Αγγελίες    Επικοινωνία

Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 12/09/2019

Η ιστορία είναι ένα μεθυστικό πέλαγος. Μα δεν είναι ποτέ γαληνεμένη!… Γιατί όταν την συνεπαίρνει εκείνη η πατριωτική μεγαθυμία χάνει την αίσθηση της μετριοπάθειας και… φουρτουνιάζει. Και εγώ μαζί της, παρασύρομαι.

Το 1936, μέσα στη δολοφονική παραζάλη του ισπανικού εμφυλίου έστησαν κι εκεί στον τοίχο την Ελλάδα! Δεν αναφέρομαι στους υπέροχους ναυτεργάτες μας που έγραψαν ηρωικές σελίδες στο Belchite και στο Jarama και που γι’ αυτό νοιάζεται τώρα ο καλός μου φίλος Γιάννης Παντελάκης, αλλά για την απώλεια της μοναδικής δραχμής του Barkeno, της ελληνικής Βαρκελώνης, της Καλλίπολης που ίδρυσε ο Ηρακλής, όταν έχασε την ένατη βάρκα, στο γυρισμό για την Αμβρακία, μετά τον θρίαμβο επί των Γηρυόνηδων. Την Barca nona! Η «μοναδική» δραχμή του Μπαρκένο, του 3ου αιώνα της α.ε, που είχε βρεθεί κατά τον 19ο αιώνα, και φυλασσόταν στο μουσείο τέχνης της Βαρκελώνης, έχασε τη ζωή της μια μέρα του 36, όπως τόσοι άλλοι, είτε από τους άνθρωποθύτες του Φράνκο είτε από την ελάχιστη πίστη που είχαν οι Καταλανοί στην μακρινή ελληνική καταγωγή τους, μιας και ορισμένοι προτιμούν την "αρχεγονία" τους, ακόμα κι από τους πειρατές και τους σκιώδεις Φοίνικες! Το «μοναδική», είναι σε εισαγωγικά γιατί από καπηλευτική σύμπτωση έχει διασωθεί άλλη μιά, ολόιδια δραχμή του Μπαρκένο, από τους νέοβαρβάρους Βίκινγκς και βρίσκεται απαχθείσα και δεσμώτρια στο Εθνικό μουσείο της Κοπεγχάγης! Λες και χάθηκαν τα μουσεία στην Ελλάδα ή τη Βαρκελώνη. Λες κι οι θησαυροί μας δεν ανήκουν σε μας αλλά στον Όντιν! Σ’ αυτή την περίπτωση η περιβόητη δραχμή ανήκει στους "Έλληνες της Καταλονίας".

Μιλώντας για την καταγωγή των Kαταλανών... όταν ο Ηρακλής νίκησε τους μισητούς τυράννους Γηρυόνηδες στην Ανδαλουσία, πήρε το δρόμο του γυρισμού μέσω του επάκτιου Λεβάντε, με τα σώματα ελίτ Μυκηναίων και Δωριέων Υλλέων που του έμεναν, και μεγάλο αριθμό μισθοφόρων Ιλλυριών, Λιβυκών και Μεκβές που ‘χε στρατολογήσει στο πέρασμά του απ’ τη βόρεια Αφρική αλλά και Θρακιωτών Λαιέων, μεταξύ άλλων, που είχε φέρει μαζί του από τον ελληνικό χώρο. Άλλοι παρέμειναν στην Ιβηρική χερσόνησο όπως ο άλλος του γιος, απ’ τη Μελίτη, ο Ίσπαλος και τα εγγόνια του, Ίσπαν και Ιβηρία, και αποίκησαν τη νότια Ισπανία. Ο άλλος του γιος, ο Σάρδος, κι εκεινού ο εγγονός, ο Νόραξ, είχαν βάλει πλώρη για τη Ιχνούσα το μεγαλονήσι που μετονόμασαν σε Σαρδηνία.

Έκαναν ένα μακρόχρονο σταθμό στην Καταλονία οι Ηρακλείδες πιθανώς και με τον γιο της Καλυδώνιας Δηιάνειρας Υλλο, μεταξύ των ηγετών, πριν φτάσουν στα γαλλικά παράλια κι από κει στην Ιταλία, τη Σικελία, και την Ελλάδα. Έχτισαν «διπόλεις» σε συνεργασία με τους Ίβηρες και τους μισθοφόρους Θρακιώτες και Ιλλυριούς στην Τaraνkonα/Ταραγκόνα, την Iltirta/Lerida, την Bakasis/Manresa ή την Πυρήνη των Βέβρυκων. Οι Έλληνες «εκλεκτοί» κατοικούσαν τις αρτίδομες πόλεις και δίπλα τους στήνονταν oι καταυλισμοί από ξύλινους φράχτες των αυθιγενών και των μισθοφόρων. Μ’ αυτό τον τρόπο στους πρόποδες του λόφου Μοντζουίκ ίδρυσαν τη "δίπολη" Καλλίπολις/Λαιέα. Οι Ηρακλείδες κατοίκησαν την Ciutat Bella και οι ένδημοι με τους θρακιώτες Λαιέους τα παραπήγματα των πίλαστρων που ονόμασαν Laiea. Με την πάροδο των αιώνων όλοι μαζί συνέθεσαν την ελληνιστική Barkeno, την σημερινή Βαρκελώνη, κι ο λαός του πήρε το όνομα Λαγιετάνοι! Μέχρι την εισβολή των Καρχηδονίων και αργότερα των Ρωμαίων η πόλις έκοβε και χρησιμοποιούσε το δικό της νόμισμα. Τη δραχμή του Μπαρκένο! Γιατί ήταν και παρέμεινε η πόλη ελληνική για πάνω από δώδεκα αιώνες... Από τότε που την ίδρυσαν οι Ηρακλείδες.

Σε μια μικρή πλατεία πίσω από την εκκλησία του αγίου Ιακώβου στην παλιά πόλη υπάρχει μια επιγραφή σε κτίριο του 1550 που το θυμίζει καθημερινά:

BARCINO AB HERCULE CONDITA. A POENIS AUCTA.

«Ο Ηρακλής ίδρυσε την Βαρκελώνη, και οι Καρχηδόνιοι την αναβαθμίσαν».

Δεκάδες ιστορικοί δέχονται αυτή την εκδοχή και ευχαριστούν τους θεούς για την εκλογή του Ηρακλή, όμως ακόμα παραμένουν σταυροφόροι και φοινικονοσταλγοί που απαρνιούνται έστω κι αυτό το εαρινό όνειρο: Να ‘ταν, λέει, απόγονοι του Ηρακλή, του Οδυσσέα και του Ομήρου… Πώς μπορείς να αρνείσαι την ωραιότητα της μυθολογίας μας;

Αλλά ας αφοσιωθούμε στον επίλογο και στην ανεκτίμητη αργυρή δραχμή του Barkeno. Στην πρόσοψη εμφανίζει μια γυναίκεια κεφαλή όπως πολλές από τις απομιμήσεις της κλασικής εποχής, όταν η προπαγάνδα των Αθηναίων υποχρέωνε τις αποικίες να ψάξουν αθέμιτες λύσεις χρηματικής αξιολόγησης. Συγκρίνοντας διάφορες απεικονίσεις αργυρών δραχμών της εποχής, έφτασα στο συμπέρασμα πως μπορεί η μυστηριώδης κεφαλή να μην ανήκει καν, όπως εικάζεται, σε θηλυκό! Μου μοιάζει πιο πολύ με αναπαραστάσεις του Απόλλωνα, του Ασκληπιού, ίσως και του Μ. Αλέξανδρου. Όμως αν είναι γυναικός το πρόσωπο: Αθηνά, Άρτεμις ή Περσεφόνη την δόξα της θα διεκδικούσαν. Επειδή η Αθηνά όμως εμφανιζόταν στα νομίσματα σχεδόν πάντα με την περικεφαλαία της... θα ‘πρεπε να παραλειφθεί. Η Περσεφόνη θα ήταν τέλεια σύντροφος με τον Πήγασο που κατέχει το ρεβέρσο σ’ αυτόν τον «πώλο», αλλά ούτε ήταν το Μπαρκένο αποικία Κορινθίων, αλλά και το πρόσωπό της θαρρώ πως ήταν πιο στρογγυλεμένο. Η Άρτεμις! Σαν οικουμενική θεά θα ήταν η ιδανική. Αν και δεν συνοδεύεται από το αχώριστο ελάφι της σε επίμονες συγκρίσεις με δραχμές της Βαργυλίας ή της Αιτωλίας, θα μπορούσε να είναι αυτή, η θεά του κυνηγιού και των δασών! Όμως η εκλεκτή μου είναι, και λόγω της τεράστιας επίδρασης της εποχής από το γειτονικό Εμπόριον αλλά και την ομοιότητά της με τη νύμφη των υδάτων, η σύνοδός της θεάς, η παρθένα Νηρηίδα, η Αρέθουσα!

Κάποιο άλλο, μη θεϊκό γυναίκειο προσωπείο, θα ήταν ουτοπικό μιας και στον 3ο αιώνα της α.ε δεν συνηθιζόταν η βασιλεία γυναικών και η απεικόνισή τους σε νομίσματα. Όπως και να ‘χει το δεδομένο, είναι αναμφισβήτητο: Πως στον 3ο αιώνα στη Βαρκελώνη το κυρίαρχον νόμισμα ήταν η δραχμή -έναν αιώνα πριν φτάσει και τα κάμει γης μαδιάμ ο Αμίλκας-, πως το όνομα Barkeno κι από κει Barcino και Barcelona έχει να κάνει μόνο με ελληνικές ρίζες, πως οι Καταλανοί έχουν κληρονομήσει όλα τα επίβουλα των προγόνων μου -αλλά και ελάχιστα απ’ τα καλά τους-, κι ας μη θέλουν, κι ότι από τη Gadeira και την Ηράκλεια ως τη Maineke, κι από την Άκρα Λεύκη, το Δαένειον, την Peniscola και την ηράκλεια Calpe, ως την Σαγάνθια το ρωμαϊκό Saguntum, αλλά και την υπόλοιπη ιβηρική χερσόνησο, οι Έλληνες ήρθαν, αποίκησαν κι απήλθαν από τους αιώνες των αιώνων.

Κι όσα νομίσματα κι αν χαθούν, πάντα θα μένει αυτό το μεθυστικό πέλαγος που λέγεται Ιστορία, κι όπου η Ελλάδα μας ταξιδεύει, πάντα με ούριο άνεμο και τα πανιά της φουσκωμένα!

Όσο για εμένα, αντίθετα από το Σεφέρη, ποτέ η Ελλάδα μου δεν με πληγώνει...

Μπορείτε να προμηθευτείτε την εφημερίδα στα περίπτερα του νομού

Fleur-de-sel ή ΑΦΡΙΝΑ απ’ τη Λαγκούνα!

Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 08/08/2019

Όπως λένε οι μυσταγωγοί του «τροφικού άσπρου χρυσού» όταν φτάνει το λιόγερμα πάνω απ’ τις αλυκές του Μεσολογγίου κι αλλάζει βίαια η θερμοκρασία με το φευγιό της μέρας και την άφιξη της νύχτας, μια απαλή διάστρωση αλατιού σχηματίζεται στην επιφάνεια των αθώρητων κυμάτων.

Αυτή η απότομη κρυάδα εμποδίζει την απόλυτη στερεοποίηση της αρμύρας προκαλώντας την εμφάνιση μικροσκοπικών κρυστάλλων αλατιού στην επιφάνεια του νερού. Είναι το άνθος τ’ αλατιού. Η περίφημη Μεσολογγίτικη αφρίνα. Όμως πιο σπουδαίες περιγραφές έχουν γραφτεί γι’ αυτό το αρμυρό θαύμα της αιτωλικής φύσης… Εμείς απλώς συνεπαρθήκαμε απ’ την ποίησή της!

Θα 'θελα μόνο να αφιερώσω λίγες λέξεις ακόμα για να εγκωμιάσω αυτό το μαγικό μας άρτυμα! Το πιο παλιό στον γνωστό κόσμο. Κι ένα από τα πολλά μήλα της έριδος μεταξύ των εθνών που διεκδικούν την αποκλειστικότητα της ανακάλυψής του. Ιδιαίτερα το οικουμενικό του όνομα που όπως πάντα οι παραποιητές "ινδοευρωπαίοι" έχουν αποπειραθεί να ιδιοποιηθούν, να το εξευρωπαΐσουν.

Το όνομα τέτοιου γευστικού αρτύματος στην αρχαία ελληνική είναι "άλς"! Στα λατινικά "sal". Αν και οι αδιάλειπτοι ευρωπαίοι επιτήδειοι εφηύραν την εξωπραγματική ψευδοινδοευρωπαϊκή ρίζα séh₂l-  για να δικαιολογήσουν την παραφθορά του μέχρι το αγγλοσαξονικό sealt και το αγγλικό salt, αν προσπαθήσει ο καθένας μας να επαναλάβει επανωτά το αρχαιοελληνικό «άλς» τρεις και τέσσερις φορές θα ανακαλύψει πως μετατρέπεται χορταστικά και διασκεδαστικά σε "σαλ" και η τελική ακουστικότητα είναι η ίδια.: Αλς, αλς, αλς, αλς, σαλ, σαλ, σαλ, σαλ... Εκπληκτικό! Η κάνω λάθος;

Η ΣΤΗΛΗ ΤΟΥ ΑΛΑΤΟΣ
Μεσολογγίτικα και επιτόπια

Πρώτη υποψήφια για την ανακάλυψή του είναι η Κίνα. Υποστηρίζουν πως από τον 27ο αιώνα της α.ε εκμεταλλευόταν και χρησιμοποιούσαν το αλάτι στη διατροφή τους και στη διατήρηση τροφίμων. Την ίδια εποχή, στη Μεσόγειο, -στις εκβολές του Νείλου- οι Αιγύπτιοι κάνουν παρόμοια ανακάλυψη. Η εξάτμιση του νερού -στις γύρω λίμνες του δέλτα- από την υπερβολική ζέστη, άφηνε στην επιφάνειά τους κρυσταλλένιους κόκκους του «άσπρου χρυσαφιού»! Σύντομα θα το χρησιμοποιήσουν στην διατροφή αλλά και στην διατήρηση τροφίμων και σωμάτων.

Στο Μουσείο φυσικής ιστορίας της Βιέννης φυλάσσεται ένα σύνεργο εξόρυξης άλατος που βρέθηκε στο μικρό χωριό του Hallstatt -χτισμένο στην όχθη της λίμνης Hallstätter στις αυστριακές Άλπεις- χρονολογημένο μεταξύ 51ου και 49ου αιώνα της ιδίας εποχής. Χάρη σ’ εκείνη την ανακάλυψη του πολύτιμου ορυκτού η περιοχή άνθισε και προόδευσε για πολλά χρόνια, δημιουργώντας τον σημαντικό πολιτισμό του Hallstatt πριν επτά χιλιάδες χρόνια.

Αρκετούς αιώνες αργότερα οι Κέλτες που ζούσαν στη περιοχή του Hallein που σημαίνει «αλυκές», κοντά στο σημερινό Salzburgo το μετάδωσαν στους Ρωμαίους. Τόσο γι’ αυτούς όπως και για τους Έλληνες, το αλάτι αποτέλεσε σημαντικό αντάλλαγμα αξίας ανώτερο του χρήματος. Οι ρωμαϊκές λεγεώνες δέχονταν να ανταμειφθούν πολλές φορές με ποσότητες αλατιού και στα καθημερινά συσσίτια είχε την τιμητική του θέση. Οι δε Έλληνες αντάλλασσαν σάκους αλατιού με σκλάβους κι αντιθέτως στις συνδιαλλαγές τους με τους δουλέμπορους της Ανατολής. Το ζενίθ της αξιολόγησής του κορυφώθηκε με το φόρο αλατιού «la gabelle» -στη Γαλλία του Λουδοβίκου Αύγουστου- που έγινε μια από τις αιτίες που οδήγησαν στην Γαλλική επανάσταση.

Αν και το αλάτι μπορεί να είναι ορυκτό, σήμερα πάνω από 50% προέρχεται από τη θάλασσα. Η παγκόσμια παραγωγή φτάνει τα 300 εκατομμύρια τόνους, ετησίως. Η Κίνα είναι 1η με 70 εκ.τ. και οι ΗΠΑ δεύτερη με 45 εκ.τ. Η μεγαλύτερη αλυκή της Ελλάδας βρίσκεται στο Μεσολόγγι και παράγει 120 χιλιάδες τόνους ετησίως. Αλλά είναι και η μόνη που μπορεί να υπερηφανεύεται πως βγάζει τη μοναδική αφρίνα, το ντελικάτο «Fleur-de-sel» που για χάρη του έχασε την όμορφή της κεφαλή η δόλια Μαρία Αντουανέτα, θύμα της λαϊκής γκιλοτίνας που αγνοούσε τη μεγάλη λατρεία των «αυστριακών» ομογενών της για το άσπιλο αρχαϊκό ορυκτό τους.

Εγώ δεν έχασα το κεφάλι μου, ούτε με καταδίκασαν σε θάνατο αλλά στην τελευταία μας επίσκεψη στα αλμυρά κι αγαπημένα μας χώματα αναγκάστηκα να αδειάσω τη μισή βαλίτσα με τα ρούχα μου και τα ρούχα της Εύας, για να μεταφέρω τρεις χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, το μισό σακί της Μεσολογγίτικης Αφρίνας που μου φόρτωσε κάποιος Δημήτρης Καραδήμας στην πλάτη.

Μπορείτε να προμηθευτείτε την εφημερίδα στα περίπτερα του νομού

Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 11/07/2019

 

Γράφει ο Rodi De Fuca


Έχει ειπωθεί αμέτρητες φορές ότι οι πρώτοι χριστιανοί αντέγραψαν τους ορφικούς μύθους αλλά και άλλους της αρχαίας Ελλάδας, για να τους διαδώσουν σαν δικούς τους και να πλουτίσουν τη θεωρία τους. Ο Ησίοδος είχε ήδη γράψει στην «αστρονομία» -για τον γιο του Ποσειδώνα Ωρίωνα-, πως είχε το χάρισμα να περπατά «επί των υδάτων»…

Ο μικρός Διόνυσος, γιος του Δία και της Περσεφόνης, διαμελίζεται στα χέρια των Τιτάνων. Επειδή όμως η καρδιά του παραμένει άθικτη ο Δίας τον «ανασταίνει». Στο μωσαϊκό βλέπουμε τον αναστημένο Διόνυσο με ένα φωτοστέφανο στην κεφαλή πολύ πριν την εμφάνιση των Αγίων του Χριστιανισμού. Στα περίεργα αναφέρουμε ότι οι οπαδοί του Διονύσου σταυρώνουν τον Ορφέα επειδή αναγνώρισε τον Απόλλωνα ως μοναδικό και μεγαλοδύναμο θεό!

Στο μουσείο του Βερολίνου συναντούμε αντίγραφο από αυτό το αρχαϊκό φυλακτό που αναπαριστά τον Ορφέα εσταυρωμένο ακριβώς όπως αργότερα εμφανίζονται οι καταδικασμένοι στη ρωμαϊκή εποχή. Εξάλλου το σύμβολο του ελληνικού σταυρού έχει βρεθεί από αρχαιοτάτους χρόνους ακόμα και σε προϊστορικές σπηλιές. Ένας ακόμα μύθος μιλά για την ανόρθωση του Άδωνη μετά το θάνατό του από το αφηνιασμένο αγριογούρουνο.

Βέβαια και σε άλλους αρχαϊκούς πολιτισμούς εμφανίζεται ο ίδιος μύθος με διάφορες αποδόσεις. Στην Αιγυπτιακή μυθολογία όταν ο Σετ σκοτώνει και διαμελίζει τον Όσιρι, η αδελφή του Ίσιδα μαζεύει τα κομμάτια από τον ποταμό Νείλο και τον ανασταίνει. Το περίεργο είναι ότι ο γιος τους, Ώρος, πεθαίνει όπως ο Ορφέας σταυρωμένος αλλά και με την εξαιρετική καινοτομία ότι βρίσκεται μεταξύ… δυο ληστών! Στην περσική ιστορία ο Ζωροάστρας ή Ζαρατούστρας πεθαίνει στην πυρά και μετά ανασταίνεται και επιστρέφει στη ζωή. Στην ίδια περσική γη, -μπορεί μεταξύ της πρώτης και δεύτερης χιλιετηρίδας της α.ε-, ο Μίθρας πεθαίνει στο σταυρό κι ύστερα ανασταίνεται όπως ακριβώς και ο Βαβυλώνιος Tamuz. Σε αναπαραστάσεις εμφανίζεται ο Πέρσης θεός με ένα άλω γύρω απ’ την κεφαλή του. Οι συμπτώσεις συνεχίζονται γιατί οι πιστοί γιόρταζαν τη γέννησή του στις 25 Δεκεμβρίου, την ίδια ημερομηνία που γιορταζόταν η γέννηση του θεού Αιών τόσο στην ελληνική όσο και στη ρωμαϊκή μυθολογία και ο οποίος παραδόξως είχε γεννηθεί από παρθένα μητέρα...

Εφάμιλλα είναι τα αμέτρητα αρχαιοελληνικά θαύματα που μοιάζουν με τα χριστιανικά. Στο θέατρο της Επιδαύρου αναφέρονταν επιγράμματα με ορισμένα από αυτά τον 4ο αιώνα της αρχαίας εποχής:

«Ένας άνδρας που είχε παράλυτα τα δάκτυλά του και δεν πίστευε στα θαύματα έγιανε στο Ασκληπιείο. Ένας άλλος, ο Ερμόδικος απ’ τη Λάμψακο που ήταν κατάκοιτος από παράλυση σηκώθηκε και περπάτησε. Ένα μικρό παιδί άλαλο μίλησε. Ο Πάνδαρος ο Θεσσαλός που ήταν γεμάτο πληγές και σπυριά στο σώμα και το πρόσωπο θεραπεύτηκε. Ένας τυφλός παρουσιάστηκε στο Ασκληπιείο κι όλοι έλεγαν πως ήταν αδύνατο να δει αλλά αφού αποκοιμήθηκε κι αντίκρυσε τους θεούς στ’ όνειρό του άνοιξε τα μάτια του και είδε! Η Αθηναία Αμβροσία ήταν τυφλή μόνο από το ένα μάτι αλλά θεραπεύτηκε προσευχόμενη γονατιστή στους θεούς. Ο Διόφαντος δεν μπορούσε να κάνει βήμα αλλά περπάτησε κι ύστερα -ευγνώμων-, ευχαρίστησε τους θεούς…»

Άλλα θαύματα σε άλλες περιστάσεις που θύμιζαν ανάλογα εβραιοχριστιανικά μεταδόθηκαν από στόμα σε στόμα από την αρχαία Ελλάδα μέχρι τη ρωμαϊκή εποχή...

«Στα πόδια της θεάς Δήμητρας προσφέραν σπόρους από φρούτα και ζαρζαβατικά κι αυτά πλήθαιναν χωρίς ποτέ να εξαντληθούν και παρέμειναν φρέσκα καλοκαίρι - χειμώνα για να τρέφουν τους πεινασμένους… Ο Ιπποκράτης, γιος του Πεισίστρατου, στη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων ετοίμαζε δεκάδες χύτρες που γέμιζαν μόνες τους με κρέατα και άλλα εδέσματα και έβραζαν μόνες τους χωρίς φωτιά για να μοιραστούν μεταξύ των παριστάμενων…

Κατά τον πραίτορα Muciano στο νησί Άνδρος κατά τις βακχικές γιορτές υπήρχε μια κρήνη απ’ όπου ανάβλυζε κρασί αρκετό για όλους τους παρευρισκόμενους αλλά αν το έπαιρνες μαζί σου μακριά από τηΝ πηγή ξαναγινόταν γάργαρο νερό.

Έλεγε η Πυθία ότι ο Κροίσος έχασε το βασίλειο του αναμάρτητος για να πληρώσει τα κρίματα των προγόνων του... ο γαρ αφές τοις άλλοις...»

Στο μαντείο των Δελφών ήταν γραμμένες στην είσοδο πενήντα παραγγέλματα που έδιναν νουθεσίες στους προσκυνητές... για... να αναρωτηθούμε όλοι μας...

Μήπως είναι η πηγή απ’ όπου δανείστηκε ο Εβραίος πατριάρχης Μωυσής τις δικές του;

Γιατί δεν είναι ότι μοιάζουν σαν δροσοσταλίδες, είναι ότι η σημασία τους είναι ολοσχερής αντιγραφή.

Έπου θεώ- Θεούς σέβου- Νόμω πείθου- Γονείς αίδου- Φόνου απέχου- Ευφημίαν άσκει-

Δικαίως κτω- Όρκω μη χρω- Ψέγε μηδένα- Ευλόγει πάντας- Φθόνει μηδενί- Κακίας απέχου-Έχων χαρίζου- Ευεργεσίας τίμα…

Αυτούσιος ο δεκάλογος!

Δίχως να παραχθεί υπόκριση για αντιπροσώπευση υπερδυνάμεων, και κάνοντας αυστηρή ιστορική αυτοκριτική -που μπορεί και να θίξει προσωπικές -αθώες- συνειδήσεις- η διερώτηση είναι:

Αλήθεια δεν είναι απολύτως απλό το θέμα της θεϊκής εκπροσώπησης;

Δεν είναι απλό ότι όλες οι θρησκείες, οι κοσμοθεωρίες, οι ιδεολογίες του κόσμου είναι στο έσχατον εφάμιλλες;

Γιατί τις προάλλες άκουσα μια παρατήρηση μετριόφρων, από μια μετριόφρων γυναίκα, μιας μετριόφρονος κοινωνίας, -επηρεασμένης από όλες αυτές τις κοσμοεπαφές-, που έλεγε ρητορικά σε κάποιον, σαν να διάβαζε επιγραμματικά δόγματα της Πυθίας…

 - Γιατί λες ότι είσαι άθεος αφού εγώ βλέπω ότι όλα αυτά που κάνεις είναι αυτά που οραματίζομαι ότι στην πραγματικότητα αντιπροσωπεύουν την καλοσύνη και την γενναιοδωρία;

 - Γιατί λες ότι θεωρείσαι αγνωστικός αφού εγώ θεωρώ ότι όσα προβλέπεις αποσκοπούν μόνο σε ότι έχει γνώση στην συναίνεση.

 - Γιατί λες ότι δεν πιστεύεις στα θεία, αφού εγώ θωρώ ένα φωτοστέφανο γύρω από ό,τι χορηγείς, ό,τι νουθετείς, ό,τι παροτρύνεις, ό,τι ευελπιστείς κι ό,τι υπομένεις…

 - Γιατί λες ότι δεν αναγνωρίζεις καμιά θρησκεία, κανένα δόγμα, καμιά κοσμοθεωρία αφού χθες σ’ είδα να δακρύζεις για κάτι που συνέβηκε στον διπλανό σου, σ’ είδα να προσπαθείς να μονιάσεις δυο εχθρούς δίχως καν να τους γνωρίζεις, και πριν πέσεις για ύπνο πρόσεξα πόσο τρυφερά σκέπασες τον παππού που κρυολογούσε στο στρώμα του, και πως τύλιξες το μωρό στη κούνια χαρίζοντάς του την ανάσα σου...

 Κι ο άλλος της απαντούσε…

Έχεις δίκιο κυρά μου, δεν θα το ξαναπώ. Αλλά πριν χωριστούμε σου εξομολογούμαι ότι όλα αυτά δεν τα έκανα γιατί κάποιος μου τα υπαγόρευσε ή με υποχρέωσε να τα επαναλάβω, αλλά γιατί έτσι ανάβλυσαν από την επιθυμία μου. Οπότε δεν είναι μια θρησκευτική ιδεολογία αλλά η απαίτηση της ιστορίας των προγόνων μου.

Εν πάση περιπτώσει... Σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ!

Μπορείτε να προμηθευτείτε την εφημερίδα στα περίπτερα του νομού

Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 02/05/2019

 Γράφει ο
Rodi De Fuca

 

Σήμερα, οικονομολόγοι, παρουσιαστές, εκθεσιάρχες, πολιτικάντηδες -ιδιαζόντως- και εκατοντάδες άλλοι επώνυμοι και “διάσημοι άχαρης πένας”, χρησιμοποιούν άλλους για να τους γράφουν βιβλία ή δοκίμια που υπογράφουν με το όνομά τους… Αυτοί οι άγνωστοι ζογκλέρ της γραφής, λέγονται αόρατοι συγγραφείς, "μαύροι", λατινιστί “negros” και διεθνώς -τώρα που οι αγγλοσάξονες κυριαρχούν της κουλτούρας στη γη, “ghostwriters”…

Εδώ με την καρδιά σφιγμένη θα επιδείξουμε τον διασημότερο όλων! Η μοναδική γνωστή και πραγματική ημερομηνία στις ζωές του μεγαλύτερου δραματουργού -κατά τους Αγγλοσάξονες- της αγγλικής γλώσσας William Shakespeare και του “αγνώστου” Christopher Marlowe είναι η 30η Μαΐου του 1593, μέρα του μοιραίου. Αλλά ταυτόχρονα είναι και η μοναδική ανύπαρκτη ημερομηνία τουλάχιστον ως προς την αμφίβολη απόδειξη της δολοφονίας αυτού που πραγματικά υπήρξε ο αυθεντικός αρχιερέας της αγγλικής δραματουργίας Christopher Marlowe.

Αν κι είναι πολύ πιθανόν όλη η σκηνοθεσία της εξαφάνισης του ενός και η παρουσία του άλλου να είχε πλεχθεί τουλάχιστον ένα χρόνο πριν, -αν περιλάβουμε και τα σχόλια του Robert Greene στο τελικό σενάριο-, ο ξαφνικός θάνατος του Μάρλοου και η σκανδα-λώδης ζωή του σίγουρα επιτάχυναν τα γεγονότα. 

Ήδη μετά από τέσσερις αιώνες αμφισβητήσεων και ερευνών στα τέλη του 2016 μια επιτροπή είκοσι τριών ακαδημαϊκών του πανεπιστημίου της Οξφόρδης κατέληξαν ότι, 17 από τα 44 έργα του sir William είναι γραμμένα από αλλιώτικο “χέρι”. Η ίδια “comité” αποφάνθηκε ότι και οι τρεις ενότητες του πρώτου δημοσιευμένου έργου του Shakespeare «Ερρίκος Στ’» είναι γραμμένες από τον Μάρλοου τον ίδιο χρόνο -1593- ημερομηνία του υποτιθέμενου θανάτου του. Μάλιστα αποφάσισαν στην επομένη παρουσίαση του έργου -στους τίτλους- να αναφερθούν -ταυτοχρόνως- και οι “δυο” δημιουργοί. Και εδώ σε αυτή την αναφορά της “δυάδας”, είναι που προσωπικά διαφωνώ -διατυπώνοντας το πολλές φορές στο παρελθόν- από την ημέρα που έτυχε -εκτός του “ανύπαρκτου” αλλά πασίγνωστου μαριονετίστα να διαβάσω και να ασχοληθώ λίγο εκτενέστερα με τον “αφανή” αρχιτέκτονα του καλάμου, Christopher Marlowe.

Μετά τις αποφάνσεις της Οξφόρδης κάποιοι άλλοι αναφέρθηκαν ότι στην πραγματικότητα ο τελευταίος ήταν απλώς ο ghostwriter, (αόρατος συγγραφέας), και όχι το ίδιο πρόσωπο. Συμφωνώ. Δεν ήταν το ίδιο φυσικό πρόσωπο αλλά το ίδιο νομικό πρόσωπο που κρυβόταν πίσω από αυτόν που υπόγραφε με το ίδιο όνομα. Και για να γίνω πιο σαφής. Πίσω από το όνομα που υπέγραφε τα έργα ως Shakespeare κρυβόταν καθ' όλες τις ενδείξεις ο Marlowe. Και ο μέτριος πλανόδιος ηθοποιός που κατείχε το όνομα W. Shakespeare απλώς -και για κάποιο ιδιαίτερο λόγο-, του είχε υπενοικιάσει το όνομα του. 

Δεν είναι δική μου έρευνα να καθορίσω αυτή που πιστεύω ως ορθότητα και κάποια στιγμή θα βγει στην επιφάνεια γιατί η ιστορία αναπλάθεται καθημερινά, αλλά θα υπογραμμίσω κάποιες λεπτομέρειες που μου φαίνονται καθοριστικές.

Η υπογραφή του Marlowe

Χωρίς να απορρίψω την δια βίου εκπαίδευση, την αυτοδιδασκαλία ή την εμπειριοκρατία, αμφιβάλλω μέσω της λογικής να δεχτώ ότι κάποιος W. Shakespeare δίχως βασικές σπουδές, δίχως λογοτεχνική κατάρτιση ή στοιχειώδεις ενδείξεις παιδείας του γραπτού λόγου, κατόρθωσε μέσα σε λίγα χρόνια και μετά τα τριάντα του, και μόλις ύστερα από την εξαφάνιση του Marlowe, να συγγράψει σαράντα τέσσερα αριστουργηματικά λογοτεχνικά έργα και να φτάσει ώστε να θεωρείται ο μέγιστος δραματουργός των αγγλικών γραμμάτων!

Είναι δεδομένο ότι ο “ινδοευρωπαίος βάρδος” δεν ήξερε ούτε λατινικά, ούτε ελληνικά, παρά μόνο την πάμπτωχη παλαιογραφική αγγλοφριζική διάλεκτο, -όσο κι αν οι νεότεροι αγγλοσάξονες θέλησαν να την ονομάσουν “Early Modern English”-, για να την παρουσιάσουν αργότερα ως την σπουδαία Σαιξπηρική γλώσσα! Τότε πως χειριζόταν με τέτοια δεξιοτεχνία τον γραπτό λόγο, χαρακτηριστικό των εμβριθών λογίων;

Όπως όλοι οι βιογράφοι του ισχυρίζονται δεν είχε ταξιδέψει ποτέ εκτός της μεγάλης νήσου και δεν είχε γεωγραφικές γνώσεις -χωρίς να ξεχάσουμε ότι το διαδίχτυο αργούσε ακόμα τετρακόσια χρόνια να εμφανιστεί!-

Τότε πώς γνώριζε με τέτοια ακρίβεια τόπους και τοπωνύμια, πόλεις και τοπία, ονομασίες και συνήθειες, της ρωμαϊκής και αναγεννησιακής Ιταλίας, της παγωμένης Σκανδιναβίας ή της Ελλάδας, νεότερης και αρχαίας;

Η υπογραφή του Shakespeare

Αντίθετα από τον ανέρειστο “βάρδο”, ο αληθινός αυτουργός της αγγλικής δραματουργίας Christopher Marlowe στα δεκαπέντε του σπούδαζε ήδη στο King's School και στο Corpus Cristy School, και στα δεκαεπτά είχε επιλεγεί για το Cambridge. Ορισμένοι βιογράφοι αναφέρουν επιμέρους σπουδές του -πριν την παρουσία του στο Cambridge-, και στο πανεπιστήμιο της γενέτειρας του Canterbury. Στα είκοσι του είχε πάρει το πτυχίο, “artium baccalaureus” και τρία χρόνια υστερότερα το “Master arts Cum Honore”, -μετά  από βασιλική επέμβαση εξαιτίας του δύσκολου χαρακτήρα του και τα πολλαπλά δημόσια σκάνδαλα που πρωταγωνιστούσε-. Πριν ακόμη του παραδοθεί το αποφοιτήριο είχε ήδη ολοκληρώσει και εκδώσει ένα από τα σπουδαιότερα “προσεξπηρικά” έργα του. Ταμερλάνος! Άτομο με ασυνήθιστη μόρφωση, έμπνευση και ταλέντο κατείχε απολύτως τη λατινική και αρχαία ελληνική γλώσσα ώστε να μεταφράζει με ευκολία π.χ τον Οβίδιο.

Την ίδια εποχή κανείς δεν γνωρίζει κάποιον Γουίλιαμ Σαίξπηρ που ζει στο ασήμαντο χωριό του Στράτφορντ, παντρεμένος από τα δεκαοκτώ του την εικοεξάχρονη Ann και με τρία κουτσούβελα! Και βέβαια όταν είσαι παντρεμένος στα δεκαοκτώ σου είναι αδύνατον να έχεις τελειώσει τη βασική εκπαίδευση, να γνωρίζεις λατινικά ή να ‘χεις ταξιδέψει στην Ευρώπη του 16ου αιώνα! Μέχρι τα τριάντα του την ίδια χρονιά που χάθηκαν τα ίχνη του Μάρλοου δεν εμφανίστηκε ο Γουίλιαμ στο θεατρικό κόσμο. Χάρη στη μέριμνα ενός θεατρικού επιχειρηματία είχε βρει επιτέλους δουλειά στο μεγάλο Λονδίνο εγκαταλείποντας την οικογένεια στο μικρό επαρχιακό χωριό. Ο ασήμαντος χωρικός απ’ το Warwickshire είχε αντικαταστήσει τα βοσκοτόπια με την τέχνη των σαλτιμπάγκων. Εκείνη τη στιγμή άρχιζε μια από τις σημαντικότερες προσωπιδοφορίες της ιστορίας. Για κάποιο λόγο που ακόμα αγνοείται σκόπιμα από την προπαγανδιστική ινδοευρωπαϊκή ιστορία, ο πρωτάρης “υποκριτής” παρέλαβε τη μάσκα του μαέστρου δραματουργού. Ο υποψήφιος ηθοποιός πιστοδότησε όνομα και επώνυμο με αντάλλαγμα την αιώνια δόξα και αναγνώριση. Αλλά το “τάλαντο” και η γνώση είναι αδύνατο να ανταλλαχτούν και πολύ πιο δύσκολο να χαριστούν. Γι’ αυτό κάποια στιγμή η ιστορία θα ‘πρεπε να παρακάμψει τα συμφέροντα και να παραδώσει τα του καίσαρος στον καίσαρα. Τα του Marlowe στο Marlowe.

Υπήρξε μια αναρρωτική περίοδος που διαθέτοντας περισσότερο ελεύθερο χρόνο ξα-ναπήρα στα χέρια μου τα άπαντα του “βάρδου” -έξι χονδροί τόμοι μόνο για το θεατρικό του έργο- και ένα προς ένα τα πέντε λεπτόσωμα δημιουργήματα του ασυμβίβαστου “genius”. Το πρώτο συμπέρασμα ήταν ότι είναι αφάνταστα δύσκολο να συγκρίνεις δυο συγγραφείς μέσα από μεταφράσεις αν δεν είσαι όχι μόνο κάτοχος αλλά και λογοτεχνικά οικείος με τη γλώσσα. Το δεύτερο ότι όσες σημειώσεις κι αν πάρεις, όσο χώρο για επέκταση να διαθέτεις είναι αφάνταστα δύσκολο να φτάσεις σε βέλτιστα αποτελέσματα χωρίς τη βοήθεια μοντέρνων τεχνολογικών μέσων. Και τρίτο...

...Σ’ αυτήν την περίπτωση η συγκριτική μεταξύ των υπερβολικών έργων που αποδίδονται στον μεσιέ Σαίξπηρ με τα λιγοστά που υπογράφει ο Μάρλοου, είναι το πιο αστείο και εύκολο συναγόμενο! Ιδιαίτερα στην “ποιητική”!

Τα θεατρικά έργα του Μάρλοου από τον Ταμερλάνο στον Δόκτωρα Φάουστο και τον Εδουάρδο β’, και εξαιρετικά στη “Διδώ βασίλισσα της Καρχηδόνας”, είναι ακριβέστατα πρελούντια όλου του θεατρικού σύμπαντος που απονέμεται στον άγνωστο του Έιβον.

Αλλά εκεί που μπορείς να περνάς από ένα κείμενο στο άλλο δίχως να αντιληφθείς ότι ανήκουν σε άλλον αυτουργό είναι όταν συγκρίνεις το “Hero and Leander” με οποιοδήποτε από τα “κλασικά” ποιήματα του Γουίλιαμ Σαίξπηρ.

Τον υποτιθέμενο δολοφόνο του Μάρλοου, Ingram Frizer μετά τον σκηνοθετημένο αι-ματηρό καυγά συνέλαβε η αγγλική αστυνομία κι ύστερα από ένα μήνα αφέθηκε ελεύθερος με βασιλικό διάταγμα! Τόσο όσο χρόνο θα χρειάστηκε ο αόρατος δραματουργός να μετασκευάσει την καινούργια του προσωπικότητα και να βρεθεί η “μαριονέτα” που θα υποδυόταν τον καινούργιο ρόλο του συγγραφέα... Κανείς ποτέ δεν είδε το νεκρό σώμα του δραματουργού, αν κάποιος το παρέλαβε, και πού τελικά κατέληξε.

Το πού ταξίδευσε και κατοίκησε έκτοτε ο αυθεντικός “βάρδος του Καντέρμπερι”, Christopher Marlowe, προς το παρόν αγνοείται και δεν αναμένεται οι αγγλοσάξονες να ξαναπλάσουν σωστά την ιστορία. Το πώς διοχέτευε τα καινούργια έργα για να φτάσουν στα χέρια του τεχνητού “δορυφόρου” Shakespeare "που είχαν μηχανευτεί οι αρμόδιοι", αγνοείται. Η αλήθεια είναι ότι η σκευωρία, όπως και τόσες άλλες κατά τη διάρκεια της ιστορίας, θεμελιώθηκε και παρέμεινε έτσι μέχρι σήμερα. Εξάλλου ούτε αρμόδιος είμαι, ούτε μου περνάει να κάνω τα πάνω κάτω, για να απορρίψω ένα μύθο που δεν μας ανήκει -και ενδιαφέρει ελάχιστα τους εγχώριους- έχοντας τόσους οικείους λιμνάζοντας, τόσο κοντά μας! *ΥΠΟΔΕΙΚΝΥΩ ΤΑ ΕΠΑΝΕΙΛΗΜΜΕΝΑ ΜΑΣ ΑΡΘΡΑ ΣΤΗΝ ΑΙΧΜΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΔΙΚΗ ΟΙΚΕΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΝΑΥΜΑΧΙΑΣ ΤΩΝ ΕΧΙΝΑΔΩΝ*

...Εκείνο που απλώς υποψιάζομαι -και φαντασιώνομαι- είναι ότι ο ανεπανάληπτος Christopher Marlowe με τη συγκάλυψη της ίδιας της “παρθένας” βασίλισσας -που για κάποιο λόγο προστάτευε και καθοδηγούσε- πήρε το δρόμο του πηγεμού κι έφτασε στη Γαλλία των Βουρβόνων, στην Ιταλία της Αναγέννησης, στα ελεύθερα Επτάνησα και γιατί όχι στην Ιβηρία των αποικιών και των “κονκισταδόρες”. Γνώρισε από κοντά την αρχαία ευρωπαϊκή κουλτούρα, ποτίστηκε από τον Όμηρο και τους κλασικούς μας, τον Οβίδιο και τον Βιργίλιο, περιπλανήθηκε στους δρόμους της Βερόνας και ατένισε την Τροία και τη Μικρά Ασία απ’ τα σκλαβωμένα κύματα του Αιγαίου… Στο άμεσο πέρασμά του απ’ τη Νορμανδία -μετά τον “πρόωρο” θάνατό του και την εθελοντική εξορία-, εικάζω ότι θα παρέδωσε μαθήματα στο νεαρό δραματουργό Antoine Monchrestien de Watteville που μόλις είχε δημοσιεύσει την όπερα πρίμα του, “Σοφόνισβα”, θα ‘κλαψε -στο Λαόn της Πικαρδίας- το μαέστρο Ζαν Μποντέν που έφυγε άδοξα δυο χρόνια μετά από την αναθεματισμένη πανούκλα και ύστερα θα πέρασε βεγγέρες ατέλειωτες στη Πάδουα με το Γαλιλαίο Γαλιλέι, και θα γνώρισε στο Τολέδο τον Ελ Γκρέκο και τον Θερβάντες στη Βαγιαδολίδ το 1605, κι ίσως να παραστάθηκε στην παρουσίαση του Δον Κιχώτη, το ίδιο εκείνο έτος.  

...Κι από κάποιο μουράγιο της βενετσιάνικης Κεφαλονιάς (Λέγεται ότι το νησί της τρικυμίας στο “The Tempest” που αποδίδεται στον Σαίξπηρ, είναι η Κεφαλλονιά), ή της Κέρκυρας θα ‘στελνε -καμιά φορά- χειρόγραφα στον λονδρέζικο “σύνδεσμό” του, που δίχως καθυστέρηση γινόταν αθάνατες θεατρικές επιτυχίες...

Βέβαια υπάρχουν κι άλλες διάφορες “Σαιξπηρικές” θεωρίες που αναφέρονται σε άλ-λους “ghostwriters”, ή σε ένα οργανωμένο σύνολο από δαύτους, που κάθε ένας συμμετείχε σε ορισμένα από τα έργα του σερ Γουίλιαμ... Αποδεκτή κάθε θεωρία. Το μόνο που είναι αναμφισβήτητο -αναλύοντας βήμα προς βήμα τη ζωή και τα θαύματά του- είναι ότι αυτά τα 44 λογοτεχνικά λεπτουργήματα δεν γράφηκαν από τον William Shakespeare, “the bard of Avon”! Γιατί είναι ακατανόητο! Όπως η Θεωρία της ονομασίας της Ναυμαχίας των Εχινάδων σε Λεπάντο, επειδή ...απέχει μόλις 60 μίλια! 

Μπορείτε να προμηθευτείτε την εφημερίδα στα περίπτερα του νομού

Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 21/03/2019

 

Γράφει ο Rodi De Fuca

Πιστεύω ότι έχετε ακούσει τη θρυλική φράση: « …πνίγει τον πόνο του στο κρασί». Έχουν γραφτεί στίχοι, ραβασάκια, τραγούδια…

Κάποιος που είναι βιρτουόζος άσσος στην κάρπωση ιστοριών την «δανείστηκε» από τις παραδόσεις για να την κάνει αποκύημα στο Game of Thrones. Κι όμως υπήρξε κάποιος θνητός που έκανε πραγματικότητα ολοσχερώς την έννοια της φράσης -τουλάχιστον έτσι λένε- και την έκανε ιστορία. Κάποιος που δεν έχει σχέση με την Ελλάδα -οπότε θα αναρωτηθείτε, τι μας ενδιαφέρει;- αλλά το «όχημα» του ταξιδιού του στον άλλο κόσμο είναι ιστορικά ελληνικότατο. Λέγεται μαλβάζια ή μαλβαζία, το ίδιο δεικνύει!

Ο Γεώργιος ο Πλανταγενέτης, δούκας του Κλάρενς ήταν αδερφός των Άγγλων βασιλέων Εδουάρδου Δ’ και Ριχάρδου Γ’. Πότης ολκής ο κακότυχος δούκας έπνιγε τον πόνο του στο φθορίζον κρεμεζί της γλυκόπιοτης μαλβάζιας που του ‘φερναν -άλλοι λένε από τις Κανάριους νήσους, άλλοι απ’ τη Μαδέιρα κι άλλοι απ’ την πλουσιοπαραγωγική βενετοκρατούμενη Κρήτη του 15ου αιώνα. Ο δέκατος από τα παιδιά του Ριχάρδου της Υόρκης παντρεύτηκε στα κρυφά -στα δεκαεννιά του-, και με γόνο ανταγωνιστικής οικογενείας, γεγονός που χάρισε στον αδελφό του βασιλιά Εδουάρδο την πρώτη πρόφαση για την μελλοντική έχθρα τους. Ύστερα ακολούθησε ο θάνατος της πρωτότοκης Άννας, και του στερνογέννητου Ριχάρδου. Δυο μήνες μετά τη γέννηση του βενιαμίν η επιλόχειος λοίμωξη πήρε στον σκοτεινό Άδη την αγαπημένη του Ισαβέλλα. Πολλές οι κακουχίες για να μην ψάξει παρηγόρια στο κρυστάλλινο μεθυστικό υγρό. Η εξέγερση εναντίον του αδελφού του Εδουάρδου έφερε την καταδίκη και την φυλάκισή του στον πύργο του Λονδίνου. Και παρότι η ιστορία σημειώνει ως αίτια του θανάτου του -στα είκοσι οκτώ του χρόνια- τον αποκεφαλισμό, όταν ύστερα από χρόνια πραγματοποιήθηκε η εκταφή του το κεφάλι του στηριζόταν ακόμα στους ώμους! Η τανίνη ή το φυλλικό οξύ -ποιος ξέρει- μπορεί να έδρασε σαν φυσική φορμόλη! Έτσι γεννή-θηκε ο θρύλος ότι η τελευταία επιθυμία του καταδικασμένου -και που του παραχωρήθηκε- ήταν να ...πνιγεί σε ένα βαρέλι κρασί μαλβαζίας! Ο λαϊκός μύθος έφθασε μέχρι τον δραματουργό Σαίξπηρ -ή πιο σωστά, τον υποκριτή του Μάρλοου-, έναν αιώνα αργότερα ο οποίος τον αναφέρει στο θεατρικό του δράμα Ριχάρδος Γ’. Ο φανατικός μεθοκόπος της ελληνικής μαλβαζίας δεν είδε ποτέ το τέλος των άλλων δυο παιδιών του. Της Μαργαρίτας και του Εδουάρδου που καταδικάστηκαν και αποκεφαλίστηκαν κάποια χρόνια αργότερα από τους εκάστοτε κέρβερους του αιματοσταγμένου αγγλικού στέμματος της εποχής. Λες κι ήταν υγιέστερο να πίνουν το αίμα των αλλουνών παρά δυο ποτηράκια βακχικού οίνου, κάθε μέρα…

Εκ παρένθεσης θα 'πρεπε να συμπληρώσουμε ότι -και να μας συγχωρήσουν οι επιλήψιμοι- πιθανώς, οι αγγλοσάξονες ήταν συνήθεις ύποπτοι της βαρελοποιίας γιατί μέχρι και το λείψανο του ναυάρχου Νέλσον μετά τον οικτρό του θάνατο στο Τραφαλγκάρ, το μετέφεραν στη γηραιά Αλβιών σφραγισμένο σε βαρέλι με παλιωμένο μπράντι, υποθέτω για την συντήρησή του, κι όχι για τη μεταθανάτια …αναγνώρισή του, ως επιτελούς μέθυσου!

Δεν γνωρίζω αν ο φημισμένος αλλά παράξενος Κινέζος ποιητής -του 7ου αιώνα της μ.ε-, Λί Πό μεθούσε με μαλβάζια ή με huangjiu. Ότι ήταν πότης αδιόρθωτος είναι πασίγνωστο. Μάλιστα θρυλείται ότι δεν έγραψε ούτε ένα στίχο νηφάλιος! Μεθυσμενάκι ήταν κι όταν προσπάθησε να αγκαλιάσει το αντιφέγγισμα του φεγγαριού στα καθάρια νερά μιας φυσικής λίμνης του ποταμού Γιανγκτσέ και χάνοντας την ισορροπία του χάθηκε για πάντα στα σωθικά της.

Πρόσφατα απεβίωσε, το 1983, ο μεγάλος θεατρικός συγγραφέας από το Κολόμπους του Μισισιπή, Τενεσί Ουίλιαμς, αυτουργός μεταξύ άλλων και βραβείο Πούλιτζερ για το «λεωφορείο ο πόθος» και τη «λυσσασμένη γάτα». Πνίγηκε! Πίνοντας φυσικά -εκτός των βαρβιτουρικών- απ’ τη θεά μποτίλια... Φαντάζομαι ουίσκι. Στην αυτοψία αναφέραν ότι η ασφυξία προήρθε από ένα πώμα από μπουκάλι φαρμάκων που κατάπιε από λάθος και του έκλεισε το λαιμό. Η αμφισβήτηση είναι στο ότι οι περισσότεροι θεώρησαν το πώμα με σχήμα και υλικό εκείνων που χρησιμοποιούν για να σφραγίσουν ερμητικά τα μπουκάλια που περιέχουν νέκταρ μέθης! Αυτός που μου το σφύριξε, μου εξομολογήθηκε ότι ο Αμερικανός δραματουργός ήταν χρόνια ερωτευμένος με την ελληνική μαλβάζια... Ηδύποτος ο θάνατός του, όπως προανάγγειλε το 1976! This Is (An Entertainment).