Αγγελίες    Επικοινωνία

Ομολογούμε ότι μας ήρθε από εκεί που δεν το περιμέναμε – από την πρωθυπουργό Theresa May της πρωτοπόρου, πράγματι σε πολλά, Βρετανίας.  Το δημοσίευσε ως άρθρο στη  Huffington Post στις 9/1/2017. Καλοδεχούμενο, σημαντικό και ενδεικτικό, γι’ αυτό το αντιγράφουμε αυτολεξεί, παραθέτοντάς το χωρίς σχόλια, εκτός του ότι και για τη χώρα μας, βεβαίως, οι αναγκαίες  εκσυγχρονισμένες πολιτικές για την ψυχική υγεία  είναι ακόμη πιο επείγουσες σήμερα:

«Είναι τραγικό το γεγονός ότι ένα στα δέκα παιδιά σε αυτή τη χώρα πάσχει από ένα πρόβλημα ψυχικής υγείας που δύναται να διαγνωστεί.

Οι μακροπρόθεσμες συνέπειες μπορεί να είναι καίριες: παιδιά με συμπεριφορικές διαταραχές έχουν τέσσερις φορές περισσότερες πιθανότητες να αποκτήσουν εξάρτηση από τα ναρκωτικά, έξι φορές περισσότερες πιθανότητες να πεθάνουν πριν τα 30 τους και 20 φορές περισσότερες πιθανότητες να καταλήξουν στη φυλακή.

Παρότι αυτή η κυβέρνηση νομοθέτησε υπέρ της ισότητας στην υγεία – ώστε αν πάσχεις είτε από φυσική, είτε ψυχική ασθένεια , να έχεις την ίδια μεταχείριση  - πολύ συχνά η αντιμετώπιση για τα άτομα με ψυχική ασθένεια είναι ανεπαρκής.

Για χρόνια το μεγάλο βάρος είχε αναλάβει η κοινωνία, οι φιλανθρωπικές οργανώσεις και τα ΜΜΕ – και επικροτώ όλη τη δουλειά που έχει κάνει η Huffington Post για να ενημερώσει την κοινή γνώμη μέσα από την ενότητα  Young Minds Matter.

Είναι όμως η ώρα να κάνει περισσότερα και η κυβέρνηση – να ενώσει τις δυνάμεις με τη Huffington Post και  άλλες εκστρατείες στην καταπολέμηση ενός φαινομένου που διαλύει τις ζωές τόσων πολλών νέων ανθρώπων.

Η ανάγκη είναι επείγουσα : για παράδειγμα, ο αριθμός των κοριτσιών που λένε πως αυτοτραυματίζονται έχει τουλάχιστον τριπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια.

Γι’ αυτό τόνισα το θέμα της ψυχικής υγείας στη διάρκεια της ομιλίας μου στη Downing Street, την πρώτη μου φορά ως Πρωθυπουργός.

Γι’ αυτό και σήμερα ανακοινώνω μια αλλαγή στρατηγικής στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε αυτά τα θέματα.

Θέλω να δω να γίνεται πράξη η αντιμετώπιση της ψυχικής υγείας όχι μόνο στα νοσοκομεία μας, αλλά στις τάξεις των σχολείων μας και τις κοινότητές μας. Θέλω να φτάσουμε στο σημείο να εξαφανίσουμε το στίγμα, ώστε κανείς σε αυτή τη χώρα να μη νιώθει ότι δεν έχει τη βοήθεια να μιλήσει για το τι περνάει ή να ζητήσει βοήθεια.

Θέλω να δω μια στόχευση τόσο στην πρόληψη όσο και στη θεραπεία, κυρίως αφού τόσα πολλά θέματα ψυχικής υγείας που αντιμετωπίζουμε ως ενήλικες  - και που ένας στους τέσσερις από εμάς θα αντιμετωπίσει ούτως ή άλλως στο μέλλον – ξεκινούν από την παιδική ηλικία.

Είναι θέμα ευρύτερης προσέγγισης το να  αντιμετωπίσουμε τις τρομερές αδικίες που αντιμετωπίζουμε σαν κοινωνία και να χτίσουμε μια πιο ισχυρή και πιο δίκαιη Βρετανία, που θα τους ικανοποιεί όλους.

Διότι κανένας γονέας δε θα πρέπει να νιώθει αβοήθητος όταν βλέπει το παιδί του να υποφέρει. Κανένας εκπαιδευτικός δε θα πρέπει να νιώθει ότι δεν έχει τα μέσα να αντιμετωπίσει ένα μαθητή που αντιμετωπίζει προβλήματα. Κανένας έφηβος δε θα πρέπει να αφήνει την περιοχή του (τον τόπο του) προς αναζήτηση της κατάλληλης αντιμετώπισης.  Δεν πρέπει να αφήσουμε κανένα παιδί να νιώθει πως η ζωή του δεν έχει κανένα νόημα.

Τα προβλήματα ψυχικής υγείας είναι προβλήματα όλων.  Σαν κοινωνία πρέπει να το καταλάβουμε. Και οι ανακοινώσεις που κάνω σήμερα, θα διασφαλίσουν ότι θα το πετύχουμε».

                                                                                                Για την αντιγραφή
Βασίλης Μπρούμας

Του Βασίλη Μπρούμα

Δεν πιστεύουμε ότι υπάρχει σήμερα πλέον αρμόδιος παράγοντας που να μην έχει κατανοήσει  σε βάθος όλες τις διαστάσεις του θέματος με το νερό στο Αιτωλικό και να μην ενδιαφέρεται πραγματικά, ειλικρινά, πέρα από οποιαδήποτε παιχνίδια και σκοπιμότητες για οριστική λύση και εξασφάλιση αυτού του ζωτικού δημόσιου αγαθού το γρηγορότερο δυνατό και με τον καλύτερο τρόπο για όλους τους κατοίκους.

Άλλο ζήτημα βέβαια η ικανότητα συνολικής διαχείρισής του και η δυνατότητα του καθενός να συμβάλλει συγκεκριμένα, ουσιαστικά και αποτελεσματικά στην επίλυσή του. Κι εδώ απλώς αναφέρουμε και προσθέτουμε τη σημασία που έχει η βαρύτητα, η συνέπεια και αποτελεσματικότητα τόσο των λόγων που εκφέρονται σχετικά όσο κυρίως των ενεργειών και των πράξεων που γίνονται.

Εν πάση περιπτώσει ειπώθηκαν, ακούστηκαν πάρα πολλά και από πολλούς το τελευταίο διάστημα, ενώ η ενεργητική συμμετοχή των δημοτών αποτελεί τον καταλυτικό παράγοντα για την επίσπευση όλων των διαδικασιών για την καλύτερη λύση. Μίλησαν αυτοδιοικητικοί και πολιτικοί ως όφειλαν. Φαίνεται πολύ λογικό και αναγκαίο να υπάρξουν διαβεβαιώσεις, εγγυήσεις από όλους τους αρμόδιους παράγοντες πάνω στις ενδεδειγμένες λύσεις. Έτσι τον λόγο τώρα, με την αυτονόητη βαρύτητα και σοβαρότητά τους, έχουν οι επιστήμονες και οι τεχνικοί που θα συμβάλλουν καθοριστικά στη λήψη των περεταίρω πολιτικών αποφάσεων. Και καθώς δεν πρέπει να ξεχνάμε πως το υπάρχον οικονομικοπολιτικό σύστημα δεν είναι ικανό να εξασφαλίσει και πολλά, για να είμαστε πιο ακριβείς, ούτε καν τα βασικά για το σύνολο των πολιτών, ας ελπίσουμε ότι όσοι το υπηρετούν, με το νερό τουλάχιστον θα τα καταφέρουν («από κακό χρεοφειλέτη, κι ένα σακί άχυρο», λέει ένα γνωμικό).

Εν αναμονή λοιπόν των σχετικών εξελίξεων και αποφάσεων, κι επειδή τα πολλά λόγια έχουν ήδη κουράσει, ας ακούσουμε έναν ευαίσθητο καλλιτέχνη, εκλιπόντα μεν, που δεν μιλάει ακριβώς για το νερό του Αιτωλικού, αλλά πού να φανταζόταν κι αυτός, θα το συμπεριλάμβανε σίγουρα,  μέσα από τους στίχους τραγουδιού του (Παύλος Σιδηρόπουλος):

Εν κατακλείδι

Και τώρα φίλοι μου είναι αργά

μια καληνύχτα στη μαμά

και λίγη στάχτη στα μαλλιά

καιρός να πούμε αντίο

 

Σκεπάσαμε όλους τους νεκρούς

με αρρωστιάρικους ψαλμούς

κλόουν με σοβαρούς σκοπούς

γυμνοί μέσα στο κρύο

 

Κατά τα άλλα εσείς

που ‘σαστε υγιείς

και αξιοπρεπείς

βοηθήστε μας και λίγο.

Δώστε μας πνοή

στέγη και τροφή,

μια ιδέα στεγανή που να μην μπάζει κρύο

 

Πουλάμε σώμα και ψυχή

δώστε μας λίγη προσοχή

στα υπόγεια μαύροι ποντικοί

λουφάζουνε δύο δύο

 

Παίρνουμε σβάρνα τους γιατρούς

αδύνατοι μπροστά στους δυνατούς

και συναντάμε ξέμπαρκους θεούς

που χάσανε το πλοίο

 

Κατά τα άλλα εσείς

που ’σαστε υγιείς

και αξιοπρεπείς

βοηθήστε μας και λίγο.

Δώστε μας πνοή

στέγη και τροφή

μια ιδέα στεγανή

που να μην μπάζει κρύο

 

 

 

 

Του Βασίλη Μπρούμα
Διευθυντή ψυχιάτρου, Τομέα Ψυχικής Υγείας
Γενικού Νοσοκομείου Μεσολογγίου «ΧΑΤΖΗΚΩΣΤΑ»

 

Ποιος μπορεί να μένει ασυγκίνητος μπροστά σ’ ένα τόσο συγκλονιστικό γεγονός, όπως αυτό της «πτώσης» από τη γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου της νεαρής γυναίκας από τη Ναύπακτο, πριν λίγες μέρες, στην αυγή της νέας χρονιάς; Βουτώντας στο κενό από το σημείο της γέφυρας με το μεγαλύτερο ύψος, η άτυχη νέα, που τα στοιχεία της δεν είναι γνωστά σε μας, ήταν αποφασισμένη να «φύγει» ανεπιστρεπτί. Και έτσι πράγματι έγινε.

Λίγες μόλις λέξεις το σημείωμα που άφησε πίσω της, πολύπλευρο όμως και βαρυσήμαντο το μήνυμά της: «Είμαι άρρωστη, δεν θέλω να σας επιβαρύνω άλλο». Σοκάρει η σαφήνεια, η ακρίβεια, το βάρος του νοήματος. Δεν είναι σκοπός μας εδώ να εστιάσουμε κυρίως ή πρωτίστως σε ιατρικές – ψυχιατρικές διαστάσεις, παρόλο που κι αυτές θα μπορούσαν να έχουν ενδιαφέρον κι ευρύτερη κοινωνική σημασία, αγνοώντας επιπροσθέτως και το παραμικρό στοιχείο της ταυτότητας της γυναίκας και του συγκεκριμένου ιστορικού της, πέραν της ηλικίας και του φύλου.

Οι λέξεις και μόνο που έγραψε η γυναίκα αυτή πριν προχωρήσει στην τραγική πράξη της, φανερώνουν πως επρόκειτο για ένα ευαίσθητο, διακριτικό άτομο, που αγαπούσε τους δικούς της, τους νοιαζόταν, δεν ήθελε να τους «επιβαρύνει» και από αγάπη προς αυτούς θεώρησε πως είναι καλύτερο να τους απαλλάξει από την παρουσία της. Μπορεί να το εννοούσε και οικονομικά. Ζητάει ένα ελαφρυντικό για την πράξη της, «το έκανα αυτό, γιατί είμαι άρρωστη, δικαιολογήστε με». Τριανταενός μόλις ετών, με τη ζωή μπροστά της, πήρε την αμετάκλητη απόφαση, εκτέλεσε το θάνατο της δικής της επιλογής, θεωρώντας, ενδεχομένως, ορθά ή λανθασμένα, πως η άγνωστη σε μας αρρώστιά της, για την οποία έκανε λόγο στο σημείωμά της, την οδηγούσε αναγκαστικά στη φθορά και στο θάνατο. Ξαναλέμε πως δεν μιλάμε εδώ για ένα ιατρικό «περιστατικό», «απουσία» του και μη γνωρίζοντας μάλιστα τα στοιχεία του, αλλά για ένα βαρυσήμαντο στην τραγικότητά του μήνυμα με πολλούς αποδέκτες. Αντικρίζουμε την ανθρώπινη συντριβή, στην ψυχική και σωματική της διάσταση, με σίγουρη την κοινωνική συντριβή να έχει προηγηθεί. Γιατί έτσι είναι ο κάθε άνθρωπος – βιοψυχοκοινωνική ολότητα και οντότητα.

Ποιους, άραγε, είχε την αίσθηση ότι επιβάρυνε η ευαίσθητη αυτή γυναίκα και αποφάσισε πως δεν είχε θέση στη ζωή, στην οικογένεια, στην κοινωνία; Σίγουρα το συμπέρασμά της ήταν τραγικά εσφαλμένο, όποιες κι αν ήταν οι πραγματικές, οι καθημερινές συνθήκες της ζωής της, των οποίων δεν έχουμε γνώση, όσο ανυπόφορες ενδεχομένως κι αν ήταν, ο θάνατος όμως δεν μπορεί να αποτελεί λύτρωση, η αποχώρηση από τη ζωή δεν είναι λύση σε καμία περίπτωση.

Κάθε ανθρώπινη τραγωδία, και το τραγικό συνοδεύει πάντα την πορεία του ανθρώπου πάνω στη γη, έχει πάντα ατομικά, προσωπικά – υπαρξιακά και οικογενειακά χαρακτηριστικά, αλλά και κοινωνικές συνιστώσες. Δυστυχώς αρκετές φορές πολλοί συνάνθρωποί μας νοιώθουν την περιπέτεια της ζωής σαν εφιάλτη, σα βάρος, σαν ενοχή, φτάνοντας συχνά σε αδιέξοδο με αίσθηση εγκλωβισμού, περιπίπτοντας σε απελπισία, σε απόγνωση με απώλεια της χαράς και του νοήματος, και δεν είναι μόνο οι αρρώστιες. Αυτό έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό με το πώς βλέπει, πώς ερμηνεύει ένας άνθρωπος την κατάστασή του, τον κόσμο και το μέλλον, μας λέει η επιστήμη. Σε κάθε περίπτωση όμως, ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, έχει αξία εξ ορισμού, κανένας άνθρωπος δεν περισσεύει στη ζωή, όλες οι ανθρώπινες υπάρξεις χωράνε σ’ αυτή. Υπάρχουν πάντα εναλλακτικές, όσο είμαστε ζωντανοί, όσο κι αν ο πόνος, η πείνα, το κρύο, η ανέχεια, η στέρηση κάποτε γίνονται αβάσταχτα και ανυπόφορα. Όσο κι αν υφιστάμεθα όλοι μας κάποτε την αλλοίωση, τη φθορά, την τριβή και τη συντριβή. Μπορούμε ρεαλιστικά, αισιόδοξα, με ελπίδα, αλλά όχι μόνος του ο καθένας, συλλογικά, ομαδικά ή οικογενειακά να αντιμετωπίζουμε και τις προσωπικές δυσκολίες και τα αδιέξοδα. Πάντα στον καθένα υπάρχουν δυνατότητες και ικανότητες, παρά ακόμη και τα ακυρωμένα όνειρα, τις διαψευσμένες ελπίδες. Αρκεί να αγωνιζόμαστε ατομικά και συλλογικά για να γνωρίσουμε και να αλλάξουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο. Και στη ζωή και στον αγώνα υπάρχει θέση για όλους. Νέους και γέρους, υγιείς και ασθενείς, αρτιμελείς κι ανάπηρους, εργαζόμενους και άνεργους.

Αξίζει όλοι μαζί να συνεχίσουμε τον αγώνα για μια κοινωνία όπου η αρρώστια, η αναπηρία, τα γηρατειά δεν θα είναι «βάρος» και με τη βοήθεια της επιστήμης και όλων των κατακτήσεων του πολιτισμού θα αντιμετωπίζονται και θα απαλύνονται όλα τα σχετικά προβλήματα της ζωής, ώστε αυτή να καθίσταται αξιοβίωτη για όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους. «Η μεγαλύτερη αρρώστια είναι η φτώχεια», λένε πολλοί. Και απορεί και αναρωτιέται κανείς σήμερα για την διαρκώς εντεινόμενη και επεκτεινόμενη φτώχεια μέσα στον ασύλληπτο συσσωρευμένο κοινωνικό πλούτο που βλέπει και διαπιστώνει πως υπάρχει στον κόσμο. Εντούτοις, όσο το κοινωνικό πρόβλημα παραμένει άλυτο, δεν σημαίνει ότι παραιτούμαστε, το βάζουμε κάτω. Ο κάθε άνθρωπος μπορεί ενεργητικά να χτίζει ή/και να ξαναχτίζει, αν γκρεμίστηκε, την ταυτότητά του, την αυτοεκτίμησή του, την αξιοπρέπειά του, να αναζητά τον εμπλουτισμό του συναισθηματικού του κόσμου μέσα από τις ανθρώπινες και κοινωνικές σχέσεις. Το κάθε ανθρώπινο πλάσμα είναι αξιαγάπητο. Δικαιούται να αναζητά την ασφάλεια, την έκφραση, την αποδοχή, την αναγνώριση, το σεβασμό. Να διεκδικεί και να κατακτά, όσο μπορεί, ρόλους, ελευθερίες και δικαιώματα, παλεύοντας ταυτόχρονα ενάντια στη βία, την εκμετάλλευση και τους αποκλεισμούς. Να γίνεται μέτοχος της επιστήμης και των τεχνών.

Δεν πάμε πουθενά. Εδώ θα μείνουμε. Δεν «φεύγει» κανείς άλλος. Πείσμα, απαίτηση και υποχρέωση και παρακαταθήκη. Έχει ενδιαφέρον. Θα το παλαίψουμε όλοι μαζί με όνειρο, με σχέδιο, με πάθος και πίστη για τη ζωή, μέχρι την τελική νίκη, μέχρι να πάψει ο ανταγωνισμός να είναι κυρίαρχη θεσμοθετημένη αξία της κοινωνίας μας, μέχρι να πάψει να ισχύει το «άνθρωπος προς άνθρωπο λύκος» και να αντικατασταθεί με το «άνθρωπος προς άνθρωπο φίλος». Για μια ζωή, αξία καθαυτή, με νόημα, με περιεχόμενο, με σκοπό που να αξίζει να τη ζει κανείς.

«Σ’ αυτόν τον κόσμο που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. Πρέπει να αναζητήσουμε τον άνθρωπο όπου και να βρίσκεται. Όταν, στο δρόμο της Θήβας ο Οιδίπους συνάντησε τη Σφίγγα κι αυτή του έθεσε το αίνιγμά της, η απάντησή του ήταν: ο άνθρωπος. Τούτη η απλή λέξη χάλασε το τέρας. Έχουμε πολλά τέρατα να καταστρέψουμε. Ας συλλογιστούμε την απάντηση του Οιδίποδα» (Γιώργος Σεφέρης).

 

 

 

Του Βασίλη Μπρούμα

 

Όση κατανόηση και ανοχή κι αν πρέπει και να θέλει να δείξει κανείς έναντι των επωμιζομένων την κύρια ευθύνη και το βάρος χειρισμού δύσκολων και έκτακτων καταστάσεων, ιδιαίτερα φυσικών καταστροφών (ή φυσικοχημικών φαινομένων…), δεν μπορεί, κι αυτές ακόμη τις δύσκολες ώρες, να κάνει πως δεν ακούει, δεν βλέπει, δεν καταλαβαίνει για χάρη οποιουδήποτε, όταν προτάσσεται πάνω από όλα το κοινό, το δημόσιο συμφέρον.  Στα δύσκολα άλλωστε βλέπουμε και τις δυνατότητες,  τις ικανότητες, τους ρόλους και τους ανθρώπους, υποχρεούμενοι πάντα  να βγάζουμε συμπεράσματα και να μεριμνούμε για το μέλλον.

Είναι αλήθεια πως στη σειρά των ποικίλων και απανωτών πληγμάτων που έχει δεχτεί ο δήμος μας από μακρού, ακολουθούν τώρα και προστίθενται τα φυσικά πλήγματα, με την πλημμύρα του Μεσολογγίου πριν δυόμιση μήνες, τη ρύπανση του νερού του Αιτωλικού τώρα και, όπως μας πληροφορεί ο αντιδήμαρχος Σπύρος Διαμαντόπουλος, στην πρόσφατη σχετική,  αβάσταχτης ελαφρότητας δημόσια τοποθέτησή του, θα ακολουθήσουν «ο ΧΥΤΑ αύριο, η λιμνοθάλασσα και τα γεφύρια του Αιτωλικού μεθαύριο και πάει λέγοντας», διαθέτοντας  ο ίδιος προφανώς κάποιες ιδιαίτερες προβλεπτικές του μέλλοντος ικανότητες.

Ξεπερνώντας τις δυνατότητες και ικανότητες της σημερινής δημοτικής Αρχής οι καταστάσεις αυτές, αυτονόητο είναι πως η συνδρομή και προσφορά του όποιου παράγοντα που  ενδιαφέρεται  και δύναται, ούτε ανεπιθύμητη, αλλά, κατά μείζονα λόγο, ούτε παρεξηγήσιμη  μπορεί είναι.  Ο δήμαρχος Ι.Π. Μεσολογγίου, Νίκος Καραπάνος, είχε αποδώσει στον θεό την προηγούμενη πλημμύρα του Μεσολογγίου και τώρα την αποστέρηση καθαρού νερού από το Αιτωλικό στη φύση, πού αλλού;

Τι να κάνουν λοιπόν οι άνθρωποι της δημοτικής Αρχής, σήκωσαν τα χέρια ψηλά και επικαλέστηκαν βοήθεια «έξωθεν» - την κρατική βοήθεια, και καλά έκαναν.  Βλέποντας όμως ότι με το νερό του Αιτωλικού χάνουν τον έλεγχο, αντί, παράλληλα με την επιστημονική βοήθεια που πράγματι ζήτησαν, να στηριχτούν ταυτόχρονα και στους έμπειρους και σοβαρούς αυτοδιοικητικούς του δήμου, αφού και για το πρόβλημα αυτό του νερού είναι «η πρώτη τους φορά» που το αντιμετωπίζουν, μέσα στην… παρθενική αθωότητα και την απειρία τους, αφέθηκαν να τους παρασύρει και πάλι η απώλεια ψυχραιμίας, ο πανικός και η σύγχυση.  Τους κακοφάνηκε (!) κιόλας που παρενέβησαν και έδειξαν το ενδιαφέρον τους  για καθαρό νερό στο Αιτωλικό ο γ.γ. του υπουργείου Παδείας, Παυσανίας Παπαγεωργίου, οι κυβερνητικοί βουλευτές Γιώργος Βαρεμένος και Μαρία Τριανταφύλλου  και ο υπουργός Εσωτερικών Πάνος Σκουρλέτης! Είναι «εξωθεσμικοί» όλοι αυτοί; Όταν ο κόσμος στερείται του βασικού αγαθού του νερού, οι προαναφερθέντες …«εξωθεσμικοί» και άλλοι, τι θα έπρεπε να κάνουν δηλαδή;  Να περιμένουν τι, όταν η ίδια η δημοτική Αρχή ομολογεί και διαλαλεί και πάλι ότι «είναι η πρώτη της φορά» και κατά συνέπεια δεν ξέρει, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα; Σιγά μην αφήσει η κοινωνία τα ζωτικά της θέματα στα χέρια πανικόβλητων και άπειρων πρωτάρηδων. 

Η καταφυγή του Νίκου Καραπάνου στον ομοϊδεάτη του «θεσμικό» πρόεδρο της ΚΕΔΕ, Γιώργο Πατούλη, υποδηλώνει  λοιπόν πως άλλα έχει στο νου του. Και τι λέει σχετικά ο Γ. Πατούλης; Πρώτα απ’ όλα, ως θεσμικός, δεν απευθύνεται όπως αρμόζει με το σωστό όνομα του δήμου μας, ως Δήμου Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου. Ας πούμε ότι αυτό είναι τυπικό λάθος του. Υπερασπιζόμενος όμως τους θεσμούς, μήπως γνωρίζει ποιοι ακριβώς θεσμοί εδράζονται (ή θα έπρεπε να εδράζονται) εδώ,  σοβαρό ζήτημα για το οποίο δεν είδαμε μέχρι τώρα καμία ανοκοίνωσή του, κανένα ενδιαφέρον του;  Ας πάρει πρώτα θέση επ’ αυτού και μετά συζητάμε και τα υπόλοιπα. Πιθανόν ο πρόεδρος της ΚΕΔΕ να μη γνωρίζει τα πολιτικά και θεσμικά εγκλήματα που έχουν διαχρονικά διαπραχθεί σε βάρος του Δήμου Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου. Πολύ κακώς αν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Μήπως τον έχει ενημερώσει σχετικά ο Νίκος Καραπάνος;  Δεν το πιστεύουμε.

Κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει με τον Πρόεδρο της ΚΕΔΕ,  πως η ΔΕΥΑΜ και ο Δήμος Ι.Π.Μεσολογγίου πρέπει αρμοδίως να έχουν τον πρώτο λόγο για το νερό του Αιτωλικού και άλλα πολλά. Όταν έχουν αποδείξει όμως ότι μπορούν. Αυτό μας έλλειπε τώρα, να καθόμαστε και να περιμένουμε όλοι τι θα κάνει ο Νίκος Καραπάνος, ο Σπύρος Διαμαντόπουλος και ο Γιώργος Κοντογιάννης για να πιούμε καθαρό νερό. Ε, όχι! Αυτοί κατά πάσα πιθανότητα ποντάρουν στον σημερινό αγιασμό των υδάτων για να καθαρίσουν και το νερό του Αιτωλικού και οι ίδιοι.  Εντάξει,  σου λένε, έκαναν ένα λάθος οι Αιτωλικιώτες και οι Μεσολογγίτες – Οινιαδίτες,  θα πρέπει δηλαδή  τώρα ο θεός και η φύση να μας τιμωρούν όλους τόσο σκληρά κι απανωτά γι’ αυτό; Έλεος!  Έχουν δίκιο. Και κάτι τελευταίο για τον «θεσμικό» Γ. Πατούλη. Ο Γερμανός Φούχτελ, τον οποίο πρόσφατα ο πρόεδρος της ΚΕΔΕ  χειροκροτούσε στο  Ναύπλιο, είναι θεσμικός; Τι ακριβώς θεσμός δηλαδή;

Του Βασίλη Μπρούμα

Απίστευτη, αδιανόητη αλλά αληθινή είναι η αντίθεση ανάμεσα στον τεράστιο όγκο νερού που πέφτει ως βροχή (ενίοτε και ως πλημμύρα) στην περιοχή , κυρίως όμως του όγκου των υδάτων των δύο ποταμών (Αχελώου και Ευήνου), των λιμνών και των υπόγειων ρευμάτων και στην αβάσταχτη πλέον λειψυδρία στη δημοτική Ενότητα του Αιτωλικού.

Τι ειρωνεία! Λίγα μόλις χιλιόμετρα πιο πέρα από το Αιτωλικό έχει γεφυρωθεί από καιρό η βαθιά θάλασσα (γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου ) , τρυπήθηκε ήδη το βουνό Κλόκοβα και όχι χιλιόμετρα αλλά λίγα μέτρα πιο κει έχει πραγματοποιηθεί η εντυπωσιακή αναδιαμόρφωση και μεταμόρφωση του τοπίου, με την Ιόνια Οδό. Όλα αυτά κάνουν ακόμη πιο προκλητική τη λειψυδρία στο Αιτωλικό και, δυστυχώς, και την επιπροσθέτως αποδεδειγμένη λειψανδρία στο Μεσολόγγι και την Πάτρα.

Δεν πρέπει να παριστάνει κανείς τον ειδήμονα, κατά το ελληνικόν έθιμο, επί παντός επιστητού, αλλά με δεδομένα τα προαναφερθέντα νομιμοποιείται ο μέσος πολίτης να διερωτηθεί: Με τις σημερινές εκπληκτικές τεχνικές προόδους και δυνατότητες, πώς είναι δυνατόν να μιλάμε ακόμη, εν έτει 2017, για το νερό του Αιτωλικού ως «άλυτο» πρόβλημα; Όσο λοιπόν κι αν υπάρχουν τεχνικές δυσκολίες, κανείς δεν μπορεί να πειστεί ότι το ζήτημα είναι πρωτίστως ή κυρίως «τεχνικό».

Το παράδοξο όμως είναι πως σχεδόν όλοι μέχρι τώρα δείχνουν μια ακατανόητα συγκαταβατική διάθεση ως προς την προφανώς κυρίαρχη οικονομική διάσταση του θέματος. Για να λυθεί οριστικά το ζήτημα του νερού στο Αιτωλικό, έχει ένα αυτονόητο οικονομικό κόστος. Είναι απίστευτο ότι δεν έχει μπει, επί της ουσίας, σε απόλυτη και άμεση προτεραιότητα αυτό το θέμα, όταν παραδίπλα τα άλλα έργα τρέχουν με μεγάλες ταχύτητες και ασύλληπτα οικονομικά μεγέθη. Αλήθεια, σε πόσες χιλιάδες ευρώ αποτιμάται η υγεία χιλιάδων ανθρώπων; Σε πόσες χιλιάδες ευρώ, έστω εκατομμύρια, αποτιμάται η ζωή των Αιτωλικιωτών;

Με τι πρόσωπο άραγε μπορούν να αντικρίζουν σήμερα τους πολίτες όλοι οι υπεύθυνοι που έχουν ακόμη το Αιτωλικό χωρίς καθαρό νερό; Ποιος μπορεί πλέον να έχει το μέτωπο ψηλά, πράγμα ανεκτίμητης αξίας, και μόνο με το βρόμικο νερό του Αιτωλικού, από τον βρόμικο χώρο της αυτοδιοίκησης και της πολιτικής; Η ρητορεία τους περί «ανάπτυξης» συνιστά κακόγουστο αστείο για τους ρημαγμένους πολίτες και τους κυριολεκτικά διψασμένους Αιτωλικιώτες. «Πάρτε κοντά σας νερό, το μέλλον έχει πολλή ξηρασία», λέει ο ποιητής. Φτάσαμε να μην έχουμε ούτε νερό…

Πολλοί από τους πρωταγωνιστές στο εν λόγω ζήτημα είναι ήδη εντελώς «στεγνοί» και «αφυδατωμένοι», έχουν χάσει ή έχουν πουλήσει την ψυχή τους. Δεν τους πονάει, δεν τους αγγίζει, δεν τους ενδιαφέρει απολύτως τίποτα πέρα από το προσωπικό τους συμφέρον και όφελος. Όταν συμβιβάζονται ακόμη και με το βρόμικο νερό του Αιτωλικού, μπορεί να φανταστεί κανείς πόσο «βρομιάρηδες» είναι. Βεβαίως υπάρχει και η συμβολική διάσταση του θέματος. Μπορεί να «γλίτωσαν» από την πλημμύρα του Μεσολογγίου, κινδυνεύουν όμως τώρα να πνιγούν στο βρόμικο νερό του Αιτωλικού. Κανείς δεν μπορεί πλέον σήμερα να αγνοεί το δίκαιο πείσμα, την οργή και τη μαχητικότητα των Αιτωλικιωτών πάνω στο θέμα. Να δούμε πού θα τρέχουν να κρυφτούν οι υπεύθυνοι.

Ας πάρει το θέμα πάνω του ο ικανός υπουργός Εσωτερικών Πάνος Σκουρλέτης. Μπορεί να ξεπλύνει τη ντροπή και να μην αφήσει να ακυρωθούν ακόμη και για το καθαρό νερό οι ελπίδες των Αιτωλικιωτών. Έχουμε και χρηματοδοτική πρόταση – αντιστάθμιση: την αποζημίωση του δημοσίου από όλους τους παρανομήσαντες, μετά την τελική δικαστική έκβαση φυσικά, της υπόθεσης της κατασκευαστικής υπέρβασης , με το τεράστιο οικονομικό κόστος, του άχρηστου 4ου ορόφου του νοσοκομείου Αγρινίου. Ή μήπως την πάνε για «κουκούλωμα»; Ρωτάμε…

Του Βασίλη Μπρούμα

Το ανεξάντλητο των συμβολισμών και των νοημάτων του, το επίκαιρο, διδακτικό και αναγκαίο του ιστορικού παραδείγματός του, αλλά και το πολύτιμο της ιδέας και της ζωντανής πραγματικότητας του Μεσολογγίου καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό την υποχρέωση και το καθήκον να μιλάμε διαρκώς γι’ αυτή την πόλη, να την προβάλλουμε κατάλληλα και να την υπερασπιζόμαστε δυναμικά και αποφασιστικά, ιδιαίτερα υπό τις σημερινές συνθήκες, ο καθένας απ’ όποια θέση βρίσκεται και με όποιο τρόπο μπορεί.

Όσο για εκείνους που απορούν και αναρωτιούνται, «μα, τι είναι τέλος πάντων αυτό το Μεσολόγγι, τι έχει να μας πει σήμερα;» τους αντιμετωπίζουμε με κατανόηση, μέσα στην άγνοιά τους, και τους προσπερνάμε.

Μιλώντας λοιπόν για την Ιερή μας Πόλη, απευθυνόμαστε κατ’ αρχήν σε όλους αυτούς που αποδεικνύονται ότι γράφουν τα δικαιώματα του Μεσολογγίου εκεί που δεν πιάνει μελάνι! Δεν είναι μόνο οι Αγρινιώτες που περιφρονούν βαθύτατα το Μεσολόγγι, είναι και πολλοί «δικοί» του «εκπρόσωποι» οι οποίοι παραδίδουν άνευ όρων την τύχη του Μεσολογγίου στους Αγρινιώτες χωρίς την παραμικρή αναστολή. Όλο αυτό το θλιβερό πολιτικό συνάφι που δεν τους νοιάζει τίποτε άλλο πέρα από το πώς θα παραμείνουν στη μικρότερη ή μεγαλύτερη εξουσία. Αυτό το τοπικό πολιτικό προσωπικό είναι αδύνατο να αποτελέσει παράγοντα ανατροπής ή έστω σοβαρής διαταραχής της Αιτωλοακαρνανικής πραγματικότητας που κυριαρχείται από το χάλι του Αγρινίου.

Τα υποταγμένα δουλόφρονα «παιδιά» που μας εκπροσωπούν, υπηρέτες πολλών αφεντάδων, υποβάλλουν τα σέβη τους αναλόγως και ακολουθούν την ένοχη σιωπή. Λαλίστατα κατά τα άλλα, δεν έχουν να πουν ούτε μια κουβέντα για την ωμή καταπάτηση των δικαιωμάτων του Μεσολογγίου. Ελπίζουν φαίνεται πως άμα είναι καλά παιδιά θα τους ανταμείψουν αυτοί στους οποίους βασίζονται και θα μακροημερεύσουν. Οι άμοιροι… Η αδιαφορία τους για τα μεγάλα και ζωτικά ζητήματα του Μεσολογγίου δεν επιτρέπει τον εφησυχασμό αυτών που επιθυμούν δικαιοσύνη, αποκατάσταση και ουσιαστικές λύσεις στα τοπικά προβλήματα, τα οποία συνιστούν ταυτόχρονα και πτυχές των εθνικών μας προβλημάτων, όσων υπενθυμίζουν αυτούς που έχουν εγκληματήσει κατά του Μεσολογγίου με τις επαίσχυντες και ταπεινωτικές για την Ιερή Πόλη αποφάσεις τους.

Όλοι οι σοβαροί , ελεύθεροι και αξιοπρεπείς άνθρωποι αντιλαμβάνονται και κατανοούν βαθιά ποιο Μεσολόγγι και γιατί το υπερασπιζόμαστε με ακόμη μεγαλύτερο πάθος σήμερα. Το Μεσολόγγι που υπερασπιζόμαστε δεν έχει ουδόλως να κάνει με κανέναν αδιέξοδο μικρομεγαλισμό, με κανέναν απωθητικό ναρκισσισμό. Πέραν όμως των σημαντικών συμβολισμών, μιλάμε και παλεύουμε για τη θεσμική, κοινωνικοοικονομική και φυσική πραγματικότητα του Μεσολογγίου, την ώρα που αρμόδιοι, ενώ δεν θα έπρεπε, όχι μόνο αδιαφορούν για την Ιερή Πόλη αλλά δεν θα τους πείραζε καθόλου το Μεσολόγγι να τα έδινε όλα στο Αγρίνιο και στην Πάτρα.

Η κατάσταση εδώ είναι δύσκολη, και εξαιτίας κι άλλων λόγων βεβαίως, η αποθάρρυνση έχει κερδίσει έδαφος. Οι ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ είναι σχεδόν δύο χρόνια στην κυβέρνηση. Τι έκαναν με το Μεσολόγγι; Δεν μπορούν να τα φορτώνουν στους προηγούμενους , που όντως τα πήραν και τα σήκωσαν όλα. Ο σημερινός δήμαρχος και η παρέα του, ντεκόρ του Κυριάκου Μητσοτάκη, διέπονται επίσης από τις αρχές της δουλοφροσύνης και του γενικού ξεπουλήματος και ονειρεύονται «ανάπτυξη» με φιλέτα κ.λ.π. Ούτε που τους περνάει από το μυαλό να υπερασπιστούν όσα αντιπροσωπεύει και να διεκδικήσουν όσα δικαιούται το Μεσολόγγι , να απαιτήσουν την επιστροφή των κλεμμένων κ.λ.π. Τι σχέση μπορεί να έχουν όλοι αυτοί με την Ιερή Πόλη της Ελευθερίας, της Ανεξαρτησίας και της Αξιοπρέπειας; Έχουν ήδη υποστεί καθίζηση της αξιοπιστίας τους, του υποτιθέμενου συλλογικού ήθους τους. Σε κάθε περίπτωση όμως το ζήτημα παραμένει ανοιχτό εν όψει και της νέας χρονιάς : οι ανεξάρτητοι, ελεύθεροι και αξιοπρεπείς δημότες να βρουν κάτι από τη χαμένη τιμή, τη δύναμη και τη λάμψη της Ιερής Πόλης, να συντονιστούν και να βγουν μπροστά και όρθια για να υπενθυμίζουν, να ξαφνιάζουν, να αποκαλύπτουν, να διαφωτίζουν και να διεκδικούν.

Σελίδα 1 από 16

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Η ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας ΑΙΧΜΗ, πρώτης σε κυκλοφορία και αναγνωσιμότητα στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Ειδήσεις, σχόλια, ρεπορτάζ, κοινωνικά, αθλητικά, μικρές αγγελίες

Η Αιτωλοακαρνανία