανοί, όσοι δεν είχαν ψεύτικα πανιά, τούς είπαν, έσείς μέ τά πόδια.

Ήταν μαζί μας καί ένας πού είχε 40 πυρετό, γρίπη, με τά πόδια κι αυτός. Ένας πού φορούσε σώβρακο μακρύ, το πέρασαν οί Γερμανοί γιά μπαντάζ κι αυτό, έτσι έμεινε στο αυτοκίνητο τό νοσοκομειακό.

Μετά βρήκαμε ένα αύτοκίνητο και χυμάω έγώ μέ τον Καλλέργη καί τρώμε ξύλο άπό τούς άλλους πού ήταν μέσα……

Φτάνοντας στα περίχωρα της Αθήνας ο Γιάννης Τσαρούχης, αναφέρει χαρακτηριστικά:

……Τό πρωί ό σωφέρ μάς λέει, δέν είχα φανάρια γι αυτό σταμάτησα. Μετά απ' αύτή τή δήλωση ξεκίνησε. Στο δρόμο στά χωριά, στό Κριεκούκι, στην Κάζα, στη Μάνδρα, κοιτούσαν οί γέροι τού χωριού τ΄ αυτοκίνητα και μάς χειροκροτούσαν .

Ένας είπε, γιά τά χάλια μας μάς χειροκροτάτε; Και οί γέροι απαντούσαν, είσαστε ήρωες, είσαστε λεβεντόπαιδα.

Φτάνω στην Αθήνα, πάω στό σπίτι μου πού ήταν στην οδό 3ης Σεπτεμβρίου. Μού βγάζουν τά ρούχα μέ τίς ψείρες, είχα γενειάδα τότε, κοκκινωπή γενειάδα. Εννιά ή ώρα έπεσα καί ξύπνησα τήν άλλη μέρα στίς έννιά. Σπίτι ήταν ό μπαμπάς, ή Κική, όλοι ήταν έκεί. Κοιμόμουνα ακόμα όταν ήρθε ό Πικιώνης σπίτι. Τό είχε μάθει πού γύρισα, τού τηλεφώνησε ή μητέρα μου.

Μέ κοίταξε. «Ωραία κοιμάται», είπε, «πολύ καλά είναι έτσι πού κοιμάται» καί μέ φίλησε στό μέτωπο».

Ο Τσαρούχης επέστρεψε στην Αθήνα και όπως οι υπόλοιποι Έλληνες έζησε από πρώτο ¨χέρι¨ την πείνα και τις κακουχίες της κατοχής…

Επιμέλεια κειμένου - έρευνα: Γιώργος Αν. Πανταζόπουλος

Ευχαριστούμε θερμά:

- Τον σκηνογράφο-ζωγράφο κ. Θανάση Βαλαώρα για τις πολύτιμες πληροφορίες που μας έδωσε για τον δάσκαλό του Γιάννη Τσαρούχη, στην ¨Σχολή Σταυράκου¨.

- Την κα Νίκη Γρυπάρη, Πρόεδρο του Ιδρύματος «Γιάννη Τσαρούχη» και ανιψιά του ζωγράφου

-Την κα Βάσω Τζούτη, από το Ίδρυμα «Γιάννη Τσαρούχη» για την σημαντική τους συμβολή στην περαίωση της έρευνάς μας.

 Πηγές:

- ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ: ¨Ως στρουθίον μονάζον επί δώματος¨ Εκδόσεις Καστανιώτη

- Καταγραφή από τον Μηνά Χρηστίδη – «Η επιστροφή του στρατιώτη Γιάννη Τσαρούχη από το μέτωπο» (Το Έθνος της Κυριακής, 24-10-1982)

-Ίδρυμα «Γιάννης Τσαρούχης» http://tsarouchis.gr/el/

Φωτογραφίες:

- Φωτογραφία που δείχνει φαντάρους τον ζωγράφο Διαμαντή Διαμαντόπουλο (1914 –1995) και δεξιά τον Γιάννη Τσαρούχη από το Αρχείο Ιδρύματος «Γιάννης Τσαρούχης».

- Επιχρωματισμένη φωτογραφία, Χρήστος Καπλάνης: Past in Color- Χρώμα στο Παρελθόν: «Ο Γιάννης Τσαρούχης, κρατά την εικόνα της Παναγίας της Νίκης, που ζωγράφισε ο ίδιος στο μέτωπο».

Πηγή: kalyvia.gr

Μεγάλη αναταραχή το απόγευμα του Σαββάτου στη Μάνδρα, με προσφυγόπουλο που απείλησε με μαχαίρι παιδάκια που έπαιζαν ποδόσφαιρo.

Σύμφωνα με μαρτυρία μητέρας η οποία μαζί με τους γονείς των άλλων παιδιών βρίσκονταν καθοδόν για την Αστυνομική Διεύθυνση Λάρισας για να καταθέσουν μήνυση, τα παιδιά τους μικρής ηλικίας (δημοτικό) έπαιζαν ποδόσφαιρο σε ένα ανοιχτό χώρο κοντά στην πλατεία του χωριού, ενώ τα παρακολουθούσαν πρόσφυγες που είχαν κατέβει από τη δομή του Κουτσόχερου.

Κάποια στιγμή ένα προσφυγόπουλο ζήτησε και αυτό να παίξει μαζί τους και αυτά του αρνήθηκαν. Τότε έβγαλε ένα μαχαίρι από τα ρούχα του και άρχισε να το επιδεικνύει μπροστά στα έντρομα μάτια των παιδιών που έπαθαν σοκ.

Τα παιδιά φοβήθηκαν πολύ και έτρεξαν σπίτια τους μετά το περιστατικό που αναστάτωσε τους γονείς, οι οποίοι προχθές περιέγραφαν στη ΘΕΣΣΑΛΙΑ τηλεόραση τις δύσκολες συνθήκες συμβίωσης πλέον με τους μετανάστες στην κοντινή δομή, που έχει υπερβεί τα όριά της σε ότι αφορά τον αριθμό των φιλοξενουμένων.

Πηγή: thessaliatv.gr

Σελίδα 1 από 23

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Η ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας ΑΙΧΜΗ, πρώτης σε κυκλοφορία και αναγνωσιμότητα στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Ειδήσεις, σχόλια, ρεπορτάζ, κοινωνικά, αθλητικά, μικρές αγγελίες

Η Αιτωλοακαρνανία