Αγγελίες    Επικοινωνία

Του Βασίλη Μπρούμα

Δεν πρέπει να αισθάνονται και πολύ τυχεροί και υπερήφανοι οι θρησκευόμενοι και σκεπτόμενοι άνθρωποι της ευρύτερης περιοχής μας με την ιεροσύνη και το πνευματικό επίπεδο ιδίως των παπάδων του Αγρινίου και της τοπικής εκκλησιαστικής ηγεσίας. Καθόλου δεν έχουν να κάνουν αρκετές φορές συμπεριφορές και πρακτικές σχετικών ατόμων με τις χριστιανικές αξίες, αρχές και αρετές. με το αντίστοιχο φως και την ηθική καθοδήγηση που είναι αναγκαία ιδιαίτερα στην εποχή μας. Φυσικά αξίζει κάθε σεβασμός στους ανθρώπους και ιερωμένους που ασκούνται συστηματικά στην χριστιανοσύνη και την κυρώνουν έμπρακτα καθημερινά. Επίσης σε όσους πιστεύουν βαθιά και υπερασπίζονται τις παραδόσεις του λαού μας, τα πατροπαράδοτα ήθη και έθιμα και τον ανυπέρβλητο ελληνικό πολιτισμό. και την ιστορία. 

Αυτό όμως που συμβαίνει εδώ σχετικά με τα προηγούμενα είναι από τα ανομολόγητα. Έχουμε κάθε τόσο τα διαφόρου λογής και διαλογής ωραία κι όμορφα αγρινιώτικα. Βγήκαν τώρα και οι παπάδες του Αγρινίου με ένα "μπουκέτο" άνθη και μαργαριτάρια, σε ψήφισμά τους - παραλήρημα προς τον υπουργό Παιδείας και μας στέλνουν αδιάβαστους. Μέσα σε όλα τα βάσανα και τις σκοτούρες μας, βρήκαν το θέμα να μας ζαλίσουν κι αυτοί με τις ανοησίες και τις δικές τους "διαστροφές", καλοφαγωμένοι μάλλον οι ίδιοι μέσα στην τόση πείνα και φτώχεια, να κάνουν εκπαιδευτική ...αντιπολίτευση, με μισαλλόδοξα, σκοταδιστικά κηρύγματα. 

Πολλά φοβερά και τρομερά βλέπουν λοιπόν αυτοί οι παπάδες με τις ιδιαίτερες διορατικές τους ικανότητες, να συμβαίνουν στη χώρα, άπαξ και διδαχθεί στα γυμνάσιά της η θεματική ενότητα "Σώμα και Ταυτότητα". Πάει και η λογική, πάει και ο σεβασμός στην επιστημονική γνώση. Τους χάσαμε εντελώς. Ούτε λίγο ούτε πολύ βλέπουν την κόλαση την ίδια μπροστά τους, τα Σόδομα και τα Γόμορα, την καταστροφή του Νώε και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Εκ του περισσεύματος της ψυχής τους, ως εκ τούτου, εκτοξεύουν θλίψη, οργή, φόβο, τρόμο, μισαλλοδοξία, χολή, δηλητήριο και πολλά παρόμοια. Τι ξεθεμελιώματα, τι αποδομήσεις του ανθρώπινου σώματος, τι εκφύλιση του ανθρώπου, τι αυταρχική και...φασιστική κατάργηση από το υπουργείο Παιδείας ακόμη και των ...φυσικών νόμων!. Προφανώς το "έμφυλες ταυτότητες" του υπουργείου, μέσα στην πονηρία και την κουταμάρα τους, το ερμηνεύουν ως "έκφυλες" και η φαντασία τους οργιάζει. 

Τι να πει τώρα κανείς με αυτούς. Η ανοησία εκτός ορίων. Ίσως, ναι, θα πρεπε να ρωτήσει τους παπάδες του Αγρινίου το υπουργείο Παιδείας για τον εκπαιδευτικό σχεδιασμό του. Αφού λοιπόν θέλουν να έχουν τέτοιου είδους ρόλο, ας τους ρωτήσουμε εμείς πράγματα που είναι πιο κοντά στην αρμοδιότητά τους. Διδάσκουν στους Αγρινιώτες μαθητές και τους μεγάλους το "ου κλέψεις", το "αγάπα τον πλησίον σου"; το "αγαπάτε αλλήλους", το "ο υπερυψώσας εαυτόν ταπεινωθήτω"; Το σεβασμό στα σύμβολα και στην ιστορία; Κι αν το κάνουν, δεν βλέπουμε καλά αποτελέσματα από τους συγχωριανούς τους, γι' αυτό καλύτερα να ασχοληθούν με αυτά περισσότερο και να αφήσουν τα υπόλοιπα, που απ' ότι φαίνεται είναι ψιλά γράμματα γι' αυτούς και ούτε καν τα κατανοούν. 

Ψυχραιμία ευλογημένοι. Μην τρομάζετε και μην τρομοκρατείτε. Μην παρασύρεστε. Ασχοληθείτε με πραγματικά προβλήματα και ουσιαστικά πράγματα. Μείνετε στον πνευματικό κόσμο σας αν επιθυμείτε και μην περιέρχεστε σε σύγχυση πνεύματος και ταυτότητας εσείς οι ίδιοι. Τίποτα κακό δεν πρόκειται να συμβεί αν διδαχθεί επιστημονικά το εν λόγω μάθημα στους μαθητές. Μάλλον κάτι καλό και κοινωνικά ωφέλιμο θα προκύψει για όλους. Οι φοβίες αφορούν εσάς αποκλειστικά. Μην μπερδεύετε και μην τρελαίνετε τους μαθητές, τους γονείς και τους άλλους. Αν θέλετε, άλλωστε, σας καταθέτουμε και την προσωπική μας εμπειρία, κωδικοποιημένη, σύμφωνα με ένα σύνθημα που γράφεται συχνά στους τοίχους, παραλλαγμένο εδώ για τις ανάγκες του γραπτού κειμένου: οι ... "ομοφυλόφιλοι" που γνώρισα από την περιοχή σας, ικανοί για κάθε κακό και άσχημο, δεν ήταν gay. Μην ενοχλείστε λοιπόν από την κοινότητα των ΛΟΑΤ, μην παραλογίζεστε, συνέλθετε κι ελάτε να παλέψουμε όλοι μαζί για την πείνα, τη φτώχεια και την εξαθλίωση του λαού μας, για κοινωνική δικαιοσύνη, για την ανεξαρτησία της χώρας μας, ενάντια σε κάθε εγκληματική πολιτική μεγάλης ή μικρότερης κλίμακας, κλοπής, βίας, εξαναγκασμού, καθυπόταξης, και άλλα εξίσου ωραία είτε προέρχονται από τη Γερμανία σε βάρος ολόκληρης της χώρας είτε από το... Αγρίνιο. Αμ πώς. Τζάμπα λεβέντες; 

Ποιος λέτε ότι προσέτρεξε σ' αυτό το συναπάντημα των παπάδων του Αγρινίου και ...αναμετέδωσε το "εμπνευσμένο" παραληρηματικό ψήφισμά τους; Ποιος άλλος. Ο Νίκος Καραπάνος. Αντί να εστιαστεί, ο αθεόφοβος, αναφορικά με το υπουργείο Παιδείας, στο να μπει στο φετινό μηχανογραφικό για το ΤΕΙ Μεσολογγίου συγκεκριμένα το απαραίτητο τμήμα Μηχανολογίας και Υδάτινων Πόρων, κοιτάει πώς να επωφεληθεί από το αγρινιώτικο παπαδαριό γινόμενος ουρά του. Εκτός τόπου και χρόνου. ΤΙ να πει κανείς... Θεέ μου συγχώρα με..

Του Βασίλη Μπρούμα 

Σοβαρά μαθήματα προς όλους παραδίδει τελευταία ο αντιδήμαρχος Έργων και Ανάπτυξης του Δήμου Ι.Π. Μεσολογγίου, Σπύρος Διαμαντόπουλος, τόσο με τη συνολική δημόσια στάση του όσο κυρίως με την απόφασή του να μην επιθυμεί να συνεχίσει να είναι αντιδήμαρχος πλέον, που γνωστοποίησε στο δήμαρχο Νίκο Καραπάνο και δημοσιοποίησε μέσω του τοπικού Τύπου. Ας μη βιαστούν ορισμένοι και σπεύσουν επιπόλαια να πουν πως δεν είναι αγνά τα κίνητρα αυτής της πράξης του Σπύρου Διαμαντόπουλου και αναλωθούν σε εικασίες και σε ψυχανάλυση, πριν διαβάσουν καλά τη σχετική επιστολή του. 

Θα το πούμε ευθύς εξαρχής: Όσο υπάρχουν - και ευτυχώς υπάρχουν - τέτοιοι δημόσιοι άνδρες, και γυναίκες, υπάρχει ελπίδα και προοπτική για τον δήμο και τον τόπο μας. Πόσο όμορφο, μεγαλειώδες και συγκλονιστικό συνάμα φαντάζει υπό τις τρέχουσες ιστορικές συνθήκες και ιδιαίτερα για το Μεσολόγγι, μετά από όλα όσα έχουμε δει μάλιστα τα τελευταία χρόνια, να δηλώνει τουλάχιστον ένας αντιδήμαρχος σήμερα αυτό το απλό αλλά βαρυσήμαντο και αναγκαίο "Αγαπώ και υπερασπίζομαι την πόλη μου, είμαι ελεύθερος"!

Θέλουν ψυχή, παλικαριά, ευαισθησία, αξιοπρέπεια για να αρθρωθούν αυτό και όλα όσα αναφέρει στη δημοσιοποιημένη επιστολή του ο Σπύρος Διαμαντόπουλος. Αποδεικνύεται πως τα διαθέτει. Δεν είναι ανθρωπάκι. Μίλησε επιπροσθέτως με παρρησία, με υπερηφάνεια, με ευφυΐα. Ένας πραγματικά άξιος νέος επιστήμονας, "καθαρός", με γνώση και εξειδίκευση. Με πολιτικό ήθος. Έχει άποψη. Υπερασπίζεται αρχές, αξίες, κανόνες, την ίδια τη δημοκρατία. Δεν καταγγέλλει απλά, δεν αποδίδει βαριές κατηγορίες χωρίς στοιχεία και χωρίς σοβαρό λόγο και αιτία. Δεν είναι "συκοφάντης", όπως θα βόλευε ίσως κάποιους ενόχους να ερμηνεύσουν. Το αντίθετο. Αποκαλύπτει εκ των ένδον όλα όσα πρέπει ως δημότες να γνωρίζουμε για την παρούσα διοίκηση, προσφέροντας σημαντική υπηρεσία στο δήμο και την κοινωνία, με γνήσιο ενδιαφέρον και αγωνία για την ανάπτυξη και την πρόοδό τους.

Τα όσα λέει στην επιστολή του ο Σπύρος Διαμαντόπουλος δεν είναι ενδοπαραταξιακά αλλά μας αφορούν όλους, καθώς πρόκειται για τον δήμαρχο της ιερής μας πόλης (του δήμου) και τους διοικούντες αυτή. Πρέπει να καταλάβουμε βαθύτερα. Η άλλη διάσταση είναι, για να μιλήσουμε και λίγο "ιατρικά", πως ο δήμαρχος έχει να κάνει με ένα ακόμη ισχυρό "χτύπημα στην καρδιά", και πρόκειται ακριβώς για την περίπτωση που εντελώς απρόσεκτα … πάει και πέφτει μόνος του κάποιος πάνω στο "μαχαίρι". Και βέβαια να είναι καλά ο άνθρωπος Νίκος Καραπάνος και να δούμε πώς δεν θα ζημιωθεί περαιτέρω με όλα αυτά η πόλη και ο δήμος μας στην τρέχουσα συγκυρία. 

Όμως πλέον ο δήμαρχος πρέπει, πέραν των άλλων, να κατανοήσει και να συνειδητοποιήσει πως δεν μπορεί να πάει παραπέρα έτσι. Από όλα τα βαρυσήμαντα που αναφέρει ο αντιδήμαρχος Σπύρος Διαμαντόπουλος, παραθέτουμε εδώ ενδεικτικά μόνο ένα ακόμη: "Λανθασμένη διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού, αιρετών και προσωπικού του δήμου. Η σχέση μας με το προσωπικό του Δήμου ποια είναι;". Και μόνο αυτό φτάνει. Λέει πολλά. Γνωρίζουμε την κατάσταση και το κλίμα που επικρατεί ανάμεσα στο προσωπικό, στους εργαζόμενους στο δήμο. 

Ο δήμαρχος Νίκος Καραπάνος, αποδεδειγμένα πλέον και με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο, δεν φαίνεται ικανός να εμπνεύσει, να πείσει, να συντονίσει ούτε και τους πιο ικανούς από τους συνεργάτες του. Το σωστό θα ήταν να παραδεχόταν την ήττα του, την αδυναμία του να διοικήσει, να παρέδιδε στην ενδοπαραταξιακή του αντιπολίτευση, αναγνωρίζοντας και την πατρότητα του πραγματικά ωραίου, έξυπνου ονόματος της παράταξης "Δήμος για τα παιδιά μας", στον Ντίνο Γιαννόπουλο, και να πήγαινε στην ευχή της Παναγίας. Είμαστε βέβαιοι όμως ότι κάτι τέτοιο λόγω χαρακτήρα δεν πρόκειται να το κάνει. Από την άλλη, γνωρίζουμε πως οι άνθρωποι δεν είναι πέτρες και μπορούν κάτω από πιεστικές συνθήκες να αλλάζουν. Προβληματιζόμαστε πάντως, τώρα που ..."έμεινε μπουκάλα", όπως λέει και ο Σπύρος, θα αναρωτιόμαστε άραγε σε λίγο καιρό πάλι: Μα καλά, δεν ξέρει, δεν ρωτάει. Πού πάει; Και θα πληρώνουμε ως δήμος και τοπική κοινωνία κι άλλους τζερεμέδες εξαιτίας του;

Του Βασίλη Μπρούμα

Στο μακρόχρονο, πολυμέτωπο αγώνα του δήμου μας για τα δικαιώματα, τα δίκαια και τα ζωτικά του συμφέροντα, με αναγκαία πάντα την ενημέρωση, την τεκμηρίωση, την πειθώ για το ο,τιδήποτε, ο ρόλος του τοπικού μας Τύπου έχει αποδειχθεί σημαντικός, πολύτιμος και αναντικατάστατος. Στην πόλη της Ελευθερίας, όπου, κατά πρωτόγνωρο ιστορικά τρόπο, το καθετί της συστηματικά λεηλατείται, ποδοπατείται ξεδιάντροπα και απροκάλυπτα, ο έντυπος και ψηφιακός Τύπος έχει απομείνει ως ένα από τα τελευταία οχυρά αγώνα, αντίστασης και στοιχείο ελπίδας για τον τόπο μας. 

Γνωρίζουμε τι συμβαίνει στο χώρο της δημοσιογραφίας ευρύτερα, πόσο δύσκολοι είναι οι καιροί ακόμα και για τις "ιστορικές" αθηναϊκές εφημερίδες. Ό,τι είναι να μάθει ο καθένας το μαθαίνει από αλλού, ενώ μερικές φορές προτιμά να μη μαθαίνει τίποτα, αφού τα περισσότερα νέα δεν είναι για καλό. Και πολλοί από τους εναπομείναντες αναγνώστες εφημερίδων τις αγοράζουν από συνήθεια, χωρίς λαχτάρα, χωρίς περιέργεια. Καθίζηση έχει πάθει η κοινωνία, τα κινήματα, οι σχέσεις των ανθρώπων. Να μην πάθουν καθίζηση και οι εφημερίδες, και όχι μόνο κυκλοφοριακή. Η καθίζηση αφορά την αξιοπιστία, το υποτιθέμενο συλλογικό ήθος τους. 

Σ' αυτό το γενικότερο κλίμα μπορούμε να εκτιμήσουμε καλύτερα τα σημαντικά βήματα που έχει κάνει ο τοπικός μας Τύπος, είτε στη χάρτινη είτε στην ψηφιακή μορφή του, διασώζοντας εν πολλοίς την τιμή και την ορμή του. Έτσι, μπορεί να ενημερώνει σωστά και ολοκληρωμένα, αλλά και να ξαφνιάζει, να αποκαλύπτει, να διαφωτίζει. Ο δημόσιος λόγος που μπορεί να αρθρωθεί παράλληλα μέσω των ευκαιριών και δυνατοτήτων που παρέχει ο τοπικός Τύπος και ο αναγκαίος διάλογος, είναι στοιχεία εκ των ων ουκ άνευ για την κοινωνική μας ζωή και το δημόσιο βίο μας. Και καθώς δεν βρισκόμαστε σε καιρούς ειρήνης και αθωότητας, ο δημόσιος λόγος είναι πέραν των άλλων και θέση μάχης, τοποθέτηση, διεκδίκηση, αγώνας. 

Είναι άκρως αναγκαίο ο τοπικός μας Τύπος να συνεχίσει να μάχεται και να προσφέρει στην κοινωνία δίπλα, μαζί, πολλές φορές πιο μπροστά ακόμη από τις πρωτοπόρες ομάδες, τους φορείς, τις Αρχές, στοχεύοντας πρώτα και κύρια στην ενημέρωση, αλλά ταυτόχρονα και στον αναγκαίο για να βγει από το βάλτο πολιτικό επανεξοπλισμό της τοπικής μας κοινωνίας, σε ποιοτική τομή στο δημόσιο λόγο και διάλογο έτσι ώστε να εμπνεύσει ξανά τους δημότες - πολίτες, να συνεγείρει τον απογοητευμένο αλλά όχι παραδομένο κόσμο του αγωνιζόμενου δήμου Μεσολογγίου. 

Η αλήθεια, η κριτική, ο έλεγχος που ασκεί ο τοπικός Τύπος όμως, εκπληρώνοντας την αποστολή του, έχει ενοχλήσει πολλούς κατά καιρούς, που επιχείρησαν, οι άμοιροι, στοχεύοντας σε ανώτερες δόξες, να φιμώσουν τη φωνή του, στην πόλη μάλιστα της Ελευθερίας. Βέβαια τέτοιου είδους απόπειρες τρομοκράτησης έχουν πέσει πάντα στο κενό.. Καλό είναι να γνωρίζουν και σήμερα άπαντες στον τόπο μας πως η δοκιμασία τόσο της επαγγελματικής όσο και της ερασιτεχνικής δημοσιογραφίας σε τόσες μάχες, τόσους αγώνες για την αλήθεια, για το δίκαιο, για αρχές, αξίες και ιδανικά την έχουν ατσαλώσει τόσο πολύ, την έχουν κάνει εμπειροπόλεμη, ακόμη πιο μαχητική, με μεγάλο κεφάλαιο ηθικής ακεραιότητας. Οι άνθρωποι της καλής τοπικής μας δημοσιογραφίας έχουν πάντα το μέτωπο ψηλά, πράγμα ανεκτίμητης αξίας και στο συγκεκριμένο χώρο και ευρύτερα. Και φυσικά, δεν λογαριάζουν απειλές, δεν υποκύπτουν σε εκβιασμούς, δεν φοβούνται τίποτα και κανέναν που ενδεχομένως θα επιθυμούσε να ακολουθήσει άλλα μονοπάτια.

Του Βασίλη Μπρούμα

Η σκληρότητα της πραγματικότητας έτσι όπως την έχουν διαμορφώσει ιδιαίτερα για την περιοχή μας εδώ, μας υποχρεώνει να λαμβάνουμε υπόψη όλα τα πιθανά και απίθανα σενάρια των εξελίξεων πάνω στα ζωτικά θέματα που μας αφορούν, κάνοντας πολλαπλές αναγνώσεις και δίνοντας διαφορετικές ερμηνείες των δεδομένων. Βασιζόμαστε σε συγκεκριμένα στοιχεία και δεν προσφεύγουμε απλώς στη φαντασία ούτε "παίζουμε" με φόβους και ανασφάλειες, δεν μας ενδιαφέρει δε καθόλου η συνωμοσιολογία. 

Είναι ακόμη και σήμερα πραγματικά τρομακτικό, όταν σκεφτόμαστε με τον όρο που εισήχθη από την αρχή της κρίσης, έχοντας ζήσει εν τω μεταξύ στην πράξη τι σημαίνει "οικονομικοί δολοφόνοι" για τη χώρα μας και το λαό μας, αλλά και ευρύτερα. Δεν θα κάνουμε εδώ καμιά βαθυστόχαστη σχετική ανάλυση, αλλά θα αναζητήσουμε για λόγους ουσιαστικούς και ζωτικούς "στοιχειώδη σωμάτια", θεμέλιους λίθους λογικής, δικαιοσύνης, αλήθειας και αξιοπρέπειας όπως τα χρειαζόμαστε στη μικρότερη κλίμακα της τοπικής μας κοινωνίας, της ιερής μας πόλης και του δήμου μας, με αντανάκλαση στην ολότητα της πατρίδας και του έθνους μας.

Η απαρίθμηση και πάλι ενός προς ένα κι όλων μαζί των εγκλημάτων που έχουν διαπραχθεί σε βάρος του Μεσολογγίου από τη γνωστή "εταιρεία δολοφόνων"δεν κρίνεται σκόπιμη αυτή τη στιγμή. Πολύ βαρύς ακούγεται ο προηγούμενος χαρακτηρισμός, αλλά ο καθένας που ζει εδώ ας σκεφθεί κι ας βρει άλλον καλύτερο, ελαφρύτερο όρο που να αντιστοιχεί με ακρίβεια στα ειδεχθή εγκλήματα που έχει διαπράξει η "εταιρεία" σε βάρος του Μεσολογγίου. Εν ολίγοις μόνο , να προστεθεί πως έχει αποθρασυνθεί εντελώς και εφορμά σαν ύαινα για να ξεσκίσει τα τελευταία υπάρχοντα και δικαιώματα που έχουν απομείνει στο Μεσολόγγι.

Είχαμε τελευταία ενθαρρυντικές ενδείξεις της κυβερνητικής πρόθεσης τουλάχιστον για την αποκατάσταση στα θέματα του Νοσοκομείου και του ΤΕΙ. Δεν θα μιλήσουμε τώρα για το ΤΕΙ. Όσον αφορά το Γενικό Νοσοκομείο Μεσολογγίου "ΧΑΤΖΗΚΩΣΤΑ", τίποτα δεν δικαιολογεί και δεν μπορεί να εξηγήσει πλέον γιατί η παρούσα κυβέρνηση δεν προχωρά στο ένα και μοναδικό βήμα που πρέπει να κάνει: την άμεση διοικητική αυτονόμηση του Νοσοκομείου Μεσολογγίου και αποσύνδεσή του από αυτό του Αγρινίου. Η επανάληψη της τεκμηρίωσης και της επιχειρηματολογίας επ' αυτού γίνεται κουραστική πια. Κι εκεί που βρισκόμαστε στην πέρα από κάθε χρονικό όριο καθυστέρηση τοποθέτησης διοικητή για το Νοσοκομείο Μεσολογγίου, μας προκύπτει εκ νέου η διακίνηση από κυβερνητικούς παράγοντες του σεναρίου πέρα από τη διασύνδεση, της ολοκληρωτικής συγχώνευσης!

Να υπενθυμίσουμε τα σχετικά μόνο συγκεκριμένα εγκλήματα της εταιρείας, που λέγαμε, και στο Νοσοκομείο Αγρινίου, τον 4ο όροφο, τη σύνθεση 8 - 1 (!) σε βάρος του Μεσολογγίου του διοικητικού συμβουλίου του ...Αιτωλοακαρνανίας, άλλες παρανομίες κ.λ.π. Ο "έξυπνος" που επέβαλαν ως επικεφαλής, επιπροσθέτως των άλλων, θεωρεί ότι μπορεί να κοροϊδεύει, να εμπαίζει τους εργαζόμενους του Νοσοκομείου Μεσολογγίου, το σωματείο τους και την κοινωνία ολόκληρη, να ακολουθεί την ίδια ακριβώς τακτική με τους προκατόχους του, μεθοδικά, σιωπηλά, αγρινιώτικα και με...τεχνογνωσία, να μας κάνει μαθήματα περί λογικής, ηθικής, δικαίου κ.λ.π., να θέλει να βγει κι από πάνω και να ζητάει και τα ρέστα! Έμαθε ήδη καλά το μάθημα. Συμπεριφέρεται κι αυτός προς το Νοσοκομείο Μεσολογγίου σαν να είναι εργαλειοθήκη του Αγρινίου και προς τους εργαζόμενους σαν ανταλλακτικά εργαλεία. Απέναντι σε ερωτήματα, ζητήματα που δεν τον συμφέρουν, δεν τον βολεύουν κ.λ.π. τηρεί σιγήν ιχθύος, σφυρίζει κλέφτικα ή παριστάνει τον ...Κινέζο. Θα τον πληρώσουμε κι αυτόν, πέραν των άλλων, να συμπληρώσει κάτι συντάξιμα που του λείπουν. 

Και καλά αυτός. Αλλού είναι το κύριο και η ουσία. Ο υπουργός Υγείας, Ανδρέας Ξάνθος, φέρεται να έχει δηλώσει πως μέσα σε δυο μήνες πρέπει να έχει ξεκαθαρίσει το θέμα με τις κάποιες, λίγες, ελάχιστες αποσυνδέσεις νοσοκομείων και την ολοκλήρωση των ενοποιήσεων των υπολοίπων διασυνδεδεμένων. Θα ήταν εντελώς παράλογο να μην προχωρούσε τώρα η παρούσα κυβέρνηση σε αποσύνδεση του Νοσοκομείου Μεσολογγίου από αυτό του Αγρινίου και ταυτόχρονα, εννοείται, τρομερά αντιμεσολογγίτικη, άκρως εγκληματική τυχόν συγχώνευση. Αυτοί που διακινούν το σενάριο της συγχώνευσης ας το σταματήσουν αμέσως. Δεν είναι για καλό από καμιά άποψη, για καμία πλευρά. 

Μπορεί η κυβέρνηση να έχει ισχυρά ελαφρυντικά που δεν τα κατάφερε σε πολλά άλλα θέματα που αφορούν συνολικά τη χώρα και το λαό μας, εάν όμως παραβλέψει ή τυχόν έχει χάσει κάθε μέτρο λογικής, δικαίου, ηθικής και αξιοπρέπειας, όπως μπορεί να φανεί με τη στάση της απέναντι στο Νοσοκομείο Μεσολογγίου, που δεν το πιστεύουμε, τότε θα τα έχει χαμένα όλα μα όλα εντελώς. Πρόκειται για την ψυχή και τη σημαία του έθνους. Αν την περιφρονήσει, αν την καταπατήσει, αν την καταστείλει, τότε μην περιμένει κανέναν οίκτο, κανένα έλεος. Και δεν θα φταίνε οι ...γερμαναράδες.... Γι' αυτό, εντέλει ,θέλουμε να πιστεύουμε πως δεν υπάρχουν κυβερνητικά στελέχη που έχουν προσχωρήσει ή συνεργάζονται με οποιαδήποτε "εταιρεία δολοφόνων"...

Αγαπητέ φίλε Νίκο Μουρκούση, Σ' ευχαριστώ κατ' αρχή για την καλοσύνη σου να μου απευθύνεις την ανοιχτή επιστολή σου, δηλώνοντας ταυτόχρονα παρών, όπως πάντα, στο σημερινό προσκλητήριο, που μας καλεί όλους ο τόπος μας, ο δήμος μας να κάνουμε ο καθένας ό,τι μπορεί από την πλευρά του, απ' όποια θέση κι αν βρίσκεται.

Όσα αναφέρεις είναι ξεκάθαρα, σαφή, συγκεκριμένα και σημαντικά. Η αγάπη και η αφοσίωσή σου στον τόπο μας είναι γνωστή σε όλους, το διαχρονικό, γνήσιο και σταθερό ενδιαφέρον σου και το μεράκι σου για τη διαχείριση των κοινών αδιαμφισβήτητο, ενώ η σχετική εμπειρία σου, οι γνώσεις και οι ικανότητές σου πολύτιμες και χρήσιμες σε κάθε περίπτωση. Επέτρεψέ μου, μ' αυτή την ευκαιρία της επικοινωνίας μας, κι εξ αφορμής δοθείσης, να μιλήσω λίγο διαφορετικά σήμερα, μοιραζόμενος μαζί σου ορισμένες δάνειες ποιητικές σκέψεις και αντίστοιχες μουσικές μελωδίες, για να προβληματίσουμε αλλά και να αποζημιώσουμε κυρίως τους αναγνώστες μας, με έναν πιο οικείο, γνώριμο και ευχάριστο τρόπο. 

 

Ήταν ο Τόπος μου βράχος και χώματα, ήλιος και μαύρο κρασί. 

Όργωνα, θέριζα και με τον Όμηρο σε τραγουδούσα, λαέ μου. 

Πάνω στα κύματα νύχτες ολόκληρες σε ονειρεύτηκα

 

Ήταν τα σπίτια μου άσπρα γαρύφαλλα και τα κορίτσια σεμνά. 

Είχαν αρμύρα στα χείλη, στα μάτια τους καίγανε την οικουμένη. 

Και τα παιδιά μας, με μια φυσαρμόνικα τα ξελογιάσανε.

 

Ήταν ο Τόπος μου σαν το χαμόγελο, όνειρο καθημερνό. 

Κάποιος τον πούλησε, κάποιος τον ρήμαξε σαν δανεισμένη πραμάτεια. 

Τώρα τ' αγόρια μου παίζουν το θάνατο στα χαρακώματα. (Νίκος Ξυλούρης, Κ.Χ.Μύρης, Γιάννης Μαρκόπουλος). 

 Και ο Γιώργος Σεφέρης, μας λέει: 

Ο Τόπος μας είναι κλειστός,

όλο βουνά που έχουνε σκεπή 

τον χαμηλό ουρανό μέρα και νύχτα

 

Δεν έχουμε ποτάμια, δεν έχουμε 

πηγάδια, δεν έχουμε πηγές. 

Μονάχα λίγες στέρνες

άδειες κι αυτές. 

Που ηχούν και που τις προσκυνούμε. 

 

Ήχος στεκάμενος, κούφιος, 

ίδιος με τη μοναξιά μας, 

ίδιος με την αγάπη μας

ίδιος με τα σώματά μας

 

Μας φαίνεται παράξενο 

που κάποτε μπορέσαμε να χτίσουμε τα σπίτια,

τα καλύβια και τις στάνες μας

 

Και οι γάμοι μας, τα δροσερά

στεφάνια και τα δάχτυλα, 

γίνονται αινίγματα 

ανεξήγητα για την ψυχή μας. 

 

Πώς γεννήθηκαν, 

πώς  δυναμώσανε τα παιδιά μας; 

 

Ο Τόπος μας είναι κλειστός. 

Τον κλείνουν οι δύο μαύρες

Συμπληγάδες. 

 

Στα λιμάνια την Κυριακή

σαν κατέβουμε ν' ανασάνουμε, 

βλέπουμε να φωτίζουνται 

στο ηλιόγερμα σπασμένα ξύλα

από ταξίδια που δεν τελείωσαν, 

σώματα που δεν ξέρουν πια 

πώς ν' αγαπήσουν

 

Τελειώνοντας αγαπητέ Νίκο, 

 

Και να αδερφέ μου

που μάθαμε να κουβεντιάζουμε 

ήσυχα, ήσυχα κι απλά. 

Καταλαβαινόμαστε  τώρα

δεν χρειάζονται περισσότερα

 

Κι αύριο λέω θα γίνουμε 

ακόμα πιο απλοί. 

Θα βρούμε αυτά τα λόγια 

που παίρνουνε το ίδιο βάρος 

σ' όλες τις καρδιές, 

σ' όλα τα χείλη, 

έτσι να λέμε πια 

τα σύκα - σύκα

και τη σκάφη - σκάφη

 

Κι έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι 

και να λένε:

"Τέτοια ποιήματα

σου φτιάχνω εκατό την ώρα". 

Αυτό θέλουμε κι εμείς. 

Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε 

για να ξεχωρίσουμε, αδερφέ μου, 

απ' τον κόσμο. 

Εμείς τραγουδάμε

για να σμίξουμε τον κόσμο. (Ν.Ξυλούρης, Γ.Ρίτσος, Χ.Λεοντής)

Βασίλης Μπρούμας 

11/2/2017

Αγαπητέ Βασίλη, διαβάζω με μεγάλο ενδιαφέρον και προσοχή τις δημόσιες παρεμβάσεις σου, που έχουν πυκνώσει τελευταία και αποδεικνύουν την αγωνία σου για το μέλλον της ευρύτερης περιοχής Μεσολογγίου και όχι μόνον. Άλλωστε, πιστεύω, ότι και η ανεξάρτητη κάθοδός σου στις προπερασμένες δημοτικές εκλογές, είχε το ίδιο κίνητρο.

Αφορμή για την επιστολή αυτή μου έδωσε η από 7/2/17 δημοσίευσή σου, με τίτλο «Μεγάλη η ευθύνη των Π. Κατσούλη και Π. Παπαδόπουλου».

Σύμφωνα με την πολιτική κοσμοθεωρία μου, είναι αναφαίρετο δημοκρατικό δικαίωμα καθενός να πολιτεύεται, όπως και με όποιον επιθυμεί, με έννομες επιδιώξεις και στόχους. Έτσι, συμφωνώ με την πολιτική πρακτική σου, αλλά και την πρακτική μερικών ακόμη συμπολιτών μας, που επέλεξαν να κατέλθουν στον δημοτικό στίβο, για να μπορούν από την θέση του δημοτικού συμβούλου να ελέγχουν τα δρώμενα στον Δήμο.

Όμως, έχω το δικαίωμα και μπορώ να κρίνω εκ των υστέρων, την πολιτική συμπεριφορά και συνεισφορά κάποιων υποψηφίων δημάρχων στα δημοτικά πράγματα. Διαπιστώνω λοιπόν ότι κάποιοι –ελάχιστοι- πολιτεύτηκαν για προσωπικούς λόγους, πολιτικούς ή οικονομικούς. Κάποιοι άλλοι, πολιτεύτηκαν από μεράκι και με διάθεση προσφοράς. Θεωρώ ότι σαφώς ανήκω σ’αυτήν την κατηγορία, όπως κι εσύ. Η μακροχρόνια ακηδεμόνευτη και αταλάντευτη πορεία μου στην τοπική Αυτοδιοίκηση, η επιλογή μόνιμης κατοικίας και επαγγελματικής δραστηριότητας στον τόπο που γεννήθηκα, δείχνουν το ενδιαφέρον και την αγάπη μου για την ευρύτερη περιοχή. Όμως η διαχείριση των κοινών, πέρα από αποδεδειγμένη εντιμότητα (για όσους διαθέτουν «δείγμα γραφής»), απαιτεί γνώσεις και σύνθετες ικανότητες, που δυστυχώς δεν διαθέτουν όλοι. Η απλή φιλοδοξία κάποιων, αν και θεμιτή, καταλήγει εις βάρος της πόλης και της περιοχής, που δεν διαθέτει πληθώρα έμπειρων στελεχών.

Στην παραπάνω παρέμβασή σου, αναφερόμενος σε συγκεκριμένα πρόσωπα της δημοτικής πολιτικής σκηνής, μεταξύ των οποίων ο υπογράφων, αναφέρεις επί λέξει «ας κρατούν στο μυαλό τους τις επί μέρους διαφορές και τις θεμιτές φιλοδοξίες τους κι ας φροντίσουν να δουν πώς θα ωφελήσουν έμπρακτα το δήμο σήμερα, στο εδώ και τώρα, αλλά και στο μέλλον».

Αν εννοείς, φίλε Βασίλη, ότι πρέπει όλοι να στηρίξουμε τις πρωτοβουλίες της νυν δημοτικής αρχής, τότε διαφωνώ κάθετα και μπορώ να τεκμηριώσω και το γιατί. Από την άλλη, αν εννοείς ότι πρέπει να υπάρξει συνισταμένη δυνάμεων, που προέρχονται από διαφορετικές κομματικές προσεγγίσεις, αλλά έχουν την θέληση να πάνε μπροστά τον τόπο που θα ζήσουν και θα μεγαλώσουν τα παιδιά τους, αυτό είναι το ζητούμενο.

Γίνεται πράξη μόνο στη βάση μιας δημόσιας προγραμματικής συμφωνίας και εξασφάλιση μίνιμουμ ελευθερίας δράσης των στελεχών της δημοτικής αρχής, χωρίς το βέτο του σημερινού δημαρχοκεντρικού συστήματος. Ο δήμαρχος -και πόσο μάλλον ο νυν- δεν είναι ούτε σοφός ούτε αδέκαστος και δεν πρέπει να μπορεί να επιβάλει την θέλησή του στους αντιδημάρχους και τους επικεφαλής των νομικών προσώπων, με την απειλή της κομματικής πειθαρχίας και της καθαίρεσης. Τα δημοτικά στελέχη πρέπει να ελέγχονται και να κρίνονται για την επιτυχημένη ή όχι δράση τους και να επωμίζονται προσωπικό και πολιτικό κόστος, πάντα στην κατεύθυνση υλοποίησης των αποφάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου.

Αποφάσεις, που όταν αφορούν την καθημερινότητα των πολιτών και την ανάπτυξη του τόπου, πρέπει να παίρνονται παρουσία και με συμμετοχή των εκπροσώπων των παραγωγικών φορέων και συλλόγων της περιοχής μας. Πράγμα που απαιτεί μεγάλα ψήγματα άμεσης δημοκρατίας, συμμετοχής των πολιτών μέσω τοπικών δημοψηφισμάτων και παραχώρησης μέρους της εξουσίας από τον δήμαρχο.

Ο τόπος έχει ανάγκη από έναν ανιδιοτελή συμπολίτη-ισα, που δεν χρειάζεται τον δημαρχιακό θώκο για να καλύψει κάθε είδους προσωπικές ανάγκες, που μπορεί να διαχειριστεί τα σύνθετα δημοτικά ζητήματα και να μετατρέψει το «εγώ» του στο «εμείς». Επιμερίζοντας εξουσία και ευθύνες στου συνεργάτες του και απολογούμενος στους συμπολίτες του για κάθε αμφισβητούμενη απόφασή του.

Εμείς ως συνδυασμός “Συνεργασία Πολιτών " κι εγώ προσωπικά, είχαμε επισημάνει έγκαιρα στους πολίτες τα όσα θα ακολουθούσαν τη συγκεκριμένη επιλογή. Μιλήσαμε προεκλογικά για επισκέπτες στον τόπο μας, για μαθητευόμενους μάγους, για καιροσκόπους, για ανεπάγγελτους και άπειρους υποψήφιους ως προς τα αυτοδιοικητικά.

Σε ότι με αφορά, γενικότερα, πάντα ήμουν και θα είμαι έμπρακτα κοντά στους Συμπολίτες μου, από οποιαδήποτε θέση και συμπεριφορά επιλέξουν εκείνοι.

Ι.Π. Μεσολογγίου 10/2/17
Νίκος Μουρκούσης

Σελίδα 1 από 18

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Η ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας ΑΙΧΜΗ, πρώτης σε κυκλοφορία και αναγνωσιμότητα στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Ειδήσεις, σχόλια, ρεπορτάζ, κοινωνικά, αθλητικά, μικρές αγγελίες

Η Αιτωλοακαρνανία