Αγγελίες    Επικοινωνία

του Δημήτρη Στεργίου

Στις  6 Απριλίου 2016 αναρτήθηκε σε ξηρομερίτικο ενημερωτικό μπλογκ μία έρευνα συντοπίτη μας ιστορικού, στην οποία παρουσιάζονταν 23 αγραμπελιώτικα επώνυμα και η προέλευσή τους. Από την ημέρα αυτή «ουκ εά με καθεύδειν  το της έρευνας αυτής τρόπαιον», καθώς διαπίστωσα  ότι, μολονότι, όλα σχεδόν χαρακτηρίζονταν ως … αλβανικά, … σλάβικα και … τούρκικα, συνοδεύθηκε μόνο από δύο (ανώνυμα κι αυτά) σχόλια, δηλαδή δεν αντέδρασε κανείς από τους φέροντες τα (αλβανικά, τουργικά και σλαβικά) αυτά επώνυμα. Τα δύο αυτά ανώνυμα (γιατί άραγε;) , αλλά εύστοχα, κατά τα άλλα, σχόλια είναι τα εξής:

-Το πρώτο σχόλιο: «Αναρωτιέται κανείς γιατί στην αναζήτηση της ετυμολογίας παραβλέπεται η λατινική ετυμολογία, καθώς, σύμφωνα με όλους τους γλωσσολόγους,  αλλά και με μας που τη μιλούμε,  είναι καταφανής η λατινική υπεροχή στην πλειονότητα των λημμάτων.  Πχ γιατί το επίθετο ΚΑΜΠΟΣ να σχετίζεται με το αλβανικό gab/ë [γκάμπ/ε], και όχι με το λατινικό CAMPUS=πεδιάδα ή γιατί το επίθετο ΦΕΡΡΑΣ να σχετίζεται με την αλβανική λέξη ferr/ë, -a=μούρο και όχι με τη λατινική λέξη FERRARIO=σιδηρουργός;» (8 Απριλίου 2016)

-Το δεύτερο σχόλιο: «Καλά,  κύριέ μου,  μας έβγαλες όλους Αλβανούς, Τούρκους και Σλάβους . Θα μας πεις κι όλας ότι δεν υπάρχουν και καθόλου Έλληνες.  Είσαι ένας σύγχρονος γενίτσαρος και καλύτερα να μη δημοσιοποιείς τα πιστεύω σου». (8 Απριλίου 2016).

Από τη ημέρα αυτή άρχισα μια μεγάλη έρευνα με σκοπό να εντοπίσω την ετυμολογία … πατρωνυμικών, …  μητρωνυμικών , …παρωνυμικών, … εθνωνυμικών, … πατριδωνυμικών επωνύμων (επιθέτων), όπως τα κατατάσσει ο παραπάνω ιστορικός,  του χωριού μου, της Παλαιομάνινας Αιτωλοακαρνανίας.  Η «έρευνα» αυτή διήρκεσε ακριβώς  … «τρία χρόνια» και σήμερα, 1η Απριλίου του 2019, βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσω, ύστερα από «μόχθο» και «κόπο»  … τριών ετών, μερικές διαπιστώσεις της έρευνας αυτής , παρουσιάζοντας την ετυμολογία μερικών μόνο μερικών επωνύμων της Παλαιομάνινας!

Σπεύδω να διευκρινίσω ότι η «τριετής» αυτή «έρευνά» μου στηρίχθηκε, κατ΄ αρχάς, στην τεκμηριωμένη διαπίστωσή μου ότι στην Παλαιομάνινα (βλαχοχώρι κι αυτό, όπως και το Αγράμπελο!) δεν υπάρχουν επώνυμα και τοπωνύμια αλβανικά, σλαβικά και τουρκικά, διότι η ελληνική  βλάχικη πληθυσμιακή ομάδα, κλειστή καθώς ήταν επί αιώνες,  δεν είχε ποτέ επιμειξίες  έως τουλάχιστον το 1960, με άλλους  πληθυσμούς, πόσο μάλλον με αλβανικούς, τούρκικους και σλάβικους. Ύστερα, η «έρευνά» μου  στηρίχθηκε στις ακόλουθες «επιστημονικά τεκμηριωμένες» παραδοχές :

Πρώτον, ότι, σύμφωνα με άλλον συντοπίτη μας ιστορικό (ο οποίος με έχει χαρακτηρίσει ως «βλάκα» επειδή αντέδρασα στις μη εθνοκεντρικές του θεωρίες!) και φίλο του συγγραφέα της έρευνας, η σύγχρονη θεώρηση, μη εθνοκεντρική, της ελληνικής ιστορίας, η  βλάχικη «γλώσσα» προϋπήρχε της λατινικής και φυσικά της ομηρικής και ότι εκείνη, δηλαδή η βλάχικη συνετέλεσε στη διαμόρφωση των άλλων! Συγκεκριμένα, κατά την παρουσίαση του πρώτου βιβλίου του προαναφερθέντος συντοπίτη ιστορικού, ο  ιστορικός από το Αγρίνιο είπε κατά την παρουσίαση του επίμαχου  βιβλίου, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Βασισμένοι, λοιπόν, και στο σύγγραμμα αυτό μπορούμε τώρα να υποστηρίξουμε ότι τα βλάχικα γλωσσικά ιδιώματα ήταν και αρχαιότερα από τη λατινική γλώσσα και επέδρασαν σ΄ αυτήν εκ των υστέρων για να διαμορφωθεί η λαϊκή λατινική…Οι Βλάχοι προϋπήρχαν της ρωμαϊκής κατάκτησης του Αίμου και ότι η αρχαία θρακική/μακεδονική/ φρυγική γλώσσα ήταν τα … βλάχικα.  Όσο για τη συγγένεια των γλωσσικών ιδιωμάτων όλων των ανά την Βαλκανική Χερσόνησσο κατοικούντων Βλάχων, αυτή οφείλεται στην αρχαία συγγένεια όλων των ιλλυρικών ιδιωμάτων της Βαλκανικής από την οποία προέρχονται τα γλωσσικά ιδιώματα των κατά τόπους Βλάχων…» Δηλαδή, τα ίδια λένε και οι «Μακεδονορμάνοι», η νέα αντεθνική προπαγάνδα και  η κοσμοσθεωρία τους «Μακεδοναρμάνων», ότι δηλαδή η αρχαία /μακεδονική.φρυγική/γλώσσα ήταν … βλάχικη!

Δεύτερον, ότι η λεγόμενη ινδοευρωπαϊκή φυλή και γλώσσα και γενικά οι γλωσσικές ομογλωσσίες  δεν είναι ένα πελώριο ψεύδος και  δεν είναι μια ρατσιστική και ανυπόστατη θεωρία! Σύμφωνα, λοιπόν,  με κάποιους Ευρωπαίους γλωσσολόγους του 18ου και 19ου αιώνα  μ.Χ. (F. Sasseti =Ιταλός, F. Bopp = Γερμανός, W. Jones = Άγγλος κ.α.), οι λαοί από Ινδίες μέχρι Γερμανία πριν από 3.000 χρόνια είχαν μια κοινή γλώσσα. Τη γλώσσα αυτή την ονομάζουν "μητέρα ινδογερμανική ή ινδοευρωπαϊκή γλώσσα" και απ' αυτή, λένε, αποσπάστηκαν η αρχαία ελληνική, η λατινική και άλλες  γλώσσες. Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξαν, λέει, από το ότι η σανσκριτική γλώσσα (= η αρχαία γλώσσα των Ινδιών) έχει πολλές κοινές λέξεις και ομοιότητες στο κλιτικό της σύστημα με την αρχαία ελληνική, περσική, λατινική.... και  άλλες γλώσσες. Δηλαδή, λένε ότι στην ινδοευρωπαϊκή υπάγονται οι γλώσσες: η τοχαρική (μιλιόταν άλλοτε στο κινέζικο Τουρκεστάν), η ινδοαριανή ( χωρίζεται στις: βεδική, σανσκριτική, βεγγαλική, κ.α.), η ιρανική (χωρίζεται στις: περσική, κουρδική, μηδική..), η αρμενική, η ελληνική (αρχαία δωρική, αχαϊκή, αιολική κ.α.), η λατινική (ιταλικές γλώσσες), η χετιτική (στην Ινδία νεκρή γλώσσα σήμερα), η κελτική (ουαλική, ιρλανδική και βρετανική), η βαλτική (λιθουανική και λετονική), η γερμανική (γερμανική, σουηδική, δανική, νορβηγική, ισλανδική, αγγλική), η σλαβική ( πολωνική, ρωσική, τσέχικη, σέρβικη, βουλγάρικη.. κ.α.).

Τρίτον, ότι καλύπτεται  κι ένα σοβαρό κενό της θεωρίας αυτής, που είναι   ότι υπήρχε  ινδοευρωπαϊκή γλώσσα, αλλά ακόμα δεν έχουν εντοπισθεί οι λαοί που τη … μιλούσαν, αφού δεν υπάρχουν επιστημονικά τεκμήρια! Ωστόσο, επικαλούμενος τη «μη εθνοκεντρική θεώρηση της ελληνικής ιστορίας»  η έρευνά μου οδηγήθηκε στο συμπέρασμα ότι όλοι αυτοί ήταν … «Βλάχοι», αφού η … βλάχικη γλώσσα προϋπήρχε της ελληνικής  και της λατινικής!!!. Έτσι, με βάση τη «θεωρία» αυτή, και όλοι οι πρωτοελληνικοί πληθυσμοί που εγκαταστάθηκαν στην Ακαρνανία (και, φυσικά, και στην Αιτωλία  κατά την πρώιμη και μέση εποχή του χαλκού (2800 έως 1900 και 1900-1580 π.Χ. αντίστοιχα.), δηλαδή, οι πρόγονοι των Ελλήνων οι Πελασγοί, οι Κουρήτες, οι Λέλεγες, οι Τηλεβόες, μαζί με τους … Φρύγες, τους Κάρες, τους Μεσοποτάμιους και άλλους ήταν … «Βλάχοι» που μιλούσαν τη … «βλάχικη γλώσσα»

Τέταρτον, ότι  με βάση την ίδια «τεκμηριωμένη θεωρία» και οι  πρόγονοι των Ελλήνων, δηλαδή οι Πελασγοί, μιλούσαν τη … «βλάχικη γλώσσα». Υπενθυμίζω ότι στην ομιλία μου στην ημερίδα για τους Βλάχους που διοργάνωσε στο Μεσολόγγι το Ιστορικό  Μουσείο «Διέξοδος» στις 15 Σεπτεμβρίου 2018 ανέφερα  μερικά απίθανα χαρακτηριστικά παραδείγματα της προπαγάνδας αυτής που προκάλεσε ηχηρά γέλια στην αίθουσα. Ανέφερα, μεταξύ άλλων, ότι λένε πως ο Μενέλαος ήταν … αρχαίος Βλάχος – Φρύγας, αφού το όνομά του σημαίνει «Μαύρος» (Μενέλαος = Μινι-λάϊου», ότι η Λάρισα ιδρύθηκε από Μεσοποτάμιους αρχαίους … Βλάχους, διότι εκεί υπήρχε η πόλη Λάρσα, δηλαδή όπως την …  προφέρουν σήμερα οι Θεσσαλοί, ότι η ονομασία  «Άπα Αράτσι» (κρύο νερό) στην Ήπειρο οφείλεται σε αρχαίους … Βλάχους … Απάτσι. Κι έκλεισα με την αναφορά στον Κεραμόπουλο, ο οποίος ειρωνευόμενους κάποιο συγγραφέα έγραψε: «Οι Βλάχοι πρέπει να ήσαν Εβραίοι! Αφού μάλιστα είχον  και εβραϊκά ονόματα (Θωμάς, Ιωάννης, Μιχαήλ, Μαρία, Μαγδαληνή κλπ)». Πρόκειται δηλαδή για διάφορες θεωρίες  ή «βλαχολογικά άχυρα και σκύβαλα» και δυσώδη «βλαχολογικά περιττώματα», όπως έλεγε ο αείμνηστος Θεσσαλός φιλόλογος και φωτεινός παιδαγωγός Αχιλλεύς Τζάρτζανος, που μοιάζουν μόνο με … πρωταπριλιάτικα αστεία!

Πέμπτον, ότι, σύμφωνα με την ίδια «μη εθνοκεντρική θεώρηση της ελληνικής ιστορίας», όλοι σχεδόν οι κάτοικοι της Αιτωλοκαρνανίας ήταν στην αρχή …Ιλλυριοί και στη συνέχεια … «Βλάχοι», που «αποβλαχίστηκαν»! Από τον «αποβλαχισμό» αυτόν γλίτωσαν μόνο οι κάτοικοι των σημερινών έξι βλαχοχωριών της Ακαρνανίας, δηλαδή της Παλαιομάνινας, της Στράτου, του Αγράμπελου, της Γουριώτισσας, των Οχθίων και του Στρογγυλοβουνίου, διότι, σύμφωνα με την ίδια «μη εθνοκεντρική θεώρηση της ιστορίας, ήταν … «ανάμικτοι Βλάχοι», δηλαδή «Αλβανόβλαχοι», οι οποίοι «μισούσαν τους Έλληνες, είχαν την τάση για ληστείες, ήταν λωποδύτες, αλειτούργητοι και απέφευγαν την ιεροσύνη!»

Μερικές διαπιστώσεις της «τριετούς έρευνας»!

Με βάση, λοιπόν, αυτές τις «παραδοχές»  συνέχισα την «τριετή έρευνά» μου, από την οποία παρουσιάζω σήμερα, στη συνέχεια, «ετυμολογικά» μόνο  μερικά επώνυμα της Παλαιομάνινας, διότι σκοπεύω να τα κυκλοφορήσω σε βιβλίο όχι ως «διδακτορική διατριβή», αλλά με τη «σιγουριά» ότι θα μού απονεμηθεί το … «Βραβείο Νόμπελ»!!!

 

Αντώνος:  Από το βαφτιστικό «Αντώνιος». Πιθανολογείται (Μπαμπινιώτης) ότι είναι … ετρουσκικής προέλευσης και, συνεπώς, … βλάχικης, αφού οι Ετρούσκοι προϋπήρχαν των  … Ρωμαίων – Λατίνων, ως … Βλάχοι!! Η άποψη αυτή τεκμαίρεται από τη διαπίστωση ότι ο παππούς μου «Αντώνιος» λεγόταν «Α-Ντώνας» (το προθεματικό «α» είναι … επιτατικό)!

Βρέττας: Από το ρήμα «ευρίσκω» - «βρίσκω» παράγεται η λέξη «ευρετός» - «βρετός». Η ινδοευρωπαϊκή ρίζα είναι  «swer-/wer-βρίσκω (Μπαμπινιώτης). Επειδή, όμως,  σύμφωνα με τη «μη εθνοκεντρική θεώρηση της ελληνικής ιστορίας» η «βλάχικη» προϋπήρχε της ελληνικής και λατινικής, το επώνυμο αυτό είναι «πρωτοβλάχικης» ή … φρυγικής προέλευσης!!!

Ζαρκανίτης:  Παράγεται από την ελληνική λέξη «ζαρκάδα», η οποία στην αρχαία ελληνική είναι «ζορκάς» και «δορκάς». Πιθανόν να προέρχεται και από την αρχαία ελληνική «ζάρκος» =γυμνός. Επειδή όμως η … «βλάχικη» προϋπήρχε της ελληνικής και το επώνυμο αυτό είναι … «βλαχο-ινδοευρωπαϊκό»!!!

Ζώγας: Από την «ινδοευρωπαϊκή» ρίζα «gwyo»= «ζω», στη συνέχεια  «gwiyo», δηλαδή «βίος» (Μπαμπινιώης). Επειδή όμως η … «βλάχικη» ήταν … προελληνική, το επώνυμο αυτό είναι … «βλαχο-ινδοευρωπαϊκό»!!!

Καμπέρης: Το ίδιο επώνυμο είχε η γιαγιά μου Γεωργία! Από το ελληνικό ρήμα «κάμπτω», από το οποίο παράγεται η αρχαία ελληνική «καμπά» =καμπή (Μπαμπινιώτης).  Δηλαδή σημαίνει «αυτός που κάμπτεται, που λυγίζει». Προφανώς από τη λέξη αυτή παράγεται και ο «καμπούρης». Επειδή όμως η … «βλάχικη»  προϋπήρχε της ελληνικής και λατινικής, και το επώνυμο αυτό είναι … «βλαχο-ινδοευρωπαϊκό»!!!  Σημειώνω ότι ο προαναφερθείς ιστορικός στην έρευνά του  επισημαίνει για το επώνυμο «Καμπέρης» τα ακόλουθα: «Προέρχεται ίσως από το αραβοτούρκικο kaber, που σημαίνει δούλος γεννημένος στο σπίτι του κυρίου του, πιστός δούλος (http://yourforum.gr/ InvisionBoard/--t358375.html & Συμεωνίδης, 2010, τόμος Α΄: 151). Το επώνυμο αυτό απαντάται και σε Βλάχους πέρα από τα ελληνικά σύνορα. Για παράδειγμα, ο Σέρβος ακαδημαϊκός και ιστορικός βυζαντινής τέχνης, Ντέγιαν Μεντάκοβιτς, ο οποίος καταγόταν από την Κορυτσά της Αλβανίας, ονομαζόταν και Καμπέρης (Σωτηρίου, 1998: 21). Επίσης ο Ιωάννης Καμπέρης, ηπειρώτης στην καταγωγή, υπήρξε Δήμαρχος του Νόβι Σαντ της Σερβίας κατά τον 19ο αιώνα (Σωτηρίου: 1998: 59). Τέλος, το επώνυμο αυτό απαντάται επίσης στα Όχθια, στην Παλαιομάνινα και στη Στράτο. Κατατάσσεται στα παρωνυμικά»!!!

Κάμπος: Από τη λατινική λέξη campus= πεδιάδα». Επειδή όμως η … «βλάχικη»  προϋπήρχε της … λατινικής, και το επώνυμο αυτό είναι … «βλαχο-ινδοευρωπαϊκό»!!!  Σημειώνω ότι ο συντοπίτης μας ιστορικός αναφέρει για το επώνυμο «Κάμπος» τα εξής: «Ίσως σχετίζεται με την αλβανική λέξη gab/ë [γκάμπ/ε], η οποία σημαίνει το λάθος, το σφάλμα, τη γκάφα, τη βλακεία, την ανοησία (Ομάδα καθηγητών αλβανικής γλώσσας, 2006: 843). Οδηγούμαστε σε αυτή την ερμηνεία, διότι στη Στράτο το συγκεκριμένο επώνυμο απαντάται ως Γκάμπος. Επίσης στην αλβανική απαντάται και το ρήμα gab/oj [γκαμπ/όγι], το οποίο σημαίνει λαθεύω. Το συγκεκριμένο επώνυμο απαντάται στην Παλαιομάνινα και στη Γουριώτισσα ως Κάμπος. Αν δεχτούμε την παραπάνω ερμηνεία, κατατάσσεται στα παρωνυμικά»!!!

Μήλας: Στην περιοχή της Παλαιομάνινας, στη δυτική όχθη του Αχελώου, υπάρχει η εύφορη πεδιάδα «Μήλα», όπου βρίσκεται και ο μεγάλος θολωτός –μυκηναϊκός τάφος.  Η περιοχή αυτή μέχρι πριν από μερικές δεκαετίες ήταν κυρίως βοσκότοπος και ιδιαίτερα για τα πρόβατα. Έτσι, εικάζω ότι η περιοχή αυτή πήρε το όνομα, από την ομηρική εποχή, «Μήλα» από την ομηρική λέξη «μήλα» που σημαίνει «γιδοπρόβατα», «κοπάδια» (Ιλιάς Κ,  485 και Οδύσσεια). Πιθανόν, το επώνυμο να σημαίνει «προβατάρης»!!! Επειδή όμως η … «βλάχικη»  προϋπήρχε της … ομηρικής, και το επώνυμο αυτό είναι … «βλαχο-ινδοευρωπαϊκό»!!! 

Μπαμπάνης : Από τη βλάχικη λέξη «μπάμπα» = μπάμπω-βάβω, που σημαίνει ηλικιωμένη γυναίκα, γριά. Επομένως, και το επώνυμο αυτό  είναι … «βλαχο-ινδοευρωπαϊκό»!! Σημειώνω ότι ο συγγραφέας της  προαναφερθείσης έρευνας  αναφέρει για το επώνυμο αυτό τα εξής: «Ίσως από την τούρκικη λέξη babaanne [μπαπαάννε], η οποία σημαίνει τη γιαγιά (Ομάδα καθηγητών τούρκικης γλώσσα, 2003: 30). Ίσως όμως σχετίζεται με την αλβανική λέξη babanac/e [μπαμπανάτσ/ε], η οποία σημαίνει την μπομπότα, το καλαμποκίσιο ψωμί. Απαντάται επίσης στην Παλαιομάνινα και στο Στρογγυλοβούνι. Κατατάσσεται στα παρωνυμικά».!!!

Νάκας:  Πιθανόν να παράγεται από τη μεσαιωνική λέξη «Νάκαρα», η οποία, κατά τον Μπαμπινιώτη , είναι γενικώς μουσικό όργανο! Ας μην ξεχνάμε και τον ομώνυμο μουσικό Οίκο στην Ελλάδα (πιάνα κλπ)!!! Ίσως, λοιπόν, σημαίνει «μουσικός»!!! Επομένως, και το επώνυμο αυτό  είναι … «βλαχο-ινδοευρωπαϊκό»!!

Νίτσας: Παράγεται από τη μυκηναϊκή και ομηρική λέξη «νιέου» = αρνί ή «λάνα» = μαλί αρνιού. Έτσι έγινε «λα-νίτσα» , δηλαδή κοντό, μικρό μαλλί. Επειδή όμως η … «βλάχικη»  προϋπήρχε της … ομηρικής, και το επώνυμο αυτό είναι … «βλαχο-ινδοευρωπαϊκό»!!! 

Πόπης: Στα ομηρικά έπη απαντά ως επιφώνημα « ω πόποι», που είναι το νεοελληνικό «πο-πο» ή «πω-πω»,  αλλά κατά τον «σχολιαστή» ( α, 32) , οι Δρύοπες  ονόμαζαν τους θεούς  «πόπους» ή «πόππους» και με  αυτή την ονομασία τη μεταχειρίσθηκαν μερικοί Αλεξανδρινοί ποιητές,  όπως ο Λυκόφρων. Με βάση αυτά, η λέξη έχει σχέση με θαυμασμό ή με … θεούς! Αλλά, είπαμε, επειδή  η … «βλάχικη»  προϋπήρχε της … ομηρικής, και το επώνυμο αυτό είναι … «βλαχο-ινδοευρωπαϊκό»!!!  Σημειώνω ότι οι Δρύοπες ήταν μία πρωτο-ελληνική φυλή που κατοικούσε στην Ελλάδα. Η ετυμολογία του ονόματος Δρύοπες προέρχεται από το δέντρο "Δρυς", και σημαίνει "οι άνθρωποι της Δρυός" . Γενάρχης τους ήταν ο Δρύοψ, γιος του Πριάμου.  Πιστεύεται ότι ανήκαν στα πελασγικά φύλα που συνιστούσαν μέρος του πρωτοελληνικού φυλετικού υποστρώματος. Αρχικά κατοικούσαν στην περιοχή ανάμεσα στα βουνά Οίτη και Παρνασσός, μία άγονη γη που ήταν γνωστή ως Δρυοπίς. Πιστευόταν ότι σχετίζονταν με τους Λέλεγες, και είχαν χαρακτηρισθεί ως φυλή ληστών. Οι οικισμοί των Δρυόπων, όπως και των Λελέγων, διατηρήθηκαν μέχρι και το τέλος της Νεολιθικής Εποχής. Ο Αίλιος Αριστείδης αναφέρει την εις τον Υμηττόν εγκατάστασιν των Πελασγών, παραδέχεται μάλιστα ότι οι Δρύοπες, όπως και οι Πελασγοί είναι γένη των Ελλήνων. Η ακμή του πολιτισμού τους τοποθετείται γύρω στα 1600 π.Χ.  Υπενθυμίζω ότι ο προαναφερθείς ιστορικός στην έρευνά του σημειώνει για το επώνυμο «Πόππης» τα ακόλουθα: «Θεωρούμε τη ρίζα του συγκεκριμένου επώνυμου αλβανική. Στους αλβανόφωνους απαντάται το επώνυμο Πούπας-Πούπης, το οποίο σχετίζεται με τη λέξη pup/ë [πουπ] που σημαίνει τη φούντα, το τσαμπί και τον τσαλαπετεινό (Ομάδα καθηγητών αλβανικής γλώσσας, 2006: 553). Ο Μεντής (2011: 50 και 57) αναφέρει το επώνυμο Πόπος/Πώπος στην ευρύτερη περιοχή του Κεφαλόβρυσου Ιωαννίνων, το οποίο σχετίζει με το επώνυμο Πόππης. Μάλιστα ο ίδιος γράφει ότι από την οικογένεια Πόπου καταγόταν κι ο Κώτσια Πόποβιτς, υπουργός εξωτερικών της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας κατά το έτη 1958-1963. Το επώνυμο Πόππης απαντάται επίσης στη Γουριώτισσα με δύο αλλά και με ένα /π/ καθώς και στην Παλαιομάνινα. Απαντάται και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας (Θεσσαλονίκη κ.α.). Κατατάσσεται στα παρωνυμικά».

Ράπτης:  Η λέξη είναι μυκηναϊκή!!! Στις πινακίδες της Πύλου η λέξη απαντά  ως «rapte» =ράπτης. Επειδή όμως η … «βλάχικη»  προϋπήρχε της … μυκηναϊκής , και το επώνυμο αυτό είναι … «βλαχο-ινδοευρωπαϊκό»!!! 

Σπανός: Είναι παρατσούκλι. Προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη «σπαν-οπώγων», δηλαδή σπανός. Έτσι απαντά και στη βλάχικη, δηλαδή, Σπαένου». Αλλά, είπαμε, επειδή η … «βλάχικη»  προϋπήρχε της …αρχαίας ελληνικής, και το επώνυμο αυτό είναι … «βλαχο-ινδοευρωπαϊκό»!!! 

Στεργίου:  Φρονώ ότι η λέξη προέρχεται από το  ρήμα «στέργω» και όχι «στεριώνω». Το ρήμα «στέργω», κατά τον Μπαμπινιώτη,  έχει «ινδοευρωπαϊκή ρίζα («sterg-“= προσέχω, φροντίζω, εκφράζω στοργή. Δηλαδή σημαίνει «στοργικός». Αλλά, είπαμε, επειδή η … «βλάχικη»  προϋπήρχε της … αρχαίας ελληνικής και  το επώνυμο αυτό είναι … «βλαχο-ινδοευρωπαϊκό»!!! 

Και μην ξεχνάμε: Σήμερα είναι … Πρωταπριλιά και τα αστεία και οι αστειότητες, εθιμικά, επιτρέπονται…

Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας  Προκόπης Παυλόπουλος συνεχώς «απειλεί» την Τουρκία, τα Σκόπια και την Αλβανία για την «ευρωπαϊκή τους προοπτική» και τους  υπενθυμίζει τον  σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου, ενώ  για τα «κατορθώματα» και «επανορθώματα» των πολιτικών μας  χρειαζόταν προ πολλών δεκαετιών η «φρόνησις», η «διορατικότης» και η  «προορατικότης», όπως, μάταια, θα  συμβούλευε ο εθνάρχης και τους σημερινούς   κ.κ. Τσίπρα, Κατρούγκαλο και … Τσιρώνη

 

Του Δημήτρη Στεργίου

Αν  ο Ελευθέριος Βενιζέλος άκουγε όλα αυτά που επαναλαμβάνει  ο πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Προκόπης Παυλόπουλος σε κάθε ευκαιρία, είτε στο εσωτερικό είτε στο εξωτερικό,  για την ευρωπαϊκή προοπτική των Σκοπίων, της Αλβανίας και της Τουρκίας, θα αντιδρούσε πολύ άγρια και άσχημα! Η πιο πρόσφατη σχετική δήλωση του κ. Παυλόπουλου έγινε  στην Ποντγκόριτσα, όπου βρέθηκε στο πλαίσιο διήμερης επίσημης επίσκεψης και συνάντησης με τον πρόεδρο του Μαυροβουνίου Μίλο Ντουκάνοβιτς . Συγκεκριμένα, επανέλαβε, μεταξύ άλλων,  τα εξής:

«Η ευρωπαϊκή προοπτική των γειτόνων μας έχει δύο αυτονόητες προϋποθέσεις τις οποίες οφείλουμε να επισημαίνουμε με απόλυτη ειλικρίνεια: Αν θέλουν να έχουν ευρωπαϊκή προοπτική, πρέπει να σεβασθούν, στο ακέραιο, το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο. Κάτι που σημαίνει ότι πρέπει να σεβασθούν, επίσης στο ακέραιο, τις υποχρεώσεις που θεσπίζει η Ευρωπαϊκή Έννομη Τάξη στο σύνολό της, καθώς και τις υποχρεώσεις που θεσπίζει το Διεθνές Δίκαιο στο σύνολό του, αφού αναπόσπαστο μέρος του ευρωπαϊκού κεκτημένου είναι και το Διεθνές Δίκαιο. Επιπροσθέτως, πρέπει να έχουν λύσει προηγουμένως, με βάση το Ευρωπαϊκό και το Διεθνές Δίκαιο, τις διαφορές με άλλα κράτη στην περιοχή. Διότι είναι προφανές πως η Ευρωπαϊκή Ένωση συνιστά, από τη φύση της, χώρο ειρηνικής και δημιουργικής συνύπαρξης κρατών και λαών και όχι πεδίο σύγκρουσης ή έστω και επίλυσης διαφορών».

«Ακούγοντας», λοιπόν, όλα αυτά ο Ελευθέριος Βενιζέλος θα φώναζε εκκωφαντικά στον πρόεδρο της Δημοκρατίας και σε όλους τους Έλληνες πολιτικούς ότι «οι Ευρωπαίοι δεν κατανοούν τα δίκαια, αλλά τα συμφέροντα». Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πάψουν τόσο ο πρόεδρος της Δημοκρατίας όσο και οι Έλληνες πολιτικοί να επικαλούνται τα ελληνικά δίκαια, το διεθνές δίκαιο. Η ιερή αυτή παρακαταθήκη του Ελευθερίου Βενιζέλου επιβεβαιώνεται από τον  Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος, αντιληφθείς ότι  το συμφέρον των Ευρωπαίων  (και το … δικό του!) είναι υπογραφή της Συμφωνίας  με τα Σκόπια έσπευσε και ήδη εισπράττει ουρανομήκεις επιδοκιμασίες, μέχρι να έρθει η σειρά και άλλων ευρωπαϊκών «συμφερόντων», όπως η «διευθέτηση» διαφορών με την … Αλβανία και την Τουρκία. Κι επειδή ο Ελευθέριος Βενιζέλος γνώριζε ότι οι Ευρωπαίοι, επικαλούμενοι τα συμφέροντα της Ηπείρου και περιοχών της, θα εύρισκαν κάποιο Τσίπρα ή … Τσιρώνη ή … Κατρούγκαλο, είχε σπεύσει να εξηγήσει πώς  πέτυχε  την επικράτηση των ελληνικών απόψεων στη Συνθήκη των Σερβών. Από τον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» (29 Σεπτεμβρίου 1994) παραθέτω σχετικό απόσπασμα με σχόλια του Γιάννη Μαρίνου:

«»…Ειλικρίνεια-Αλήθεια. Ιδού η μέθοδός μου, Μην ομιλείτε περί ιστορικών δικαίων. Δεν κάμνουν εντύπωσιν εις τους Ευρωπαίους. Εγώ, κατά την διάρκειαν  των Συνδιασκέψεων έθεσα ως βάσιν των αξιώσεων της Ελλάδος τον εθνολογικόν, ουχί τον ιστορικόν  χαρακτήρα των εδαφών τα οποία εζήτησα. Άλλα έθνη, προβάλλοντα  ιστορικάς αξιώσεις απέτυχον. Τα περισσοτέρας ιστορικάς απαιτήσεις  θα ημπορούσε να έχη η Ελλάς. Αλλά η Ευρώπη δεν λαμβάνει υπόψιν  τοιαύτας  αξιώσεις. Ουδέποτε  έκαμα χρήσιν  των ιστορικών δικαιωμάτων μας. Εζήτησα την Θράκην  διότι πλειονοψηγεί εκεί το ελληνικόν στοιχείον. Εζήτησα  την Ιωνίαν  διότι πλειοψηφούν οι Έλληνες εκεί. Η αξίωσίς μας  δια την Κωνσταντινούπολιν,  ήταν άλλοτε  πρωτεύουσα  του Βυζαντινού Κράτους. Αλλά, κυρίως,  η αξίωσίς μας  βασίζεται  επί του σημερινού πληθυσμού της Κωνσταντινουπόλεως . Εάν η  Κωνσταντιντινούπολις  δεν είχε τον ελληνικόν πληθυσμόν της , εάν  οι ‘Ελληνες δεν επλειονοψηφούσαν  εν Θράκη και Ιωνία, ως δημοκρατικός άνθρωπος δεν ηδυνάμνην και δεν  εδικαιούμην να εγείρω επ΄ αυτών αξιώσεις. Αλλά και κάτι άλλο. Εις τα υπομνήματά μου και  τα προφορικά μου διαβήματα, ουδέποτε  έκαμα χρήσιν  του όρου «ελληνικά δίκαια». Ο όρος αυτός  είναι συναισθηματολογικός. Οι δε Ευρωπαίοι δεν τον εννοούν. Ο όρος μου ήταν  «ελληνικά συμφέροντα». Δίκαια ελληνικά συμφέροντα. Αλλά και συμφέροντα της Ανθρωπότητας. Όχι αποκλειστικώς της Ελλάδος».

Και επειδή το απόσπασμα αυτό μπορεί να ερμηνευθεί παντοιοτρόπως  και κατά τα … κομματικά ή  ιδεοληπτικά συμφέροντα του καθενός, σπεύδω να  παραθέσω το προφητικό σχόλιο του τότε διευθυντή του «Οικονομικού Ταχυδρόμου» Γιάννη Μαρίνου ,  με τον οποίο ο γράφων, ως διευθυντής Σύνταξης του ιστορικού περιοδικού, συνεργάσθηκα επί … τριάντα χρόνια, το οποίο  συνόδευε το παραπάνω κείμενο του Ελευθερίου Βενιζέλου :

«Τα συμφέροντα, λοιπόν, κα όχι τα ιστορικά δίκαια μετρούν στις διεθνείς συναλλαγές, μάς διδάσκει ο Ελευθέριος Βενιζέλος, πράγμα το οποίο είναι προφανές  ότι έχουν λησμονήσει  όσοι επί τρία χρόνια «αγωνίζονται» για τα εθνικά θέματα. Τολμούμε να υπενθυμίσουμε ότι και οι στήλες αυτές είχαν κατ΄επανάληψιν  τονίσει ότι μόνο με τη γλώσσα που διαπραγματεύεται συμφέροντα μπορούν να γίνουν αντιληπτές και αποδεκτές οι ελληνικές θέσεις, χωρίς να γνωρίζαμε τότε  τις παρεμφερείς   θέσεις του Βενιζέλου. Τώρα μπορούμε με περισσότερη έμφαση  να τις επαναλάβουμε   προσθέτοντας  και την άλλη ρεαλιστική τοποθέτηση του εθνάρχη  που μας αποκάλυψε ο κ. Μιχ. Παπακωνσταντίνου και η οποία, καθώς  τώρα όλοι σχεδόν λίγο ως πολύ  αντιδικούν  ή πάντως  δεν δείχνουν  κατανόηση για τις ελληνικές θέσεις, προσλαμβάνει  απόλυτη επικαιρότητα  και αναδεικνύεται  σε εθνική πρόκληση. Έλεγε  για τη μεταστροφή των άλλοτε συμμάχων  και φίλων μας εναντίον μας τα εξής: «Δεν πρέπει βέβαια να απογοητευθώμεν τελείως. Αλλά και πρέπει ν΄ αντιμετωπίσωμεν  την κατάστασιν  ειλικρινώς . Ν΄αποφεύγωμεν  την αβάσιμον αισιοδοξίαν. Ν΄ αντικρύζωμεν  τα πράγματα ως έχουν. Όχι αισθηματολογικώς. Να είμεθα  θετικοί. Ν΄ αφίσωμεν  τους θρύλους. Ν’ αποφεύγωμεν τα «Και στην  Πόλη με το καλό!». Να το πάρωμεν απόφασιν ότι  δεν υπάρχει, δεν υπήρξε  ποτέ «Θεός της Ελλάδος». Ένας είναι ο θεός  δι΄ όλα τα έθνη.  Η φρόνησις, η διορατικότης, η προορατικότητς, η επαφή με την πραγματικότητα. Ιδού τι θα μας βοηθήση θετικά να επανορθώσωμεν ό,τι είναι επανορθώσιμον». Ποιοι σημερινοί Έλληνες πολιτικοί θα προσπαθήσουν με τέοιες προσεγγίσεις  να επανορθώσουν ότι είναι επανορθώσιμον» διερωτάται ο Γιάννης Μαρίνος.

Και επιτρέψτε μου να κλείσω αυτό το σημείωμα και με μια δική μου ταπεινή άποψη – διαπίστωση: Στην Ελλάδα η «φρόνησις»  έγινε «αφροσύνη» και  όλη η «διορατικότης», «προορατικότης» και «η επαφή με την πραγματικότητα» εξαντλούνταν, εξαντλείται και θα εξαντλείται αενάως και μεγαλουργούσε και μεγαλουργεί  μεγαλοπρεπώς μόνο σε ευρηματικότητα και τερτίπια για  την παραμονή στην εξουσία ή την κατάληψη της εξουσίας, αναλώμασι  της Ελλάδος … Διότι, οποία συμφέροντα μπορεί να έχουν ο σημερινοί Ευρωπαίοι από τη σημερινή καθημαγμένη από ελλείμματα, υπερχρέωση, μνημόνια, ύφεση, ανεργία, φτώχεια  Ελλάδα; Τι έλεγε ο εθνικός μας ποιητής; «Δεν είν’   εύκολες οι θύρες εάν  η χρεία τες κουρταλή»…

Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 21/03/2019

Toυ Δημήτρη Στεργίου

Kαθώς διάβαζα το ρεπορτάζ στην «Αιχμή» με την είδηση ότι θα λειτουργήσει, ύστερα από πολλά χρόνια, θερινός κινηματογράφος στο λατρευτό μου Μεσολόγγι, αμέσως πλημμύρισα από αναμνήσεις από τα μαθητικά μου χρόνια στο Γυμνάσιο της Παλαμαϊκής Σχολής Μεσολογγίου την περίοδο 1955-1961.

Πλημμύρισα με μοσχοβολημένες αναμνήσεις από τις γύρω τριανταφυλλιές και λεμονανθούς που έσμιγαν με εκείνη τη μεθυστική μυρωδιά από το αγιόκλημα που οργίαζε περιμετρικά του τοίχου του θερινού τότε κινηματογράφου, που ήταν «αδέλφια» με τα αντίστοιχα χειμερινά «Σινέ - Πάλμιον», «Σινέ - Άλεξ» και «Σινέ - Ζαβέρδα».

Κατ' αρχάς, εκείνη η λεπτομέρεια που κρατά ανεξίτηλη στη μνήμη μου την εικόνα του θερινού κινηματογράφου στο Μεσολόγγι είναι ότι η λειτουργία του σήμανε και την απελευθέρωση από τους περιορισμούς που υπήρχαν τότε στους μαθητές Γυμνασίου να πηγαίνουν, χωρίς άδεια, σε αίθουσες κινηματογράφων! Επισημαίνω τη λεπτομέρεια αυτή διότι η λειτουργία του θερινού κινηματογράφου άρχιζε, κατά κανόνα, με το τέλος της σχολικής χρονιάς, δηλαδή με το τέλος των εξετάσεων του δεύτερου εξαμήνου, όπως λεγόταν τότε. Έτσι, αμέσως μετά την τελευταία ημέρα των εξετάσεων πετάγαμε τα γνωστά μαθητικά πηλίκια με την κουκουβάγια και τον αριθμό μαθητικού μητρώου και ήμασταν πια ελεύθεροι, χωρίς την απειλή …αποβολών, να πηγαίνουμε στον θερινό κινηματογράφο! Μάλιστα, ο γράφων, επειδή έπρεπε να πήγαινα αμέσως στο χωριό για να βοηθήσω την οικογένεια μου στις αγροκτηνοτροφικές εργασίες (μάζεμα καπνόφυλλων, συγκομιδή κουκιών, φακής, ρεβιθιών και άλλων), παρακαλούσα τους γονείς μου, επικαλούμενος κόπωση από το διάβασμα για τις εξετάσεις, να παρατείνω την παραμονή μου στο Μεσολόγγι ακριβώς διότι ήθελα να πηγαίνω στον θερινό κινηματογράφο!

Ύστερα, μια άλλη λεπτομέρεια που μού έχει κάνει ανεξίτηλη τη γοητευτική εικόνα του θερινού κινηματογράφου στο Μεσολόγγι ήταν το δροσερό περιβάλλον, ο χώρος με τους υψηλούς καταπράσινους γύρωθεν τοίχους καλυμμένους με αγιόκλημα και, κυρίως, η ευκαιρία να βλέπουμε από κοντά αγαπημένα μας πρόσωπα, συμμαθήτριές μας για παράδειγμα, τα οποία πάντοτε παρακολουθούσαν τις κινηματογραφικές ταινίες με τους γονείς τους! Υπενθυμίζω ότι τότε λειτουργούσαν χωριστά τα Γυμνάσια Αρρένων και Θηλέων!

Μία άλλη ακόμα λεπτομέρεια ήταν η δροσερή θαλάσσια αύρα, η οποία μας συνόδευε έως την είσοδο στον κινηματογράφο, ύστερα από τη γνωστή κουραστική (μπροστά στη χαρά τί είναι ο πόνος!) απογευματινή βόλτα στην κεντρική οδό της πόλης (κατά δύο κύματα) από την κεντρική πλατεία έως την τότε ακρογιαλιά (Σπίτι Πετρόπουλου) και τούμπαλιν. Εκεί μέσα, στο χώρο του κινηματογράφου, μία δροσερή ντόπια τότε πορτοκαλάδα και η προβολή επίκαιρων «έσβηναν» κάθε κούραση από την εκούσια, αλλά και μοναδική σχεδόν τότε «ψυχοθεραπευτική» εκδήλωση ψυχαγωγίας στο Μεσολόγγι!

Και τελειώνοντας σημειώνω ότι όλες αυτές οι λεπτομέρειες που σημειώνω κάθε φορά που σκέφτομαι τον θερινό κινηματογράφο στο Μεσολόγγι, μού δίνουν την εντύπωση ότι ύστερα από ...60 χρόνια βρίσκομαι εκεί. Βρίσκομαι εκεί και παρακολουθώ ταινίες, κυρίως ελληνικές και της εποχής εκείνης (με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και άλλους ηθοποιούς – ινδάλματα της εποχής) που δεν επιτρεπόταν να βλέπουμε ως μαθητές στο χειμερινό κινηματογράφο. Διότι, στις ταινίες αυτές βλέπαμε και …λίγο …γυμνό πόδι ή …φιλί, που στον χειμερινό κινηματογράφο τα σκέπαζε η …παλάμη του μηχανικού προβολής, με τη γνωστή αντίδραση της πλατείας: κάτω τα χέρια, χασάπη!

 

Ο χειμερινός κινηματογράφος

Τότε, τουλάχιστον την περίοδο που ήμουνα εγώ μαθητής του Γυμνασίου της Παλαμαϊκής Σχολής Μεσολογγίου, ο χειμερινός κινηματογράφος (γι΄ αυτόν πρόκειται) ήταν ρητώς και σαφώς απαγορευμένος. Και αλίμονο στους μαθητές που συλλαμβάνονταν να παρακολουθούν λάθρα κινηματογραφικές ταινίες. Τότε, ο γυμνασιάρχης όριζε τον επόπτη – καθηγητή της ημέρας, ο οποίος παρακολουθούσε τους μαθητές αν φορούν το μαθητικό πηλίκιο στην πόλη, αν κυκλοφορούν το βράδυ, ύστερα από μια ορισμένη ώρα (π.χ. μετά τις οκτώ το βράδυ!) στην πόλη και, φυσικά, έκανε έφοδο και στους κινηματογράφους! Θυμάμαι ότι μερικοί «ζωηροί» συμμαθητές μου, οι οποίοι παραβίαζαν τους περιορισμούς αυτούς, ήξεραν, ως καλά παλικάρια κι άλλα μονοπάτια: Στην πίσω πλευρά του κτιρίου του κινηματογράφου, οι τότε ιδιοκτήτες, είχαν κατασκευάσει μια στενή …σκάλα, η οποία οδηγούσε στο υπερώο (στην αίθουσα πάνω από την πλατεία) με μια κρυφή… πόρτα, με τη δικαιολογία ότι λειτουργεί ως …έξοδος κινδύνου! Και πράγματι λειτουργούσε ως «έξοδος κινδύνου» για τους ζωηρούς και απείθαρχους συμμαθητές μου, διότι με τη … μαεστρική ειδοποίηση ότι ήδη έρχεται ο τάδε «επόπτης» καθηγητής, τρέπονταν εις άτακτον φυγήν από την κρυφή αυτή πόρτα εξόδου! Ωστόσο, σε μερικές περιπτώσεις, το «σύστημα συναγερμού» δεν λειτουργούσε πάντοτε αποτελεσματικά και έτσι την επομένη ημέρα, το πρωί, μετά την προσευχή, ο γυμνασιάρχης ανακοίνωνε την αποβολή των απείθαρχων μαθητών (πέντε έως έξι ημέρες αποβολή!)

Θυμάμαι όμως ότι τότε εφαρμοζόταν και ο «θεσμός» των μαθητικών κινηματογραφικών προβολών, οι οποίες διοργανώνονταν κατά διαστήματα κατά τις Κυριακές μετά τη Θεία Λειτουργία, ύστερα από συμφωνία της διεύθυνσης των Γυμνασίων Αρρένων και Θηλέων (η συμμετοχή ήταν κοινή) και των ιδιοκτητών των χειμερινών κινηματογράφων. Έτσι, μετά τον μαθητικό (σχεδόν υποχρεωτικό) εκκλησιασμό κυρίως στο Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος, όσοι μαθητές είχαν δηλώσει συμμετοχή με την καταβολή ενός ελάχιστου ποσού ως εισιτηρίου!) πήγαιναν στην αίθουσα του χειμερινού κινηματογράφου. Οι άρρενες στην πλατεία και τα κορίτσια στο υπερώο (πάνω) για να παρακολουθήσουν ταινίες με τον Ταρζάν, τον χοντρό και το Λιγνό, τη Βασίλισσα Σίσσι και άλλα… Και μία ακόμη λεπτομέρεια: πολλοί συμμαθητές μου ανταποκρίνονταν προθύμως στην πρόσκληση για συμμετοχή στη μαθητική αυτή εκδήλωση για ένα κυρίως πολύ «σοβαρό» λόγο: διότι θα παρευρίσκονταν στην ίδια αίθουσα με τα κορίτσια της καρδιάς τους! Μάλιστα, ήταν τόσο μεγάλη η «αφοσίωση» ή το ενδιαφέρον για τη προβαλλόμενη στο πανί ταινία, ώστε κοίταζαν …ανάποδα και προς τα…πάνω, δηλαδή εκεί, στο υπερώο, όπου ήταν οι μαθήτριες!!! Φυσικά, το ίδιο έκαναν και εκείνες… Κοίταζαν προς τα …κάτω!!!

Είμαι σίγουρος ότι δεν θα αποφύγω την ερώτηση, κυρίως από τους νέους: Αλήθεια, συνέβαιναν όλα αυτά πριν από 60-70 χρόνια στο χώρο της ελληνικής εκπαίδευσης; Η απάντηση είναι αυτά είναι λίγα και, φυσικά, καταφατική, με την επισήμανση όμως ότι με καθηγητές που φορούσαν τα ίδια ρούχα, με μπαλωμένα παπούτσια, με αίθουσες γεμάτες με πάνω από 40-50 μαθητές, με αναλογία μαθητών προς καθηγητές 30 προς ένα (έναντι 10, το πολύ σήμερα ), με δαπάνη αγοράς βιβλίων, με δαπάνη εγγραφής στα σχολεία, με εξοντωτικές δαπάνες των νοικοκυριών να στέλνουν τα παιδιά τους σε απομακρυσμένα από τα χωριά τους γυμνάσια, οι επιδόσεις στο χώρο της ελληνικής παιδείας ήταν εντυπωσιακές και ο λειτουργικός αναλφαβητισμός των μαθητών σχεδόν …άγνωστος!!!

Σήμερα, αντιθέτως, παρά τη σημαντική βελτίωση των υποδομών, τη σημαντική αύξηση των σχολικών μονάδων και των καθηγητών, παρά την εφιαλτική μείωση των μαθητών, ο λειτουργικός αναλφαβητισμός, δηλαδή η αδυναμία των μαθητών να διαβάζουν και να καταλαβαίνουν λέξεις και φράσεις και να εκτελούν τις τέσσερις πράξεις της Αριθμητικής συνεχώς αυξάνεται σε ποσοστά. Την πρώτη έρευνα, που αποκάλυψε την προϊούσα αυτή άλωση της παιδείας, δημοσίευσα στην εφημερίδα «Τα Νέα» στις 31 Μαΐου του 2000 και αφορούσε το 1999. Η έρευνα αυτή αφορούσε παιδιά των τελευταίων τάξεων του δημοτικού σχολείου, του γυμνασίου και του λυκείου από 170 σχολεία όλων των βαθμίδων σε όλη τη χώρα. Από την έρευνα αυτή προέκυπτε ότι τα περισσότερα από τα παιδιά, αν δεν επρόκειτο για έρευνα, αλλά για εξετάσεις, θα είχαν μείνει στην ίδια τάξη, αφού ο μέσος όρος των απαντήσεων που έδωσαν δεν ξεπερνούσε τη βάση, ενώ σε πολλές περιπτώσεις δεν έφθανε ούτε το μισό της, που είναι το 10 στην εικοσάβαθμη κλίμακα, με την οποία μετρήθηκε η γλωσσική ικανότητα, είτε στο 75 στην 150βαθμη με την οποία μετρήθηκε η μαθηματική!!!

Αν σας πω τους παράγοντες που οδήγησαν την ελληνική παιδεία σε αυτή την τραγική κατάσταση ίσως να σας στενοχωρήσω ή να με στενοχωρήσετε με διάφορες σκέψεις και χαρακτηρισμούς ή ετικέτες. Πάντως, αυτό που θα ήθελα να τονίσω επιγραμματικά είναι ότι ήδη αμέσως μετά τη μεταπολίτευση άρχισαν, με τις γνωστές αλλεπάλληλες «εκπεδεφτικές» μεταρρυθμίσεις, να ξορκίζεται η αξιολόγηση, η βαθμολόγηση και να παρεξηγούνται οι αρχές και οι ικανότητες ενός πραγματικού επιμελητή της παιδείας, σύμφωνα με την αρχαία σημασία. ‘Όλα αυτά χαρακτηρίζονταν ως «εντατικοποίηση», ως «αυταρχικές», ως «συντηρητικές», ως «εξεταστικά κέντρα» και ως «αντιπαιδαγωγικά». Έτσι, αποθεώθηκε η ήσσων προσπάθεια και κυριάρχησε η ισοπέδωση προς τα κάτω…

Μπορείτε να προμηθευτείτε την εφημερίδα στα περίπτερα του νομού

Του Δημήτρη Στεργίου

…Και τρίβουν τα χέρια τους από τη «δικαίωση» ο Αλβανός Έντι Ράμα και η Αλβανίδα καθηγήτρια Έλενα διαβάζοντας ακόμα Έλληνα που να υποστηρίζει ότι οι Βλάχοι της Ακαρνανίας είναι … «Αλβανόβλαχοι ληστές, λωποδύτες, μισέλληνες, φιλότουρκοι, αντικληρικοί, αλειτούργητοι» και οι βλάχικες λέξεις «μπόου» και «μπούμπαλου» είναι… αλβανικές, ενώ είναι αρχαιοελληνικές!!!

Με καθυστέρηση λίγων μηνών διάβασα στο αξιόλογο ενημερωτικό μπλογκ xiromeronews ένα άρθρο του εκπαιδευτικού πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, M.ED. Fh.d και ιστορικού, όπως αυτοαποκαλείται, από το βλαχοχώρι (ή «καραγκουνοχώρι» κατ΄ εκείνον) Όχθια Ακαρνανίας κ. Αντώνη Βασιλείου υπό τον τίτλο «Η πόλη του Αχελώου και η ομώνυμη μάχη». Ομολογώ ότι άρχισα να διαβάζω το άρθρο αυτό με μεγάλο ενδιαφέρον και λαχτάρα για δύο λόγους: Πρώτον, με το θέμα αυτό της άγνωστης πόλης του Αχελώου, έχουν ασχοληθεί τα τελευταία πενήντα χρόνια πολλοί, όπως οι διαπρεπείς Αιτωλοακαρνάνες καθηγητές Πανεπιστημίων αείμνηστος Αθανάσιος Παλιούρας, Βασίλειος Κατσαρός, ο καθηγητής μου φιλόλογος αείμνηστος Κώστας Τριανταφυλλίδης, ο Διονύσης Μιτάκης ο Κ. Κώνστας και άλλοι, οι οποίοι, μάλιστα, έχουν καταθέσει και τις δικές τους απόψεις σχετικά με τη θέση στην οποία βρισκόταν αυτή η πόλη – φάντασμα. Δεύτερον, με το ίδιο θέμα έχει ασχοληθεί και ο γράφων με έρευνες σε βιβλιοθήκες, οι οποίες αποτυπώθηκαν σε πάνω από πέντε άρθρα μου, τα οποία δημοσιεύθηκαν στην τοπική εφημερίδα «Παλαιομάνινα», στο δημοσιογραφικό μου μπλογκ και, φυσικά, σε πολύ αξιόλογες εφημερίδες του Μεσολογγίου και Αγρινίου.

Με λύπη σπεύδω να σημειώσω ότι απογοητεύθηκα, διότι το άρθρο κόμισε απλώς «γλαύκα εις Αθήνας». Είναι αλήθεια (και το επισημαίνω με ιδιαίτερη εκτίμηση και θαυμασμό ως μεγαλύτερος σε ηλικία και εμπειρότερος) ότι ο κ. Βασιλείου τόσο με το άρθρο του αυτό όσο και με δύο προηγούμενα βιβλία του υπό τον τίτλο «Τοπωνυμικά της βλάχικης (καραγκούνικης) περιοχής της Ακαρνανίας» και «Το Αρβανιτοβλάχικο (Καραγκούνικο) γλωσσικό ιδίωμα της Ακαρνανίας» διακρίνεται για τη σημαντική και επίπονη έρευνα και τη συγκέντρωση πλούσιας βιβλιογραφίας, αλλά παρουσιάζει ιδιαίτερες αδυναμίες στην αναζήτηση και την παρουσίαση της αλήθειας, η οποία είναι κύρια επιδίωξη κάθε ιστορικού, όπως διδάσκει ο Θουκυδίδης (Ιστορίαι, 1.20.3):

«Οὕτως ἀταλαίπωρος τοῖς πολλοῖς ἡ ζήτησις τῆς ἀληθείας, καὶ ἐπὶ τὰ ἑτοῖμα μᾶλλον τρέπονται…» (Τόσο απρόθυμοι είναι οι περισσότεροι άνθρωποι να υποβάλλονται σε κόπο για την αναζήτηση της αληθείας ώστε να τρέπονται μάλλον προς ό,τι βρίσκουν έτοιμο).

Στην περίπτωση μάλιστα του κ. Βασιλείου συμβαίνει και το εξής: Όχι μόνο σπανίως αντιπαραθέτει την (τεκμηριωμένη) δική του άποψη για αμφιλεγόμενα θέματα, αλλά «ερμηνεύει» και επεκτείνει μάλιστα τις αλλότριες απόψεις και θεωρίες και σε τομείς που εκείνος θέλει σώνει και καλά να εμφανίζεται ότι κάνει αποκαλύψεις. Αναφέρω ένα παράδειγμα, το οποίο μαζί με άλλα, από τα δύο βιβλία του που προαναφέρθηκαν, έγραψα ένα πολυσέλιδο βιβλίο υπό τον τίτλο «Λόγος και Αντίλογος για τους Βλάχους της Ακαρνανίας», που είναι υπό έκδοση:

Συγκεκριμένα, σε ένα σημείο του βιβλίου του επικαλούμενος τον Ιωάννη Λαμπρίδη γράφει και σχολιάζει τα εξής :

«Ο Λαμπρίδης (1888: 10) στο βιβλίο του «Ηπειρωτικά Μελετήματα» αναφέρεται κι αυτός στους Καραγκούνηδες της Ακαρνανίας. Γράφει μάλιστα ότι η συγκεκριμένη γλωσσική ομάδα εγκαταστάθηκε στην περιοχή του Λέπινου [σ.σ. Λεπενούς Βάλτου] μετά τη διάλυση του Μπιτσικόπουλου του IΙαληοπωγωνίου το 1840. Ο Λαμπρίδης γράφει: «Καὶ οἱ παρὰ τὸ Λέπινο τῆς ἐλευθέρας Ἑλλάδος εἰς Σοροβίλη καὶ Ὄχθια ἐγκαταστάντες Ἀλβανόβλαχοι μετὰ τὴν ὁλοσχερῆ διάλυσιν (1840) τοῦ Μπιτσικοπούλου, χωρίου ἐπὶ τοῦ ὀροπεδίου Βρόσιανης τοῦ Παλῃοπωγώνη, συνοικισθέντος ἐκ τοιαύτης ἀναμίκτου φυλῆς 650 οἰκογενειῶν ὑπὸ τοῦ Ἀλῆ, ἑξακολουθοῦσι μέχρι τοῦ νῦν ἀποφεύγοντες ἐπιγαμίας μὲτ᾿ ἄλλων φυλῶν καὶ σχέσεις στενάς». Ο ίδιος στη σελίδα 11 αναφέρει: «Καί οἱ μέν ἀμιγεῖς [σ.σ. εννοείται Βλάχοι] καλοῦνται Κουτζόβλαχοι πρὸς ἀντίθεσιν τῶν ἐν ‘Ρωμουνίᾳ, οἱ δὲ ἀνάμικτοι [σ.σ. στους οποίους κατατάσσει τους Αρβανιτόβλαχους και τους Βλάχους της Ακαρνανίας] Καραγκούνιδες».

Από όλο αυτό το παράξενο κείμενο ο ιστορικός κ. Βασιλείου αρκείται στην παράθεση δύο μόνο βολικών για την έμμονη άποψή του περί «εξελληνισθέντων Αλβανόβλαχων» -«Καραγκουνόβλαχων» - Καραγκούνηδων της Ακαρνανίας σχολίων. Έτσι, με τη μορφή ( «σημείωσης συγγραφέα) και σε παρένθεση κατατάσσει τους Ριμένους της Ακαρνανίας στους «ανάμικτους» Βλάχους ως … Αρβανιτόβλαχους και Καραγκούνηδες αφήνοντας χωρίς σχόλια ολόκληρα προκλητικά σημεία του κειμένου του Λαμπρίδη, επειδή προφανώς τα θεωρεί ως σωστά ή, το επιεικέστερον, δεν τα διάβασε καθόλου! Συγκεκριμένα:

  1. Ο Λαμπρίδης γράφει ότι οι «εγκαταστάντες παρὰ τὸ Λέπινον τῆς ἐλευθέρας Ἑλλάδος εἰς Σοροβίλη καὶ Ὄχθια» ήταν Αλβανόβλαχοι! Κι αφού δεν σχολιάζει αυτό το σφόδρα αντεθνικό και εξωπραγματικό σημείο, παραδέχεται, κατά συνέπειαν, ότι ο ίδιος, ως καταγόμενος από τα Όχθια, είναι … Αλβανόβλαχος!
  2. Γράφει ο Λαμπρίδης ότι οι «εγκαταστάντες Αλβανόβλαχοι» στη Λεπενού, τη Στράτο και τα Όχθια ήταν «ανάμικτης φυλής» και ο κ. Βασιλείου, χωρίς κανένα σχόλιο συμφωνεί και προσυπογράφει, προφανώς διότι δεν είχε διαβάσει όλα αυτά τα φοβερά, εγκληματικά και αντεθνικά χαρακτηριστικά, με τα οποία «στολίζει» τους «ανάμικτους» Βλάχους, δηλαδή και τους Βλάχους της Ακαρνανίας, που είναι και ο ίδιος!!!

Αφού δεν διάβασε και δεν παρέθεσε, ως ιστορικός, αυτό το υβριστικό απόσπασμα του Λαμπρίδη ο κ. Βασιλείου θα το κάνω εγώ τώρα με απογοήτευση και αγανάκτηση για την ύβριν των προγόνων μου. Συγκεκριμένα, ο Ιωάννης Λαμπρίδης (1839-1891), στο Τεύχος Πέμπτον (Μέρος Δεύτερον) των Ηπειρωτικών Μελετημάτων» του, υπό τον τίτλον «Μέτσοβον και Σεράκου», στην εισαγωγή του (σελίδες 7 – 12) γράφει, μεταξύ άλλων, για το θέμα, αυτό στις σελίδες 9, 10, 11 και 12 τα ακόλουθα:

«…Οι Βλάχοι εν Ηπείρω απαντώσιν ή αμιγείς μόνον την Βλαχικήν γλώσσαν ομιλούντες, μανθάνοντες δε και την ελληνικήν, ή μετ΄Αλβανών ανάμικτοι εκ γενετής και την Αλβανικήν ομιλούντες μετά της Βλαχικής, σπανιώτατα δε την Ελληνικήν. Οι μέν αμιγείς έχουσι πάντες μονίμους κατοικίας, πλήν της ποιμενικής αυτών τάξεως, ήτις αλλαχού μόνον εν ώρα χειμώνος διέρχεται. Συγχρωτίζονται μετά των Ελλήνων και επιγαμίας και σχέσεις μετ΄αυτών συνάπτουσιν. Έχουσι δ΄ Ελληνικούς πόθους και μεγίστην προς απομίμησιν των Ελλήνων επιθυμίαν και έφεσιν. Οι δ΄ ανάμικτοι απαντώντες κυρίως εν τη Νέα Ηπείρω συνηθέστατα δε διάγουσι και εν ώρα θέρους βίον πλάνητα ζώσιν ιδιορρύθμως, έχουσι τάσιν προς ληστείαν φυσικήν, λωποδύται μάλλον όντες, αποφεύφουσιν επιγαμίας και σχέσεις μεθ΄Ελλήνων, Αλβανών και Βλάχων, μισούσιν ιδία τους Έλληνας, αποκαλούντες αυτούς μεν Γραικούς, εαυτούς δε Ρωμαίους! Συμπαθούσι προς τους Τουρκαλβανούς, μεθ΄ ων και συναγελάζονται μόνον. Αποστρέφονται την ιερωσύνην. Διό και σπανιώτατα Αλβανόβλαχος το ύψιστον τούτο λειτούργημα αναλαμβανει. Ευάριθμοι φέρουσιν ονόματα Αγίων της εκκλησίας. Βαπτίζονται συνήθως παίδες γενόμενοι και εκκλησιάζονται οι πλείονες μόνον την ημέραν της Αναστάσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Ομιλούσι δε οι μεν άνδρες κυρίως Αλβανιστί, αι δε γυναίκες Βλαχιστί. Πάντων όμως αι ευχαί και αι αραί πάντοτε δια της Αλβανικής γλώσσης εκφέρονται. Η ανάμικτος αύτη Αλβανοβλαχική φυλή μεθ΄ Ελλήνων μεν απ΄ αιώνων συγχρωτισθείσα εξελλληνίσθη, μονίμους απετέλεσε κοινότητας και τα Ελληνικά ησπάσθη επαγγέλματα…»

Δηλαδή, ο αγαθιάρης ξωμάχος παππούς μου και, φυσικά και ο παππούς και προπάππος του κ. Βασιλείου ήταν: «ληστές», «λωποδύτες», «μισέλληνες», «φιλοτουρκαλβανοί», «αλειτούργητοι». «Αλβανοί» κλπ!!!

Τα έγραψα όλα αυτά για τεκμηριώσω τη διαπίστωσή μου ότι ο κ. Βασιλείου είναι φλογερός εραστής της έρευνας, αλλά όχι όλβιος ιστορικός, αφού δεν αναζητεί την αλήθεια ή, για δικούς του λόγους, πηγαίνει την «αλήθεια» εκεί όπου εκείνος νομίζει ότι βρίσκεται! Και έτσι, μετά την εκτενή αυτή εισαγωγή, επανέρχομαι στο άρθρο για την πόλη του Αχελώου και την ομώνυμη επισκοπή, όπου εφαρμόζει την ίδια τακτική σε τρεις απίστευτης γλωσσικής ερμηνείας περιπτώσεις. Συγκεκριμένα:

-Στην υποσημείωση 50 (σρη σελίδα 24) διαβάζω: «Στους Αρβανιτόβλαχους (Καραγκούνηδες) της Ακαρνανίας απαντώνται τα τοπωνύμiα beu kai bia, τα οποία αναφέρονται σε άνδρες που σήμαιναν τον βλάκα, τον δ΄τσνου, το «βόδι», το «βουβάλι». Προέρχεται από τβ βλάχικη λέξη bou (=βόδι), έχουν όμως άμεση σχέση με την αλβανική λέξη bua/ll (μπουα/λ) που σημαίνει βουβάλι (Ομάδα καθηγητών της αλβανικής γλώσσας, 2006: 72). Είναι πολύ πιθανό και το αρβανίτικο επώνυμο Μπούιας /Μπούας να σχετίζεται με τη συγκεκριμένη αλβανική λέξη».

Αγαπητοί φίλοι, συγχωρήστε με που θα φωνάξω: έλεος. Επειδή τα είπε όλα αυτά τα απίστευτα γλωσσολογικά «μαργαριτάρια» μία Ομάδα καθηγητών της αλβανικής γλώσσας, ο ιστορικός (προφανώς και μη γλωσσολόγος) κ. Βασιλείου τα έδεσε κόμπο «αταλαιπώρως». Όπως θα του έλεγε ο Θουκυδίδης και «πλάθει» μια «ιστορία» που κάνει τον Έντι Ράμα και την Αλβανίδα καθηγήτρια, η οποία πρόσφατα είχε «διαπιστώσει» ότι δεν υπάρχουν σήμερα Έλληνες στην Ελλάδα, να τρίβουν τα χέρια τους από χαρά. Όλα, λοιπόν, τα βλέπει «αλβανικά» ο κ. Βασιλείου, ενώ η σκληρή, γι΄ αυτόν, επιστημονική και γλωσσολογική πραγματικότητα είναι εντελώς αντίθετη, για τους ακόλουθους λόγους:

Πρώτον, η λέξη «Μπέου» δεν αφορά … τοπωνύμιο, αλλά τον «πρωταγωνιστή» μιας ιστορίας που διηγούνταν οι υπέργηροι στην Παλαιομάνινα με τίτλο «Μπέου ντι λα Ρεου» = Ο Μπέος του ποταμού (Αχελώου). Πράγματι, ο «Μπέος του ποταμού» ήταν χαζός, αλλά και «προικισμένος» και για το λόγο αυτό περιζήτητος από τις γυναίκες που πήγαιναν στο ποτάμι για το πλύσιμο των ρούχων, όπου εκείνος έκανε διάφορα θελήματα (μάζευε ξύλα για τα καζάνια, άναβε φωτιά κλπ). Επίσης, στον βλάχικο λόγο της Παλαιομάνινας «μπέου» είναι το βότσαλο του ποταμού!

Δεύτερον, η βλάχικη λέξη «μπέου» δεν έχει καμιά σχέση και με την άλλη βλάχικη λέξη «μπόου» που αναφέρει ο κ. Βασιλείου. Αλλά, η μείζων άγνοια ή γλωσσική ασχετοσύνη εντοπίζεται στην ερμηνεία του ότι η λέξη «μπόου» είναι … αλβανική (είπαμε έχει κολλήσει η βελόνα αλβανιστί!). Η λέξη «μπόου» είναι αρχαιοελληνική και μάλιστα στην ασυναίρετη μορφή της, δηλαδή «βόος-βους»!

Τρίτον, και η λέξη «βουβάλι» που δεν είναι … βλάχικη, αλλά ελληνική, παράγεται από την αρχαιοελληνική λέξη «βόος-βους», αλλά είναι …. Λατινική (bubalus) και όχι … αλβανική (είπαμε, κόλλησε η βελόνα!)

Φαίνεται, λοιπόν, ο κ. Βασιλείου από κάποιο ή κάποιους κατοίκους της Παλαιομάνινας άκουσε αυτήν την «ιστορία» και την έκανε … αλβανικό «παραμύθι», δικαιώντας ξανά τον Θουκυδίδη που συμβούλευε ως εξής τους πραγματικούς ιστορικούς:

 [1.21.1]

«ἐκ δὲ τῶν εἰρημένων τεκμηρίων ὅμως τοιαῦτα ἄν τις νομίζων μάλιστα ἃ διῆλθον οὐχ ἁμαρτάνοι, καὶ οὔτε ὡς ποιηταὶ ὑμνήκασι περὶ αὐτῶν ἐπὶ τὸ μεῖζον κοσμοῦντες μᾶλλον πιστεύων, οὔτε ὡς λογογράφοι ξυνέθεσαν ἐπὶ τὸ προσαγωγότερον τῇ ἀκροάσει ἢ ἀληθέστερον, ὄντα ἀνεξέλεγκτα καὶ τὰ πολλὰ ὑπὸ χρόνου αὐτῶν ἀπίστως ἐπὶ τὸ μυθῶδες ἐκνενικηκότα, ηὑρῆσθαι δὲ ἡγησάμενος ἐκ τῶν ἐπιφανεστάτων σημείων ὡς παλαιὰ εἶναι ἀποχρώντως» =Σε τέτοια, λοιπόν , κατέληξε συμπεράσματα η έρευνά μου περί των παλαιών, ως προς τα οποία δεν μπορεί κανείς να δώσει πίστη σε όλες τις υπάρχουσες παραδόσεις. Διότι οι άνθρωποι αποδέχονται εξ ίσου αβασάνιστα όσα εξ ακοής μαθαίνουν περί των παρελθόντων πραγμάτων, και όταν ακόμη αναφέρονται σ τη δική τους χώρα. (Ιστορίαι, 1.21.1)

Στην υποσημείωση 50 (στη σελίδα 25 του άρθρου) διαβάζω: «Έχει υποστηριχθεί από αρκετούς (Κανελλίδης, 1887, φύλλο 37: 1-3, φύλλο 38: 3-4 και φύλλο 39: 1, Γεωργακά, 1938: 34-35) ότι αλβανικοί εποικισμοί στην Πελοπόννησο έχουν λάβει χώρα πολύ νωρίτερα (ήδη από τον 8ο αιώνα μ.Χ.). Μάλιστα, το γνωστό τοπωνύμιο Μάνη, που πιθανό να σχετίζεται με το τοπωνύμιο Μάνινα Ξηρομέρου, απαντάται ήδη από τον Θ’ αιώνα».

Αλβανική, λοιπόν, και η … Μάνη, αλβανική λέξη Μάνινα Ξηρομέρου, παναλβανικά τα βλέπει ο κ. Βασιλείου, επειδή έτσι είπαν … αρκετοί. Λοιπόν, και πάλι έλεος, για τους ακόλουθους λόγους:

Πρώτον, Μάνινα δεν είναι… «τοπωνύμιο», αλλά μία μείζων περιοχή του Ξηρομέρου Ακαρνανίας, που πήρε την ονομασία αυτή από τη λέξη «Μάνη» ή «Μάνια», όπως λεγόταν και λέγεται ακόμα από τους ντόπιους η Παλαιομάνινα.

Δεύτερον, η λέξη «Μάνη» δεν είναι … αλβανική, αλλά βυζαντινή και σημαίνει οχυρωμέο μέρος, τείχη, κάστρα.

Τρίτον, στην αρχή η λέξη «Μάνη», ήταν «Μαίνη», δηλαδή «Κάστρα Μαίνης» ή «Παλαιομάϊνα», όπως αναφέρεται στα έγγραφα του 1821! Η Παλαιομάνινα επιβεβαιώνει τη διαπίστωση ότι η εγκατάλειψη των αρχαίων πόλεων της περιοχής, λόγω της «ερημίας» μετά την επικράτηση των Ρωμαίων (146 π.Χ.), είχε ως αποτέλεσμα στα μεσαιωνικά χρόνια, να ξεχαστούν όχι μόνο τα ονόματα, αλλά και οι θέσεις τους. Για την( άγνωστη ακόμα!) αρχαία πόλη της Παλαιομάνινας διαπιστώνεται ότι το ξεχασμένο αρχαίο όνομά της υποκαταστάθηκε από ένα νέο, δηλαδή Παλαιό Μάνι, Παλαιομάνινα, Παλαιομάϊνα, Μάνινα, Μάνια. Τα πολλά χρόνια, οι πολλοί αιώνες σκέπασαν με το αρχαίο όνομά της με λησμονιά, αλλά, καθώς παρέμενε πάντοτε επιβλητική με την ακρόπολή της, τους πύργους της και τις πύλες της, στη συνέχεια οι ίδιοι οι κάτοικοι, ως νομάδες πια προφανώς, της έδωσαν μιαν ονομασία που ταίριαζε σε αυτό που έβλεπαν. Δηλαδή, μια ονομασία με πρώτο συνθετικό τη λέξη «Παλαιό», που κυριαρχεί στην Ελλάδα, όταν αναφέρεται γενικώς σε αρχαία ή παλιά τοποθεσία ή πόλη ή χωριό, και με δεύτερο συνθετικό τη λέξη «Μάνι» ή Μαϊνι» ή «Μαϊνα» , που δηλώνει οχυρό, κάστρο! Σημειώνεται ότι και η Μάνη, κατά την ασφαλέστερη εκδοχή, πήρε το όνομα από την αρχαία οχύρωση, το αρχαίο κάστρο περιοχής. Μάλιστα είχε και την ονομασία Παλαιά Μαϊνη, όπως η Παλαιομάνινα!

Οι έως τώρα γνωστές μαρτυρίες για κατοίκηση στην περιοχή και κατά τη βυζαντινή περίοδο αναφέρονται στην περιοχή ως «Μάνη» ή «Παλαιό Μάνι». Συγκεκριμένα, για πρώτη φορά αναφέρεται η αρχαία πόλη ως «Παλαιό Μάνι» από τον Κυριακού Αγκωνιάτη (εξ Αγκώνος), ο οποίος επισκέφτηκε την περιοχή το 1436. Η ονομασία αυτή επικράτησε, όπως φαίνεται, επί αιώνες, αφού ως «Παλαιό Μάνι» αναφέρουν την Παλαιομάνινα οι περιηγητές Λήκ και Εζέ, οι οποίοι επισκέφθηκαν την περιοχή το 1809 και το 1860 αντίστοιχα και άλλοι Έλληνες συγγραφείς.

Επίσης, με το όνομα «Μάνη» αναφέρει την Παλαιομάνινα σε τρεις σελίδες και ο Τούρκος περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή (Evliya Gelebi), ο οποίος την επισκέφθηκε το 1668. Συγκεκριμένα, στο βιβλίο του υπό τον τίτλο «Ταξίδι στην Ελλάδα» (Απόδοση Νίκος Χειλαδάκης, Εκδόσεις Εκάτη, 2010) στη σελίδα 211 αναφέρει τα εξής:

«Και το σουλτανικό φιρμάνι με το οποίο υποχρεωνόταν ο κασαμπάς να στείλει ραγιάδες και στρατιώτες στον ντισντάρη της Μάνης, το παραδώσαμε σ΄ ένα μουσουλμάνο αγρότη, που το σπίτι του ήταν πολύ μακριά από Ζεμπάν (Ζαπάντι). Σ΄ αυτουνού μείναμε τη νύχτα και το πρωί, αφού του δώσαμε τρακόσια γρόσια και αγοράσαμε ένα άλογό του, φύγαμε άρον, άρον…».

Κρίνω αναγκαίο το ακόλουθο σχόλιο: Η Παλαιομάνινα ήταν την εποχή εκείνη ένας σημαντικός «κασαμπάς» (κωμόπολη), η οποία μάλιστα είχε ντισντάρη, δηλαδή φρούραρχο, διοικητή του φρουρίου!

Επίσης, στη σελίδες 213 και 214 γράφει τα εξής:

«Ο μπέης της Ινέμπαχτης (Ναυπάκτου)- αφού έκανε κουμάντο με τον υπασπιστή του- έδωσε τελικά στον καταπονημένο εμένα ένα πουγκί κι ένα άλογο. Και μ΄ έστειλε στον σερντάρη της Μάνης (αποκεί ψηλά θαύμασα όλα τα κονάκια του σαντζάκ».

Παρατηρούμε, λοιπόν, ότι και στο σημείο αυτό ο Τσελεμπή ονομάζει την πόλη της Παλαιομάνινας «Μάνη», η οποία μάλιστα είχε και «σερντάρη», δηλαδή τοπικό αρχηγό των γενιτσάρων, ενώ από εκεί ψηλά εκφράζει και τον θαυμασμό του για τα πολλά κονάκια του Σαντζάκ, του Νομού, τα οποία σίγουρα ανήκαν σε νομάδες, αφού τα κονάκια ήταν τα βασικό τους κατάλυμα. Άλλωστε, στην Παλαιομάνινα υπάρχει και το τοπωνύμιο «Παλιοκούνακα»!

Στη συνέχεια και στη σελίδα 222 του βιβλίου του, ο Τσελεμπή είναι πιο αποκαλυπτικός για την επίσκεψή του στην Παλαιομάνινα. Συγκεκριμένα, μετά την επίσκεψή του στο «Λαχόρ» (Αγρίνιο) αναφέρει τα εξής για τη «Μάνη»:

«Και αναχώρησα για να πάω στον ντισντάρη της Μάνης. Μόλις έφτασα εκεί, ο ταπεινότατος εγώ, με γέμισαν με δώρα. Κι αυτοί μιλούν ρωμέϊκα. Τα παλικάρια ντύνονται κατά τις νησιώτικες συνήθειες, με κόκκινα φέσια και κάπες. Οι πιο ώριμοι όμως φοράνε επιχρυσωμένα σαρίκια, λιπαντζέ – σαμούρ και-γενικά- ακριβά και μεγαλόπρεπα ρούχα. Το νερό τους είναι πηγαδίσιο, αλλά δροσερό. Η περιοχή παράγει ρύζι, λεμόνια, νεράντζια, μανταρίνια κι ελιές. Το κλίμα είναι πολύ εύκρατο. Ξαναγύρισα στο Λαχόρ βαδίζοντας για μισή ώρα σε μια πλαγιά κατάφυτη από αμπέλια…».

Δηλαδή, οι κάτοικοι μιλούσαν ρωμείκα και όχι… αλβανικά!!!

Εξήντα χρόνια αργότερα, ο Μελέτιος, μητροπολίτης Αθηνών, στο βιβλίο του» Γεωγραφία» (σελίδα 323), το οποίο πρωτοεκδόθηκε στη Βενετία το 1728 αναφέρει το «Κάστρο της Μαίνης», το οποίο πιθανολογεί ότι είναι ο «Αστακός». Γράφει: «Άστακος και Αστακός, κληθείσα από Αστακού, υιού του Ποσειδώνος και της Ολβίας Νύμφης, κειμένη πλησίον του Αχελώου, καθώς τω περιγράφω. Φαίνεται να είναι το Κάστρο της Μαϊνης».

Πλήρης σύγχυση! Ενώ αναφέρει ότι ο Αστακός φαίνεται να είναι «Κάστρο της Μαίνης», στη συνέχεια γράφει ότι βρίσκεται κοντά στον Αχελώο. Αλλά, κοντά, πολύ κοντά, στη δυτική όχθη του Αχελώου, κι εκεί κοντά, στην Ακαρνανία, είναι το «Κάστρο της Παλαιομάϊνας»!

ΥΓ. Παρακαλώ τον κ. Βασιλείου να προσκομίσει τεκμηριωμένο αντίλογο σε όλα αυτά και εγώ θα εκφράσω δημοσίως τα θερμά μου συγχαρητήρια…

Του Δημήτρη Στεργίου

Η πρόσφατη, πρώτη μεταμνημονιακή, έκθεση – κόλαφος του ΔΝΤ, μαζί με όλες τις προηγούμενες τα τελευταία σαράντα χρόνια, δικαιώνει τη μελαγχολική διαπίστωση του Εμμανουήλ Ροίδη ότι η Ελλάς «άπαν το χρήμα του λαού, αντί έργων χρησίμων, προς πόλεμον ή προς ειρήνην, εδαπάνησεν εις συντήρησιν κοπαδίου κομματικών κηφήνων, χάριν των οποίων στέργει την πενίαν, την κακοπραγίαν, την ασημότητα και τους εμπαιγμούς του κόσμου όλου»

Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου! Επί 120 χρόνια, από τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο του 1898, στην τρόικα του 2010 και σε όλους τους διεθνείς οργανισμούς να ελέγχουν, να προειδοποιούν, να κάνουν συστάσεις, να κάνουν προτάσεις, να στέλνουν ηχηρά μηνύματα με απειλές και αποξένωση από την Ευρώπη! Αλλά, το βιολί, βιολάκι! Διότι, τα κόμματα όλων των εποχών στην Ελλάδα, σε αντίθεση με τα «αλλαχού, τα οποία γεννώνται, διότι υπάρχουν άνθρωποι διαφωνούντες και έκαστος άλλα θέλοντες», όπως έλεγε ο μέγας Εμμανουήλ Ροίδης, κάνουν το ακριβώς αντίθετο. «Εν Ελλάδι, συμβαίνει ακριβώς το ανάπαλιν, αφού αιτία της γεννήσεως και της πάλης των κομμάτων είναι η θαυμαστή συμφωνία μεθ΄ ής πάντες θέλουσι το αυτό πράγμα, να τρέφωνται δαπάνη του Δημοσίου», τόνιζε προφητικά ο Ροίδης πριν από 150 χρόνια!

Και συνέχιζε, πλήρως δικαιωμένος: «Εν και ήμισυ εκατομμύριον νοήμονος και φιλοπόνου λαού, οικούντος χώραν ευλογημένην, οία η Ελλάς, κατηνάλωσεν ολόκληρον τεσσαρακονταετίαν εις αγόνους συζητήσεις περί κομμάτων και κομματαρχών. Άπαν δε το χρήμα του λαού, αντί έργων χρησίμων, προς πόλεμον ή προς ειρήνην, εδαπάνησεν εις συντήρησιν κοπαδίου κομματικών κηφήνων, χάριν των οποίων στέργει την πενίαν, την κακοπραγίαν, την ασημότητα και τους εμπαιγμούς του κόσμου όλου. Αν υπήρχε λεξικόν της νεοελληνικής γλώσσης, νομίζομεν ότι ο ορισμός της λέξεως «κόμμα» ήθελεν είναι ο ακόλουθος: «Ομάς ανθρώπων ειδότων ν΄ αναγινώσκουσι και ν΄ ανορθογραφώσι, εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες, ενούμενοι υπό έναν οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν΄αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν του πρωθυπουργού, ίνα παράσχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι».

Μολονότι, ματαιοπονώ, κάνω αυτή τη απογοητευτική αναδρομή, διότι στην πρώτη μεταμνημονιακή του Έκθεση για την Ελλάδα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) επαναλαμβάνει τις συστάσεις που κάνει επί … σαράντα τώρα χρόνια συμπληρωμένες και «βελτιωμένες» με νέα προβλήματα, παθογένειες, κακοδαιμονίες, διαρθρωτικές αδυναμίες που «φύτρωσαν» με τα τρία, μετά το 2010, εφιαλτικά Μνημόνια, προσθέτοντας μάλιστα και ένα «σενάριο καταστροφής», το οποίο συνεχώς γίνεται πραγματικότητα μετά την επέλαση του νέου ολέθριου … «τριπλού» εκλογικού κύκλου.

Συγκεκριμένα, με ένα επονείδιστο «Δεκάλογο» ο διεθνής οργανισμός υπενθυμίζει στοιχειωμένα προβλήματα και ιδεοληπτικές συμπεριφορές, ο οποίος συμπληρωμένος και «βελτιωμένος» περιλαμβάνει τις ακόλουθες συστάσεις:

  1. «Εξισορροπήστε εκ νέου το μείγμα φορολογικής πολιτικής, τηρώντας τους μεσοπρόθεσμους δημοσιονομικούς στόχους που έχουν συμφωνηθεί με τους Ευρωπαίους και υιοθετήστε πιο φιλικό προς την ανάπτυξη και κοινωνικά συνεκτικό μείγμα φορολογικής πολιτικής». Δηλαδή, μειώστε τους φορολογικούς συντελεστές στην εργασία και τα κέρδη! Αλλά, φευ! Μολονότι ήδη από το 2000 δεν υπήρχαν περιθώρια για αύξηση υπαρχόντων και επιβολή νέων φόρων, λόγω του σκληρού φορολογικού ανταγωνισμού στην Ευρώπη, ο φοροπηχτισμός πηγαίνει σύννεφο!
  2. Καταρτίστε προληπτικό σχέδιο αντιμετώπισης των δημοσιονομικών κινδύνων. Αμ δε! Η ιαχή «Τσοβόλα δώστ΄ όλα» καλά κρατεί…
  3. Αυξήστε τις δημόσιες επενδύσεις. Πρόκειται για σπαρταριστό … ανέκδοτο!
  4. «Ενισχύστε τους ισολογισμούς των τραπεζών, ώστε να στηρίξουν τη βιώσιμη και χωρίς αποκλεισμούς ανάπτυξη. Να εξετάσετε πιο διεξοδικά και με καλό συντονισμό το θέμα της ενίσχυσης των τραπεζικών ισολογισμών και της αναβίωσης του δανεισμού προς όφελος της ανάπτυξης. Τα μέτρα που θα ληφθούν για τα κόκκινα δάνεια να βασιστούν σε αποτιμήσεις του κόστους και της αποτελεσματικότητάς τους και να ληφθούν υπόψη οι δημοσιονομικές επιπτώσεις τους». Να΄ ναι καλά οι … δυσβάσταχτες ανακεφαλαιοποιήσεις εις υγείαν των κορόϊδων συνεπών δανειληπτών!
  5. Αξιοποιήστε περισσότερο τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς και τον εξωδικαστικό μηχανισμό! Ες αύριον τα σπουδαία!
  6. Θωρακίστε την οικονομία, διότι «οι αυξανόμενοι καθοδικοί κίνδυνοι απαιτούν περαιτέρω ενέργειες ενίσχυσης της οικονομίας». Τι είναι αυτό πάλι!
  7. Αυξήστε την ευελιξία στην αγορά εργασίας, διότι η βελτίωση της ευελιξίας στην αγορά εργασίας και αύξηση της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας αποτελούν κομβικής σημασίας προτεραιότητες. Είπαμε, συνώνυμο της «ευελιξίας» στην Ελλάδα είναι η … «ακαμψία»!
  8. Απελευθερώστε αγορές, βελτιώστε το επιχειρηματικό κλίμα και κάνετε «περισσότερα βήματα για τη βελτίωση του επιχειρηματικού κλίματος και τη διευκόλυνση μεγαλύτερων και πιο διαφοροποιημένων επενδύσεων, συμπεριλαμβανομένων μεταρρυθμίσεων στις αγορές προϊόντων οι οποίες χρειάζονταν εδώ και πολύ καιρό και θα έχουν στόχο τη βελτίωση των επιλογών σε προϊόντα, της ποιότητας και του ανταγωνισμού». Ας κάνουμε μιαν ακόμα επιτροπή και … βλέπουμε!
  9. Προχωρήστε στην πλήρη άρση των capital controls. Ε, αυτό είναι τριτομνημονιακό … «επίτευγμα»!
  10. Μην κάνετε νέα ρύθμιση 120 δόσεων. Το ΔΝΤ ζητάει από την κυβέρνηση να επανεξετάσει τα σχέδια θέσπισης άλλης μιας ρύθμισης οφειλών για χρέη προς την εφορία και τα ασφαλιστικά ταμεία, καθώς θα δημιουργούσε κίνδυνο περαιτέρω επιδείνωσης της ήδη αδύναμης κουλτούρας πληρωμών». Από το 1975 ανακοινώνονται, κατά μέσον όρο, δύο αποφάσεις για «περαίωση» εκκρεμών φορολογικών ή ασφαλιστικών υποθέσεων, μολονότι από το 1995 όλες οι εκθέσεις των διοικητών της Τράπεζας της Ελλάδος επισημαίνουν ότι η συχνή χρήση αυτού του «μέτρου» προκαλεί αύξηση των φοροφυγάδων καθώς δικαιώνονται όλα οι προσδοκίες τους!

 

Εκατοντάδες συστάσεις και προειδοποιήσεις

Οι τελευταίες αυτές, μαζεμένες σε «Δεκάλογο» , συστάσεις – προτάσεις του ΔΝΤ είναι μερικές από τις εκατοντάδες παρόμοιες ταπεινωτικές που έχουν απευθυνθεί στη χώρα μας τα τελευταία 120 χρόνια, δηλαδή από το 1898, όταν επεβλήθη η ταπεινωτική πειθαρχία από τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο για τον περιορισμό του χρέους και των δαπανών. Υπενθυμίζω μερικές:

-Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος (ΔΟΕ) από το 1897 έως το … 1978! Έτσι ονομαζόταν ο έλεγχος των δημοσίων οικονομικών της Ελλάδας που επιβλήθηκε από ευρωπαϊκές χώρες που δάνεισαν την Ελλάδα το φθινόπωρο του 1897, ενώ αυτή είχε χρεοκοπήσει τέσσερα χρόνια πριν, με στόχο την αποπληρωμή των χρεών της προς τους πιστωτές της. Τον έλεγχο εκτελούσε μια εξαμελής επιτροπή, η Διεθνής Οικονομική Επιτροπή (Commission Internationale Financière de la Grèce), με μόνιμη εγκατάσταση στην Ελλάδα από το 1897 μέχρι το 1978, δηλαδή επί 81 χρόνια!

-Το Σεπτέμβριο του 1932 η χώρα μας προχώρησε σε συμβιβαστική διαπραγμάτευση του δημόσιου χρέους, αφού υποχώρησε στις διεθνείς πιέσεις.

-Το 1954 ετέθη για πρώτη φορά και μόνο για την Ελλάδα ως όρος για τη χορήγηση δανείου 15 εκατ. δολαρίων από τη Διεθνή Τράπεζα Ανασυγκρότησης η τακτοποίηση των παλαιών δανειακών υποχρεώσεων!

-Το Νοέμβριο 1962 πιέστηκε η χώρα μας να ρυθμίσει το προπολεμικό χρέος της με τους Αμερικανούς ομολογιούχους, επί τη βάσει της αρχής «της αναγνωρίσεως του ονομαστικού κεφαλαίου», μολονότι την ίδια στιγμή οι Γερμανοί και οι Ιταλοί αρνούνταν να επιστρέψουν κατοχικές «πιστώσεις» 165 εκατ. στερλινών, όπως εγγράφως είχαν υποσχεθεί με τη Συμφωνία της Ρώμης!

-Στις 13 Οκτωβρίου 1985 ανακοινώθηκε ένα σκληρό πακέτο μέτρων λιτότητας για να πάει η χώρα τη δεύτερη δόση του κοινοτικού δανείου (η ιστορία συνεχίζεται ως τραγωδία!).

-Στις 4 Αυγούστου 1992 ανακοινώθηκαν νέα φοροεισπρακτικά μέτρα, ύστερα από επίμονες συστάσεις της τότε ΕΟΚ!

 -Στις 19 Σεπτεμβρίου 1994 συζητήθηκε στο Συμβούλιο Ecofin το Πρόγραμμα Σύγκλισης 1994 – 1998 και ανακοινώθηκε η «βόμβα» της υπαγωγής της χώρας μας «στη διαδικασία ελέγχου του υπερβολικού ελλείμματος!

-Η δεύτερη επιτήρηση της ελληνικής οικονομίας από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή έγινε το 2004.

-Ακολούθησε η επιτήρηση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή μετά τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009.

-Στις 23 Απριλίου του 2010 η χώρα παραδόθηκε στις ορέξεις της τρόικας και οι Έλληνες στα τερτίπια των πολιτικών τους!

 

Μερικές συστάσεις του ΔΝΤ διαχρονικά

Tο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) σε όλες τις εκθέσεις του για την ελληνική οικονομία κατά την τελευταία τριακονταετία δεν περιοριζόταν σε διαπιστώσεις, προβλέψεις και προειδοποιήσεις, αλλά προχωρούσε και σε προτάσεις για την εφαρμογή των μέτρων στους ίδιους προβληματικούς τομείς. Συγκεκριμένα:

-Πρότεινε συνεχώς τη διεύρυνση της φορολογική βάσης στη φορολογία εισοδήματος φυσικών προσώπων και τον εξορθολογισμό των συνταξιοδοτικών δαπανών, ώστε να δημιουργηθεί χώρος για στοχευμένη κοινωνική στήριξη προς ευπαθείς ομάδες με χαμηλότερους φορολογικούς συντελεστές.

-Έκανε έκκληση για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και την αντιμετώπιση των υψηλών φορολογικών οφειλών.

-Πρότεινε να ενισχυθεί η απογοητευτική σε επιδόσεις φορολογική διοίκηση, να επικεντρωθούν στις προσπάθειες ελέγχου μεγάλων φορολογουμένων και να ενισχύσουν την εφαρμογή του πλαισίου κατά του ξεπλύματος χρήματος.

-Πρότεινε μια συνολική αναδιάρθρωση του συστήματος ρύθμισης οφειλών με βάση την ικανότητα των οφειλετών να πληρώσουν.

-Τόνιζε την ανάγκη για μείωση των μη εξυπηρετούμενων δανείων για να υποστηριχτεί η πιστωτική επέκταση σε εκείνους που επιδιώκουν ανάπτυξη;

-Πρότεινε την ενίσχυση του νομικού πλαισίου για την αναδιάρθρωση του ιδιωτικού χρέους, συμπεριλαμβανομένων του εξωδικαστικού μηχανισμού επίλυσης διαφορών, και την πλήρη αξιοποίηση του εποπτικού πλαισίου, δίδοντας κίνητρα στις τράπεζες να θέσουν φιλόδοξους στόχους μείωσης των κόκκινων δανείων.

-Υποστήριζε την ταχύτερη δυνατή άρση των κεφαλαιακών περιορισμών για τη διασφάλιση παράλληλα της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας με την εξασφάλιση επαρκούς ρευστότητας στο τραπεζικό σύστημα.

-Ενθάρρυνε τις ελληνικές αρχές να επιταχύνουν την εφαρμογή των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας.

-Αναγνώριζε ότι το βάρος της προσαρμογής έχει πέσει δυσανάλογα στους μισθωτούς και υπογράμμιζε την ανάγκη να διατηρηθούν και να μην αντιστραφούν οι υφιστάμενες μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας , στο άνοιγμα των υπολοίπων κλειστών επαγγελμάτων, την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και τη διευκόλυνση των επενδύσεων και των αποκρατικοποιήσεων.

Τί προωθήθηκε από όλα αυτά; Σχεδόν τίποτα ή, καλύτερα, προωθούνταν μερικά μέτρα με το ζόρι για να παίρνουμε τις … δόσεις των δανείων και μετά οι γνωστές … εμπλοκές.

Υπενθυμίζω μερικές συγκεκριμένες παλαιότερες χαρακτηριστικές συστάσεις, προτάσεις και προειδοποιήσεις του ΔΝΤ προς τις ελληνικές κυβερνήσεις:

«Νέα κομματική άλωση της χώρας  και της οικονομίας με αθρόες προεκλογικές προσλήψεις , «Τα παθήματα δεν γίνονται μαθήματα στη Νέα Δημοκρατία, όπως στα … ψάρια και στον ελληνικό λαό!», «Αυλόπορτα» Παλαιομάνινας: Ούτε 150.000 ευρώ αξίζει το επιβλητικότερο μνημείο της αρχαιότητας!», «Σε λίγο, για 50.000 ευρώ, δεν θα είναι όρθιος και ο εμβληματικός Πύργος στην Ακρόπολη της Παλαιομάνινας!» είναι μερικοί  τίτλοι σχολίων και άρθρων που διεγράφησαν, όπως καταγγέλλει ο πολύπειρος, επί πενήντα χρόνια, μαχητικός δημοσιογράφος και συγγραφέας από την Παλαιομάνινα

Ε, λοιπόν, έγινε κι αυτό! Και, ειλικρινά, δεν το περίμενα  στη δύση της καριέρας μας και της ζωής μου. Διότι,  στα πενήντα χρόνια επαγγελματίας δημοσιογράφος , από τα οποία τριάντα  χρόνια διευθυντής μεγάλων αθηναϊκών εφημερίδων και περιοδικών , χωρίς να   έχω  καμιάν επίπληξη ή καταγγελία ή χωρίς να έχω «φάει» καμιάν  αγωγή ή μήνυση για εκατοντάδες άρθρα μου, σχόλια, αναλύσεις, αφιερώματα και βιβλία μου,  μού «τη «φύλαγε» η Κοινότητα του Facebook! Σε διάστημα ενός περίπου μηνός από τότε που, ύστερα από πέντε χρόνια, δημιούργησα  πρόσφατα το δημοσιογραφικό μου μπλογκ  www.kirykoy.webnode.gr , στο οποίο άρχισα να αναρτώ δικά μου επίκαιρα άρθρα, σχόλια και αναλύσεις καθώς και άλλων φίλων και συνεργατών μου, όπως του συνάδελφου Αθανασίου Παπανδρόπουλου, άρχισαν οι … «ειδοποιήσεις»…

Μάλιστα, από την πρώτη κιόλας ανάρτηση καταλάβαινα ότι κάτι δεν πάει καλά. Και οι υποψίες μου δικαιώνονταν συνεχώς  και ιδιαίτερα από την ανάρτηση του άρθρου μου υπό τον τίτλο «Νέα κομματική άλωση της χώρας  και της οικονομίας με αθρόες προεκλογικές προσλήψεις» και με μια σελίδα με χαρακτηριστικά σκίτσα του Κώστα Μητρόπουλου του 1988 στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο». Από τότε,  δυστυχώς, άρχισαν οι «ειδοποιήσεις» ότι με το άρθρο αυτό και τα επόμενα παραβίαζα « τους όρους  της Κοινότητας»! Οι ειδοποιήσεις αυτές συνεχίζονταν  μετά την ανάρτηση κάθε σχεδόν άρθρου, ώσπου  τελευταία, δηλαδή πριν από μερικές ώρες, διεγράφησαν τα πάντα, δηλαδή και το άρθρο του συνάδελφου Αθανασίου Παπανδρόπουλου υπό τον τίτλο «για μια καλύτερη ζωή», το οποίο είχε πολλές επισκέψεις!

Ασφαλώς, θα διερωτηθείτε ποια είναι τα άρθρα αυτά, τα οποία, κατά το fecebook «παραβίαζαν τους όρους της Κοινότητας». Ευχαρίστως, τα παραθέτω με απογοήτευση, αγανάκτηση και απελπισία, διότι θέλω να τονίσω ότι αυτή τη δημοσιογραφία έμαθα, αυτή τη δημοσιογραφία υπηρετώ πενήντα χρόνια και  με αυτή τη δημοσιογραφία ενημέρωνα δύο περίπου γενεές Ελλήνων χωρίς να έχω κανένα πρόβλημα (με εξαίρεση τη επταετή χούντα!): Λοιπόν, οι τίτλοι των άρθρων μου (κι όχι … πορνό!) ήταν οι ακόλουθοι (και διεγράφησαν μετά τις συνεχείς ειδοποιήσεις!):

-«Νέα κομματική άλωση της χώρας  και της οικονομίας με αθρόες προεκλογικές προσλήψεις» (Δύο  χαρακτηριστικά φωτογραφικά ντοκουμέντα με τα οποία δικαιώνεται  στην Ελλάδα συνεχώς η ρήση του Μαρξ ότι «η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά ως τραγωδία και τη δεύτερη ως φάρσα»)

-«Τα παθήματα δεν γίνονται μαθήματα στη Νέα Δημοκρατία, όπως στα … ψάρια και στον ελληνικό λαό!»  (Ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης κάλεσε να επιστρέψουν στο κόμμα όσοι έφυγαν για να μακρύνει ο ήδη μεγάλος κατάλογος των αποσκιρτησάντων  και ανταμειφθέντων  καρεκλοθηρευτών και με άλλα ονόματα)

-«Ντάνος» – Οδυσσεύς = 100-0!, «Ντάνος- Μακρυγιάννης= 200-0!»

-«Αυλόπορτα» Παλαιομάνινας: Ούτε 150.000 ευρώ αξίζει το επιβλητικότερο μνημείο της αρχαιότητας!» (Είναι έτοιμη να καταρρεύσει, μαζί με τον σάπιο πια ξύλινο «νάρθηκα», ο οποίος τοποθετήθηκε … προσωρινά πριν από … 22 χρόνια!!!)

-«Σε λίγο, για 50.000 ευρώ, δεν θα είναι όρθιος και ο εμβληματικός Πύργος στην Ακρόπολη της Παλαιομάνινας!» 

(Ο επικεφαλής των αρχαιολογικών ανασκαφών στην Ακρόπολη της Παλαιομάνινας καθηγητής κ. Βασίλης Λαμπρινουδάκης έχει προ πολλού προειδοποιήσει για τον κίνδυνο κατάρρευσης της γωνίας του Πύργου, αλλά φεύ!)

-«Δυτική Ελλάδα: και η φτώχεια είναι πάντα σύντροφος…» (Η παραμονή της  στις πρώτες θέσεις του  πίνακα των φτωχότερων περιοχών της Ελλάδος και της Ευρωπαϊκής Ένωσης επί δεκαετίες αποτελεί ένα δυσεξήγητο οικονομικά οξύμωρο, αφού είναι η περιοχή που έχει πολλά και μοναδικά ίσως συγκριτικά πλεονεκτήματα (θάλασσα, λιμάνια, ποτάμια, λίμνες, πολιτισμό, εκπληκτικό γεωγραφικό ανάγλυφο κλπ) τα οποία αποτελούν εκρηκτική πρώτη ύλη για μόνιμα υψηλή ανάπτυξη)

-«Και οι «Δύο ‘ κκλησιές» στο έλεος της εγκληματικής νεοελληνικής αδιαφορίας. (Εκεί κοντά, μετά την απέραντη αρχαία πόλη της Παλαιομάνινας, τον θολωτό τάφο της Μήλας, τον παράξενο γήλοφο του παλιού νεκροταφείου και το μυθικό «Παζαράκι» με τους αρχαίους σιρούς, και οι δύο μεγάλες  βυζαντινές εκκλησίες του 10ου αιώνα μ.Χ. στην αριστερή όχθη του Αχελώου  έχουν μόνιμη  «συντροφιά …  θάμνους, δέντρα, χόρτα) -«102+1 (τάχα «αναπτυξιακή») τράπεζες για «το καλό μας»!» (Ο κ. Δραγασάκης, λακτίζων αγρίως  προς την πραγματικότητα  των εφιαλτικών ανακεφαλαιοποιήσεων, τα ζοφερά μηνύματα για  το ευρωπαϊκό και ελληνικό τραπεζικό σύστημα και τα αλήστου μνήμης παρόμοια κρατικά τερτίπια προηγούμενων  δεκαετιών ανακοίνωσε την ίδρυση  νέας κρατικής Αναπτυξιακής Τράπεζας)

-«Μπορεί να γίνει σήμερα κάθαρση και σωτηρίας της χώρας  με … αγγούρια;» (Απογοητευτική διάψευση της προφητείας του Κωστή Παλαμά «και μην έχοντας πιο κάτου άλλο σκαλί να κατρακυλήσει, πιο βαθειά στου κακού τη σκάλα, για τ` ανέβασμα ξανά, που σε καλεί»  από τη συνεχιζόμενη κατρακύλα της ελληνικής Βουλής και των θεσμών).

Πείτε μου, λοιπόν, και πείτε το και στο facebook: Παραβιάζουν τους όρους της Κοινότητας τα άρθρα μου για τις  ανακοινούμενες αθρόες προεκλογικές προσλήψεις επί σαράντα πέντε χρόνια , για τις  συγκεκριμένες αποσκιρτήσεις  και η ανταμοιβή από τα κόμματα, για τους υπό κατάρρευση  αρχαίους πύργους και Πύλες, για τη μόνιμη φτώχεια στη Δυτική Ελλάδα; Δηλαδή, άρθρα που  δημοσιεύθηκαν και  στις φιλόξενες  ηλεκτρονικές εφημερίδες  των Αθηνών “lykavittos”, “New-deal” “Kourdistoportokali”  και άλλες, καθώς και στις φιλόξενες  ηλεκτρονικές εφημερίδες της Αιτωλοακαρνανίας, του τόπου καταγωγής μου, “aixmi”, “epoxi”, “Agrinionews” και “iaitoloakarnania”;

Σημειώνω ότι στο διαγραφέν άρθρο μου για τις προεκλογικές προσλήψεις επί … 45 χρόνια, περιλαμβανόταν και μια έρευνα  για το αμόκ προεκλογικών δαπανών το 1996, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την απομάκρυνση του Γιάννη Μαρίνου από τη θέση του διευθυντή του «Οικονομικού Ταχυδρόμου» επί 35 χρόνια και την «…ευδόκιμη παραμονή μου στην ίδια θέση», δηλαδή του αρχισυντάκτη –διευθυντή Σύνταξης. Φυσικά, ύστερα από τριάντα χρόνια, στη συνέχεια έφυγα από τον ΔΟΛ και ανέλαβα τη διεύθυνση του «Ελεύθερου Τύπου της Κυριακής»!

Σελίδα 10 από 13

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Η ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας ΑΙΧΜΗ, πρώτης σε κυκλοφορία και αναγνωσιμότητα στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Ειδήσεις, σχόλια, ρεπορτάζ, κοινωνικά, αθλητικά, μικρές αγγελίες

Η Αιτωλοακαρνανία