Αγγελίες    Επικοινωνία

Ο δανεισμός των μοντέρνων θρησκευτικών κοσμοθεωριών από τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό...
Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Ερευνώντας τις ιστορικές αμφισβητήσεις του κόσμου

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 11/07/2019

 

Γράφει ο Rodi De Fuca


Έχει ειπωθεί αμέτρητες φορές ότι οι πρώτοι χριστιανοί αντέγραψαν τους ορφικούς μύθους αλλά και άλλους της αρχαίας Ελλάδας, για να τους διαδώσουν σαν δικούς τους και να πλουτίσουν τη θεωρία τους. Ο Ησίοδος είχε ήδη γράψει στην «αστρονομία» -για τον γιο του Ποσειδώνα Ωρίωνα-, πως είχε το χάρισμα να περπατά «επί των υδάτων»…

Ο μικρός Διόνυσος, γιος του Δία και της Περσεφόνης, διαμελίζεται στα χέρια των Τιτάνων. Επειδή όμως η καρδιά του παραμένει άθικτη ο Δίας τον «ανασταίνει». Στο μωσαϊκό βλέπουμε τον αναστημένο Διόνυσο με ένα φωτοστέφανο στην κεφαλή πολύ πριν την εμφάνιση των Αγίων του Χριστιανισμού. Στα περίεργα αναφέρουμε ότι οι οπαδοί του Διονύσου σταυρώνουν τον Ορφέα επειδή αναγνώρισε τον Απόλλωνα ως μοναδικό και μεγαλοδύναμο θεό!

Στο μουσείο του Βερολίνου συναντούμε αντίγραφο από αυτό το αρχαϊκό φυλακτό που αναπαριστά τον Ορφέα εσταυρωμένο ακριβώς όπως αργότερα εμφανίζονται οι καταδικασμένοι στη ρωμαϊκή εποχή. Εξάλλου το σύμβολο του ελληνικού σταυρού έχει βρεθεί από αρχαιοτάτους χρόνους ακόμα και σε προϊστορικές σπηλιές. Ένας ακόμα μύθος μιλά για την ανόρθωση του Άδωνη μετά το θάνατό του από το αφηνιασμένο αγριογούρουνο.

Βέβαια και σε άλλους αρχαϊκούς πολιτισμούς εμφανίζεται ο ίδιος μύθος με διάφορες αποδόσεις. Στην Αιγυπτιακή μυθολογία όταν ο Σετ σκοτώνει και διαμελίζει τον Όσιρι, η αδελφή του Ίσιδα μαζεύει τα κομμάτια από τον ποταμό Νείλο και τον ανασταίνει. Το περίεργο είναι ότι ο γιος τους, Ώρος, πεθαίνει όπως ο Ορφέας σταυρωμένος αλλά και με την εξαιρετική καινοτομία ότι βρίσκεται μεταξύ… δυο ληστών! Στην περσική ιστορία ο Ζωροάστρας ή Ζαρατούστρας πεθαίνει στην πυρά και μετά ανασταίνεται και επιστρέφει στη ζωή. Στην ίδια περσική γη, -μπορεί μεταξύ της πρώτης και δεύτερης χιλιετηρίδας της α.ε-, ο Μίθρας πεθαίνει στο σταυρό κι ύστερα ανασταίνεται όπως ακριβώς και ο Βαβυλώνιος Tamuz. Σε αναπαραστάσεις εμφανίζεται ο Πέρσης θεός με ένα άλω γύρω απ’ την κεφαλή του. Οι συμπτώσεις συνεχίζονται γιατί οι πιστοί γιόρταζαν τη γέννησή του στις 25 Δεκεμβρίου, την ίδια ημερομηνία που γιορταζόταν η γέννηση του θεού Αιών τόσο στην ελληνική όσο και στη ρωμαϊκή μυθολογία και ο οποίος παραδόξως είχε γεννηθεί από παρθένα μητέρα...

Εφάμιλλα είναι τα αμέτρητα αρχαιοελληνικά θαύματα που μοιάζουν με τα χριστιανικά. Στο θέατρο της Επιδαύρου αναφέρονταν επιγράμματα με ορισμένα από αυτά τον 4ο αιώνα της αρχαίας εποχής:

«Ένας άνδρας που είχε παράλυτα τα δάκτυλά του και δεν πίστευε στα θαύματα έγιανε στο Ασκληπιείο. Ένας άλλος, ο Ερμόδικος απ’ τη Λάμψακο που ήταν κατάκοιτος από παράλυση σηκώθηκε και περπάτησε. Ένα μικρό παιδί άλαλο μίλησε. Ο Πάνδαρος ο Θεσσαλός που ήταν γεμάτο πληγές και σπυριά στο σώμα και το πρόσωπο θεραπεύτηκε. Ένας τυφλός παρουσιάστηκε στο Ασκληπιείο κι όλοι έλεγαν πως ήταν αδύνατο να δει αλλά αφού αποκοιμήθηκε κι αντίκρυσε τους θεούς στ’ όνειρό του άνοιξε τα μάτια του και είδε! Η Αθηναία Αμβροσία ήταν τυφλή μόνο από το ένα μάτι αλλά θεραπεύτηκε προσευχόμενη γονατιστή στους θεούς. Ο Διόφαντος δεν μπορούσε να κάνει βήμα αλλά περπάτησε κι ύστερα -ευγνώμων-, ευχαρίστησε τους θεούς…»

Άλλα θαύματα σε άλλες περιστάσεις που θύμιζαν ανάλογα εβραιοχριστιανικά μεταδόθηκαν από στόμα σε στόμα από την αρχαία Ελλάδα μέχρι τη ρωμαϊκή εποχή...

«Στα πόδια της θεάς Δήμητρας προσφέραν σπόρους από φρούτα και ζαρζαβατικά κι αυτά πλήθαιναν χωρίς ποτέ να εξαντληθούν και παρέμειναν φρέσκα καλοκαίρι - χειμώνα για να τρέφουν τους πεινασμένους… Ο Ιπποκράτης, γιος του Πεισίστρατου, στη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων ετοίμαζε δεκάδες χύτρες που γέμιζαν μόνες τους με κρέατα και άλλα εδέσματα και έβραζαν μόνες τους χωρίς φωτιά για να μοιραστούν μεταξύ των παριστάμενων…

Κατά τον πραίτορα Muciano στο νησί Άνδρος κατά τις βακχικές γιορτές υπήρχε μια κρήνη απ’ όπου ανάβλυζε κρασί αρκετό για όλους τους παρευρισκόμενους αλλά αν το έπαιρνες μαζί σου μακριά από τηΝ πηγή ξαναγινόταν γάργαρο νερό.

Έλεγε η Πυθία ότι ο Κροίσος έχασε το βασίλειο του αναμάρτητος για να πληρώσει τα κρίματα των προγόνων του... ο γαρ αφές τοις άλλοις...»

Στο μαντείο των Δελφών ήταν γραμμένες στην είσοδο πενήντα παραγγέλματα που έδιναν νουθεσίες στους προσκυνητές... για... να αναρωτηθούμε όλοι μας...

Μήπως είναι η πηγή απ’ όπου δανείστηκε ο Εβραίος πατριάρχης Μωυσής τις δικές του;

Γιατί δεν είναι ότι μοιάζουν σαν δροσοσταλίδες, είναι ότι η σημασία τους είναι ολοσχερής αντιγραφή.

Έπου θεώ- Θεούς σέβου- Νόμω πείθου- Γονείς αίδου- Φόνου απέχου- Ευφημίαν άσκει-

Δικαίως κτω- Όρκω μη χρω- Ψέγε μηδένα- Ευλόγει πάντας- Φθόνει μηδενί- Κακίας απέχου-Έχων χαρίζου- Ευεργεσίας τίμα…

Αυτούσιος ο δεκάλογος!

Δίχως να παραχθεί υπόκριση για αντιπροσώπευση υπερδυνάμεων, και κάνοντας αυστηρή ιστορική αυτοκριτική -που μπορεί και να θίξει προσωπικές -αθώες- συνειδήσεις- η διερώτηση είναι:

Αλήθεια δεν είναι απολύτως απλό το θέμα της θεϊκής εκπροσώπησης;

Δεν είναι απλό ότι όλες οι θρησκείες, οι κοσμοθεωρίες, οι ιδεολογίες του κόσμου είναι στο έσχατον εφάμιλλες;

Γιατί τις προάλλες άκουσα μια παρατήρηση μετριόφρων, από μια μετριόφρων γυναίκα, μιας μετριόφρονος κοινωνίας, -επηρεασμένης από όλες αυτές τις κοσμοεπαφές-, που έλεγε ρητορικά σε κάποιον, σαν να διάβαζε επιγραμματικά δόγματα της Πυθίας…

 - Γιατί λες ότι είσαι άθεος αφού εγώ βλέπω ότι όλα αυτά που κάνεις είναι αυτά που οραματίζομαι ότι στην πραγματικότητα αντιπροσωπεύουν την καλοσύνη και την γενναιοδωρία;

 - Γιατί λες ότι θεωρείσαι αγνωστικός αφού εγώ θεωρώ ότι όσα προβλέπεις αποσκοπούν μόνο σε ότι έχει γνώση στην συναίνεση.

 - Γιατί λες ότι δεν πιστεύεις στα θεία, αφού εγώ θωρώ ένα φωτοστέφανο γύρω από ό,τι χορηγείς, ό,τι νουθετείς, ό,τι παροτρύνεις, ό,τι ευελπιστείς κι ό,τι υπομένεις…

 - Γιατί λες ότι δεν αναγνωρίζεις καμιά θρησκεία, κανένα δόγμα, καμιά κοσμοθεωρία αφού χθες σ’ είδα να δακρύζεις για κάτι που συνέβηκε στον διπλανό σου, σ’ είδα να προσπαθείς να μονιάσεις δυο εχθρούς δίχως καν να τους γνωρίζεις, και πριν πέσεις για ύπνο πρόσεξα πόσο τρυφερά σκέπασες τον παππού που κρυολογούσε στο στρώμα του, και πως τύλιξες το μωρό στη κούνια χαρίζοντάς του την ανάσα σου...

 Κι ο άλλος της απαντούσε…

Έχεις δίκιο κυρά μου, δεν θα το ξαναπώ. Αλλά πριν χωριστούμε σου εξομολογούμαι ότι όλα αυτά δεν τα έκανα γιατί κάποιος μου τα υπαγόρευσε ή με υποχρέωσε να τα επαναλάβω, αλλά γιατί έτσι ανάβλυσαν από την επιθυμία μου. Οπότε δεν είναι μια θρησκευτική ιδεολογία αλλά η απαίτηση της ιστορίας των προγόνων μου.

Εν πάση περιπτώσει... Σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ!

Μπορείτε να προμηθευτείτε την εφημερίδα στα περίπτερα του νομού

Κουφός Βασίλης

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Η ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας ΑΙΧΜΗ, πρώτης σε κυκλοφορία και αναγνωσιμότητα στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Ειδήσεις, σχόλια, ρεπορτάζ, κοινωνικά, αθλητικά, μικρές αγγελίες

Η Αιτωλοακαρνανία