Αγγελίες    Επικοινωνία

Ο καθηγητής Γυμνασίου της Κέρκυρας μας ...μάρανε!

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Είπε ότι ο Κολοκοτρώνης σκότωνε γυναικόπαιδα, ο Παύλος Μελάς «είναι χείριστο δείγμα ελληνικού πολιτισμού», η Μπουμπουλίνα «κλέφτρα» χρυσαφικών» και πολλά άλλα, ενώ ανενόχλητα πριν από πολλές δεκαετίες και πριν από μερικά χρόνια καθηγητές πανεπιστημίων έχουν χαρακτηρίσει ως «μύθους» τον «Χορό του Ζαλόγγου», το «Κρυφό Σχολειό», τους Μακεδονομάχους ως …τζιχαντιστές, ενώ πολιτικοί και αρθογράφοι ως «μύθους» το έπος του 1940, την Επανάσταση του 1821 και άλλα…

Του Δημήτρη Στεργίου

Ο καθηγητής Γυμνασίου της Κέρκυρας μάς μάρανε με όσα έλεγε στους μαθητές για τον ήρωα του 1821 Θεόδωρο Κολοκοτρώνη ότι « σκότωνε γυναικόπαιδα και έκανε θρύψαλα μικρά κρανία Εβραιόπουλων», για τον μακεδονομάχο Παύλο Μελά ότι « είναι χείριστο δείγμα του ελληνικού πολιτισμού και δεν ήταν ήρωας» και για τη Μπουμπουλίνα ότι «εξαγόρασε τη ζωή των Εβραίων κυριών της Τρίπολης όταν τους πήρε τα κοσμήματα, τους πήρε όλα τα χρυσαφικά και τους έσφαξε» και άλλα πολλά. Διότι ο καθηγητής Γυμνασίου της Κέρκυρας είναι απλώς η κορφή του παγόβουνου τέτοιων και χειρότερων θεωριών και διδασκαλιών και μάλιστα από καθηγητές πανεπιστημίων, αλλά καμιά σχεδόν αντίδραση. Και ο καθηγητής Γυμνασίου της Κέρκυρας φοίτησε σε πανεπιστήμια. Και σε ελληνικά πανεπιστήμια γίνεται επί δεκαετίες τώρα προσπάθεια κατεδάφισης της πραγματικής μακραίωνης ελληνικής ιστορίας με βάση τη μη εθνοκεντρική θεώρηση, όπως ισχυρίζονται!

Αναφέρω το παράδειγμα του μέχρι πριν από λίγο επικεφαλής της επιτροπής για τα σχολικά βιβλία καθηγητή Νεότερης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (δεν χρειάζεται να πω το όνομά του!), ο οποίος, πολυγραφότατος, με τις επιστημονικές του παρεμβάσεις και την αρθρογραφία του, προσπαθεί να κατεδαφίσει την εθνική ιστορία και την ελληνική ιστορική πραγματικότητα, η οποία χαρακτηρίζεται από μεγαλειώδη έπη, αγώνες, θυσίες, διωγμούς και σκλαβιά.

Ο καθηγητής, λοιπόν, στο παρελθόν, εκτός άλλων έχει διαβλέψει «εθνικιστικό λαϊκισμό» σε διανοούμενους της Ελληνικής Αριστεράς, όπως τον Κορδάτο, Σβορώνο, Θεοδωράκη, Ρίτσο και άλλους, ενώ αμφισβητεί ανοικτά την επιταγή του Συντάγματος στο άρθρο 16, παράγραφος 2, που θέτει ως σκοπό της παιδείας την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης… Ακόμη , υπό τον όρο «εθνομηδενισμός» επιχειρεί αποδόμηση της εθνοκεντρικής ιστοριογραφίας, όπως τα δεινά των Ελλήνων της Σμύρνης και η Μικρασιατική Καταστροφή, ενώ χαρακτηρίζει ως «μεγαλόστομες πατριωτικές ανοησίες» το Χορού του Ζαλόγγου και το Κρυφό Σχολειό!!!. Σημειώνω ακόμα ότι σε ένα πρόσφατο άρθρο του με τίτλο «Η κατασκευή της ηρωικής εικόνας του Μακεδονικού Αγώνα από την Πηνελόπη Δέλτα, η οποία φωτίζεται με την έρευνα του Σπύρου Καράβα», παραλληλίζει τους Μακεδονομάχους ως … τζιχαντιστές! Γράφει: «Με φρίκη τα διεθνή ΜΜΕ αναφέρονται στις ομαδικές εκτελέσεις αιχμαλώτων από φανατικούς εξτρεμιστές του Ισλάμ στο Ιράκ τις μέρες αυτές ή στη Συρία τους προηγούμενους μήνες. Ακόμη μεγαλύτερη φρίκη όταν πρόκειται για αμάχους. Μια παρόμοια ιστορία είναι η ένοπλη ομάδα που συμμετείχε στον Μακεδονικό Αγώνα με επικεφαλής τον Σπύρο Σπυρομήλιο»…

Θα παρακάμψω τις απόψεις και τις θεωρίες μερικών απλώς αρθρογράφων, στελεχών κομμάτων και βουλευτών, οι οποίοι έχουν χαρακτηρίσει ως «μύθο» το «Αλβανικό Έπος», έχουν εξομοιώσει τη σφαγή 353.000 Ποντίων με τους σφαγείς τους, που έχουν χαρακτηρίσει ως «συνωστισμό» την καταστροφή της Σμύρνης το 1922 και την Επανάσταση του 1821 ως … «εμφύλιο» και ως «μύθο». Θα αναφέρω πάλι έναν καθηγητή πανεπιστημίου, έναν αναπληρωτή καθηγητή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων (δεν χρειάζεται να πω το όνομά του!), ο οποίος προσκεκλημένος σε μια παρουσίαση βιβλίου και συζήτηση περί ιστορίας, Έθνους, σχολικής ιστορίας και εθνικών μύθων, η οποία πραγματοποιήθηκε στην Πρέβεζα στις 23 Φεβρουαρίου του 2017, τόνισε σαφώς και κατηγορηματικώς ότι είναι «Μύθος ο Χορός του Ζαλόγγου και το Κρυφό Σχολειό». Συγκεκριμένα, όταν ρωτήθηκε για το Χορό του Ζαλόγγου, εξήγησε πως είναι μία εικόνα που έχει αποτυπωθεί στις σχολικές εορτές. Τόνισε πως υπήρξε ένα γεγονός σύγκρουσης στο σημείο, υπήρξε μία ομάδα ανθρώπων που έπεσε από τα βράχια για να γλιτώσει την αιχμαλωσία –αναφέρθηκε και στα ιστορικά γεγονότα της περιόδου με εμπεριστατωμένο και ακριβή τρόπο- αλλά σε καμία περίπτωση δεν είχαμε μία εικόνα γυναικών να τραγουδούν «Στη στεριά δε ζει το ψάρι…» και μετά από κάθε κύκλο κάθε μία να πέφτουν στο γκρεμό. Όπως είπε πρόκειται για μία μυθοποιημένη εικόνα, την οποία πλέον ως Έθνος δεν την έχουμε ανάγκη, ωστόσο είναι εξαιρετική ως παράδειγμα για να λειτουργεί ως ύμνος στην ελευθερία και το ανυπότακτο πνεύμα. Συμπλήρωσε μάλιστα πως οι Σουλιώτες δεν μιλούσαν ελληνικά, ενώ το τραγούδι έχει εντοπιστεί πως γράφτηκε μεταγενέστερα. Ειδικά για τους Σουλιώτες υποστήριξε, όπως και ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ Θεόδωρος Πάγκαλος, πως μιλούσαν αρβανίτικα, ενώ κατέθεσε την επιστημονική του άποψη πως το Ελληνικό Έθνος συγκροτήθηκε από τρεις διαφορετικές εθνοτικές ομάδες, τους Έλληνες, τους Αρβανίτες και τους Βλάχους, οι οποίοι έγιναν Έλληνες και λογίστηκαν Έλληνες μέσα από τη διαδικασία της Ελληνικής Επανάστασης. Πριν το 1821 δεν υπήρχε αυτή η διάκριση». Δηλαδή, ήταν διαφορετικές εθνότητες οι Αρβανίτες, που έδωσαν το αίμα τους για την πατρίδα και οι Βλάχοι, που έδωσαν το αίμα και χρήματα για την πατρίδα, δεν ήταν Έλληνες, αλλά «λογίστηκαν Έλληνες μέσα από τη διαδικασία της .

Σημειώνω με θλίψη ότι αυτή η μη εθνοκεντρική θεώρηση της ιστορίας έχει εμφανισθεί από μερικούς εκπροσώπους της «διανοούμενους» και στην περιοχή μας, με θύμα τους Βλάχους της Ακαρνανίας…

Αλλά, ο «φωτισμένος» αυτός «μη εθνοκεντρικός» καθηγητής πανεπιστημίου, ανέφερε κι άλλους «μύθους». Συγκεκριμένα, για το Κρυφό Σχολειό τι είπε, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Αν ρωτούσαμε το 1830 έναν πολίτη του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, τί ήταν το Κρυφό Σχολειό, δε θα καταλάβαινε καν τί του λέμε. Αυτός ο μύθος δημιουργήθηκε το 1860, γιατί προηγουμένως οι σχέσεις Πατριαρχείου-Επαναστατών είχαν διαταραχθεί με τον αφορισμό τους. Έγινε για να έρθουν πιο κοντά οι δύο πλευρές. Στα πρώτα σχολικά προγράμματα του επίσημου ελληνικού κράτους μάλιστα το μάθημα των θρησκευτικών ήταν προαιρετικό. Τα λάβαρα στην Αγία Λαύρα δε σηκώθηκαν ποτέ, όμως ο Μακαριστός Χριστόδουλος τα σήκωσε και πάλι στην Πλατεία Συντάγματος. Οι εικόνες αυτές παγιώνονται το 1890, καθώς βρισκόμαστε στο απόγειο του εθνικισμού. Οι εθνικές εταιρείες διαμορφώνουν τις πολιτικές».

Είναι αλήθεια ότι τις βάσεις για τη θεώρηση του κρυφού σχολείου ως μύθου έθεσαν με το έργο τους και άλλοι προηγούμενοι «φωτισμένοι», όπως ο Φαναριώτης λόγιος Μανουήλ Γεδεών το 1939, ο ιστορικός Γιάννης Βλαχογιάννης το 1945 και ο Γιάννης Κορδάτος το 1956. Όπως αναφέρει ο ιστορικός Απ. Διαμαντής, τα βασικά επιχειρήματα του Άλκη Αγγέλου είναι δύο φράσεις, μια από τον Βλαχογιάννη και μία από τον Γεδεών. Ο ίδιος θεωρεί ότι ο Βλαχογιάννης κάνει λάθος στο ότι οι Τούρκοι δεν απαγόρευσαν ποτέ τα σχολεία, αναφέροντας κάποια παραδείγματα υπέρ του αντιθέτου. Για τον Γεδεών σημειώνει ότι αυτός είναι εκπρόσωπος ενός οθωμανικού θεσμού, του Πατριαρχείου, και επομένως δεν μπορεί να είναι αντικειμενικός. Επίσης, ο Λίνος Πολίτης ήταν ο πρώτος ακαδημαϊκός που επίσης αρνήθηκε το κρυφό σχολείο το 1957, για να ακολουθήσουν μεταγενέστερα ο Άλκης Αγγέλου και ο Δημήτριος Πάλλας το 1974. Την απουσία ιστορικής απόδειξης περί της ύπαρξης του κρυφού σχολείου δέχεται επίσης ο ιστορικός Τάσος Γριτσόπουλος, αλλά πιστεύει ότι τα περί κρυφού σχολείου απηχούν μια πραγματικότητα και απορρίπτει απόψεις ιστορικών που αρνούνται την ύπαρξή του ,όπως ο Αγγέλου. Κατά τον καθηγητή Θ. Βερέμη υπήρχε Κρυφό Σχολειό σε περιόδους έντονου εξισλαμισμού, όπως π.χ. στην Ήπειρο την εποχή του Κοσμά του Αιτωλού. Κατά τον ιστορικό Απόστολο Διαμαντή η άρνηση του κρυφού σχολείου προέρχεται από μια μερίδα ιστορικών που χρησιμοποιούν την ιστορία ως πολιτικό εργαλείο. Αυτή η ιστοριογραφική παράταξη επιτέθηκε μαζικά «εναντίον ενός ποιήματος και μιας ζωγραφιάς», επιδιώκοντας την εξαφάνιση από την ιστορική συνείδηση της έννοιας του κρυφού σχολείου που διασώζει η προφορική παράδοση και η τέχνη. Ο Διαμαντής παραθέτει αναφορές για τις διώξεις κατά της θρησκείας και της παιδείας που κατ'αυτόν συνδέονται άρρηκτα. Ως παράδειγμα κρυφού σχολείου θεωρεί και τη Σχολή Μηλεών Πηλίου αφού για τη λειτουργία της χρειαζόταν ειδική προστασία. Επίσης, η Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ (μπορούσε να … λείψει;) η γνωστή βυζαντινολόγος και ιστορικός, θεωρεί , όπως κι άλλα, με τη σειρά της το κρυφό σχολείο μύθο καλλιεργημένο από την Εκκλησία, όπως μύθο θεωρεί και ότι η Ελλάδα σώθηκε από τα μοναστήρια! Θυμίζω ότι η «θεωρία» ότι το κρυφό σχολείο» ήταν «μύθος» έγινε προσπάθεια να παρεισφρήσει ακόμα και στα χολικά βιβλία μετά τη μεταπολίτευση…

Ο καθηγητής μίλησε και για το βιβλίο της Ρεπούση και την περιβόητη φράση «συνωστισμός» στην προκυμαία της Σμύρνης λέγοντας τα ακόλουθα: «Η Ρεπούση ενήργησε στο πλαίσιο της πολυπολιτισμικής κουλτούρας που επιβάλλεται και από τις ευρωπαϊκές πολιτικές στην εκπαίδευση. Κατά τη γνώμη μου δε μπορείς να κρύψεις το αίμα και τη βία από την ιστορία. Αλλά πρέπει να μιλήσεις και για τη δική σου βία. Για την είσοδο του ελληνικού στρατού στην Πέργαμο, για όσα έγιναν κατά την υποχώρησή του. Το κρίσιμο ερώτημα όμως είναι: Γιατί σε εκείνη τη συγκυρία η βία έφτασε σε τέτοια επίπεδα; Δε μπορούμε να το εξηγήσουμε αν δε λάβουμε υπ’ όψη τα περί εθνοτήτων εκείνης της ιστορικής περιόδου».

Με εξαίρεση μερικές μοναχικές φωνές (αλήθεια, που είναι η Ακαδημία Αθηνών και οι ιστορικοί της;) που γνωρίζουν ιστορία χωρίς όρους και προϋποθέσεις, όπως ο Γιώργος Καραμπελιάς, ο αείμννηστος Σαράντος Καργάκο και ο Αχιλλεύς Λαζάρου έχουν δώσει ηχηρότατο ράπισμα σε άλλα αυτά. Συγκεκριμένα, , ο Γιώργος Καραμπελιάς έχει δώσει την ακόλουθη ηχηρότατη απάντηση στο βιβλίο του «Συνωστισμένες στο Ζάλογγο: Οι Σουλιώτες, ο Αλή πασάς, και η αποδόμηση της ιστορίας» (2011): «Έχει διατυπωθεί η άποψη ότι περί το τέλος του 20ού και αρχές του 21ου αιώνα η αποσύνθεση των εθνικών ταυτοτήτων, μέσω της αποσύνθεσης των εθνικών «αφηγήσεων», έγινε κυρίαρχο πρόταγμα της δυτικής ιστορικής και κοινωνιολογικής σκέψης, ιδιαίτερα σε ότι αφορά τα έθνη της περιφέρειας (Καραμπελιάς, σελ. 10). Γίνεται λόγος για «σχολή» που έχει ως κύριο στόχο σημεία π.χ. της ελληνικής ιστορίας, όπως η περίπτωση των Σουλιωτών, που καταλαμβάνουν κεντρικό ρόλο στην ελληνική ιστορική συνείδηση, και το Ζάλογγο, το Κούγκι, το κρυφό σχολειό, η Αγία Λαύρα κ.ά., καταδεικνύονται ως σημαίνοντα στο υποσυνείδητο των Ελλήνων και ταυτίζονται με μια εθνική αγωνιστική διάθεση. Η άποψη αυτή καταγγέλλει πως για τον λόγο αυτό επιχειρείται να πληγεί η αληθοφάνεια των γεγονότων αυτών και ο ηρωικός χαρακτήρας των ατόμων που σχετίστηκαν με αυτά».

Επίσης, την ηχηρότατη απάντηση έχει δώσει ο πολυμαθής, πολυγραφότατος, φιλόλογος και ιστορικός Σαράντος Καργάκος σε ένα άρθρο υπό τον τίτλο «Αποδομητική και εποικοδομητική ιστορία», που αναρτήθηκε στο ιστολόγιό του www.sarantoskargakos.gr στις 27 Φεβρουαρίου 2014. Ακόμα, ο καθηγητής ρωμανιστής και βαλκανολόγος Αχιλλεύς Λαζάρου έχει δώσει εκτενή απάντηση σε όλα αυτά με το ογκώδες τετράτομο έργο του «Ελληνισμός και Λαοί της Νοτιανατολικής Ευρώπης- Διαχρονικές και διεπιστημονικές διαδρομές», Αθήνα 2009.

Πάνω φωτογραφία (πίνακας Νικολάου Γύζη, 1886): «Μύθος» και το «Κρυφό Σχολειό»!!!

Φωτογραφία πρώτη (Βικιπαίδεια): Ο «σφαγέας γυναικόπαιδων» Θεόδωρος Κολοκοτρώνης!

Φωτογραφεία δεύτερη (Βικιπαίδεια): Ο Παύλος Μελάς, «το χείριστο δείγμα ελληνικού πολιτισμού»!

Φωτογραφία Τρίτη (Βικιπαίδεια): Η «κλέφτρα χρυσαφικών» Μπουμπουλίνα!

 

Κουφός Βασίλης

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Η ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας ΑΙΧΜΗ, πρώτης σε κυκλοφορία και αναγνωσιμότητα στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Ειδήσεις, σχόλια, ρεπορτάζ, κοινωνικά, αθλητικά, μικρές αγγελίες

Η Αιτωλοακαρνανία