Αγγελίες    Επικοινωνία

Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 13/06/2019

 

Με το βραβείο «Α. Τράντα» τιμήθηκε ο Μεσολογγίτης οφθαλμίατρος Ηλίας Φερέτης, το οποίο δίδεται κάθε δύο χρόνια σε διακεκριμένους οφθαλμίατρους για την προσφορά τους στην επιστήμη. 

Ο Γιώργος Γεωργόπουλος κάνει ένα μικρό αφιέρωμα στον γιατρό και φίλο του καθώς ήταν παρών στην εκδήλωση στην οποία τιμήθηκε ο κ. Φερέτης, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Όταν βλέπεις έναν αγαπημένο σου φίλο να βραβεύεται για ό,τι έχει προσφέρει κατά την επαγγελματική του καριέρα, δεν μπορεί παρά να νοιώσεις μια ανείπωτη συγκίνηση που γίνεται πιο μεγάλη όταν η βράβευση αυτή γίνεται για τη μεγάλη του προσφορά στην ιατρική επιστήμη και τον άνθρωπο γενικότερα. Μιλάω για τον φίλο μου, Ηλία Φερέτη, τον χειρουργό οφθαλμίατρο που βραβεύτηκε το περασμένο Σαββάτο κατά τη διάρκεια του 59ου Πανελλήνιου Οφθαλμολογικού Συνεδρίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Μέσα σε ένα κατάμεστο αμφιθέατρο της αίθουσας «Σκαλκώτα», ο πρόεδρος του Συνεδρίου απένειμε στον Ηλία το βραβείο «Α. Τράντα» που απονέμεται κάθε δύο χρόνια σε διακεκριμένους οφθαλμίατρους για την προσφορά τους στην επιστήμη και τον άνθρωπο. Για το πόσο σοβαρό και μεγάλο είναι αυτό το βραβείο, αρκεί να αναφέρω ότι ο πρώτος που τιμήθηκε με αυτό ήταν ο περίφημος καθηγητής και ακαδημαϊκός Γιάννης Χαραμής, το 1971.

Μετά τη βράβευσή του, ο Ηλίας πήρε τον λόγο εκφώνησε μία σύντομη ομιλία από όπου, εγώ ο αμύητος, έμαθα τόσα πολλά για αυτόν που ομολογώ μου ήταν άγνωστα στα τόσα χρόνια της φιλίας μας. Μέσα σε ένα τέταρτο περίπου έμαθα για τις σπουδές του στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, τις σταθερές φιλίες του με διάσημους χειρουργούς οφθαλμίατρους, τις πρωτοποριακές του χειρουργικές επεμβάσεις για την αντιμετώπιση των εξαιρετικής σημασίας παθήσεων του υαλοειδούς αλλά και τις άοκνες προσπάθειές του, ως διευθυντής στον Ερυθρό Σταυρό, να μεταδώσει τις γνώσεις του και προπαντός την τεχνική του στους φοιτητές που ερχόταν κοντά του για να εκπαιδευτούν στη δύσκολη αυτή ειδικότητα. Ποτέ δεν κράτησε για τον εαυτόν του ακόμα και την παραμικρή λεπτομέρεια από τις ειδικές γνώσεις που απέκτησε με τόσο κόπο κατά τις σπουδές του στο εξωτερικό.

Σήμερα, οι περισσότεροι από τους γιατρούς που εκπαιδεύτηκαν από τον Ηλία διαπρέπουν στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ασκώντας μια πολύ δύσκολη ειδικότητα. Χωμένος μέσα στο κάθισμα του αμφιθεάτρου, παρακολουθούσα την όλη διαδικασία έχοντας δίπλα μου δύο άλλους πολύ καλούς και στενούς μου μου φίλους από τα γυμνασιακά μου χρόνια στο Μεσολόγγι. Τον Γιώργο Ζαμπέλη, καθηγητή Οδοντιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, και τον Θανάση Αίσωπο, καθηγητή Καρδιολογίας, επίσης, του Πανεπιστημίου Αθηνών. Και οι τρεις μας παρακολουθούσαμε με συγκίνηση και χαρά τα όσα συνέβαιναν μπροστά μας. Όμως εμένα, οφείλω να ομολογήσω ότι με διακατείχε, επιπλέον, και μια ελαφρά δόση ζήλιας (με την καλή έννοια) επειδή δεν κατάφερα να πραγματοποιήσω το παιδικό μου όνειρο να γίνω γιατρός. Οι τότε οικογενειακές και οικονομικές συνθήκες με ώθησαν προς την επιστήμη και το επάγγελμα του Πολιτικού Μηχανικού, διατηρώντας, ωστόσο, μέσα μου απωθημένη την μεγάλη μου επιθυμία να γίνω κάτι που δεν κατάφερα ποτέ να πετύχω. Από τη θέση αυτή, εύχομαι, από εδώ και πέρα, τα καλύτερα για τον φίλο μου, Ηλία Φερέτη, και επιπλέον θα ήθελα να τον διαβεβαιώσω ότι δεν είμαστε μόνο εμείς οι φίλοι του και οι οικείοι του υπερήφανοι για αυτόν αλλά και ολόκληρο το αγαπημένο μας Μεσολόγγι που άτομα σαν και αυτόν το κάνουν για πολλοστή φορά διάσημο για την πληθώρα άξιων ανθρώπων που παράγει». 

Μπορείτε να προμηθευτείτε την εφημερίδα στα περίπτερα του νομού

Η Παγκόσµια Ηµέρα της Σταθεράς «π»

Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 14/03/2019

 

Tου
Γιώργου Θ. Γεωργόπουλου

 

Η σημερινή ημέρα, 14 Μαρτίου, έχει καθιερωθεί ως παγκόσμια ημέρα αφιερωμένη στον αριθμό «πι».

Πολλοί, που δεν έχουν καλή σχέση με τα μαθηματικά, θα αναρωτηθούν ποιος είναι αυτός ο αριθμός, ποια είναι η σημασία του και ποιος καθόρισε την 14η Μαρτίου ως παγκόσμια ημέρα του. Θα προσπαθήσω, όσο μπορώ με απλά λόγια και παραδείγματα, να αναφερθώ σε αυτόν τον αριθμό που, από τα Γυμνασιακά μας χρόνια, μας έχει απασχολήσει και μάλιστα μερικούς τους έχει πολύ-πολύ ταλαιπωρήσει.

Ο αριθμός «πι», ή όπως απλά αναγράφεται διεθνώς στα μαθηματικά με το ελληνικό γράμμα π, είναι το περίφημο 3,14 που μας μάθαινε ο μακαρίτης καθηγητής μας Τιμόθεος Αγαλιώτης στο μάθημα της τριγωνομετρίας. Το π είναι ο λόγος, το αποτέλεσμα δηλαδή της διαίρεσης του μήκους της περιφέρειας ενός οποιουδήποτε κύκλου δια της διαμέτρου του ίδιου του κύκλου. Για παράδειγμα, αν η πλατεία Μπότσαρη στο Μεσολόγγι ήταν κυκλική και μετρούσαμε γύρω-γύρω το μήκος της περιφέρειάς της και το βρίσκαμε, ας πούμε 400 μέτρα και στη συνέχεια μετρούσαμε πόσα μέτρα είναι η διάμετρός της, τότε αν διαιρούσαμε τα 400 μέτρα με το μήκος της διαμέτρου, θα βρίσκαμε τον μαγικό αριθμό π, δηλαδή το 3,14 που είναι ένας αριθμός σταθερός και, όπως ανάφερα πιο πάνω, ισχύει για κάθε κύκλο. Το π είναι μια μαθηματική σταθερά, που προς τιμήν του μεγάλου Έλληνα μαθηματικού, φυσικού, εφευρέτη και πολλά άλλα, Αρχιμήδη, ονομάζεται διεθνώς «σταθερά του Αρχιμήδη», επειδή ήταν ο πρώτος που έκανε τον υπολογισμό του π με επιστημονικά αποδεδειγμένη μέθοδο.

Ορισμένοι αμύητοι στα μαθηματικά, δικαίως θα αναρωτηθούν γιατί είναι τόσο σπουδαίος αυτός ο αριθμός και πού τέλος πάντων μας χρησιμεύει. Πιστεύω ότι θα ήταν άσκοπο αλλά και ανώφελο να επιχειρήσει κάποιος να εξηγήσει σε όσους δεν αγαπούν τα μαθηματικά τη σπουδαιότητα αυτού του αριθμού και την ευρύτατη χρήση του στη μαθηματική επιστήμη, στη φυσική, στη μηχανολογία, στην αστρονομία και σε πάμπολλες άλλες επιστήμες. Ωστόσο, αξίζει να λεχθούν στην κατηγορία των αμύητων λίγα πράγματα που μάλλον θα τους εντυπωσιάσουν παρά θα τους λύσουν τις προαναφερθείσες απορίες τους.

Πρώτα απ’ όλα πρέπει να πούμε ότι ο αριθμός π δεν έχει μόνο τα τρία ψηφία που προανέφερα πιο πάνω. Το 3, το 1 και το 4, είναι η αρχή μιας ατέλειωτης σειράς δεκαδικών ψηφίων. Μετά τον αριθμό 3 και την υποδιαστολή, υπάρχει μια ακολουθία άπειρων αριθμών που μέχρι σήμερα δεν έχει βρεθεί το τέλος της. Για το πόσο μεγάλη είναι αυτή η ακολουθία, αρκεί να αναφέρω μόνο τα 50 πρώτα δεκαδικά ψηφία, χωρισμένα σε πεντάδες, που είναι τα εξής: 3,14159 26535 89793 23846 26433 83279 50288 41971 69399 37510. Αξίζει να σημειωθεί ότι στην ατέρμονα ακολουθία των ομάδων των δεκαδικών ψηφίων του π, δεν επαναλαμβάνεται ποτέ καμία από αυτές. Επίσης, είναι πολύ εντυπωσιακό το ότι σύγχρονοι ηλεκτρονικοί υπέρ-υπολογιστές, έχουν καταφέρει, μέχρι τώρα, να υπολογίσουν πάνω από ένα τρισεκατομμύριο δεκαδικά ψηφία του αριθμού π. Μάλιστα, από τους ειδικούς ερευνητές λέγεται ότι αν κάποτε βρεθεί τρόπος υπολογισμού περισσότερων δεκαδικών ψηφίων, τότε η αριθμητική σειρά αυτών θα έχει μήκος που θα φθάνει πέρα από τα άκρα του γνωστού μας σύμπαντος!! Με άλλα λόγια, το π είναι ένας αριθμός που έχει αρχή αλλά δεν έχει τέλος.

Πέρα όμως από την ουσιαστική σημασία που έχει το π στις θετικές επιστήμες, ορισμένοι ευφάνταστοι ανά τους αιώνες επιχείρησαν να συνδέσουν τον αριθμό αυτόν με διάφορες δοξασίες γύρω από τα μυστήρια που κρύβει η ανθρώπινη σκέψη. Προφανώς οι άνθρωποι αυτοί γοητεύτηκαν από τη μαγεία των μαθηματικών και των ιδιοτήτων του π και με ορισμένες παράξενες συμπτώσεις που διαπίστωσαν, ξεμάκρυναν τη σκέψη τους φτάνοντάς την μέχρι τα όρια της τρέλας, όπως για παράδειγμα συνέβη με τον ήρωα μιας αμερικάνικης κινηματογραφικής ταινίας (1998), ο οποίος προσπάθησε, σύμφωνα με το σενάριο, να εξερευνήσει τα θέματα συμμετρίας που διέπουν την ανθρώπινη οντότητα από την οικονομία μέχρι την ύπαρξη του θεού.

Ένας άλλος Αμερικανός φυσικός, ο Larry Shaw, στις 14 Μαρτίου του 1988 εισηγήθηκε την καθιέρωση της παγκόσμιας ημέρας του π, διαπιστώνοντας μάλιστα μια σύμπτωση μεταξύ του αριθμού και του τρόπου που στην Αμερική αναγράφονται οι ημερομηνίες. Δηλαδή η 14η Μαρτίου που στην Αμερική γράφεται 3/14, (πρώτα ο μήνας και μετά η ημέρα), συμπίπτει κατά τον Shaw με τον αριθμό 3,14! Λίγο τρελό; Μπορεί! Όμως το γεγονός αυτό φανερώνει πόσο μπορεί να επηρεαστεί ένας μαθηματικός επιστήμονας από τη μαγεία του παράξενου αριθμού π. Επίσης, κάποιοι άλλοι ευφάνταστοι Αμερικάνοι, βρίσκουν πολύ σπουδαία σύμπτωση του αριθμού π με την ημερομηνία γέννησης του Αϊνστάιν που είναι η 14η Μαρτίου (3/14).

Εδώ στην Ελλάδα, κάποιοι που ασχολούνται με τους λεξάριθμους αντιστοιχούν τα γράμματα της φράσης που ορίζει το π, που είναι «(ΜΗΚΟΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΚΥΚΛΟΥ)/ ΔΙΑΜΕΤΡΟΣ» και βρίσκουν ακριβώς τον αριθμό 3,14!! Να πως γίνεται αυτό: Όπως γνωρίζουμε, το κάθε γράμμα της ελληνικής γλώσσας αντιστοιχεί σε έναν αριθμό, δηλαδή: Α=1, Β=2, Γ=3, Δ=4, Ε=5, Ζ=7, Η=8, Θ=9, Ι=10, Κ=20, Λ=30, Μ=40, Ν=50, Ξ=60, Ο=70, Π=80, Ρ=100, Σ=200, Τ=300, Υ=400, Φ=500, Χ=600, Ψ=700 και Ω=800. Λεξάριθμος μιας λέξης είναι το άθροισμα των αριθμών που αντιστοιχεί σε κάθε γράμμα αυτής της λέξης. Για παράδειγμα ο λεξάριθμος της λέξης αβγό είναι 1+2+3+70=76.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, αν υπολογίσουμε τον λεξάριθμο της λέξης «ΜΗΚΟΣ» θα βγάλουμε τον αριθμό 338, επειδή Μ=40+Η=8+Κ=20+Ο=70+Σ=200, δηλαδή 40+8+20+70+200=338. Με την ίδια λογική βγάζουμε τους λεξάριθμους των τριών άλλων λέξεων της λέξης «ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ» που είναι 1016, της λέξης «ΚΥΚΛΟΥ» που είναι 940 και της λέξης «ΔΙΑΜΕΤΡΟΣ» που είναι 730. Ο λεξάριθμος λοιπόν των λέξεων του αριθμητή είναι 338+1016+940=2294. Αν ο αριθμός αυτός διαιρεθεί με τον λεξάριθμο της λέξης του παρονομαστή «ΔΙΑΜΕΤΡΟΣ», (2294/730), θα μας δώσει των αριθμό 3,14!!! Εντυπωσιακό; Ναι, πολύ εντυπωσιακό, αλλά δεν είναι το μόνο, αφού τα μυστήρια γύρω από την ελληνική γλώσσα και τους αριθμούς είναι αναρίθμητα.

Κάθε χρόνο, στις 14 Μαρτίου, οι περισσότερες μαθηματικές σχολές των Πανεπιστημίων ανά τον κόσμο, γιορτάζουν την ημέρα του π κάνοντας πάρτι... τρώγοντας πίτες. Γιατί όμως πίτες; Αυτό συμβαίνει επειδή η λέξη «πι» στην αγγλική γράφεται «pi» και προφέρεται «πάϊ», που στα αγγλικά σημαίνει πίτα. Βρήκαν δηλαδή οι μαθηματικοί έναν τρόπο ή μάλλον μια δικαιολογία για να γιορτάσουν με πιτοφαγία την ύπαρξη του σπουδαίου αυτού αριθμού, που από τα βάθη των αιώνων έχει απασχολήσει και θα απασχολεί στο μέλλον τα μεγάλα μυαλά της οικουμένης.

Αξίζει επιπλέον να σημειώσω ότι ο αριθμός π, λόγω της υπερβατικής του ιδιότητας (δηλαδή δεν είναι αλγεβρικός αριθμός), συνδέεται άμεσα με την αδυναμία τετραγωνισμού του κύκλου με γεωμετρική μέθοδο. Το πρόβλημα αυτό, ως γνωστόν, απασχόλησε τους αρχαίους Έλληνες μαθηματικούς οι οποίοι κατέληξαν στην αδυναμία επίλυσής του με την Ευκλείδεια Γεωμετρία, δηλαδή με τη χρήση κανόνα και διαβήτη.

Θα μπορούσα, αν είχα τις κατάλληλες γνώσεις, να πω για τον μαγικό αυτόν αριθμό πολλά περισσότερα πράγματα και να δώσω ακόμα περισσότερες πληροφορίες για τη χρήση του στις θετικές επιστήμες. Φοβάμαι όμως ότι αν επιχειρήσω κάτι τέτοιο θα μπω χωρίς να το θέλω στα χωράφια των μαθηματικών και αυτό δεν το θέλω. Ήδη, με τη σημερινή μου αναφορά μπήκα στο γνωστικό τους πεδίο και έκανα μια εντελώς ερασιτεχνική προσπάθεια μόνο και μόνο για να επισημάνω, κατά κάποιο τρόπο, τη σημασία της σημερινής παγκόσμιας ημέρας. Ελπίζω λοιπόν οι φίλοι μου οι μαθηματικοί να μου συγχωρήσουν την όποια ανακρίβεια επισημάνουν και να μείνουν μόνο στον σκοπό αυτού του άρθρου μου.

 

Στην πάνω φωτογραφία απεικονίζεται ο Larry Shaw και οι πίτες του πάρτι

 Μπορείτε να προμηθευτείτε την εφημερίδα στα περίπτερα του νομού

Για έναν νέον τρόπο ζωής

Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 10/01/2019

Toυ Γιώργου Γεωργόπουλου

 

Με την έλευση του νέου έτους µοιράστηκαν πολλές ευχές µεταξύ των ανθρώπων.

Η πλειοψηφία αυτών των ευχών αναφερόταν στην καλή υγεία, στην καλή τύχη, την οικογενειακή γαλήνη και σε άλλα τέτοια.

Μερικές από αυτές, οι πιο λίγες, αναφερόταν στην πατρίδα µας που της ευχήθηκαν να έχει καλή τύχη, πρόοδο και ανάπτυξη, για να βγει επιτέλους από το φάσµα της φτώχειας και της ανεργίας που την πλήττει εδώ και χρόνια. Τέτοιες «πατριωτικές» ευχές, πήρα πολλές µέσω µηνυµάτων, κυρίως από πολιτευτές που, εν όψει των επερχόµενων εκλογών, µοιράζουν αφειδώς συνθήµατα που, µεταξύ των άλλων, περιέχουν και τη λέξη ανάπτυξη. Η λέξη ανάπτυξη όµως, τα τελευταία χρόνια, είναι γνωστό ότι έχει πάρει την έννοια του Μεσσία που περιµένουµε να έρθει για να σώσει τον κόσµο, έναν κόσµο που παίρνει την κατηφόρα και σβήνει σιγά-σιγά. Τι είναι όµως ανάπτυξη και πως µπορούµε να την πετύχουµε προς όφελος του κοινωνικού συνόλου;

Πολλά έχουν γραφτεί για αυτό το θέµα και για την επίτευξή της έχουν τεθεί επανειληµµένως στόχοι που, δυστυχώς, συνήθως παραµένουν απλές επιθυµίες και όνειρα θερινής νυκτός. Γιατί όµως συµβαίνει αυτό; Γιατί συνεχώς σχεδιάζουµε πλάνα και κάνουµε ανεπιτυχείς προσπάθειες που µας οδηγούν σε έναν αέναο φαύλο κύκλο; Στα ερωτήµατα αυτά µπορούν να δοθούν πολλών ειδών απαντήσεις αρκετές από τις οποίες είναι και πολύ πειστικές. Για παράδειγµα, θα πουν κάποιοι ότι στην Ελλάδα, το ότι ψάχνουµε την ανάπτυξη µε το κερί, φταίει το ότι δεν ακολουθούµε ένα τρόπο ζωής σαν εκείνον των ανεπτυγµένων Ευρωπαϊκών χωρών, της Γερµανίας ας πούµε. Εν µέρει, κάποια τέτοια επιχειρήµατα έχουν βάση αλήθειας, επειδή πράγµατι υπάρχει µια ορατή διαφορά ποιότητας ζωής µεταξύ των δύο χωρών. Αποτελεί όµως το Γερµανικό πρότυπο µπούσουλα ενεργειών και αν ναι, µέχρι πότε θα µπορούµε να έχουµε τη δυνατότητα να συντηρούµε µια επιτυχηµένη και αποδοτική ανάπτυξη για το λαό µας;

Για να απαντήσουµε όµως σε αυτό το βασικό ερώτηµα, θα πρέπει πρώτα να ξεκαθαρίσουµε πως, όταν µιλάµε για σταθερή και αποδοτική ανάπτυξη, εννοούµε την αειφό ρο ανάπτυξη, που σύµφωνα µε τον µέχρι σήµερα επικρατέστερο ορισµό της, είναι η «ανάπτυξη που ικανοποιεί τις ανάγκες της παρούσας γενεάς, χωρίς να δεσµεύεται η δυνατότητα των επερχόµενων γενεών να ικανοποιούν τις δικές τους ανάγκες». Με πιο επιστηµονική ορολογία, «αειφόρος ανάπτυξη είναι αυτή που κληρονοµεί στις µελλοντικές γενιές ένα ανθρωπογενές και περιβαλλοντικό κεφάλαιο , ίσο µε αυτό που παρέλαβε η παρούσα γενιά από την προηγούµενη». Βλέπουµε λοιπόν ότι για την επίλυση του προβλήµατος, για το πως δηλαδή µπορεί να επιτευχθεί η ζητούµενη ανάπτυξη, είναι απαραίτητο να συνυπολογιστεί και η έννοια του περιβάλλοντος. Τώρα όµως γεννιέται ένα νέο καίριο ερώτηµα που πρέπει να εξετασθεί. Πως και µε ποιον τρόπο είναι δυνατόν το περιβάλλον να επηρεάσει την ανάπτυξη και την πρόοδο ενός τόπου ή γενικότερα µιας κοινωνίας; Για να προσεγγίσουµε την απάντηση σε αυτό το ερώτηµα θα πρέπει να εξετάσουµε µια αλληλουχία γεγονότων που έχουν σηµαδέψει τη µεταπολεµική γενιά της Ευρώπης αλλά και ολόκληρου του κόσµου γενικότερα.

Από τα µέσα του 20ου αιώνα, ίσως και πιο παλιά, που η βιοµηχανική παραγωγή είχε αρχίσει να παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, οι λαοί ανά τον κόσµο, µε εξαίρεση βέβαια αυτούς των υποανάπτυκτων περιοχών του πλανήτη, είχαν θεοποιήσει τον καταναλωτισµό, ο οποίος αργότερα µε την παγκοσµιοποίηση της οικονοµίας, µεταβλήθηκε σε µάστιγα και απειλεί πλέον µε οικολογική καταστροφή τον πλανήτη. Η υπερβολική κατανάλωση είναι µοιραίο επακόλουθο της συνεχούς επιδίωξης να αυξήσουµε τα οικονοµικά µας µεγέθη. Η αύξηση όµως των οικονοµικών, όταν είναι αυτοσκοπός, δεν µπορεί παρά να γίνεται µε την ανεξέλεγκτη άντληση φυσικών πόρων. Έχει διαπιστωθεί ότι στο 20% του πληθυσµού της γης ανήκουν οι λεγόµενες ανεπτυγµένες χώρες οι οποίες όµως καταναλώνουν το 80% των φυσικών πόρων του πλανήτη. Οι κοινωνίες αυτών των χωρών λειτουργούν βεβαίως µε συνθήκες υπερκατανάλωσης που µέρα µε τη µέρα γίνεται όλο και πιο µεγάλη και για να εξυπηρετηθεί θα πρέπει οι παραγωγικές βιοµηχανίες που πάντα θέλουν να κερδοφορούν να εντείνουν την παραγωγή των προϊόντων τους µε αποτέλεσµα την εξάντληση των φυσικών πόρων και την εν συνεχεία καταστροφή του περιβάλλοντος. Και η καταστροφή αυτή δεν επέρχεται µόνο µε την εξάντληση των φυσικών πόρων, (ορυκτά καύσιµα, καταστροφή δασών, υπεραλίευση θαλασσών κλπ), αλλά και µε τη ρύπανση των νερών, του εδάφους και του αέρα. Για παράδειγµα, η µόλυνση του αέρα δηµιούργησε την τρύπα του όζοντος και αυτή επέφερε την αλλαγή των καιρικών συνθηκών δηµιουργώντας τις απανωτές καταιγίδες, τις καταστροφικές βροχοπτώσεις και την υπερθέρµανση του πλανήτη µε τα πλείστα όσα γνωστά επακόλουθα.

Ας γυρίσουµε όµως πίσω και ας προσπαθήσουµε να αξιολογήσουµε την απάντηση κάποιων που ισχυρίζονται ότι η Ελλάδα δεν ακολουθεί ένα σωστό µοντέλο ανάπτυξης σαν αυτό π.χ. της Γερµανίας και ας αναρωτηθούµε: Είναι δυνατόν το γερµανικό µοντέλο να αποτελεί πανάκεια, όταν και η ίδια, η υποτιθέµενη ευηµερούσα γερµανική οικονοµία, διέπεται από τους αδυσώπητους κανόνες και τις παράλογες απαιτήσεις της παγκοσµιοποίησης και της υπερπαραγωγής καταναλωτικών προϊόντων; Μπορεί η Γερµανία να µην έχει προς το παρόν µεγάλο περιβαλλοντικό πρόβληµα, που έχουν άλλες µεγάλες χώρες όπως η Ινδία ή ακόµα και οι Ηνωµένες Πολιτείες, αλλά αυτό δεν οφείλεται, κατά τη γνώµη µου, στην αριστεία του µοντέλου της όσο στο ότι έχει εξαγάγει την υπερπαραγωγή προϊόντων της σε άλλες αναπτυσσόµενες χώρες µε φθηνό εργατικό κόστος. Αυτές οι χώρες είναι που θα αντιµετωπίσουν πρώτες τα αποτελέσµατα µιας οικολογικής καταστροφής και µετά η Γερµανία. Πόσες όµως ακόµα δεκαετίες θα µπορέσει η Γερµανία του παραδείγµατος αλλά και οι άλλες παρόµοιες χώρες να κρατήσουν µακριά τους τις συνεχώς αυξανόµενες δυσµενείς περιβαλλοντικές επιπτώσεις; Ήδη ένα µεγάλο κοµµάτι της ανεξέλεγκτης µεταναστευτικής ροής κατευθύνεται στη Γερµανία, σε µια χώρα που, από τον 16ο αιώνα, η προσήλωσή της στον προτεσταντισµό την έχει κάνει προς το παρόν ηγέτιδα χώρα της Ευρώπης απειλούµενη όµως µε σοβαρή και ανεπιθύµητη κοινωνική αλλοίωση.

Όλα αυτά τα λέω, επειδή τώρα τελευταία τα κόµµατα που διεκδικούν την εξουσία στις προσεχείς εκλογές, προκαλούν στον κόσµο ψευδείς ελπίδες περί επερχόµενης ανάπτυξης, µε τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Κανένας όµως πολιτικός δεν τολµάει να εισηγηθεί στον Έλληνα ένα νέο πρότυπο ζωής επειδή κάτι τέτοιο θα του στερήσει ψήφους. Εμείς όμως χρειαζόμαστε ένα νέο πρότυπο ζωής που θα είναι περιβαλλοντοκεντρικό, με αξίες που θα είναι ξεχωριστές από εκείνες του Γερμανού, του Εγγλέζου ή του Αμερικάνου. Εμείς οι Έλληνες έχουμε ενός άλλου τύπου παράδοση, μια άλλη ιστορία και μια ορθόδοξη θρησκεία που αν την είχαν και οι λειτουργοί της ενστερνιστεί και αναλύσει την ουσία της, θα ήταν δυνατόν να μιλάμε με διαφορετικά λόγια για την ανάπτυξη της πατρίδας μας.

Αντί λοιπόν να μιλάμε γενικά και αόριστα για τον ερχομό μιας απροσδιόριστης ανάπτυξης, ας δούμε πρώτα σε τι μας ωφελεί να ζούμε με έναν τρόπο που μιμείται τα ξένα θνησιγενή πρότυπα. Γιατί να θέλουμε αυτοκίνητο με πολλά κυβικά; Γιατί να έχουμε δύο και τρία σπίτια και ακόμα κανα δυο εξοχικά; Γιατί να χτίζουμε ψηλά και άσχημα σπίτια που κλείνουν τις οδούς αερισμού των πόλεών μας και αυξάνουν την ατμοσφαιρική ρύπανση λόγω της ασφυκτικής κυκλοφορίας των αυτοκινήτων; Γιατί να καταστρέφουμε τα δάση μας χτίζοντας παράγκες που τις βαφτίζουμε εξοχικά και στο Μεσολόγγι να προκαλούμε οπτική ρύπανση με κάποια ελεεινά κατασκευάσματα που τα βαφτίσαμε παραδοσιακές πελάδες; Δεν γνωρίζουμε ότι η οπτική ρύπανση της παραλίμνιας περιοχής της πόλης μας θα χάσει την τουριστική αξία που της αρμόζει; Γιατί γεμίσαμε την Ελλάδα με κάθε λογής Πανεπιστήμια που παράγουν ανέργους επιστήμονες ενώ θα μπορούσαμε, βοηθούσης της ιστορίας μας, με λιγότερα και καλλίτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα να έχουμε γίνει ένα αξιόπιστο κέντρο σπουδών νέων από ολόκληρη την Ευρώπη; Γιατί δεν μπορούμε ακόμα να κατανοήσουμε την ωφελιμότητα της χρήσης ανανεώσιμων πηγών ενέργειας που δεν βλάπτουν το πολύτιμο περιβάλλον μας και ταυτόχρονα αξιοποιούν φυσικές πηγές που ακόμα έχουμε ανεκμετάλλευτες;

Θα μπορούσα να κάνω πολλές ακόμα επισημάνσεις περιπτώσεων που δυστυχώς ηθελημένα αγνοούμε όταν μιλάμε με αόριστο τρόπο και λόγο για ανάπτυξη. Μιλάμε για μια ανάπτυξη που μόνοι μας με τις ενέργειές μας την εμποδίζουμε και την περιμένουμε να μας τη δώσει σαν χάρη ο Θεός. Καταλήγοντας θα ήθελα να προσθέσω ότι η ανάπτυξη μιας χώρας είναι ένα τεράστιο θέμα που δεν μπορεί να εξαντληθεί μέσα σε λίγες γραμμές. Προσπάθησα με λίγα λόγια, όσο καλλίτερα μπορούσα να πω ότι όταν ακούμε να μας λένε πως θα μας φέρουν την ανάπτυξη, μάλλον μας κοροϊδεύουν ή δεν ξέρουν τι ακριβώς σημαίνει ανάπτυξη. Έτσι απλά και καθαρά.

Μπορείτε να προμηθευτείτε την εφημερίδα στα περίπτερα του νομού

Ριχάρδος ο άκαρδος

Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 13/12/2018

 

Του Γιώργου Γεωργόπουλου

 

Ο Ριχάρδος, καλή του ώρα εκεί που είναι τώρα, μας έχει βάλει με τις πράξεις του σε πολύ σοβαρές πνευματικές σκοτούρες.

Ψαχνόμαστε για να λύσουμε τον γρίφο αν το «ηθικό» είναι και «νόμιμο» ή αντίστροφα, αν το «νόμιμο» είναι και «ηθικό». Τη λύση αυτού του γρίφου επιχείρησε να τη δώσει ανεπιτυχώς, εδώ και μερικά χρόνια, ο αλήστου μνήμης Γιώργος Βουλγαράκης, που τότε, ως υπουργός, είχε κάνει ανακριβή φορολογική δήλωση και όταν εντοπίστηκε δήλωσε αδιάντροπα πως «ό,τι είναι νόμιμο, είναι και ηθικό» και, όπως θυμόμαστε, προκάλεσε τον γέλωτα ακόμα και στο παρδαλό κατσίκι.

Ο Καντ, ο Γερμανός φιλόσοφος, είχε πει ότι αν ήταν δυνατόν να επικρατήσει η ηθική σε ολόκληρο τον κόσμο, θα ζούσαμε σε ιδανικές κοινωνίες και δεν θα είχαμε ανάγκη τους νόμους. Τους νόμους τους δημιουργήσαμε ακριβώς επειδή η ιδανική κοινωνία είναι ουτοπία. Επειδή όμως οφείλουμε να ζούμε ηθικά, προς όφελος της κοινωνίας μας, αναπόφευκτα χρειαζόμαστε κάποιους κανόνες που να ρυθμίζουν αυτή την αρχή. Έτσι έγιναν οι νόμοι και έτσι θεσπίστηκε η υποχρέωσή μας να τους σεβόμαστε. Με την άδεια των φιλοσοφούντων φίλων μου και χωρίς ιδιαίτερη ανάλυση, επιχειρώ να συμπεράνω ότι οι δύο έννοιες «ηθικό» και «νόμιμο» δεν ταυτίζονται και οπωσδήποτε δεν είναι αντιστρεπτές. Το «ηθικό» είναι πάντα «νόμιμο» όμως το «νόμιμο» δεν είναι απαραιτήτως και «ηθικό». Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα και στην υπόθεση Ριχάρδου.

Οι δικηγόροι του ενεχυροδανειστή λένε ότι, κατά τον νόμο, ο πελάτης τους δεν έχει διαπράξει αδίκημα αφού νόμιμα εξήγαγε στην Τουρκία το χρυσάφι που μάζευε από τους απελπισμένους και φτωχοποιημένους Έλληνες στον καιρό της κρίσης. Αμέσως βέβαια προκύπτει το ερώτημα: Εντάξει, ας παραδεχτούμε ότι ο Ριχάρδος είναι νόμιμος, όμως ό,τι έκανε ήταν και ηθικό; Ήταν άραγε ηθικό να αγοράζει τα πολύτιμα αντικείμενα και χρυσαφικά των Ελλήνων, έναντι πινακίου φακής, να τα λιώνει και μετά να τα μοσχοπουλάει, με περίεργο και αδιαφανή τρόπο, στην τούρκικη μαυραγορά; Στο ερώτημα αυτό θα περίμενε κανείς να λάβουν θέση οι δικηγόροι του, που κόπτονται υπέρ της αθωότητάς του. Προσωπικά, είμαι σίγουρος ότι δεν μπορούν να απαντήσουν με ευκολία και εντιμότητα αφού, αν απαντήσουν αρνητικά, ότι δηλαδή ο Ριχάρδος είναι ανήθικος, θα χάσουν την παχυλή αμοιβή που συμφώνησαν με τον πελάτη τους, οπότε αναγκαστικά θα σιωπήσουν ή θα στρέψουν την κουβέντα σε άλλο θέμα.

Αν όμως, με κάποιον τρόπο αποφανθούν ότι οι πράξεις του Ριχάρδου είναι και ηθικές, τότε αυτομάτως δικαιώνουν όλους τους μαυραγορίτες της Κατοχής, που όπως ξέρουμε πλούτισαν σε βάρος των εξαθλιωμένων Ελλήνων και όχι μόνο πλούτισαν αλλά αργότερα έζησαν ανάμεσά μας χωρίς ντροπή, χωρίς την παραμικρή τσίπα. Οπότε και σε αυτή την περίπτωση, οι δικηγόροι του Ριχάρδου μάλλον θα σιωπήσουν πάλι.

Δεν γνωρίζω αν θα είναι καλή ή κακή η κατάληξη αυτής της υπόθεσης, όμως όσο τη σκέφτομαι δεν μπορώ να ησυχάσω όταν σκέφτομαι πως κάποια μέρα μπορεί να ξαναδώ τον Ριχάρδο να διαφημίζεται στα κανάλια και να ζει μέσα στη χλιδή με το χρυσάφι που «νόμιμα» υπεξαίρεσε από τους απελπισμένους συμπατριώτες μου.

Ο ενεχυροδανεισμός, ακόμα και όταν τελείται με νόμιμο τρόπο, δεν μπορεί παρά να είναι μια νομιμοφανής κλοπή πλούτου κάτω από συνθήκες εκβιασμού της θέλησης του ενεχυροδότη, ιδίως όταν ενεχυροδανειστής, όπως ο Ριχάρδος, είναι ιδιώτης και όχι επίσημο Πιστωτικό Ίδρυμα. Αν και, εδώ που τα λέμε και οι τράπεζες καταληστεύουν τον κόσμο, είτε με τα υψηλά επιτόκια των δανείων είτε με τους δυσμενείς όρους των συμβάσεων δανεισμού που αναγράφουν στα συμβόλαια με πολύ πολύ ψιλά γράμματα.

Όταν σε κάποιον «Ριχάρδο» ενεχυριάζεται ένα κόσμημα, χωρίς θεσπισμένους κανόνες, στο ένα δέκατο της πραγματικής του αξίας, η πράξη αυτή δεν αποτελεί καραμπινάτη νομιμοφανή κλοπή πλούτου; Δεν υπάρχει εκβιασμός όταν, παρόλο που έχεις αναγκαστεί να ενεχυριάσεις το ακριβό σου κόσμημα, υπογράφεις αναγκαστικά μια σύμβαση που σου ορίζει να επιστρέψεις τα λεφτά που πήρες μέσα σε ένα μήνα αλλιώς χάνεις το περιουσιακό σου στοιχείο; Δεν μπορώ να καταλάβω τι εγκληματικά μυαλά έχουν αυτοί οι άνθρωποι, ενεχυροδανειστές και τοκογλύφοι, που βρίσκουν συνανθρώπους μας σε ανάγκη και τους αρπάζουν περιουσίες και κειμήλια για να πλουτίσουν και να ζήσουν σε μια ντροπιαστική χλιδή.

Βέβαια, πιστεύω ότι ο Ριχάρδος δεν έχει ξεμπερδέψει ακόμα με τη δικαιοσύνη, ούτε πρόκειται να ξεμπερδέψει εύκολα και σύντομα. Είμαι σίγουρος ότι κάποια στιγμή θα ερωτηθεί για πολλά πράγματα όπως για παράδειγμα αν έχει δηλώσει στην Εφορία τα υπερκέρδη του, για να φορολογηθεί για αυτά ή για το από πού βρήκε τόσα λεφτά για να δίνει τόσα πολλά δάνεια και ακόμα γιατί είχε συνεργάτη έναν αστυνομικό που τον ενημέρωνε για τις ενέργειες των διωκτικών αρχών, αφού θεωρούσε ότι όσα έκανε ήταν νόμιμα. Δεν είναι λοιπόν σίγουρο ότι ο Ριχάρδος θα ξεμπλέξει εύκολα αφού είναι σίγουρο πως η δικαιοσύνη θα περάσει από κόσκινο όλες τις συναλλαγές του για να ερευνηθεί κατά πόσον ήταν απόλυτα καλυμμένες με τον μανδύα της νομιμότητας.

Πάντως, σε κάθε περίπτωση, το φαινόμενο «Ριχάρδος» δεν πρέπει να γίνει αντικείμενο κομματικής αντιπαράθεσης και η Κυβέρνηση και όλα τα κόμματα της Βουλής οφείλουν να προχωρήσουν άμεσα στην αναθεώρηση της στάσης της Πολιτείας απέναντι σε φαινόμενα τύπου Ριχάρδου. Αν ο θεσμός του ενέχυρου επανακριθεί και βρεθεί ότι πράγματι είναι απαραίτητος, θα πρέπει να μπουν συγκεκριμένοι όροι και προϋποθέσεις με βάση τις οποίες θα γίνονται οι πράξεις. Και βέβαια τα πάντα θα πρέπει να φορολογούνται και να δικαιολογούνται. Αυτή η ασυδοσία των πάσης φύσεως Ριχάρδων θα πρέπει να αποτελέσει παρελθόν, αλλά με πράξεις και όχι με λόγια.

Μπορείτε να προμηθευτείτε την εφημερίδα στα περίπτερα του νομού

Για γέλια και για κλάµατα

Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 06/09/2018

Του Γιώργου Γεωργόπουλου

Διάφοροι κακεντρεχείς συµπολίτες µας, έχουν τη συνήθεια να κατηγορούν τις Υπηρεσίες του Δήµου για τον έναν ή τον άλλον λόγο, χωρίς ωστόσο να µπορούν να στηρίξουν µε πειστικό τρόπο τα επιχειρήµατά τους.

Θα µου πείτε ότι αυτό είναι ίδιον του Έλληνα που θέλει, ντε και καλά, να κακίζει όποιον δεν χωνεύει, χωρίς να λογαριάζει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις αποδεικνύεται εύκολα η κακή του πρόθεση αλλά και η αµάθειά του.

Τρανό παράδειγµα είναι η περίπτωση του ήρωα αεροπόρου µας Χρίστου Καψάλη, τον οποίον η δηµοτική µας Αρχή τίµησε δίνοντας το όνοµά του σε έναν κεντρικό δρόµο, κοντά στη Lordou Vironos Squear. Για να θυµίσω στους αναγνώστες µου, για όσους δεν γνωρίζουν ποιος ήταν αυτός ο περίφηµος Μεσολογγίτης αεροπόρος, θα παραθέσω µερικά ιστορικά γεγονότα σχετικά µε το από που κρατάει η σκούφια του και πώς διακρίθηκε στον πόλεµο κατά των Τούρκων, τα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Ο Χρίστος, λένε ότι ήταν ανιψιός του γέρου Χρίστου Καψάλη που έκανε την ανατίναξη και έµεινε στην ιστορία ως ένας από τους µεγαλύτερους ήρωες του ηρωικού Μεσολογγίου. Ο Χριστάκης, ο αεροπόρος, που τον λέω έτσι χαϊδευτικά για να τον ξεχωρίσω από τον ήρωα θείο του, από µικρός είχε µια µανία µε το πέταγµα του αετού. Πού τον έχανες πού τον εύρισκες, µόνος του µε έναν σωρό παλιόχαρτα που µάζευε απ’ την αυλή του Μάγερ, να φτιάχνει πότε αετούς, σαν αυτούς που πετάµε στις απόκριες και πότε κατσούλες, σαν αυτές που φτιάχναµε όταν ήµαστε παιδάκια στο δηµοτικό. Το τι ακριβώς από τα δύο αποφάσιζε να φτιάξει ο µικρός Χριστάκης εξαρτιόταν από το αν είχε τη δυνατότητα να κόψει καλάµια για τον σκελετό των αετών, από τις καλαµιές της λιµνοθάλασσας όταν οι Τούρκοι βοµβάρδιζαν την περιοχή. Για τις ουρές των αετών όµως εύρισκε πάντα κάτι παλιοκούρελα της µάνας του, που της ήταν άχρηστα αφού δεν είχε τις κατάλληλες κλωστές για να τα ράψει και να φτιάξει µια φορεσιά της προκοπής για τον µικρό Χριστάκη.

Την τροµερή βραδιά της εξόδου, ο Χριστάκης δεν ακολούθησε τη συµβουλή του θείου του να πάει µαζί του στην πυριτιδαποθήκη. Ακολουθώντας τα παιδιά της παρέας του µέσα στον ορυµαγδό της µάχης, κατάφερε να σωθεί από την καταστροφή και να περάσει σώος πάνω στις πλαγιές του Ζυγού. Το τι έγινε τα επόµενα δεκαπέντε χρόνια δεν είναι γνωστόν. Λένε ότι µάλλον ο µικρός Χριστάκης πήγε µετανάστης, κάπου στην Ευρώπη, όπου µορφώθηκε και 25χρονος πια γύρισε στο Μεσολόγγι καµαρωτός καµαρωτός µε το µυαλό του γεµάτο παράξενες και πρωτοποριακές, για την εποχή, ιδέες, που λίγοι τις καταλάβαιναν.

Ο Σπυρίδων Τρικούπης, γράφει για τον Χριστάκη ότι γυρνούσε τις γειτονιές της πόλης και µιλούσε στον κόσµο για µια µηχανή που µπορούσε να πετάξει σαν τα πουλιά. Επίσης τους έλεγε ότι µέσα στη µηχανή θα µπορούσαν να βρίσκονται και άνθρωποι που θα την κυβερνούσαν και ακόµα ότι αυτοί οι άνθρωποι, που τους ονόµαζε αεροπόρους, θα µπορούσαν να κατευθύνουν αυτές τις περίεργες µηχανές πάνω από τα εχθρικά στρατεύµατα για να τα καταστρέψουν πετώντας τους ένα υγρό σαν πίσσα που έπιανε φωτιά και κατέκαιγε τα πάντα.

Άκουγαν οι Μεσολογγίτες τις διηγήσεις του Χριστάκη και δεν πίστευαν στα αυτιά τους. Ο Χριστάκης ήταν τόσο πειστικός που τους έκανε να πιστέψουν ότι και ο ίδιος είχε δει µε τα µάτια του µια τέτοια µηχανή κάπου στη Γαλλία και µάλιστα είχε κάνει µε αυτή µια σύντοµη πτήση πάνω από το Παρίσι. Το αν αυτό ήταν αλήθεια ή ψέµατα, δεν το διευκρινίζει ο Τρικούπης στο τετράτοµο έργο του « Η ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης». Εκείνο πάντως που σίγουρα συνέβη αργότερα, είναι πως ο Χριστάκης έφυγε για τη Γερμανία όπου εκεί συναντήθηκε με τον μηχανικό Ότο Λίλιενταλ, τον πατέρα της ανεμοπορίας από τον οποίον έμαθε να πετάει με ανεμόπτερο.

Σε προχωρημένη πια ηλικία, ο Χρίστος Καψάλης, έγινε αεροπόρος. Ήταν ο πρώτος Μεσολογγίτης αεροπόρος. Πολλά χρόνια αργότερα ακολούθησαν και άλλοι το παράδειγμά του, όπως ο μακαρίτης Μενελής Μαντζαβινάτος και αργότερα ο Γιώργος Πρεβεζάνος. Τη δόξα όμως του αεροπόρου Χρίστου Καψάλη κανείς δεν την έφτασε αφού, όπως είναι ιστορικά καταγεγραμμένο, ο Χρίστος, κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, πέταξε με το ανεμόπτερό του πάνω από τις Τούρκικες γραμμές και φιλοδώρησε τους εχθρούς μας με δεκάδες βόμβες μικρού βάρους και ειδικής κατασκευής, για να μπορούν να μεταφέρονται με άνεση από το ελαφράς κατασκευής ανεμόπτερο.

Όμως το τέλος του Χρίστου δεν ήταν αυτό που του άξιζε, ήταν ένα τέλος πράγματι τραγικό. Αυτός ο ατρόμητος αεροπόρος, αυτός ο τρομερός μαχητής, αυτό το φόβητρο των Τούρκων, που τριών μόλις ετών γλύτωσε από τη λαίλαπα της εξόδου του Μεσολογγίου και εβδομηντάρης κατάφερε να σπείρει εξ αέρος την καταστροφή στα Τουρκικά στρατεύματα, έχασε τη ζωή του πέφτοντας από το μπαλκόνι του σπιτιού του, στην Αθήνα. Έπινε τον καφέ του ένα καλοκαιριάτικο απόγευμα καθισμένος αναπαυτικά στη βεράντα της τριώροφης μονοκατοικίας του στην Πλάκα, όταν κάποιος του φώναξε από τον δρόμο και αυτός σκύβοντας να δει ποιος είναι, ζαλίστηκε και έπεσε με το κεφάλι στο πεζοδρόμιο οπότε, δυστυχώς, τέλειωσε αμέσως.

Αυτός ήταν ο Χρίστος Καψάλης, ο πρώτος Έλληνας αεροπόρος εκ Μεσολογγίου. Παρόλο που η ιστορία του δεν είναι ευρέως γνωστή, εντούτοις, η Δημοτική Αρχή της πόλης μας τον τίμησε δεόντως δίνοντας το όνομά του σε έναν δρόμο, εκεί που ήταν η γειτονιά του που μικρός έφτιαχνε αετούς και κατσούλες. Ορισμένοι κακεντρεχείς και ανιστόρητοι λένε ότι ο δρόμος στον οποίον αναφέρομαι δεν είναι αφιερωμένος στον αεροπόρο Χρίστο Καψάλη αλλά σε έναν άλλον συμπατριώτη μας τον αρεοπαγίτη Χρίστο Καψάλη, που βεβαίως δεν είχε καμιά σχέση με την αεροπορία. Τώρα ό,τι θέλει λέει ο καθένας και πιστεύει ό,τι τον βολεύει. Εγώ ανέφερα αυτά που διάβασα και αυτά που ξέρω από διηγήσεις παλιών Μεσολογγιτών. Αν ωστόσο ο δρόμος αναφέρεται πράγματι στον αρεοπαγίτη και όχι στον αεροπόρο, τότε ας αλλάξουν την επιγραφή από «ΑΕΡΟΠ. ΚΑΨΑΛΗ» σε «ΑΡΕΟΠ. ΚΑΨΑΛΗ» , για να μη μπερδευόμαστε και εμείς που κάτι παραπάνω ξέρουμε από την ιστορία του τόπου μας.

 

Υ.Γ. Φαντάζομαι ότι ο Δήμαρχός μας θα καταλάβει την ειρωνεία αυτού του άρθρου και επιτέλους θα προβεί στην τροποποίηση των ονομάτων ορισμένων δρόμων και πλατειών. Αν δεν το κάνει έχουμε να γελάμε σε βάρος του για πολλά ακόμα χρόνια.

1/9/2018
Γιώργος Θ. Γεωργόπουλος

Μπορείτε να προμηθευτείτε την εφημερίδα στα περίπτερα του νομού

Ποιος είναι ο Χατζηπετρής;

Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 23/08/2018

 

Tου
Γιώργου Θ. Γεωργόπουλου

 

 

 

 

 

 

Παρατηρώντας τα θλιβερά αποτελέσµατα των πυρκαγιών στο Μάτι και στην Κινέττα, δεν ξέρω πώ µου ’ρθε στο νου εκείνο το προφητικό τραγουδάκι του αξέχαστου Λουκιανού Κηλαηδόνη που έλεγε «φταίµε κι εµείς, φταίτε κι εσείς αλλά φταίει και ο Χατζηπετρής». Σκέφτηκα λοιπόν, ότι σε κάθε κακό που µας έχει µέχρι σήµερα συµβεί, πάντα προσδιορίζονται κάποιοι φταίχτες, είτε από εδώ είτε από εκεί, αλλά πάντα υπάρχει και κάποιος Χατζηπετρής που ξεφεύγει και δεν τον επισηµαίνει κανείς.

Στην προκειµένη περίπτωση των πυρκαγιών, νοµίζω ότι οι «εµείς» του Κηλαηδόνη είναι όλοι αυτοί που έχτισαν παράνοµα µέσα σε δασικές περιοχές φράζοντας τις διεξόδους προς τη θάλασσα. Οι «εσείς», προφανώς πρέπει να είναι κάποιοι της Αστυνοµίας ή της Πυροσβεστικής, ακόµα και κάποιοι πολιτικοί της τοπικής αυτοδιοίκησης ή της πολιτικής προστασίας. Σίγουρα, από τους «εµείς» και τους «εσείς», τελικά κάποιοι, αν όχι όλοι, θα την πληρώσουν τη νύφη και ίσως ακριβά. Έτσι νοµίζω, έτσι ελπίζω. Ήδη, τη στιγµή που γράφω αυτές τις γραµµές, πληροφορούµαστε ότι έχουν αρχίσει να ξηλώνονται κάποιοι υπεύθυνοι και να δουλεύουν οι εισαγγελείς για τον εντοπισµό άλλων. Όµως ποιος είναι ο Χατζηπετρής που, και τώρα, έχω την αίσθηση ότι, για άλλη µια φορά, θα διαφύγει;

Ο µπαγάσας ξέρει και κρύβεται καλά, λουφάζει µέσα στην ανωνυµία του και αρέσκεται να παρακολουθεί να την πληρώνουν πάντα κάποιοι άλλοι, ενώ γνωρίζει πολύ καλά ότι και αυτός είχε µεγάλη συµµετοχή στην τραγωδία. Δεν εννοώ βέβαια αυτούς τους ψυχοπαθείς που βάζουν φωτιά στα ξερόκλαδα για να απολαµβάνουν το τρέξιµο και τις προσπάθειες των πυροσβεστών, (έτσι δήλωσε ένας όταν τον συνέλαβαν), αλλά ούτε και κάποιους που µε µαεστρία και µεθοδευµένα πυρπολούν για να κάψουν εκτάσεις, είτε για να τις οικοπεδοποιήσουν είτε επειδή πληρώθηκαν για να δηµιουργήσουν έκρυθµη κατάσταση στη χώρα.

Ο Χατζηπετρής λοιπόν ή µάλλον, για να είµαι πιο ακριβής, οι Χατζηπετρήδες, είναι όλοι αυτοί που µε την υπογραφή τους συντέλεσαν στο να δηµιουργηθούν και διατηρηθούν επί σειρά δεκαετιών όλοι αυτοί οι παράνοµοι οικισµοί-παγίδες µέσα στα δάση και στις πανέµορφες παραλίες της χώρας µας. Και όλοι αυτοί είναι δηµόσιοι λειτουργοί, που για να κάνουν σωστά τη δουλειά που τους ανέθεσε το κράτος, αµείβονται µε παχυλούς µισθούς και αξιώµατα.

Αν ξεκινήσουµε την αναζήτηση των Χατζηπετρήδων από τα χαµηλά και προς τα πάνω, θα βρεθούµε πρώτα µπροστά στον υπεύθυνο δασάρχη της περιοχής που έκλεινε τα µάτια του και σκοπίµως δεν αντιδρούσε κάθε φορά που µέσα στη δασική περιοχή της ευθύνης του ξεπηδούσε ένα αυθαίρετο σπίτι ή µετά από µια πυρκαγιά ανεχόταν το καµένο δάσος να γίνεται λιοστάσι και µετά από κανά δυο χρόνια, µέσα στο δήθεν «κτήµα», να χτίζεται και το σπίτι του «κτηµατία». Παλιός µου φίλος, µε µια ρυπογόνα επιχείρηση στην περιοχή του Ταύρου, εκδιώχτηκε κακήν κακώς από εκεί και αναγκάστηκε να µεταφέρει την επιχείρησή του σε µια χαρακτηρισµένη δασική περιοχή, χαµηλής βλάστησης, εντός Αττικής. Σε παρατήρησή µου πως κατάφερε κάτι τέτοιο, απάντησε ότι µε τις οδηγίες του τοπικού δασάρχη αποψίλωσε σιγά σιγά τη χαµηλή βλάστηση του «οικοπέδου» του και στη συνέχεια άρχισε να φυτεύει λιόδεντρα. Από εκεί και πέρα και µε την ειδική «βοήθεια» άλλων Υπηρεσιών, πήρε την οικοδοµική άδεια και σήµερα λειτουργεί την επιχείρησή του ρίχνοντας τα επικίνδυνα λήµµατα µέσω βόθρου στον υπόγειο ορίζοντα της περιοχής. Ο φίλος µου είναι στους «εµείς» του Κηλαηδόνη και ο δασάρχης είναι ένας Χατζηπετρής που δεν ενοχλήθηκε ποτέ.

Στη συνέχεια, αν συνεχίσουµε την αναζήτηση των Χατζηπετρήδων, θα βρεθούµε µπροστά στους υπεύθυνους της ΔΕΗ, του ΟΤΕ και της κάθε τοπικής εταιρείας ύδρευσης που συνέδεσαν παράνοµες κατασκευές µε τα δίκτυά τους. Θα µου πει κάποιος ότι το έκαναν αυτό επειδή κάποιοι πολιτικοί τα είχαν ήδη νοµιµοποιήσει και βρήκαν να πατήσουν σε αυτή τη νοµιµοποίηση. Όµως, από όσα γνωρίζω, δεν έχει νοµιµοποιηθεί αυθαίρετο κτίσµα µέσα σε δάσος ή πάνω σε παραλία. Ό,τι έχει γίνει, έγινε µε την ανοχή κάποιας Αρχής είτε για ψηφοθηρικούς λόγους είτε για κάποια χρηµατική ανταλλαγή.

Ας φύγουµε όµως από τα χαµηλά και ας πάµε σε ψηλότερα επίπεδα. Από όσα όλοι γνωρίζουµε, οι εφηµερίδες και τα κανάλια της τηλεόρασης, κάθε φορά που γίνεται µια καταστροφή, µε ή χωρίς νεκρούς, βοούν και επισηµαίνουν αυθαιρεσίες, κακοτεχνίες και υπεύθυνους. Η απορία µου λοιπόν είναι: Γιατί δεν έχει δράσει αυτεπάγγελτα κάποιος εισαγγελέας και αν, τέλος πάντων, κάποιος έχει προβεί σε κάποιες διώξεις γιατί δεν έχει υπάρξει διορθωτικό αποτέλεσµα ή τιµωρία των υπευθύνων; Γιατί τόση συγκάλυψη και γιατί τέτοιο κουκούλωµα;

Πήγα κάποτε στον εισαγγελέα υπηρεσίας και του ζήτησα να παρέµβει για να διορθωθεί η διασπορά κάποιων σηµάτων της τροχαίας που έχουν τοποθετηθεί λανθασµένα επειδή διέβλεψα κίνδυνο πρόκλησης σοβαρών ατυχηµάτων. Με παρέπεµψε, πολύ σωστά, στην αρµόδια υπηρεσία του τοπικού αστυνοµικού τµήµατος αλλά από εκεί, µέχρι σήµερα, δεν δόθηκε λύση. Αν όµως συµβεί κάποιο θανατηφόρο ατύχηµα στην περιοχή, ποιος θα είναι στην προκειµένη περίπτωση ο Χατζηπετρής που θα πρέπει να πληρώσει;

Και φθάνουµε στο πιο ψηλό επίπεδο των Χατζηπετρήδων που είναι το επίπεδο των Υπουργών, των Γενικών Γραμματέων, των Περιφερειαρχών και των Δημοτικών Αρχών. Εδώ μέσα κρύβονται τόσοι πολλοί που για να τους καταγράψεις, με την ευθύνη του καθενός, πρέπει να κάνεις ολόκληρη διδακτορική μελέτη. Διαχρονικά έχουν συνταχθεί νόμοι και υπουργικές αποφάσεις που επιτρέπουν κάτι και απαγορεύουν κάτι άλλο, αλλά δυστυχώς όσα έχουν ψηφισθεί δεν τηρούνται πάντα ενώ πολλές φορές αποτελούν ένα υπέροχο εργαλείο για το κυνήγι ψήφων.

Κάποιοι ισχυρίζονται ότι οι πολιτικοί δεν πρέπει να οδηγούνται στη δικαιοσύνη για τα σφάλματά τους ή τις παραλήψεις τους, αλλά ο λαός είναι αυτός που με την ψήφο του θα τους δικάσει και θα τους στείλει σπίτι τους. Ναι, συμφωνώ, αλλά οι πολιτικοί ως υπεύθυνοι διαχείρισης των κοινών μιας χώρας πρέπει να μάθουν να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους. Και η ανάληψη ευθύνης από έναν πολιτικό δεν είναι ότι αποδέχεται να δικαστεί για να πληρώσει αν φταίει για κάτι, αλλά να προβεί στις κατάλληλες ενέργειες για να μην ξανασυμβεί το ίδιο κακό. Έτσι πρέπει να είναι οι υπεύθυνοι πολιτικοί και όχι για το προσωπικό τους όφελος να ρίχνουν ο ένας στον άλλον τις ευθύνες. Έτσι αναδεικνύονται σαν ηγέτες και έτσι συμβάλλουν στο να εξαφανίζονται από προσώπου γης οι Χατζηπετρήδες.  

Μπορείτε να προμηθευτείτε την εφημερίδα στα περίπτερα του νομού

Σελίδα 1 από 11

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Η ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας ΑΙΧΜΗ, πρώτης σε κυκλοφορία και αναγνωσιμότητα στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Ειδήσεις, σχόλια, ρεπορτάζ, κοινωνικά, αθλητικά, μικρές αγγελίες

Η Αιτωλοακαρνανία