Αγγελίες    Επικοινωνία

Του Δημήτρη Στεργίου

Στις 12 Οκτωβρίου 1985 ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου και ο τότε υπουργός Εθνικής Οικονομίας Κωνσταντίνος Σημίτης ανακοίνωσαν ένα πρωτόγνωρα σκληρό πακέτο μέτρων  για να ληφθεί η δεύτερη δόση του κοινοτικού δανείου, όπως έκαναν και όλες οι επόμενες  κυβερνήσεις, με καλύτερες και προθυμότατες όλες τις μνημονιακές!

Το σκίτσο του Κώστα Μητρόπουλου δημοσιεύθηκε στα Νέα» και αναδημοσιεύθηκε στον «Οικονομικός Ταχυδρόμο» την 1η Φεβρουαρίου του 1990. Δηλαδή πέρασαν από τότε πάνω από  … τριάντα χρόνια, αλλά η ελληνική οικονομία ούτε … φύλλο … συκής φόρεσε ποτέ! Μόνο … φέσια από δάνεια … 400 δις. ευρώ…

Ξέρω ότι η ανάρτηση αυτή ίσως στενοχωρήσει μερικούς φίλους μου. Αλλά, η αλήθεια πρέπει να λέγεται. Διότι η αλήθεια, όπως λέει και το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον ελευθερώνει τους ανθρώπους. Όπως θα ελευθερώσει κι άλλους, όταν (θεού θέλοντος) στις 4 Αυγούστου θα παρουσιάσω παρόμοιο σκληρό πακέτο που ανακοίνωσε την ημέρα αυτή η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Άλλωστε, όλα αυτά είναι πασίγνωστα, καθώς συμπεριλαμβάνονται σε όλα τα άρθρα μου και 20 οικονομικά  βιβλία μου  μετά το 1970!

Στο ίδιο, λοιπόν,  έργο της λιτότητας, της λεηλασίας, των περικοπών, της αβάσταχτης φορολογίας, των υψηλών δημόσιων ελλειμμάτων, του υψηλού δημόσιου χρέους, της κομματικής και πολιτικής αναξιοπιστίας, της υπερχρέωσης και της απίστευτης σπατάλης εθνικών και δανειακών πόρων επί  34 χρόνια. Ως δυστυχείς Σίσυφοι.

Σήμερα, στις 12 Οκτωβρίου, λοιπόν, συμπληρώθηκαν 34χρόνια από το βράδυ εκείνο  του 1985, όταν ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου και ο τότε υπουργός Εθνικής Οικονομίας και μετέπειτα πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης  ανακοίνωσαν, από την τηλεόραση, το πιο σκληρό πακέτο οικονομικών μέτρων που είχε εφαρμοσθεί έως τότε στη χώρα μας και που, δυστυχώς, κι αυτό δεν πέτυχε τους στόχους του. Σημειώνεται ότι, όπως και τα τελευταία μνημονιακά  χρόνια , τα μέτρα αυτά ανακοινώθηκαν ύστερα από πιέσεις της τότε ΕΟΚ για να δοθεί η δεύτερη δόση του κοινοτικού δανείου που είχε υποσχεθεί στην τότε  ελληνική κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει σοβαρά μακροοικονομικά προβλήματα και διαρθρωτικές αδυναμίες.

 Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως τραγωδία, όπως τα τελευταία χρόνια με τα Μνημόνια και τους σκληρούς ελέγχους της τρόικας, δηλαδή όπως θα έκανε ο καθένας αν ήμασταν … δανειστές!

 Όπως και τα  τελευταία μνημονιακά χρόνια και, φυσικά, όλα τα προηγούμενα45 χρόνια, καμία σχεδόν ελληνική κυβέρνηση δεν υλοποίησε καμία σχεδόν από τις δεσμεύσεις που ανελάμβανε για να παίρνει … «τις δόσεις»  λόγω του πολιτικού κόστους που συνεπαγόταν ακόμη και η πιο δειλή διαρθρωτική αλλαγή!.

Κι έτσι καταγγελλόταν συνεχώς η χώρα μας, επισήμως, από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, όπως θα αναφέρουμε πιο κάτω, ως αφερέγγυα και αναξιόπιστη, αφού πήγε χαμένο και το δάνειο αυτό, όπως και το 1,6 περίπου τρισ. ευρώ που εισέρευσαν στα δημόσια ταμεία, με τη μορφή κοινοτικών πόρων, δανείων και φόρων, μετά το 1981!

Αλλά, τα καλά τα «παλληκάρια» των ελληνικών κυβερνήσεων, αντί διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων που υπόσχονταν επιδίδονταν σε μια πρωτοφανή «δημιουργική λογιστή» ωραιοποίησης βασικών οικονομικών- κυρίως δημοσιονομικών- μεγεθών για να εξακολουθούν να λαμβάνουν τις κοινοτικές ενισχύσεις και να συνεχίσουν το όργιο της σπατάλης με την κρατικοποίηση ιδιωτικών επιχειρήσεων, με τη συντήρηση δεκάδων δημόσιων εκτροφείων και το «χάϊδεμα»  κυρίως αρχισυνδικαλιστάδων του κρατικομοπωλιακού δημόσιου τομέα με παροχές, με μειώσεις του χρόνουσυνταξιοδότησης, με την ένταξη συνεχώς εργαζομένων στα «βαρά και ανθυγιεινά επαγγέλματα», με συνταξιούχους «μαϊμού»  κλπ.κλπ.

Με όλα αυτά κι εκείνα,  η χώρα μας μετά το 1980 ήταν πάντοτε σε κρίση και χρεοκοπία και ότι οι εκάστοτε διεθνείς κρίσεις, όπως και εκείνη που είναι σε εξέλιξη από το 2008, απλώς την αποδυνάμωναν  συνεχώς και την είχαν οδηγήσει πολλές φορές στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.

 

Τα μέτρα του 1985

Υπενθυμίζω, με την ευκαιρία της επετείου αυτής, μερικά από τα μέτρα που περιείχε το πακέτο αυτό του Οκτωβρίου του 1985:

Εφάπαξ υποτίμηση της δραχμής κατά 15% (εννοείται ότι σήμερα που το νόμισμα είναι το ευρώ και όχι η δραχμή δεν μπορεί να γίνει υποτίμηση).

Τροποποίηση του συστήματος της Αυτόματης Τιμαριθμικής Αναπροσαρμογής (ΑΤΑ) από την 1η Ιανουαρίου 1986 ως εξής: Πρώτον, αναπροσαρμογή ονομαστικών αμοιβών με βάση την προβλεπόμενη εξέλιξη των τιμών στο επόμενο τετράμηνο (και όχι με βάση τον πληθωρισμό που σημειώθηκε το προηγούμενο τετράμηνο). Δεύτερον, αφαίρεση από την αναμενόμενη αύξηση του δείκτη τιμών καταναλωτή της επίπτωσης του εισαγόμενου πληθωρισμού.

Καθιέρωση με νόμο για το 1986 και το 1987 κανόνα ότι το ανώτατο ποσοστό αύξησης των αποδοχών για τους μισθωτούς του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα θα είναι εκείνο που προκύπτει από την τροποποιημένη ΑΤΑ.

Στους μισθωτούς του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα των οποίων οι συνολικές ακαθάριστες μηνιαίες αποδοχές είναι στις 31 Δεκεμβρίου 1985 μεγαλύτερες από 150.000 δεν θα χορηγηθεί ΑΤΑ την 1η Ιανουαρίου 1986.

Η αύξηση των αγροτικών τιμών θα είναι μικρότερη από τον επιδιωκόμενο πληθωρισμό.

Έκτακτη εφάπαξ εισφορά επί των κερδών των επιχειρήσεων και των ελεύθερων επαγγελματιών.

Καθιέρωση προσωρινά για ένα ευρύ φάσμα εισαγωγών της υποχρεωτικής κατάθεσης προκαταβολών στην Τράπεζα της Ελλάδος.

Υπενθυμίζω ότι μόλις  τέσσερις μήνες νωρίτερα, κατά την προεκλογική περίοδο του Ιουνίου 1985 το ΠΑΣΟΚ με αφίσες υποσχόταν «για ακόμα καλύτερες μέρες». Φυσικά, το ίδιος υπόσχονταν προεκλογικά όλες οι κυβερνήσεις μετά τη μεταπολίτευση!!!

Αυτό το βαρύ πακέτο μέτρων πλήρωσαν ακριβά οι εργαζόμενοι και οι φορολογούμενοι κατά τη διετία 1986 – 1987 εφαρμογής του Προγράμματος Σταθερότητας. Συγκεκριμένα, το 1986 και το 1987 ο πραγματικός μισθός μειώθηκε κατά -8,9% και -4,4% αντίστοιχα. Επίσης, οι άμεσοι φόροι, ως ποσοστό του ΑΕΠ, αυξήθηκαν το 1986 και το 1987 στο 5,8% και 5,8% αντίστοιχα, από 5,4% το 1985, ενώ οι έμμεσοι φόροι αυξήθηκαν στο14,5% και 15,3% αντίστοιχα από 12,9% το 1985.

Κι επειδή πολλοί καμάρωναν στη συνέχεια για το Πρόγραμμα αυτό (όπως και για τα σημερινά  Μνημόνια ότι θα μας βγάλουν από την κρίση … γρήγορα!) υπογραμμίζουμε ότι δεν επέτυχε το στόχο για τον οποίο εφαρμόστηκε, δηλαδή τη σταθεροποίηση της ελληνικής οικονομίας. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι το ΑΕΠ από 2,5% που είχε αυξηθεί το 1985, κατά τα δύο χρόνια εφαρμογής του Προγράμματος, συρρικνώθηκε στο 0,5% και -2,3%! Επίσης, ο πληθωρισμός από 19,3% το 1985 διαμορφώθηκε στο 23% το 1986 και στο 16,4% το 1987. Ακόμα, το έλλειμμα, ως ποσοστό του ΑΕΠ, διαμορφώθηκε σε υψηλότερα επίπεδα από τα αντίστοιχα του 1981, του 1982, του 1983 και του 1984. Ανήλθε στο 9,5% και 9,2% του ΑΕΠ το 1986 και το 1987, σημειώνοντας απλώς μια μικρή συρρίκνωση σε σχέση με το 1985 (11,7% του ΑΕΠ). Όσον αφορά στο δημόσιο χρέος επισημαίνεται ότι κι αυτό, αντί συρρίκνωσης, παρουσίασε … αύξηση στο 54,5% του ΑΕΠ και στο 55,7% του ΑΕΠ το 1986 και το 1987 αντίστοιχα από 53,7% του ΑΕΠ που ήταν το 1985.

Αλλά, πέρα από τα ντοκουμέντα αυτά, η αποτυχία του Προγράμματος Σταθερότητας του 1985 καταδεικνύεται και από εκθέσεις – καταπέλτες διεθνών οργανισμών. Συγκεκριμένα, στην έκθεσή του για την ελληνική οικονομία, η οποία δόθηκε στη δημοσιότητα το Δεκέμβριο του 1989, ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) επισημαίνει μεταξύ των άλλων τα εξής: «Το σταθεροποιητικό πρόγραμμα της διετίας 1986 – 1987 δεν δημιούργησε συνθήκες για ταχύτερη εξελισσόμενη ανάπτυξη, αφού μετά τη λήξη του προγράμματος οι ανισορροπίες ήταν ακόμη μεγάλες και δεν αντιμετωπίστηκαν επαρκώς τα δομικά μακροοικονομικά θέματα…».

Δραματική είναι και η πολυσέλιδη επιστολή - κόλαφος που έστειλε στις 19 Μαρτίου 1990 προς τον τότε πρωθυπουργό «αθώο του αίματος»  αείμνηστο Ξενοφώντα Ζολώτα ο τότε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και θερμός φίλος του Ανδρέα Παπανδρέου Ζακ Ντελόρ, ο οποίος υπενθύμισε και το δάνειο που είχε χορηγήσει η Κοινότητα (πρώτη δόση το 1985 και δεύτερη δόση το 1986) για να στηρίξει, όπως τονίζει, «πρόγραμμα οικονομικής σταθεροποίησης, που είχε ως στόχο τη μείωση του υπερβολικού ελλείμματος του δημόσιου τομέα και τη βελτίωση των αποτελεσμάτων στους τομείς του πληθωρισμού και του ισοζυγίου πληρωμών».

Και αναφερόμενος στο κοινοτικό δάνειο αφήνει και το «καρφί»: «όσο για την Επιτροπή, θα βρισκόταν στη δύσκολη θέση να έχει συμμετάσχει και συνδέσει την ίδια την αξιοπιστία της σε απόφαση δανείου του οποίου οι όροι δεν τηρήθηκαν από τον οφειλέτη…»! Το ίδιο καρφί πέταξε ο. Ντελόρ και κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα για να συμμετάσχει στη γενική συνέλευση του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών στις 26 Μαϊου 1992. Είπε: «Η ελληνική οικονομία απετέλεσε, με τον πλέον σαφή τρόπο, την εξαίρεση καθώς δεν συμμετείχε (από το 1985) στη γενική ευρωπαϊκή πορεία, ούτε σε ό,τι αφορά τη μακροοικονομική πορεία, ούτε σε ό,τι αφορά τη διαρθρωτική προσέγγιση. Και η αποτυχία αυτή καταγράφηκε παρά τη συνεχή υποστήριξή της από τους κοινοτικούς πόρους»!

Έτσι, αφού η χώρα μας πήρε και τη δεύτερη δόση του κοινοτικού δανείου, το περιβόητο αυτό Πρόγραμμα Σταθερότητας ανετράπη βίαια με δηλώσεις του στη Βουλή από τον ίδιο τον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου στις 26 Νοεμβρίου 1987, εξαναγκάζοντας σε παραίτηση τον τότε υπουργό Εθνικής Οικονομίας Κώστα Σημίτη. Μάλιστα, η ανατροπή αυτή έγινε την ίδια ώρα που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε έκθεσή της υπεδείκνυε τη μείωση των ελλειμμάτων, την αναδιοργάνωση των συντάξεων (ναι, από τότε!), την απαγόρευση προσλήψεων στο δημόσιο τομέα και τη διεύρυνση της φορολογικής βάσης…

Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 03/10/2019

του Δημήτρη Στεργίου 

Η υπουργός παιδείας Νίκη Κεραμέως επανέφερε την επιλογή σημαιοφόρων μαθητών με βάση τις επιδόσεις τους στα μαθήματα και όχι με κλήρωση που είχε καθιερώσει ο Κώστας Γαβρόγλου.

Ομολογώ ότι συγκινήθηκα από την εγκύκλιο του υπουργείου Παιδείας που αναφέρει ότι το κριτήριο για την επιλογή σημαιοφόρων προβλέπεται να είναι η σχολική επίδοση των μαθητών. «Το κριτήριο για την επιλογή σημαιοφόρων προβλέπεται να είναι η σχολική επίδοση των μαθητών», λέει το υπουργείο Παιδεία ενόψει της επετείου της 28ης Οκτωβρίου.

Παράλληλα, ομολογώ ότι συγκινήθηκα καθώς  πριν από δύο χρόνια, με νόμο του τότε υπουργού Παιδείας  Κώστα Γαβρόγλου αποφασίστηκε οι σημαιοφόροι στα Δημοτικά Σχολεία να αναδεικνύονται με κλήρωση μεταξύ όλων των μαθητών, αντί αυτών που  είχαν άριστα στις βαθμολογικές επιδόσεις όλων των μαθημάτων.

Και σπεύδω να διευκρινίσω ότι χάρηκα και συγκινήθηκα διότι στις 27 Οκτωβρίου του 1960, κατά την Εορτή της Σημαίας δεν κληρώθηκα, αλλά ανακηρύχθηκα σημαιοφόρος με βάση τις επιδόσεις μου σε όλα τα μαθήματα κατά το προηγούμενο σχολικό έτος 1959-1960. Για το λόγο αυτό κάθε χρόνο, στις 27 Οκτωβρίου, θεριεύουν οι αναμνήσεις μου για την ημέρα αυτή. Διότι, αυτή η μέρα ήταν η Γιορτή της Σημαίας στα (εξατάξια τότε) γυμνάσια της πατρίδας μας. Αυτή η γιορτή, πριν από πενήντα – εξήντα χρόνια (στις δεκαετίες του 1950 και του 1960, για παράδειγμα) ήταν μια περίλαμπρη σχολική, κοινωνική και πνευματική εκδήλωση στο Γυμνάσιο Αρρένων της Παλαμαϊκής  Σχολής Μεσολογγίου. Τότε,  προσκαλούνταν ή έρχονταν αυθορμήτως να παρευρεθούν στην εκδήλωση αυτή όλες οι αρχές της ιεράς πόλης (νομάρχης, δήμαρχος, εκπρόσωπος της Αστυνομίας, της Εκκλησίας, εκπρόσωποι  δημόσιων οργανισμών), εκπρόσωποι επιχειρηματικών, εμπορικών, πολιτιστικών και πνευματικών φορέων της  καθώς (και κυρίως) επιφανείς προσωπικότητες και γόνοι ιστορικών οικογενειών του Μεσολογγίου ως χορηγοί, δηλαδή ως αθλοθέτες (χρηματικά βραβεία, τιμητικές διακρίσεις, τιμητικές πλακέτες, σπάνια βιβλία κ.λπ.) για τους  άριστους μαθητές.

Κατά την εκδήλωση αυτή, ύστερα από τις γνωστές, αλλά ολιγόλογες προσφωνήσεις του εκάστοτε γυμνασιάρχη, ανακηρύσσονταν ο σημαιοφόρος του Γυμνασίου  σε όλες τις παρελάσεις  που διοργανώνονταν στο Μεσολόγγι κατά τη διάρκεια του συγκεκριμένου σχολικού έτους (στο Μεσολόγγι  πραγματοποιούνταν παρελάσεις κατά τις εθνικές εορτές της 28ης Οκτωβρίου και 25ης Μαρτίου, κατά τις εορτές της Εξόδου των Ελεύθερων Πολιορκημένων κάθε Σάββατο του Λαζάρου και την Κυριακή των Βαϊων) και σε άλλες τοπικές εορτές. Ως σημαιοφόρος ανακηρυσσόταν με εκφώνηση του εκάστοτε γυμνασιάρχη ο πρώτος στη βαθμολογία μαθητής της Πέμπτης Τάξης  κατά το προηγούμενο σχολικό έτος. Επίσης, ως παραστάτες ανακηρύσσονταν και εκφωνούνταν από  το γυμνασιάρχη οι μαθητές της Πρώτης, Δευτέρας, Τρίτης, Τετάρτης και Πέμπτης Τάξης, οι οποίοι πρώτευσαν σε βαθμολογία κατά το προηγούμενο σχολικό έτος.

Ο γράφων θυμάται έντονα την ημέρα αυτή διότι στις 27 Οκτωβρίου του 1960 ο τότε γυμνασιάρχης μου, αείμνηστος Παναγιώτης Κρήτας,  με ανακήρυξε σημαιοφόρο του Γυμνασίου Αρρένων της Παλαμαϊκής Σχολής Μεσολογγίου για το σχολικό έτος 1960 – 1961, διότι, όπως υπογράμμισε, πρώτευσα σε όλα τα μαθήματα. Θυμάμαι τη στιγμή που με προσκάλεσε να παραλάβω τη σημαία λέγοντας με συγκίνηση (ήταν ένας πολύ ευσυγκίνητος και ευαίσθητος γυμνασιάρχης, αλλά για την περίπτωσή μου συνέτρεχαν μερικοί ακόμη πρόσθετοι λόγοι να είναι ακόμα πιο βουρκωμένα τα μάτια του): «Στεργίου, σού παραδίδω την ιεράν σημαίαν  δια να την φυλάττης και να την τιμάς!»

Μετά την ανακήρυξη – εκφώνηση του σημαιοφόρου και των πέντε (αριστούχων στις προηγούμενες τάξεις) παραστατών, απονέμονταν τα βραβεία από το υπουργείο Παιδείας σε διακρινόμενους μαθητές (και φυσικά στο σημαιοφόρο και τους παραστάτες), καθώς και χρηματικά βραβεία, τιμητικές διακρίσεις και πλακέτες σε όλους εκείνους που είχαν διακριθεί σε ορισμένα μαθήματα, όπως Αρχαία Ελληνικά, Έκθεση, Ιστορία, Μαθηματικά. Θυμάμαι ότι ο γράφων τα «σάρωσε» όλα!  Κατά την εκδήλωση παρευρισκόταν και ο αείμνηστος πατέρας μου, ο Λεωνίδας, ο οποίος πέρα από συγκινημένος ήταν και … περιχαρής, διότι αμέσως έσπευσε να εξοφλήσει το καθυστερημένο ενοίκιο του δωματίου όπου έμενα μόνιμα στο Μεσολόγγι σε όλα τα σχολικά έτη και το εστιατόριο, όπου έτρωγα (λιτά, βεβαίως, βεβαίως!) με το …τεφτέρι!!! (ευτυχώς που έρχονταν  ενισχύσεις δις  την εβδομάδα από το χωριό με το ελληνοβλάχικο μάλλινο ταγάρι (ή τράστου = ελληνική λέξη), γεμάτο από… ψωμί, πίτα, ελιές, τυρί και αυγά!!!

Εννοείται ότι η ίδια ιερή αυτή εκδήλωση για την ελληνική σημαία και για τα ελληνικά σχολεία πραγματοποιούνταν και στο Γυμνάσιο Θηλέων του Μεσολογγίου, το οποίο λειτουργούσε χωριστά και λίγο μακριά από εκείνο των Αρρένων σε ιδιαίτερο κτιριακό συγκρότημα, προφανώς για να μην αναπτύσσονται …νεανικοί έρωτες!!!

Στην εκδήλωση για τη Γιορτή της Σημαίας κατά το επόμενο σχολικό έτος, δηλαδή το 1961, ο γράφων ανακηρύχθηκε πάλι πρώτος σε βαθμολογία μαθητής με ό,τι αυτό συνεπαγόταν (χρηματικά βραβεία, έπαινοι, βιβλία κ.λπ.).  Όλα αυτά τα παρέλαβε ο αείμνηστος πατέρας μου, διότι ο γράφων έλειπε στην Αθήνα για τις ανώτατες σπουδές.  Και τα χρηματικά αυτά ποσά που «μάζεψε» ο πατέρας μου πήγαν για τον ίδιο σκοπό, δηλαδή την  πληρωμή  του (χρωστούμενου) ενοικίου του δωματίου μου στο Μεσολόγγι και το  μηδενισμό του χρέους που αναγραφόταν στο τεφτέρι του εστιάτορα… για το σχολικό έτος 1960-1961…

Τώρα, θα με ρωτήσετε: Και γιατί μας τα λέτε όλα αυτά; Για… ηθικοπλαστικούς λόγους;  Για παιδαγωγικούς λόγους; Όχι! Μόνο για διδακτικούς λόγους!

*Στη φωτογραφία απεικονίζεται ο Δημήτρης Στεργίου ως σημαιοφόρος του Γυμνασίου Αρρένων της Παλαμαϊκής Σχολής Μεσολογγίου κατά την παρέλαση για την εθνική γιορτή της 25ης Μαρτίου το 1961.

Μπορείτε να προμηθευτείτε την εφημερίδα στα περίπτερα του νομού

Μετά τον πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο, και ο πρωθυπουργός επανέλαβε στον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών ότι η Τουρκία παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο, ενώ για τα «κατορθώματα» και «επανορθώματα» των πολιτικών μας χρειαζόταν προ πολλών δεκαετιών η «φρόνησις», η «διορατικότης» και η «προορατικότης», όπως, μάταια, θα συμβούλευε ο εθνάρχης όλους τους Έλληνες.

Του Δημήτρη Στεργίου

Αν ο Ελευθέριος Βενιζέλος άκουγε όλα αυτά που επαναλαμβάνει ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος σε κάθε ευκαιρία, είτε στο εσωτερικό είτε στο εξωτερικό, για την ευρωπαϊκή προοπτική των Σκοπίων, της Αλβανίας και της Τουρκίας, και τώρα ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο (και… συγκινήθηκε!!!), θα αντιδρούσε πολύ άγρια και άσχημα! Είπε, λοιπόν, τώρα και ο πρωθυπουργός ότι η Τουρκία παραβιάζει κατάφωρα το Διεθνές Δίκαιο…

 «Ακούγοντας», λοιπόν, όλα αυτά ο Ελευθέριος Βενιζέλος θα φώναζε εκκωφαντικά και στον πρωθυπουργό της Ελλάδος και σε όλους τους Έλληνες πολιτικούς ότι «οι Ευρωπαίοι δεν κατανοούν τα δίκαια, αλλά τα συμφέροντα». Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πάψουν τόσο ο πρόεδρος της Δημοκρατίας όσο και οι Έλληνες πολιτικοί να επικαλούνται τα ελληνικά δίκαια, το διεθνές δίκαιο. Από τον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» (29 Σεπτεμβρίου 1994) παραθέτω σχετικό απόσπασμα με σχόλια του Γιάννη Μαρίνου:

«…Ειλικρίνεια-Αλήθεια. Ιδού η μέθοδός μο., Μην ομιλείτε περί ιστορικών δικαίων. Δεν κάμνουν εντύπωσιν εις τους Ευρωπαίους. Εγώ, κατά την διάρκειαν των Συνδιασκέψεων έθεσα ως βάσιν των αξιώσεων της Ελλάδος τον εθνολογικόν, ουχί τον ιστορικόν χαρακτήρα των εδαφών τα οποία εζήτησα. Άλλα έθνη, προβάλλοντα ιστορικάς αξιώσεις απέτυχον. Τα περισσοτέρας ιστορικάς απαιτήσεις θα ημπορούσε να έχη η Ελλάς. Αλλά η Ευρώπη δεν λαμβάνει υπόψιν τοιαύτας αξιώσεις. Ουδέποτε έκαμα χρήσιν των ιστορικών δικαιωμάτων μας. Εζήτησα την Θράκην διότι πλειονοψηγεί εκεί το ελληνικόν στοιχείον. Εζήτησα την Ιωνίαν διότι πλειοψηφούν οι Έλληνες εκεί. Η αξίωσίς μας δια την Κωνσταντινούπολιν, ήταν άλλοτε πρωτεύουσα του Βυζαντινού Κράτους. Αλλά, κυρίως, η αξίωσίς μας βασίζεται επί του σημερινού πληθυσμού της Κωνσταντινουπόλεως . Εάν η Κωνσταντιντινούπολις δεν είχε τον ελληνικόν πληθυσμόν της, εάν οι ‘Ελληνες δεν επλειονοψηφούσαν εν Θράκη και Ιωνία, ως δημοκρατικός άνθρωπος δεν ηδυνάμνην και δεν εδικαιούμην να εγείρω επ΄ αυτών αξιώσεις. Αλλά και κάτι άλλο. Εις τα υπομνήματά μου και τα προφορικά μου διαβήματα, ουδέποτε έκαμα χρήσιν του όρου «ελληνικά δίκαια». Ο όρος αυτός είναι συναισθηματολογικός. Οι δε Ευρωπαίοι δεν τον εννοούν. Ο όρος μου ήταν «ελληνικά συμφέροντα». Δίκαια ελληνικά συμφέροντα. Αλλά και συμφέροντα της Ανθρωπότητας. Όχι αποκλειστικώς της Ελλάδος».

Και επειδή το απόσπασμα αυτό μπορεί να ερμηνευθεί παντοιοτρόπως και κατά τα… κομματικά ή ιδεοληπτικά συμφέροντα του καθενός, σπεύδω να παραθέσω το προφητικό σχόλιο του τότε διευθυντή του «Οικονομικού Ταχυδρόμου» Γιάννη Μαρίνου, με τον οποίο ο γράφων, ως διευθυντής Σύνταξης του ιστορικού περιοδικού, συνεργάσθηκα επί … τριάντα χρόνια, το οποίο συνόδευε το παραπάνω κείμενο του Ελευθερίου Βενιζέλου:

«Τα συμφέροντα, λοιπόν, κα όχι τα ιστορικά δίκαια μετρούν στις διεθνείς συναλλαγές, μάς διδάσκει ο Ελευθέριος Βενιζέλος, πράγμα το οποίο είναι προφανές ότι έχουν λησμονήσει όσοι επί τρία χρόνια «αγωνίζονται» για τα εθνικά θέματα. Τολμούμε να υπενθυμίσουμε ότι και οι στήλες αυτές είχαν κατ΄επανάληψιν τονίσει ότι μόνο με τη γλώσσα που διαπραγματεύεται συμφέροντα μπορούν να γίνουν αντιληπτές και αποδεκτές οι ελληνικές θέσεις, χωρίς να γνωρίζαμε τότε τις παρεμφερείς θέσεις του Βενιζέλου. Τώρα μπορούμε με περισσότερη έμφαση να τις επαναλάβουμε προσθέτοντας και την άλλη ρεαλιστική τοποθέτηση του εθνάρχη που μας αποκάλυψε ο κ. Μιχ. Παπακωνσταντίνου και η οποία, καθώς τώρα όλοι σχεδόν λίγο ως πολύ αντιδικούν ή πάντως δεν δείχνουν κατανόηση για τις ελληνικές θέσεις, προσλαμβάνει απόλυτη επικαιρότητα και αναδεικνύεται σε εθνική πρόκληση. Έλεγε για τη μεταστροφή των άλλοτε συμμάχων και φίλων μας εναντίον μας τα εξής: «Δεν πρέπει βέβαια να απογοητευθώμεν τελείως. Αλλά και πρέπει ν΄ αντιμετωπίσωμεν την κατάστασιν ειλικρινώς . Ν΄αποφεύγωμεν την αβάσιμον αισιοδοξίαν. Ν΄ αντικρύζωμεν τα πράγματα ως έχουν. Όχι αισθηματολογικώς. Να είμεθα θετικοί. Ν΄ αφίσωμεν τους θρύλους. Ν’ αποφεύγωμεν τα «Και στην Πόλη με το καλό!». Να το πάρωμεν απόφασιν ότι δεν υπάρχει, δεν υπήρξε ποτέ «Θεός της Ελλάδος». Ένας είναι ο θεός δι΄ όλα τα έθνη. Η φρόνησις, η διορατικότης, η προορατικότητς, η επαφή με την πραγματικότητα. Ιδού τι θα μας βοηθήση θετικά να επανορθώσωμεν ό,τι είναι επανορθώσιμον». Ποιοι σημερινοί Έλληνες πολιτικοί θα προσπαθήσουν με τέοιες προσεγγίσεις να επανορθώσουν ότι είναι επανορθώσιμον» διερωτάται ο Γιάννης Μαρίνος.

Και επιτρέψτε μου να κλείσω αυτό το σημείωμα και με μια δική μου ταπεινή άποψη – διαπίστωση: Στην Ελλάδα η «φρόνησις» έγινε «αφροσύνη» και όλη η «διορατικότης», «προορατικότης» και «η επαφή με την πραγματικότητα» εξαντλούνταν, εξαντλείται και θα εξαντλείται αενάως και μεγαλουργούσε και μεγαλουργεί μεγαλοπρεπώς μόνο σε ευρηματικότητα και τερτίπια για την παραμονή στην εξουσία ή την κατάληψη της εξουσίας, αναλώμασι της Ελλάδος… Διότι, οποία συμφέροντα μπορεί να έχουν ο σημερινοί Ευρωπαίοι από τη σημερινή καθημαγμένη από ελλείμματα, υπερχρέωση, μνημόνια, ύφεση, ανεργία, φτώχεια Ελλάδα; Τι έλεγε ο εθνικός μας ποιητής; «Δεν είν’ εύκολες οι θύρες εάν η χρεία τες κουρταλή»…

Γράφοντας όλα αυτά θυμήθηκα αυτό που τόνιζε και επαναλάμβανε ο καθηγητής μου της Πολιτειολογίας στο Πανεπιστήμιο Δημήτριος Βεζανής ότι «οι ισχυροί γράφουν το Διεθνές Δίκαιο στη μπούκα των κανονιών»! Και δικαιώνεται πλήρως τα τελευταία χρόνια από τον συνεχώς απειλούντα και φωνασκούντα Ασιάτη Ερντογάν και κατά παλαιότερα και αρχαιότερα από τους τότε γνωστούς ισχυρούς μονάρχες, αυτοκράτορες και δικτάτορες.

Η χώρα μας, λοιπόν, χρειάζεται «φρόνησιν», την οποία έχει χάσει προ πολλού, χρειάζεται «διορατικότητα», την οποία έχει ξεχάσει σε κομματικά γραφεία, χρειάζεται ισχυρή οικονομία, σεβασμό στους θεσμούς και κύρος στο εξωτερικό. Δυστυχώς, όλα αυτά έχουν αντικατασταθεί από την ηττοπαθή επίκληση του Διεθνούς Δικαίου και των δικαιωμάτων, τα οποί, όπως προανέφερα, επί αιώνες γράφονται στη μπούκα των κανονιών.

Υπενθυμίζω ότι η πιο πρόσφατη σχετική δήλωση του προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου έγινε στην Ποντγκόριτσα, όπου βρέθηκε στο πλαίσιο διήμερης επίσημης επίσκεψης και συνάντησης με τον πρόεδρο του Μαυροβουνίου Μίλο Ντουκάνοβιτς. Συγκεκριμένα, επανέλαβε, μεταξύ άλλων, τα εξής:

«Η ευρωπαϊκή προοπτική των γειτόνων μας έχει δύο αυτονόητες προϋποθέσεις τις οποίες οφείλουμε να επισημαίνουμε με απόλυτη ειλικρίνεια: Αν θέλουν να έχουν ευρωπαϊκή προοπτική, πρέπει να σεβασθούν, στο ακέραιο, το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο. Κάτι που σημαίνει ότι πρέπει να σεβασθούν, επίσης στο ακέραιο, τις υποχρεώσεις που θεσπίζει η Ευρωπαϊκή Έννομη Τάξη στο σύνολό της, καθώς και τις υποχρεώσεις που θεσπίζει το Διεθνές Δίκαιο στο σύνολό του, αφού αναπόσπαστο μέρος του ευρωπαϊκού κεκτημένου είναι και το Διεθνές Δίκαιο. Επιπροσθέτως, πρέπει να έχουν λύσει προηγουμένως, με βάση το Ευρωπαϊκό και το Διεθνές Δίκαιο, τις διαφορές με άλλα κράτη στην περιοχή. Διότι είναι προφανές πως η Ευρωπαϊκή Ένωση συνιστά, από τη φύση της, χώρο ειρηνικής και δημιουργικής συνύπαρξης κρατών και λαών και όχι πεδίο σύγκρουσης ή έστω και επίλυσης διαφορών».

*Το σκίτσο του Κώστα Μητρόπουλου δημοσιεύθηκε στα «Νέα» και αναδημοσιεύθηκε στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» (18 Οκτωβρίου 1990)

Είπε ότι ο Κολοκοτρώνης σκότωνε γυναικόπαιδα, ο Παύλος Μελάς «είναι χείριστο δείγμα ελληνικού πολιτισμού», η Μπουμπουλίνα «κλέφτρα» χρυσαφικών» και πολλά άλλα, ενώ ανενόχλητα πριν από πολλές δεκαετίες και πριν από μερικά χρόνια καθηγητές πανεπιστημίων έχουν χαρακτηρίσει ως «μύθους» τον «Χορό του Ζαλόγγου», το «Κρυφό Σχολειό», τους Μακεδονομάχους ως …τζιχαντιστές, ενώ πολιτικοί και αρθογράφοι ως «μύθους» το έπος του 1940, την Επανάσταση του 1821 και άλλα…

Του Δημήτρη Στεργίου

Ο καθηγητής Γυμνασίου της Κέρκυρας μάς μάρανε με όσα έλεγε στους μαθητές για τον ήρωα του 1821 Θεόδωρο Κολοκοτρώνη ότι « σκότωνε γυναικόπαιδα και έκανε θρύψαλα μικρά κρανία Εβραιόπουλων», για τον μακεδονομάχο Παύλο Μελά ότι « είναι χείριστο δείγμα του ελληνικού πολιτισμού και δεν ήταν ήρωας» και για τη Μπουμπουλίνα ότι «εξαγόρασε τη ζωή των Εβραίων κυριών της Τρίπολης όταν τους πήρε τα κοσμήματα, τους πήρε όλα τα χρυσαφικά και τους έσφαξε» και άλλα πολλά. Διότι ο καθηγητής Γυμνασίου της Κέρκυρας είναι απλώς η κορφή του παγόβουνου τέτοιων και χειρότερων θεωριών και διδασκαλιών και μάλιστα από καθηγητές πανεπιστημίων, αλλά καμιά σχεδόν αντίδραση. Και ο καθηγητής Γυμνασίου της Κέρκυρας φοίτησε σε πανεπιστήμια. Και σε ελληνικά πανεπιστήμια γίνεται επί δεκαετίες τώρα προσπάθεια κατεδάφισης της πραγματικής μακραίωνης ελληνικής ιστορίας με βάση τη μη εθνοκεντρική θεώρηση, όπως ισχυρίζονται!

Αναφέρω το παράδειγμα του μέχρι πριν από λίγο επικεφαλής της επιτροπής για τα σχολικά βιβλία καθηγητή Νεότερης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (δεν χρειάζεται να πω το όνομά του!), ο οποίος, πολυγραφότατος, με τις επιστημονικές του παρεμβάσεις και την αρθρογραφία του, προσπαθεί να κατεδαφίσει την εθνική ιστορία και την ελληνική ιστορική πραγματικότητα, η οποία χαρακτηρίζεται από μεγαλειώδη έπη, αγώνες, θυσίες, διωγμούς και σκλαβιά.

Ο καθηγητής, λοιπόν, στο παρελθόν, εκτός άλλων έχει διαβλέψει «εθνικιστικό λαϊκισμό» σε διανοούμενους της Ελληνικής Αριστεράς, όπως τον Κορδάτο, Σβορώνο, Θεοδωράκη, Ρίτσο και άλλους, ενώ αμφισβητεί ανοικτά την επιταγή του Συντάγματος στο άρθρο 16, παράγραφος 2, που θέτει ως σκοπό της παιδείας την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης… Ακόμη , υπό τον όρο «εθνομηδενισμός» επιχειρεί αποδόμηση της εθνοκεντρικής ιστοριογραφίας, όπως τα δεινά των Ελλήνων της Σμύρνης και η Μικρασιατική Καταστροφή, ενώ χαρακτηρίζει ως «μεγαλόστομες πατριωτικές ανοησίες» το Χορού του Ζαλόγγου και το Κρυφό Σχολειό!!!. Σημειώνω ακόμα ότι σε ένα πρόσφατο άρθρο του με τίτλο «Η κατασκευή της ηρωικής εικόνας του Μακεδονικού Αγώνα από την Πηνελόπη Δέλτα, η οποία φωτίζεται με την έρευνα του Σπύρου Καράβα», παραλληλίζει τους Μακεδονομάχους ως … τζιχαντιστές! Γράφει: «Με φρίκη τα διεθνή ΜΜΕ αναφέρονται στις ομαδικές εκτελέσεις αιχμαλώτων από φανατικούς εξτρεμιστές του Ισλάμ στο Ιράκ τις μέρες αυτές ή στη Συρία τους προηγούμενους μήνες. Ακόμη μεγαλύτερη φρίκη όταν πρόκειται για αμάχους. Μια παρόμοια ιστορία είναι η ένοπλη ομάδα που συμμετείχε στον Μακεδονικό Αγώνα με επικεφαλής τον Σπύρο Σπυρομήλιο»…

Θα παρακάμψω τις απόψεις και τις θεωρίες μερικών απλώς αρθρογράφων, στελεχών κομμάτων και βουλευτών, οι οποίοι έχουν χαρακτηρίσει ως «μύθο» το «Αλβανικό Έπος», έχουν εξομοιώσει τη σφαγή 353.000 Ποντίων με τους σφαγείς τους, που έχουν χαρακτηρίσει ως «συνωστισμό» την καταστροφή της Σμύρνης το 1922 και την Επανάσταση του 1821 ως … «εμφύλιο» και ως «μύθο». Θα αναφέρω πάλι έναν καθηγητή πανεπιστημίου, έναν αναπληρωτή καθηγητή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων (δεν χρειάζεται να πω το όνομά του!), ο οποίος προσκεκλημένος σε μια παρουσίαση βιβλίου και συζήτηση περί ιστορίας, Έθνους, σχολικής ιστορίας και εθνικών μύθων, η οποία πραγματοποιήθηκε στην Πρέβεζα στις 23 Φεβρουαρίου του 2017, τόνισε σαφώς και κατηγορηματικώς ότι είναι «Μύθος ο Χορός του Ζαλόγγου και το Κρυφό Σχολειό». Συγκεκριμένα, όταν ρωτήθηκε για το Χορό του Ζαλόγγου, εξήγησε πως είναι μία εικόνα που έχει αποτυπωθεί στις σχολικές εορτές. Τόνισε πως υπήρξε ένα γεγονός σύγκρουσης στο σημείο, υπήρξε μία ομάδα ανθρώπων που έπεσε από τα βράχια για να γλιτώσει την αιχμαλωσία –αναφέρθηκε και στα ιστορικά γεγονότα της περιόδου με εμπεριστατωμένο και ακριβή τρόπο- αλλά σε καμία περίπτωση δεν είχαμε μία εικόνα γυναικών να τραγουδούν «Στη στεριά δε ζει το ψάρι…» και μετά από κάθε κύκλο κάθε μία να πέφτουν στο γκρεμό. Όπως είπε πρόκειται για μία μυθοποιημένη εικόνα, την οποία πλέον ως Έθνος δεν την έχουμε ανάγκη, ωστόσο είναι εξαιρετική ως παράδειγμα για να λειτουργεί ως ύμνος στην ελευθερία και το ανυπότακτο πνεύμα. Συμπλήρωσε μάλιστα πως οι Σουλιώτες δεν μιλούσαν ελληνικά, ενώ το τραγούδι έχει εντοπιστεί πως γράφτηκε μεταγενέστερα. Ειδικά για τους Σουλιώτες υποστήριξε, όπως και ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ Θεόδωρος Πάγκαλος, πως μιλούσαν αρβανίτικα, ενώ κατέθεσε την επιστημονική του άποψη πως το Ελληνικό Έθνος συγκροτήθηκε από τρεις διαφορετικές εθνοτικές ομάδες, τους Έλληνες, τους Αρβανίτες και τους Βλάχους, οι οποίοι έγιναν Έλληνες και λογίστηκαν Έλληνες μέσα από τη διαδικασία της Ελληνικής Επανάστασης. Πριν το 1821 δεν υπήρχε αυτή η διάκριση». Δηλαδή, ήταν διαφορετικές εθνότητες οι Αρβανίτες, που έδωσαν το αίμα τους για την πατρίδα και οι Βλάχοι, που έδωσαν το αίμα και χρήματα για την πατρίδα, δεν ήταν Έλληνες, αλλά «λογίστηκαν Έλληνες μέσα από τη διαδικασία της .

Σημειώνω με θλίψη ότι αυτή η μη εθνοκεντρική θεώρηση της ιστορίας έχει εμφανισθεί από μερικούς εκπροσώπους της «διανοούμενους» και στην περιοχή μας, με θύμα τους Βλάχους της Ακαρνανίας…

Αλλά, ο «φωτισμένος» αυτός «μη εθνοκεντρικός» καθηγητής πανεπιστημίου, ανέφερε κι άλλους «μύθους». Συγκεκριμένα, για το Κρυφό Σχολειό τι είπε, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Αν ρωτούσαμε το 1830 έναν πολίτη του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, τί ήταν το Κρυφό Σχολειό, δε θα καταλάβαινε καν τί του λέμε. Αυτός ο μύθος δημιουργήθηκε το 1860, γιατί προηγουμένως οι σχέσεις Πατριαρχείου-Επαναστατών είχαν διαταραχθεί με τον αφορισμό τους. Έγινε για να έρθουν πιο κοντά οι δύο πλευρές. Στα πρώτα σχολικά προγράμματα του επίσημου ελληνικού κράτους μάλιστα το μάθημα των θρησκευτικών ήταν προαιρετικό. Τα λάβαρα στην Αγία Λαύρα δε σηκώθηκαν ποτέ, όμως ο Μακαριστός Χριστόδουλος τα σήκωσε και πάλι στην Πλατεία Συντάγματος. Οι εικόνες αυτές παγιώνονται το 1890, καθώς βρισκόμαστε στο απόγειο του εθνικισμού. Οι εθνικές εταιρείες διαμορφώνουν τις πολιτικές».

Είναι αλήθεια ότι τις βάσεις για τη θεώρηση του κρυφού σχολείου ως μύθου έθεσαν με το έργο τους και άλλοι προηγούμενοι «φωτισμένοι», όπως ο Φαναριώτης λόγιος Μανουήλ Γεδεών το 1939, ο ιστορικός Γιάννης Βλαχογιάννης το 1945 και ο Γιάννης Κορδάτος το 1956. Όπως αναφέρει ο ιστορικός Απ. Διαμαντής, τα βασικά επιχειρήματα του Άλκη Αγγέλου είναι δύο φράσεις, μια από τον Βλαχογιάννη και μία από τον Γεδεών. Ο ίδιος θεωρεί ότι ο Βλαχογιάννης κάνει λάθος στο ότι οι Τούρκοι δεν απαγόρευσαν ποτέ τα σχολεία, αναφέροντας κάποια παραδείγματα υπέρ του αντιθέτου. Για τον Γεδεών σημειώνει ότι αυτός είναι εκπρόσωπος ενός οθωμανικού θεσμού, του Πατριαρχείου, και επομένως δεν μπορεί να είναι αντικειμενικός. Επίσης, ο Λίνος Πολίτης ήταν ο πρώτος ακαδημαϊκός που επίσης αρνήθηκε το κρυφό σχολείο το 1957, για να ακολουθήσουν μεταγενέστερα ο Άλκης Αγγέλου και ο Δημήτριος Πάλλας το 1974. Την απουσία ιστορικής απόδειξης περί της ύπαρξης του κρυφού σχολείου δέχεται επίσης ο ιστορικός Τάσος Γριτσόπουλος, αλλά πιστεύει ότι τα περί κρυφού σχολείου απηχούν μια πραγματικότητα και απορρίπτει απόψεις ιστορικών που αρνούνται την ύπαρξή του ,όπως ο Αγγέλου. Κατά τον καθηγητή Θ. Βερέμη υπήρχε Κρυφό Σχολειό σε περιόδους έντονου εξισλαμισμού, όπως π.χ. στην Ήπειρο την εποχή του Κοσμά του Αιτωλού. Κατά τον ιστορικό Απόστολο Διαμαντή η άρνηση του κρυφού σχολείου προέρχεται από μια μερίδα ιστορικών που χρησιμοποιούν την ιστορία ως πολιτικό εργαλείο. Αυτή η ιστοριογραφική παράταξη επιτέθηκε μαζικά «εναντίον ενός ποιήματος και μιας ζωγραφιάς», επιδιώκοντας την εξαφάνιση από την ιστορική συνείδηση της έννοιας του κρυφού σχολείου που διασώζει η προφορική παράδοση και η τέχνη. Ο Διαμαντής παραθέτει αναφορές για τις διώξεις κατά της θρησκείας και της παιδείας που κατ'αυτόν συνδέονται άρρηκτα. Ως παράδειγμα κρυφού σχολείου θεωρεί και τη Σχολή Μηλεών Πηλίου αφού για τη λειτουργία της χρειαζόταν ειδική προστασία. Επίσης, η Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ (μπορούσε να … λείψει;) η γνωστή βυζαντινολόγος και ιστορικός, θεωρεί , όπως κι άλλα, με τη σειρά της το κρυφό σχολείο μύθο καλλιεργημένο από την Εκκλησία, όπως μύθο θεωρεί και ότι η Ελλάδα σώθηκε από τα μοναστήρια! Θυμίζω ότι η «θεωρία» ότι το κρυφό σχολείο» ήταν «μύθος» έγινε προσπάθεια να παρεισφρήσει ακόμα και στα χολικά βιβλία μετά τη μεταπολίτευση…

Ο καθηγητής μίλησε και για το βιβλίο της Ρεπούση και την περιβόητη φράση «συνωστισμός» στην προκυμαία της Σμύρνης λέγοντας τα ακόλουθα: «Η Ρεπούση ενήργησε στο πλαίσιο της πολυπολιτισμικής κουλτούρας που επιβάλλεται και από τις ευρωπαϊκές πολιτικές στην εκπαίδευση. Κατά τη γνώμη μου δε μπορείς να κρύψεις το αίμα και τη βία από την ιστορία. Αλλά πρέπει να μιλήσεις και για τη δική σου βία. Για την είσοδο του ελληνικού στρατού στην Πέργαμο, για όσα έγιναν κατά την υποχώρησή του. Το κρίσιμο ερώτημα όμως είναι: Γιατί σε εκείνη τη συγκυρία η βία έφτασε σε τέτοια επίπεδα; Δε μπορούμε να το εξηγήσουμε αν δε λάβουμε υπ’ όψη τα περί εθνοτήτων εκείνης της ιστορικής περιόδου».

Με εξαίρεση μερικές μοναχικές φωνές (αλήθεια, που είναι η Ακαδημία Αθηνών και οι ιστορικοί της;) που γνωρίζουν ιστορία χωρίς όρους και προϋποθέσεις, όπως ο Γιώργος Καραμπελιάς, ο αείμννηστος Σαράντος Καργάκο και ο Αχιλλεύς Λαζάρου έχουν δώσει ηχηρότατο ράπισμα σε άλλα αυτά. Συγκεκριμένα, , ο Γιώργος Καραμπελιάς έχει δώσει την ακόλουθη ηχηρότατη απάντηση στο βιβλίο του «Συνωστισμένες στο Ζάλογγο: Οι Σουλιώτες, ο Αλή πασάς, και η αποδόμηση της ιστορίας» (2011): «Έχει διατυπωθεί η άποψη ότι περί το τέλος του 20ού και αρχές του 21ου αιώνα η αποσύνθεση των εθνικών ταυτοτήτων, μέσω της αποσύνθεσης των εθνικών «αφηγήσεων», έγινε κυρίαρχο πρόταγμα της δυτικής ιστορικής και κοινωνιολογικής σκέψης, ιδιαίτερα σε ότι αφορά τα έθνη της περιφέρειας (Καραμπελιάς, σελ. 10). Γίνεται λόγος για «σχολή» που έχει ως κύριο στόχο σημεία π.χ. της ελληνικής ιστορίας, όπως η περίπτωση των Σουλιωτών, που καταλαμβάνουν κεντρικό ρόλο στην ελληνική ιστορική συνείδηση, και το Ζάλογγο, το Κούγκι, το κρυφό σχολειό, η Αγία Λαύρα κ.ά., καταδεικνύονται ως σημαίνοντα στο υποσυνείδητο των Ελλήνων και ταυτίζονται με μια εθνική αγωνιστική διάθεση. Η άποψη αυτή καταγγέλλει πως για τον λόγο αυτό επιχειρείται να πληγεί η αληθοφάνεια των γεγονότων αυτών και ο ηρωικός χαρακτήρας των ατόμων που σχετίστηκαν με αυτά».

Επίσης, την ηχηρότατη απάντηση έχει δώσει ο πολυμαθής, πολυγραφότατος, φιλόλογος και ιστορικός Σαράντος Καργάκος σε ένα άρθρο υπό τον τίτλο «Αποδομητική και εποικοδομητική ιστορία», που αναρτήθηκε στο ιστολόγιό του www.sarantoskargakos.gr στις 27 Φεβρουαρίου 2014. Ακόμα, ο καθηγητής ρωμανιστής και βαλκανολόγος Αχιλλεύς Λαζάρου έχει δώσει εκτενή απάντηση σε όλα αυτά με το ογκώδες τετράτομο έργο του «Ελληνισμός και Λαοί της Νοτιανατολικής Ευρώπης- Διαχρονικές και διεπιστημονικές διαδρομές», Αθήνα 2009.

Πάνω φωτογραφία (πίνακας Νικολάου Γύζη, 1886): «Μύθος» και το «Κρυφό Σχολειό»!!!

Φωτογραφία πρώτη (Βικιπαίδεια): Ο «σφαγέας γυναικόπαιδων» Θεόδωρος Κολοκοτρώνης!

Φωτογραφεία δεύτερη (Βικιπαίδεια): Ο Παύλος Μελάς, «το χείριστο δείγμα ελληνικού πολιτισμού»!

Φωτογραφία Τρίτη (Βικιπαίδεια): Η «κλέφτρα χρυσαφικών» Μπουμπουλίνα!

 

Του Δημήτρη Στεργίου

 

Ένας αγωγιάτης μετέφερε με το γαϊδούρι του έναν Αθηναίο από την Αθήνα στα Μέγαρα. Όταν έπιασε ζέστη στο δρόμο, ο Αθηναίος θέλησε να πλαγιάσει στον ίσκιο του γαϊδουριού. Ο αγωγιάτης αντέδρασε διότι θεωρούσε ή διεκδικούσε τον ίσκιο του γαϊδουριού του ως δικό του και έλεγε στον Αθηναίο ότι είχε νοικιάσει μόνο τον γάϊδαρο και όχι τον … ίσκιο! ! Κι έγινε ένας μεγάλος καυγάς που κατέληξε στα δικαστήρια.

Αυτόν τον καυγά «δι΄ ασήμαντον» αφορμή μού θύμισαν οι έντονες και πυκνές συζητήσεις γύρω από το θέμα που άνοιξε η υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων κυρία Κεραμέως με την ανακοίνωση ότι καταργείται η αναγραφή του θρησκεύματος στους τίτλους σπουδών, συμμορφούμενη με την υπ’ αριθ. 28/2019 Απόφαση της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (ΑΠΔΠΧ), η οποία μάλιστα είχε χαρακτηρίσει, σαν να είναι … Συμβούλιο της Επικρατείας, ως αντισυνταγματική.

Κι ενώ, λοιπόν, έγινε και γίνεται χαμός σε όλα τα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα και δίκτυα ενημέρωσης για αυτήν την «Απόφαση – Σταθμό», σα να αποτελεί μία μείζονα λύση στο πρόβλημα της άλωσης της ελληνικής παιδείας, δεν έγινε το ίδιο πριν από λίγες ημέρες όταν σε έκθεσή της μια άλλη Ανεξάρτητη Αρχή, εκείνη της Διασφάλισης της Ποιότητας στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση διαπιστωνόταν ότι σήμερα σχεδόν οι μισοί μαθητές των Λυκείων να έχουν αυξημένη πιθανότητα να είναι λειτουργικά αναλφάβητοι, δηλαδή δεν ξέρουν διαβάζουν, να γράφουν και να μετράνε, και ό,τι με διαχρονικά στοιχεία που παρέθετα σε σχετικό μου σχόλιο, αυτό ο αναλφαβητισμός βαίνει συνεχώς αυξανόμενος μετά το 1981!

Είναι μελαγχολικό το συμπέρασμα αυτό για την αυριανή ελληνική κοινωνία, καθώς, όπως επισημαίνει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το «λειτουργικά αναλφάβητο το άτομο δεν είναι σε θέση να γνωρίζει ικανοποιητικά ανάγνωση, γραφή και αριθμητική για να ενταχθεί ως άτομο στην κοινωνία, απολαμβάνοντας πλήρως τα δικαιώματά του».

Η ίδια διαπίστωση προκύπτει και από τα απογοητευτικά πάλι αποτελέσματα στις επιδόσεις των Ελλήνων μαθητών, όπως προέκυπταν από τους διαγωνισμούς PISA του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), που είναι ότι η Ελλάδα βρίσκεται μονίμως στην τρίτη και τελευταία (χειρότερη) ομάδα χωρών, με μέση επίδοση χαμηλότερη από τον μέσο όρο των χωρών του ΟΟΣΑ.

Αλλά, πέρα από τις μελαγχολικές αυτές διαπιστώσεις, δεν είδαμε να σχολιάζεται έντονα, όπως ο περί όνου σκιάς καυγάς του αγωγιάτη και του Αθηναίου, αυτό που εκκωφαντικά επισημαίνουν οι συντάκτες της παραπάνω έκθεσης για τον ολοένα αυξανόμενο λειτουργικό αναλφαβητισμό στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. «Τα προβλήματα που εμφανίζονται στο λύκειο, σε σύγκριση με το δημοτικό και το γυμνάσιο, δεν είναι προβλήματα αποκλειστικά του λυκείου αλλά όλων των βαθμίδων, τα οποία συσσωρευτικά κατέληξαν στο λύκειο, τονίζουν οι συντάκτες. «Προβληματίζει, βέβαια, το γεγονός ότι οι αντιλήψεις και οι πρακτικές του Δημοτικού και του Γυμνασίου, ίσως λόγω του υποχρεωτικού τους χαρακτήρα δεν αποτύπωσαν τα αρχόμενα προβλήματα λειτουργικού αναλφαβητισμού και ενδεχομένως δεν κινητοποιήθηκαν εγκαίρως», συμπληρώνουν.

 

Η συζήτηση και για τα Θρησκευτικά

Αλλά, ας πάμε και σε ένα άλλο παρεμφερές θέμα, εκείνο των αλλαγών στα Θρησκευτικά, τις οποίες προώθησε ο τότε υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης και οι οποίες κρίθηκαν ως αντισυνταγματικές και αντίθετες με τις βασικές αρχές της Ευρωπαϊκής Σύμβασης του Ανθρώπου από το Συμβούλιο της Επικρατείας, με ένα εκπληκτικό νομικό και εθνικό σκεπτικό που δεν συγκίνησε σχεδόν κανένα, εκτός από τους … «παπάδες», όπως λένε! Το μείζον αυτό θέμα, που αγγίζει ευαίσθητες πτυχές όλων των παλαιών και του σημερινού Συντάγματος, πέρασε σχεδόν στα «ψιλά» και ακόμη δεν γνωρίζει κανείς, μολονότι η απόφαση αυτή (660) δημοσιεύθηκε πριν ακριβώς από ενάμισι χρόνο, τον 2018 του 2018, αν έχει σπεύσει κανένας στη συνέχεια υπουργός Παιδείας να εξαφανίσει τις αλλαγές αυτές.

Υπενθυμίζω ότι στο ανώτατο δικαστήρια είχαν προσφύγει η Ιερά Μητρόπολη Πειραιά και άλλοι, ζητώντας την ακύρωση της απόφασης του τότε υπουργού Παιδείας Νίκου Φίλη. Η Ολομέλεια του ανωτάτου δικαστηρίου σε έκτακτη συνεδρίασή της στις 20 Μαρτίου 2018 δημοσίευσε την απόφασή της (660 του 2018), με την οποία ακύρωσε την επίμαχη υπουργική απόφαση και τις αλλαγές στη διδασκαλία των θρησκευτικών, που προέβλεπε τόσο στο δημοτικό όσο και στο γυμνάσιο, ενώ για το λύκειο εκκρεμεί άλλη προσφυγή. Ειδικότερα οι δικαστές του Συμβουλίου της Επικρατείας αποφάσισαν σχετικά με την απόφαση Φίλη για τα θρησκευτικά, ότι είναι αντίθετη με το άρθρο 16 του συντάγματος που ορίζει ότι η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του κράτους και μεταξύ των σκοπών της είναι η ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης, διότι όπως κρίθηκε, από το πρόγραμμα σε δημοτικό και γυμνάσιο όπως προέβλεπε η επίμαχη υπουργική απόφαση, «φαλκιδεύεται ο επιβαλλόμενος από τη συνταγματική αυτή διάταξη σκοπός της ανάπτυξης, δηλαδή της Ορθόδοξης Χριστιανικής συνείδησης των μαθητών στα ανήκοντα στην επικρατούσα θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού,

Επίσης κρίθηκε ότι η εν λόγω απόφαση είναι αντίθετη με τη διάταξη του άρθρου 13 του Συντάγματος που κατοχυρώνει ως απαραβίαστη την ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης, γιατί η προσβαλλόμενη απόφαση θα έπρεπε να απευθύνεται αποκλειστικά στους Ορθόδοξους Χριστιανούς μαθητές και να κατατείνει στην εμπέδωση και συνέχιση της Ορθόδοξης Χριστιανικής συνείδησης, καθώς η προσβαλλόμενη υπουργική απόφαση κλονίζει την Ορθόδοξη Χριστιανική συνείδηση που πριν από την έναρξη του σχολικού βίου διαμορφώνουν οι μαθητές το πλαίσιο του οικογενειακού τους περιβάλλοντος. Μάλιστα, η εισαγόμενη με την προσβαλλόμενη υπουργική απόφαση διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών είναι ικανή να παρέμβει στον ευαίσθητο ψυχικό κόσμο των μαθητών που δεν διαθέτουν την κριτική αντίληψη των ενηλίκων και να τους εκτρέψει από την Ορθόδοξη Χριστιανική συνείδηση.

Το σκεπτικό των συμβούλων της Επικρατείας καταλήγει ως εξής: «Με την απόφασή του ο Νίκος Φίλης, επικαλούμενος τη διεθνή επιστημονική συζήτηση καθώς τους στόχους διδασκαλίας των Ευρωπαϊκών μαθημάτων Θρησκευτικών, προσδιορίζει το μάθημα των Θρησκευτικών ως ένα διευρυμένο και με σαφείς θεολογικές προϋποθέσεις μάθημα, ενώ επιδιώκει τη συμμετοχή όλων των παιδιών στο μάθημα αυτό χωρίς καμία διάκριση, ανεξάρτητα από τη θρησκευτική πεποιθήσεις τους».

Του Δημήτρη Στεργίου

Η πιθανότητα μπλακάουτ στη συλλογή δηλώσεων ιδιοκτητών ακινήτων στο Κτηματολόγιο, εξαιτίας των παρατάσεων, όπως επισημάνθηκε σε ρεπορτάζ των «Νέων», μού θύμισε την περιπέτεια 183 ετών ενός θεσμού «φαντομά».

Υπενθυμίζω ότι ο πρώτος νόμος για την οργάνωση κτηματοκεντρικού συστήματος καταγραφής των εμπράγματων σχέσεων χρονολογείται από το 1836 επί βασιλείας του Όθωνα κατά τα πρότυπα του Γερμανικού Κτηματολογίου με το Διάταγμα Περί Κτηματολογίου, ΦΕΚ αρ.70/1836.

Ύστερα από 74 χρόνια και συγκεκριμένα, το 1910, ξανάρχισαν οι προσπάθειες για σύνταξη του Εθνικού Κτηματολογίου με ψήφιση νόμων και έκδοση νομοθετικών διαταγμάτων , χωρίς, ωστόσο, να κατορθώσει η χώρα να αποκτήσει Εθνικό Κτηματολόγιο. Όπως αναφερόταν στην τότε εισηγητική έκθεση του νομοσχεδίου, που έγινε Νόμος το 1986, από τη σύσταση του Ελληνικού Κράτους είχαν ψηφισθεί περίπου 450 Νόμοι και Διατάγματα και είχαν εκδοθεί 800 περίπου αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας και του Αρείου Πάγου και άλλων χωρίς να μπορέσουν να προστατεύσουν και ούτε να αξιοποιήσουν σωστά τη δημόσια γη. Η γραφειοκρατία, οι πελατειακές σχέσεις, η νομική πολυπλοκότητα, η δημοσιονομική αβεβαιότητα, τα συμφέροντα του κατεστημένου, η εξαπάτηση και η φοροδιαφυγή είναι οι κυριότεροι παράγοντες που όχι μόνο εμπόδισαν την ολοκλήρωση του Εθνικού Κτηματολογίου, αλλά «φαγώθηκαν» (και με πρόστιμα που επιβλήθηκαν από τους Ευρωπαίους!) εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ που δόθηκαν από την Ευρωπαϊκή Ένωση για την προώθησή του.

Νέες προσπάθειες καταβλήθηκαν περί τα μέσα της δεκαετίας του 1980 με την ψήφιση του Νόμου 1647/1986, (ΦΕΚ Α αρ.141/1986) με τον οποίο ιδρύθηκε ο Οργανισμός Κτηματογραφήσεων και Χαρτογραφήσεων της Ελλάδας (Ο.Κ.Χ.Ε.) για τη σύνταξη και την τήρηση του Εθνικού Κτηματολογίου. Μάλιστα, ο ειδικός αυτός οργανισμός ιδρύθηκε τότε μετά τη διαπίστωση ότι … αιτία της καθυστέρησης ήταν η ένταξη του Κτηματολογίου σε μιαν απλή Υπηρεσία του υπουργείου Χωροταξίας και Δημόσιων Έργων! Και μία λεπτομέρεια: και ο ειδικός αυτός οργανισμός λειτούργησε ύστερα από επτά μήνες! Κι ένα εξωφρενικό που δημοσιεύθηκε στα «Νέα» (1 Αυγούστου 1986): «Τα αυθαίρετα κτίσματα που έγιναν πριν από το 1955 και ειδικά σε στάσιμους οικισμούς μέχρι την 31-1-1983, δεν υπάγονται στις διατάξεις περί αυθαιρέτων του Νόμου 1337/1983 και οι ιδιοκτήτες τους μπορούν να πάρουν άδεια οικοδομής για προσθήκη χωρίς να πληρώσουν πρόστιμα…».

Μετά από μια σχεδόν δεκαετία, το 1995, ιδρύθηκε με κοινή υπουργική απόφαση (1706/6085/6-10-1995, ΦΕΚ Β αρ.872/1995) η "Κτηματολόγιο ΑΕ" και ξεκίνησαν οι πρώτες κτηματογραφήσεις, ενώ την περίοδο 1999-2008 εντάσσονται μεγάλα αστικά κέντρα και το 2011 και 2013 εντάθηκαν οι προσπάθειες για την προώθηση του Εθνικού Κτηματολογίου…

Σελίδα 1 από 14

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Η ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας ΑΙΧΜΗ, πρώτης σε κυκλοφορία και αναγνωσιμότητα στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Ειδήσεις, σχόλια, ρεπορτάζ, κοινωνικά, αθλητικά, μικρές αγγελίες

Η Αιτωλοακαρνανία